نقاب دل

فصل هجده

خشکم زد نفسم حبس شد. وحشت زده بهش خیره شدم که سرش رو کنار گوشم برد و گفت:

_ تلافی سیلی که زدم جبران شده یا نه؟

لال شده بودم. اونقدر شوکه شده بودم که حتی نفس کشیدن رو هم فراموش کردم. سرش رو عقب کشید که نفسم بالا اومد .

اخم کرد و گفت:

_ چته؟ نکنه فکر کردی با یه بوسه من عاشقت می شم؟ من واسه نمره پایان نامه ام هم که شده می خوام به تک تک دستورات استاد عمل کنم اگه منصرف شدی بگو، تعارف نداریم که.

با حرص نگاهش کردم که خندید. چنان بلند بلند می خندید که حرصم بیشتر شد. با ناله ای همونجا روی زمین نشستم و زیر لب گفتم:

_ای خاک بر سر من خاک بر سر من که حاضر شدم واسه یه پایان نامه ی کوفتی، موش آزمایشگاهی بشم ای بمیری عسل می مردی وقت بذاری و پایان نامه ات رو بنویسی؟

حالا ببین باید چه جوری تحقیر بشی و تحمل کنی؟

با حرص دست رمو مشت کردم و چندین بار کوبیدم روی پاهام و باز با عصبانیت به خودم توپیدم:

_ دیدی لعنتی... لعنتی چه جور تحقیرم کرد!

این تازه اول ماجرا بود. اگه شاید می دونستم که قراره دستورات استاد صالحی از یک بوسه و یه نگاه فراتر بره، شاید همون روز اول انصراف می دادم ولی...

خیلی گرسنه بودم. لباس که عوض کردم رفتم توی آشپزخونه و دوتا تخم مرغ از توی یخچال برداشتم و خواستم واسه خودم یه نیمرو بزنم که آقای غول تشن باز ظاهر شدند.

_به به عسل خانوم چی درست می کنن؟

در حالیکه پشتم به او بود و رو به سمتم گاز داشتم روغن رو توی ماهیتابه می ریختم گفتم:

_نیمرو.

_به به، من عاشق نیمروهای عسلی ام.

برگشتم سمتش و با اخم بهش خیره شدم. انگار نه انگار که تا دیروز از گفتن اسمم امتناع می کرد و طلا دم به ساعت عسل عسل می کرد، اونقدر بهش خیره موندم که گفت:

_ چیه خب؟

_چیه؟ نگو که در عرض یه ساعت عوض شدی!

اخماش محکم شد:

_نخیر اگه به روت می خندم پررو نشو نمی خوام من باعث انصرافت شم و پنج نمره ی پایان نامه ام بپره مراقب باش جا نزنی.

نفسم رو محکم از بین لب هام بیرون دادم و گفتم:

_شما هم مراقب باش زیادی شورش نکنی چون ممکنه نشستن کف زمین سرد حیاط رو به تحمل رفتارهای تو ترجیح بدم.

حلقه های عسلی چشم هاش رو داد بالا و کلافه گفت:

_خدا بهت عقل بده.

برگشتم سمت گاز، می خواستم تخم مرغ ها رو بشکنم توی ماهیتابه که گفت:

_ دو تا کمه، سه تا تخم مرغ که فقط من می خورم.

دلم می خواست همون ماهیتابه رو می زدم فرق سرش.

باز برگشتم سمت یخچال و سه تا دیگه تخم مرغ برداشتم. که جلو اومد و گفت:

_ اصلا بده خودم نیمرو می زنم.

خواست تخم مرغ ها رو ازم بگیره که گفتم:

_خودم می زنم ول کن می شکنه.

_تو ول کن.

_تو مگه بلدی نیمرو درست کنی.

با نگاهی با جذبه بهم اخم کرد و گفت:

_نیمرو هم بلدی می خواد بده ببینم.

عمد ا یکی از تخم مرغ هارو از کنار انگشتش انداختم زمین و بعد با عصبانیت داد زدم:

_دیدی چکار کردی؟ حالا تمیزش کن.

چنان اخمی حواله ام کرد که برای فرار از اخمش رفتم سراغ ماهیتابه که بازوم رو کشید و با همون اخم پر جذبه گفت:

_ جمعشون کن تا باز نزدم اون کانال.

_کدوم کانال؟

نگاهم کرد. جدیت نگاهش همراه اون اخم محکم داشت ته دلم رو خالی می کرد. چسبیدم به گاز که از حرارت شعله ی گاز جیغ کشیدم و مجبور شدم جلو برم که محکم خوردم به تخت سینه اش. با حرص گفتم:

_برو عقب دیگه.

