نقاب دل

فصل چهارده

سارا به تخت ما رسیده بود و سوالم بی جواب مونده بود. سلام کرد و عمو چنان با لبخند جوابش رو داد که انگار تموم هفته منتظر این جواب سلام بوده.

نگاه سردی بهش انداختم. به منم سلام کرد که با دیدن اخم هام از شنیدن جوابش منصرف شد. تیپ زده بود مانتوی کرم رنگش رو با شال صورتی خوشرنگش پوشیده بود. با حسادت نگاهش کردم. عمو به احترامش از جا برخاست و سارا اومد سمت من بشینه که چنان نگاهی بهش کردم که کمی ازم فاصله گرفت و گفت:

_خوبی عسل؟

با اخم گفتم:

_وقتی تورو دیدم حالم بهترم شد.

عمو چنان چشم غره ای رفت که دیگه ساکت شدم. سارا کمی شالش رو مرتب کرد و گفت:

_ ببخشید اگه مزاحم شدم.

عمو فوری گفت:

_نه اصلا خیلی خوشحال شدم که اومدید.

سارا بهم نگاهی کرد و گفت:

_ خوبی عسل؟ پروژه چطور پیش می ره؟

جوابش رو ندادم و خودم رو به کری زدم که عمو گفت:

_عسل خانوم تازه از سر پروژه اومدن واسه همین یکم بدخلق شدن.

سارا با لبخندی زورکی ناراحتیش رو پوشوند که عمو منو رو از دستم کشید و گفت:

_شما چی میل دارید؟

با اخم به عمو نگاه کردم و گفتم:

_ عمو جان داشتم انتخاب می کردم ها!

_شما یه ساعته منو رو گرفتی، هنوز انتخاب نکردی؟

با حرص گفتم:

_ حالا سارا خانوم دو دقیقه تحمل کنن چی می شه؟

عمو با چشمهاش برام خط و نشون کشید که لج کردم و منو رو از دست عمو کشیدم و گفتم:

_ ناراحت نشی سارا جون... ولی انگار توی این چند روزی که من نبودم پروژه ی شما و عمو موفقیت آمیزتر بوده.

عمو سینه اش رو یکباره از هوا خالی کرد و گفت:

_ عسل جان من از سارا خانوم خواستم ناهار با ما باشند، گفتم خوشحال می شی با دوستت باشی خب.

با عصبانیت منو رو کوبیدم روی تخت و گفتم:

_نه خوشحال نمی شم اتفاقا عصبی ترم شدم شما به زور من رو وادار کردید با اون پسره ی روانی همخونه بشم تا راحت بتونید با سارا جونتون برید بگردید؟

عمو خشکش زد. اخم هاش رو تو هم کرد و با لحنی که به زور روی مرز آرامش و عصبانیت نگهش داشته بود گفت:

_عسل!

اما من با بغض ادامه دادم:

_من دو روزه خودم و بخاطر اون روانی توی اتاقم حبس کردم، اونوقت شما حتما با خیال راحت با خودتون گفتید که عسل سروسامون گرفت و حالا نوبت منه؟!

صدای عمو بالاتر رفت:

_عسل خانوم!

اشکهام از چشم هام جاری شد که با حرص گفتم:

_ دلم خوش بود که وقتی پنجشنبه و جمعه بیام پیش عمو، زجرهای این چند روز یادم می ره، ولی اشتباه کردم تازه یادم انداختید که شما فقط فکر ازدواج خودتونید.

عمو بلند و عصبی گفت:

_ عسل!

چونه م به شدت لرزید. نگاه بارونیم توی چشمهای عمو گره خورد و بعد سریع از تخت پایین پریدم و کفشهام رو پام کردم .

نگاهم رو به سارا دوختم و گفتم:

_خوش به حالت سارا جون اگه من گیر یه آدم دیوونه ی وحشی افتادم، تو گیر خوب آدمی افتادی!

نگاه معذب سارا توی صورتم بود. خواست چیزی بگه که از رستوران بیرون اومدم.

همش با خودم می گفتم نرسیده جلوی در رستوران، عمو دنبالم میاد

حتی چند دقیقه جلوی در رستوران معطل کردم ولی نه... انگار عمو از خداش بود که من برم تا با سارا تنها بشه. خیلی حرصی شدم. اونقدر که حتی نخواستم برگردم پیش عمو و برگشتم خونه ی کلنگی پدر آریا و پیش همخونه ی قبلی خودم این شد که همون همخونه ی روانیم رو به بودن کنار عمو ترجیح دادم.

