فصل هفده
ایش کیف می کنی ها پسر به اون خوش تیپی رو بر زدی حالا ادای آدم روانیا رو در میاری!
با خونسردی نگاهش کردم و گفتم:
_ بیا حاضرم جامو باهات عوض کنم اینی که من می بینم اگه تو هم می دیدی می فهمیدی که از نفرت گذرونده و به مرز جنون رسیده.
_هه مردم از خنده، حالا ببین کی گفتم از الان مطمئنم که آخرش باهاش نامزد می کنی و می گی خب عاشقش شدم دیگه.
_اصلا تورو سنن؟ آره خیلی دلم می خواد اون و دیوونه ی خودم کنم... عرضه داری برو یکی واسه خودت پیدا کن.
_پس چی یه آدمش و پیدا می کنم نه روانیش و.
_برو عزیزم برو پیدا کن واست ریخته هزار هزار.
یک راست سمت دفتر اساتید رفتم در زدم و بعد درو باز کردم. استاد صالحی تنها بود. تا چشمش به من افتاد لبخند زد و گفت:
_به به سلام خانم پژوهشگر، پروژه ی تحقیقاتی ما چطوره؟
_سلام استاد راستش بد. خیلی بد.
اشاره کرد بشینم روی یکی از صندلی های خالی که قبول کردم و در حالیکه می نشستم پرسیدم:
_ کسی نیاد می خوام تنها با شما حرف بزنم.
_نترس ساعت درس و تدریسه همه ی اساتید توی کلاس اند خب چرا بد؟
همون موقع چند ضربه به در خورد. در آروم باز شد. آریا بود .یه نگاه به من و بعد به استاد انداخت و گفت: _سلام اجازه هست؟
_سلام بفرما.
آریا هم صندلی مقابل من نشست و استاد گفت:
_ خب می گفتی.
_هیچی. نتیجه نمی ده یعنی ما نمی تونیم خودمون راهی پیدا کنیم نه اینکه فکرکنید تلاشی نکردیم ها نه. ولی هر راهی رو انتخاب می کنیم آخرش به لج و لجبازی ختم می شه. نمی دونم چرا!
استاد لبخند زد و گفت:
_ خب این حرفها یعنی اینکه من بهتون برنامه بدم؟
سرم رو به علامت تایید تکون دادم که استاد اومد نشست کنار آریا و گفت: _باشه، ولی به یه شرط.
سکوت من و آریا باعث شد استاد ادامه بده:
_ اینکه اگر من برنامه رو بدم از همین امروز برنامه رو اجرا می کنید و اگر منصرف بشید من با اجازه ی رسمی از هیئت مدیره که روی این پروژه سرمایه گذاری کرده، نمره ی پایان نامه ی هر دوی شما رو صفر می دم.
نفسم رو یکباره از سینه بیرون دادم و گفتم:
_چاره ی دیگه ای هم مگه داریم. مجبوریم قبول کنیم.
استاد با لبخند ادامه داد:
_ در ضمن برنامه ای که من به شما می دم هر هفته با یه دستور جدید کامل تر می شه و نهایتا سر شش ماه درمان شما تکمیل می شه پس اگه هر کجای این برنامه انصراف بدید، من نمره ی کسی رو که انصراف داده صفر محسوب می کنم و از نمره ی طرف مقابل هم پنج نمره کم می کنم.
فوری اعتراض کردم:
_طرف مقابل چرا؟
_چون حتما کاری کرده که باعث انصراف شده دیگه.
کلافه پوفی کشیدم و استاد ادامه داد:
_ یک سری از دستورات من رو توی سالن رو به دوربین انجام می دید تا عموی شما خانم تمجیدی بتونن صحت انجام اون ها رو چک کنن. مابقی رو آزادید که هر طوری که خودتون صلاح دیدید انجام بدید.
از شدت اضطراب دلپیچه گرفتم و گفتم:
_ استاد اینجوری که شما حرف می زنید دل آدم می ریزه، مگه چه دستوری می خواید بدید؟
لبخندش همراه با سکوت مهر خورد. کاغذی روی میز گذاشت و شروع به نوشتن کرد و گفت:
_روزانه ۱۰ دقیقه به چهره ی هم خیره می شید. با سکوت، بعد از سه چهار دقیقه در مورد کارهایی که این چند روزه انجام دادید و باعث آزار هم شده، با هم حرف می زنید.
هر کسی دیگری رو آزار داده حالا به هر نحوی که بوده، باید با یک عمل جبرانی طرف مقابلش رو راضی کنه. ببینه طرف مقابل از چه عملی به عنوان جبران آرامش می گیره.