اما اصلا تکون نخورد، خواستم از کنارش رد بشم که نذاشت و همچنان با اون همه اخم نگاهم کرد. بازوهام رو محکم گرفت و مقابل خودش نگه م داشت. بعد سرش رو جلو آورد. چه غلطی می خواست بکنه؟ این اداها چی بود از خودش در می آورد؟! مجبور شدم منم تا حد ممکن سرم رو عقب بکشم. ولی اون پررو تر از این حرفا بود. سرشو اونقدر جلوی صورتم آورد که دیگه نتونستم عقب برم. گرمای نفس هاش توی صورتم می خورد و تنم رو مور مور می کرد که گفت:

_خودت خواستی که بزنم اون کانال .

بی اختیار چشمهام رو بستم و با صدایی که بیشتر توش عجز بود تا عصبانیت گفتم:

_ ولم کن روانی.

تن صداش از اون فاصله ی نزدیک داشت مو به تنم سیخ می کرد:

_هیچ می دونستی من و تو خیلی شبیه همیم، تو عسلی من چشمام عسلیه چر؟

این پسره دیوونه ست! این چه سوالیه؟ ناگهان حرارت نفسش به گوشم خورد که گفت:

_طبق دستور استاد می خوام عوض شم، زدم کانال فیلم هندی چطوره؟ دوست داری؟

بعد همونطور که چشم هام رو بسته بودم و سعی می کردم ضربان بلند قلبم رو کنترل کنم گفت:

_عسلی من روغن توی ماهیتابه جذغاله شد!

بعد سرش رو عقب کشید و بلند خندید. چشم باز کردم. ازم فاصله گرفته بود که به خنده های دیوونه کننده اش خیره شدم .

چش شده بود این این کارهاش چه معنی می داد!

یعنی واقعا با حرفای استاد عوض شده بود هنوز داشت می خندید که نگاهم کرد و گفت:

_چیه؟ نکنه فکر کردی بازم می خوام ببوسمت؟ پس زیادی فیلم هندی می بینی؟

با اخم بهش خیره شدم که باز بلند بلند خندید. عصبی از صدای خنده هاش گفتم:

_ اصلا من کوفت بخورم، برو خودت واسه خودت تخم مرغ نیمرو کن.

لحظه ای خنده اش قطع شد بعد نگاهم کرد و گفت:

_ عسل بی تربیت!

بعد باز بلند خندید. حرص می خوردم از این دیوونه بازی هاش که نگو.

نشستم روی مبل توی سالن که دیدم همون طور که هنوز می خنده، چطور کف آشپزخونه رو تمیز کرد و بعد باز تخم مرغ از یخچال برداشت و نیمرو کرد. واقعا گرسنه بودم ولی حوصله ی اون مسخره بازیاش رو نداشتم. انگار به دیوونه بازی هاش، خوش خنده شدن و شوخی های بی مزه هم اضافه شده بود. هنوز با ناباوری داشتم نگاهش می کردم که چطور با دستورات استاد صالحی کنار اومده بود که صدام زد :

_عسل بی تربیت بفرما ناهار.

دهن کجی براش کردم و گفتم:

_ شما بفرمایید.

با خنده گفت:

_ نترس الان زدم کانال آشپزی کاری باهات ندارم.

دیگه تعارف نکردم. آخه دیگه قار و قور شکمم جایی واسه تعارف نذاشته بود. رفتم سر میز و چشم به ماهیتابه ای که روی میز گذاشته بود انداختم. اوه اوه اوه این اینهمه سلیقه رو از کجا یاد گرفته بود؟ یه فلفل دلمه رو حلقه وار برش داده بود و داخلش نیمرو زده بود. مثل گل شده بود. نگاهش کردم که چشمکی زد و گفت:

_ گفتم زدم کانال آشپزی می خوای یادت بدم یا نه؟

تعجب نگاهم تنها از دیدن اون سلیقه اش نبود، از این بود که بهم گفته بود از فلفل دلمه متنفره و حالا با فلفل دلمه نیمرو زده بود!

به زحمت خودم رو کنترل کردم تا چیزی بهش نگم و با نگاه بی تفاوتی بهش گفتم:

_ این که یاد گرفتن نمی خواد، راست می گی قیمه بادمجون رو خوب درست کن.

نشستم پشت میز که گفت:

_ باشه و اگه درست کردم جایزه م چیه؟

_هر چی که بخوای.