فصل شانزده
تموم عزمم رو جزم کردم و یه دفعه چشم باز کردم و همراه با جیغی بلند چاقو رو محکم کشیدم. چشمام به یه جفت چشم قهوه ای روشن افتاد. آریا بود. نفسم رو یکدفعه از سینه بیرون دادم و تموم اون ترس نشسته توی سینه م شد اشک و از چشمهام بارید. نشستم روی کاناپه و با حرص چندتا مشت محکم زدم به بازوش و گفتم:
_ دیوونه دیوونه.
دستش رو مشت کرده بود که با اخم گفت:
_حقت بود می ذاشتم تنها باشی تا سکته کنی.
با اشکهایی که نمی تونستم مهارش کنم فریاد زدم:
_نه اینکه حالا سکته نزدم؟!
با لحن آروم ولی جدی گفت:
_خب حالا، نترس من شاید دیوونه و روانی باشم ولی نامرد نیستم که یه دخترو توی خونه ی پدری ام تنها بذارم.
با پشت دست اشکهام رو از روی صورتم پس زدم و نگاهی به دست مشت شده اش کردم و گفتم:
_ حالا واسه چی دستت رو مشت کردی؟ می خوای منو بزنی؟
پوزخند زد و کف دستش رو باز کرد. از دیدن زخم کف دستش شوکه شدم.
_ چی شده؟
_این اثر کشیدن چاقوییه که دست سرکار بود.
_من؟ خب... خب ترسیدم.
فوری از کاناپه پایین پریدم و گفتم:
_بیا برات می بندمش.
زخمش عمیق نبود. اما بدجوری بریده بود. با یه گاز استریل و چندتا چسب، زخمش رو بستم. پشت میز ناهارخوری نشسته بودیم. کف دستش هنوز وسط میز بود که گفتم:
_ چرا برگشتی؟
بی اونکه نگاهم کنه جواب داد:
_لازم نیست جوابش و بدونی.
سرم رو بلند کردم و با نگاهی جدی گفتم:
_ لازمه، دو روز پیش چنان نیشگونی از بازوم گرفتی که دردش آروم نمی شد و حالا...
_اون نتیجه ی زبون دراز خودت بود.
پوزخند زدم و گفتم:
_ هیچ کی منو درک نمی کنه عموم تنها مردی که قبولش داشتم اونم...
حرفم رو خوردم که پرسید:
_ عموتم رفته سراغ زندگی خودش؟
با آه بلندی تموم دردهام رو شد که گفت:
_ حالا می خوای چکار کنی؟
_چکار می تونم بکنم؟ تموم اصرار عموم برای قبولی این پروژه این بود که من و از خونه اش بندازه بیرون تا خودش سروسامون بگیره، درمان فقط بهونه ای بود واسه بیرون کردن من از خونه ی عموم.
_خب پس الان می خوای درمان بشی؟
نگاهم رو دوباره به چشمهاش که به رنگ اسم من بود، دوختم و گفتم:
_من واقعا خسته شدم از خودم از زندگیم از این پروژه ی لعنتی کوتاه بیا خواهش می کنم بذار لااقل توی اینهمه بدبختی که داره سرم میاد، نمره ی پایان نامه ام رو بگیرم.
نگاهش توی چشمهای من در حال جستجو بود. شاید می خواست صداقت کلامم رو بسنجه! چند ثانیه ای نگاه هر دومون در هم گره خورد. بعد نگاهش رو ازم گرفت و دست به سینه گفت:
_ بهتره بدونی که نه من، نه تو خودمون نمی تونیم مشکلمون رو حل کنیم.
پس بهتره بی خیال نمره ی عالی پایان نامه بشیم و برنامه ی درمان رو از خود استاد بگیریم.
_موافقم.
لبخند محوی زد و گفت:
_ شنبه با هم می ریم پیش استاد باید یه قولی بهم بدیم هر چی استاد گفت رو بی چون و چرا می پذیریم.
کی داشت حرف از قول می زد! با پوزخند گفتم:
_ تو مطمئنی که سر قولت می مونی؟ یادمه آخرین باری که سر قولت موندی فقط دو ساعت بود!
_شرط می ذاریم.
_چه شرطی؟
_هر کی حرف استاد رو قبول کنه و برنامه ی درمانی استاد رو نپذیره یه شب تا صبح بره وسط حیاط بشینه با همین لباسهای تو خونه ای روی زمین سرد هر کی جا بزنه، خوبه؟
چون مطمئن بودم اون جا می زنه گفتم:
_ قبول قسم بخور که سر قولت می مونی.
_قسم می خورم.
_نه بگو به جون پدرت که سر قولت می مونی.
