فصل پانزده
یه ساعت نشد که توی اتاق بودم. لباس خونه پوشیدم و از اتاق بیرون زدم. همون موقع آریا هم از اتاقش بیرون اومد. آماده ی رفتن بود. با لبخند شیطنت آمیزی گفت:
_ شاید اگر خواهش کنی بمونم.
با اخم بهش نشون دادم که اصلا هم نمی ترسم که گفت:
_ باشه میل خودته.
و رفت. از پله ها پایین رفتم. با خودم می گفتم:
_حالا عمو ناهارش رو بخوره میاد دنبالم. اما چه توهمی هیچ خبری از عمو نشد! حتی لااقل یه زنگ هم نزد تا کارش رو توجیح کنه. خیلی دیگه حرصی شدم. اون قدر که با خودم گفتم:
_ اصلا تقصیر منه وقتی دو سه هفته نرم پیش عمو یادش میفته که چکار کرده.
گرسنه بودم. رفتم توی آشپزخونه و یک نگاه به توی یخچال کردم. چندتا تیکه پیتزا یه ساندویچ کامل! و یه ظرف یه بار مصرف غذا، پس این دو روز شازده واسه خودشون غذا سفارش می دادند دست دراز کردم و همون سه تا برش پیتزا رو برداشتم و گذاشتم روی پیش دستی و گذاشتم روی کتری روی گاز تا گرم بشه. نشستم پشت میز ناهارخوری و درحالیکه هنوز توی فکر عمو و سارا بودم، با سر انگشتان دستم به میز ضربه زدم.
همون موقع صدای تلفن خونه بلند شد. لبخند روی لبم نشست. پس بالاخره عمو جان احساس عذاب وجدان کردند. رفتم سراغ تلفن و گوشی رو برداشتم.
_بله؟
صدای آریا توی گوشم پیچید.
_راستی یادم رفت بهت بگم قفل در خونه خراب شده، در قفل نمی شه.
با عصبانیت گفتم:
_ زنگ زدی همین و بگی؟
خندید.
_ پس بازم نمی ترسی؟
با حرص گفتم:
_نخیر.
گوشی رو کوبیدم روی تلفن و بعد نشستم روی مبل و با حرص گفتم:
_ پسره ی دیوونه چند روز پیش داشت من و می کشت حالا نگران تنهایی من شده! به جهنم که قفل در خراب شده و در قفل نمی شه.
ناگهان خشکم زد.
_ در قفل نمی شه پس... در... باز... می مونه!
فوری از جا پریدم کلید رو برداشتم رفتم سمت در حیاط. هر کاری کردم کلید در رو قفل نکرد.
لامصب هر کاری کردم، در بسته هم نمی شد انگار با یه تق ی باز می شد.
نفسم رو از سینه بیرون دادم و تکیه زدم به در و زمزمه کردم:
_ لعنت به این شانس.
با حرص درو محکم کوبیدم تا بسته بشه ولی نشد. آروم بستمش و دعا دعا کردم که کسی دستش به در خونه نخوره که باز بشه. برگشتم توی خونه و در عوض در حیاط در ورودی رو قفل کردم. اما این در هم چنان دری نبود. با شکستن قفلش باز می شد. دیگه کفرم بالا اومد. برگشتم توی آشپزخونه و همونطور که پیش دستی پیتزا رو میذاشتم روی میز با حرص گفتم:
_ الان باید بگی در قفل نمی شه؟
نشستم پشت میز و با حرص به پیتزا یه گاز زدم:
_ اصلا به جهنم بذارید دزدی چیزی بیاد من و بکشه تا از شر همتون راحت شم.