کلید خونه رو داشتم. با حرص در حیاط رو باز کردم و به خیال اینکه آریا هم رفته پیش پدرش یک راست وارد خونه شدم .

شالم رو با یک دست از سرم کشیدم و خودم رو محکم پرتاب کردم روی یکی از مبل ها و زدم زیر گریه. بلند بلند. در همون حال هم با خودم حرف می زدم:

_دیگه من و نمی خوای؟ چطور تونستید؟ مگه من کی و غیر از شما دارم؟

_می بینم مثل آدم های از جنگ برگشته می مونی!

سرم رو بالا آوردم، آریا بود. جوابش رو ندادم که نشست روی مبل رو به روم و پرسید:

_چی شده حالا؟ مگه با عمو نادرت نرفتی؟

جوابش رو ندادم که در حالیکه نگاهش به من بود تکیه زد به پشتی مبل و یه پاشو انداخت روی دیگری و گفت:

_ برگرد پیش عموت، من تا یک ساعت دیگه می خوام برم تنها می مونی.

با فریادی که انتظارش رو نداشت گفتم:

_ گورت و گم کن و هرجایی که می خوای بری برو، می خوام تنها باشم.

پوزخند زد و گفت:

_ نترس شدی!

حرصم از عمو رو سر آریا خالی کردم و گفتم:

_دیگه از همه ی شما متنفرم حتی.. حتی از عمو نادر... شما همتون فکر خودتونید هیچ وقت به احساسات ما خانوم ها اهمیت نمی دید.

با لبخندی منو مسخره کرد و گفت:

_ چرا من به احساس نفرتت اهمیت می دم، حق داری بیشتر از اینها ازم متنفر بشی.

با حرص کیف دستی ام رو سمتش پرت کردم و گفتم:

_گمشو از جلوی چشم هام.

چنان یکدفعه از روی مبل برخاست که یک لحظه ترسیدم. اومد سمتم و با غضب نگاهش برای چند ثانیه گریه ام رو بند آورد. چونه م رو محکم گرفت و سرم رو سمت نگاهش بالا آورد و جدیت نگاهش رو به خورد قلبم داد و گفت:

_ببین زهرمار خانوم من عمو نادرت نیستم که نازت و بخرم دلمم با دیدن این اشکها نمی لرزه، پس مراقب اون زبون درازت باش دیدی که هم خوب بلدم تو گوشی بهت بزنم هم نیشگونت بگیرم پس نذار دوباره دستم روت بلند بشه حوصله ی وق وقتم ندارم، پس اگه می خوای گریه کنی برو بتمرگ توی اتاقت.

بعد فشاری به چونه م داد و کمرش رو صاف کرد و بالای سرم ایستاد. فوری شالم رو برداشتم رفتم سمت در ورودی سالن. توی چارچوب ورودی که ایستادم برگشتم سمتش و با حرص گفتم:

_ منم آدمی نیستم که جنبه ی خشونت داشته باشه ممکنه بخاطر اینکه نتونم این وضع نکبت بارو تحمل کنم ،یا خودم رو بکشم یا خودت رو.

قدمی سمتم برداشت که دویدم سمت اتاقم و فوری درو پشت سرم قفل کردم که صدای فریادش از توی راه پله بلند شد.

_ اگه می خوای خودت و بکشی برو سر خیابون، خودتو بنداز جلوی یه ماشین حق نداری توی خونه ی پدری من از این غلط های زیادی بکنی.

تکیه زدم به در و پنجره زل زدم باورم نمی شد من همون عسل یک ماه پیش باشم! همونی که عمو برای لبخندهاش جایزه می ذاشت. همونی که سر خوردن غذا، عمو نازش رو می خرید اما حالا... عمو عاشق شده بود و عسل رو تنها رها کرده بود. کلافه نشستم کف زمین و باز آروم آروم اشکهام توی چشمام جوشید.

بازم مغزم هنگ کرده بود. هیچ راه فراری از این اوضاع نابسامان نبود. انگار همه چیز دست به دست هم داده بود تا من رو توی اون خونه، اسیر کنه.

از اینکه فکر می کردم که الان عمو و سارا دارن با هم ناهار می خورند و من گرسنه و بغض کرده کنج اتاقم دارم حرص می خورم، لجم می گرفت. اونقدر که دوباره فریاد کشیدم:

_ نمی بخشمت سارا.

اما حتی فریادهام هم نمی تونست آتش درونم رو خاموش کنه.