_به جون پدرم قسم می خورم که اگه برنامه ی درمانی استاد رو رد کنم ،یه شب تا صبح برم وسط حیاط بشینم.
نگاه طلبکارانه ای به من انداخت و گفت:
_ حالا تو.
_من قسم می خورم که برنامه ی درمانی استاد رو قبول کنم وگرنه با همین لباسها می رم یه شب تا صبح روی زمین، توی حیاط می شینم.
لبخندش رو از روی لبش جمع کرد و گفت:
_ خوبه حالا ببینم کی جا می زنه شب بخیر.
آریا که رفت تکیه زدم به صندلیم و با خودم زمزمه کردم:
_ کی می تونه جز تو جا بزنه! تو اونقدر بدقولی که به زودی می بینم که وسط حیاط، کف زمین نشستی و داری از سرما می لرزی.
از تصور این فکر خنده ام گرفت و خندیدم.
آریا که برگشت راحت تونستم بخوابم. صبح روز جمعه به جبران برگشتن آریا، خیر سرم خواستم تحویلش بگیرم. زودتر از خواب بیدار شدم و صبحانه رو حاضر کردم. میز رو چیدم. نان تازه خریدم. یک کاسه کوچولو عسل ،یه کاسه خامه پنیر و مربا و کره. عجب سفره ای شد! چایی هم تازه دم فقط منتظر حضرت والا شدم. تشریف آوردند. با دیدن میز صبحانه تعجب توی صورتش نشست. نگاهم کرد و گفت:
_ جنی شدی تو!
_بی ادب اولا سلام، ثانیا خیر به جبران اینکه برگشتی تا من تنها نباشمه .
ابرویی بالا انداخت و نشست پشت میز. رفتم چایی بریزم که صداشو بلند کرد:
_این چیه؟
_این کدوم؟
_این و می گم.
یک لیوان چای گذاشتم روی میز و جهت اشاره ی انگشتش رو گرفتم و رسیدم به پیاله ی عسل.
_خب عسله... هم اس م...
فریاد زد:
_ مگه نگفتم من از این زهرماری متنفرم برداشتی گذاشتی روی میز؟!
متعجب نگاهش کردم که گفت:
_ از روی میز برش دار.
با اخم گفتم:
_دلتم بخواد هم پرخاصیته هم شفا بخش...
با پوزخند گفت:
_آره شفابخشی اش رو مطمئنم.
_این و خدا توی قرآن گفته نمی دونستی بدون، درست مثل من که اسمم عسله ولی تو یکی رو نمی تونم شفا بدم.
خندید و گفت:
_ تو اگه شفابخش بودی می رفتی اول خودت و شفا می دادی.
پیاله ی عسل رو با قاشق سر کشیدم و مقابل چشمهای عصبی آریا گفتم: عالیه فوق العاده ست ولی دوستدار عسل بودن لیاقت می خواد.
با حرص لبخند زد و مشغول خوردن صبحانه شد. این بشر آدم بشو نبود. حیف من که فقط داشتم وقتم رو با این دیوونه هدر می دادم. واقعا لیاقت نداشت که باهاش خوب باشم. چشم تو چشم من می گه؛ من از این زهرماری متنفرم!
انگار نه انگار که اسم منم عسله
خیلی بهم برخورده بود. اونقدر که سر میز صبحانه دیگه باهاش حرف نزدم. دیگه شک نداشتم که این بشر دستورات استاد صالحی رو هم نمی تونه عمل کنه ولی به امید دیدن اون روانی وسط حیاط توی زمستون سرد، لبخند زدمو با خودم گفتم:
_من که مطمئنم اولین نفری که جا می زنه خودتی.
از این فکر بازم لبخند زدم. خداروشکر می کردم که اونروز آخرین روزی بود که قرار بود رفتارهای اون دیوونه رو تحمل کنم و از فرداش قرار بود با رفتن پیش استاد صالحی برنامه ی درمانی خودمون رو بگیریم. فردای اون روز هردو باهم رفتیم دانشگاه. من یه خیابون پایین تر از دانشگاه از ماشین آریا پیاده شدم تا بچه های دانشگاه منو نبینند. توی دانشگاه اولین نفری رو که دیدم سارا بود. چنان اخمی روانه اش کردم که حتی جرات نکرد طرفم بیاد. بعد از اون فریبا رو دیدم. با نیشخند سمتم اومد و گفت:
_چطوری دیوونه؟درمان شدی یا نه؟
با نگاه سردی بهش جواب دادم:
_ تو چی؟ تیمارستان رفتی یا نه؟
لبش رو برام کج کرد و گفت:
_