اما اینها همش حرف بود. خودمم خوب می دونستم که چم شده من ترسیده بودم ولی راهی نداشتم. نه حاضر بودم برگردم پیش عمو و نه راضی می شدم به آریا زنگ بزنم و بگم که برگرده. خودم رو بی خیال نشون می دادم ولی با هر صدایی که از بیرون می شنیدم، دو متر می پریدم هوا. تلویزیون رو روشن کردم. ولوم صداشو بردم بالای چهل. تموم برقها رو هم روشن کردم. از سالن گرفته تا حیاط و راهرو و اتاق خواب. حتی حموم و دستشویی. با این حال، باز هم آروم نشدم. جلوی تلویزیون روی کاناپه دراز کشیدم و هر از گاهی سرم رو بالا می کشیدم و از شیشه های بزرگ سالن به حیاط نگاهی می انداختم. اوایل بهمن ماه بود و هوا زود تاریک می شد همین که هوا رو به تاریکی رفت دیگه ته دلم خالی شد. با اونکه خونه مثل روز روشن بود اما یه ترسی توی دلم نشسته بود که فقط دلم می خواست بلند زیر گریه بزنم
هوا دیگه کاملا تاریک شده بود .یا من اونشب خیلی ترسیده بودم یا واقعا اونشب پر سر و صداترین شب توی کوچه بود.
هم داشتم ترسم رو مهار می کردم هم از کنترل فکر و خیالی که به سرم زده بود، عاجز شده بودم. به ناچار برای مهار ترس و فکر و خیال های بیهوده یک چاقوی دسته بلند از آشپزخونه برداشتم و گذاشتم توی جیب شلوارک لی ام. نشستم باز جلوی تلویزیون و مدام شبکه های تلویزیون رو عوض کردم تا اینکه یه فیلم هیجانی پلیسی از یکی از شبکه های توجهم رو جلب کرد. اوایل فیلم بود و محو تماشای فیلم شدم. همون فیلم باعث شد تا گذر زمان رو فراموش کنم و کمی از اون حال و هوا بیرون بیام. اما اواسط فیلم که هیجان بالا رفته بود ببینم چی می شه فهمیدم که این فیلم جنایی است. کلافه شدم دوباره با هجومی از ترس که بر من غلبه کرده بود، مواجه شدم. بلند با خودم گفتم نترس عسل. تو که اینقدر ترسو نبودی.
به بدبختی خودم رو تا آخر فیلم نگه داشتم، که آخرش زیرنویس شد که این فیلم براساس یک سری جنایات از یک قاتل واقعی ساخته شده که هیچ وقت دستگیر نشد. با حرص تلویزیون رو خاموش کردم و فوری دور و برم رو نگاه کردم. قلبم چنان تند و محکم می زد که انگار داشت سینه ام رو می شکافت و بیرون می زد. با ترسی که هنوزم داشتم کنترلش می کردم توی خونه قدم زدم. نگاهم بی اختیار فقط به حیاط بود اینطوری نمی شد. پرده هارو با عصبانیت کشیدم و با صدایی بلند سر خودم داد زدم:
_ احمق جان یه هفته اینجا دزد نیومده حالا همین امشب دزد بیاد؟
با ناله ای در مقابل اونهمه استرس و اضطراب به خودم اعتراف کردم آره همین امشب میاد، اگر منم با اون همه بدبختی و بدشانسی که از بخت بد من، همین امشب میاد.
ساعت نزدیک دوازده شب بود خسته بودم. ظهر هم نخوابیده بودم و حالا چشمهام رو به سختی برای باز نگه داشتن، مهار می کردم. رفتم باز دراز کشیدم روی کاناپه و بلند آیت الکرسی رو خوندم و چاقو رو از جیب شلوارکم در آوردم و با دو دستم دسته اش رو گرفتم. هر قدر سعی می کردم، پلک هام رو باز نگه دارم، سنگینی پلک هام بیشتر بر من غلبه می کرد .
آخرش نفهمیدم چی شد که پلک های سنگینم به من غلبه کرد و بسته شد خوابیدم خوابی که حتی باعث آرامشم هم نشد .
اونقدر استرس داشتم که دوبار از خواب پریدم و دوباره به دور و برم نگاه کردم و باز چشم هام رو بستم. دفعه سومی که چشمهام رو بستم، خوابم عمیق تر شد. انگار خیالم راحت شد که اتفاقی نمی افته. توی خواب بودم که حرکت خفیف دسته ی چاقوی توی دستم من رو هوشیار کرد. با اونکه چشمهام بسته بود ولی به راحتی حضور شخصی رو کنارم حس کردم .
حتی سر انگشتان دستی که داشت چاقو رو از میون دستم آروم می کشید رو، روی دستم حس کردم. قلبم به شدت می کوبید.