همدیگه رو با الفاظ مناسب و به اسم صدا می کنید و القاب محبت آمیز بهم نسبت می دید. مثل آریا جان، عسل عزیز...
پوزخند زدم که استاد چشم غره ای به من رفت و گفت:
_شما منصرف شدید؟
فوری گفتم:
_نه استاد.
بعد با همون جذبه ی قبلی ادامه داد:
_ به همدیگه محبت کنید. از هم تشکر کنید روزانه یکبار همدیگه رو با محبت ببوسید و لااقل یکبار دست در دست هم بیرون برید یا فیلم ببینید.
به سرفه افتادم نگاهم رو با خجالت به استاد دوختم که باز گفت:
_ شما انگار منصرف شدید؟
_نه ولی...
_مشکل چیه پس؟ شما الان محرم هستید، پس این اداها چیه؟
_خب... آخه... آخه...
_آخه بی آخه خانم تمجیدی.
کلافه دستم رو مشت کردم و ضربه ای به زانوم کوبیدم که استاد ادامه داد:
_حالا یه هفته این کارها رو انجام بدید، هفته ی بعد دستورات بعدی رو بهتون می دم. اون چند دقیقه نگاه همراه با صحبت کردن باید توی سالن باشه، مابقی مشکلی نیست.
آریا کلاس نداشت و برگشت خونه اما من موندم ولی حتی توی کلاس هم فکرم پیش حرف های استاد بود .یعنی یه غلط کردم خاصی توی چشمهام بود که فکر کنم استادم متوجه شد ولی به روی خودش نیاورد. آخه من این برج زهرمار رو ببوسم؟ با خودکارم گوشه ی کتابم نوشتم:
_ از زندگیم برو بیرون لعنتی.
ناگهان صدای خنده ی همه ی بچه های کلاس توجه ام رو جلب کرد. سربرگردوندم و دیدم استاد کمالی بالای سرم ایستاده و نگاهم می کنه. بی خبر از همه جا گفتم:
_ بله استاد.
نگاهی به گوشه ی کتابم انداخت و گفت:
_ خانم تمجیدی! الان چند دقیقه است دارم صداتون می زنم. حواستون کجاست؟
_همین جا استاد.
_حواستون توی کلاسه و گوشه ی کتابتون می نویسید:
_از زندگیم برو بیرون لعنتی!
باز صدای خنده ی بچه ها روی مخم رفت. سرم رو بالا گرفتم و گفتم: _ببخشید، می شه از کلاس برم بیرون؟ حالم خوب نیست.
_بفرمایید.
از کلاس بیرون اومدم و با ناراحتی توی راهرو قدم زدم. کلافه بودم. تموم حواسم به خونه بود. به اینکه اگر برمیگشتم باید دستورات استاد رو انجام بدم و... سرم سوت کشید. به بدبختی حواسم رو توی کلاس جمع و جور می کردم تا هر ثانیه فکرم سمت خونه و آریا پر نکشه.
تا ساعت کلاس کمالی تموم شد، مثل فنر، وسایلم رو جمع کردم و از کلاس بیرون زدم. اینجوری هم از شنیدن تیکه های طعنه دار بچه ها خلاص میشدم هم باید می رفتم تکلیفم رو با آریا و اون دستورات جدید استاد روشن می کردم. برگشتم خونه. به محض ورودم صدا زدم:
_آهای... کجایی؟
کنار راه پله طبقه ی دوم ظاهر شد و گفت:
_اسمم آهای نیست، آریاست.
با حرص گفتم:
_منم اسمم زهرمار نیست عسله.
لبخند زد و از پله ها پایین اومد و گفت:
_ خب عسل خانوم چکارم داری حالا؟
چشمهام چهارتا شد. آخرین پله رو هم که پایین اومد ،یک راست سمتم اومد
از ترس چسبیدم به دیوار که با همون لبخند مسخره ی روی لبش جلو اومد و گفت:
_چی شده؟ نکنه جا زدی ؟
به سختی جلوی خودم رو گرفتم تا نگم آره. جلوتر اومد. اونقدر که فاصله ای بینمون نموند. در حالیکه به دیوار چسبیده بودم، سرشو سمتم خم کرد و گفت:
_ دستورات استاد صالحی رو که فراموش نکردی؟
فقط نگاهش کردم. تا اون روز از فاصله ی نزدیک به چشم هاش خیره نشده بودم. آب دهانم رو به سختی قورت دادم که سرش رو جلوتر آورد و گونه ام رو بوسید.