نقاب دل

فصل بیست و چهار

لبخند زد، به چی نمی دونم. انگار خسیس تر از این حرف ها بود. فقط خودم رو کوچیک کردم و اون اصلا به روشم نیاورد. رفتیم باغ پرندگان. خیلی جای قشنگی بود. ماشین رو همون پایین پارک کردیم و با ون مخصوص پارک تا بالای تپه رفتیم. هوا بیش از اونچه فکر می کردم سرد شده بود. شال گردنم رو تا روی بینی ام بالا کشیدم و دنبال آریا راه افتادم .

کم کم بارش برف شروع شد. پارک بخاطر سرما و اون هوای برفی و سرد، خلوت بود. دونه های ریز برف مثل نقل های کوچیک و قشنگ روی سرمون می ریخت. محو آسمون برفی شدم. آریا با اخم نگام کرد و گفت:

_چرا واستادی پس؟

_آخه ببین آسمون چه نازه!

جلو اومد دستم رو گرفت و همراه خودش کشید. هرچقدر دستم سرد بود دست اون خوب گرم بود. از جاده ی باریک و قشنگ سنگ فرش شده ی پارک به سمت پایین تپه رفتیم. اولین آلاچیق چوبی پارک رو که سر اولین پیچ جاده دیدم گفتم:

_ بریم اونجا.

بی هیچ حرفی قبول کرد. آلاچیق قشنگی بود و بخاطر واقع شدن روی بالای تپه و میون درختان پارک، هم اشراف کامل به پارک داشت هم جای دنجی بود. نشستم روی نیمکت چوبی آلاچیق و با لبخند گفتم:

_ ممنونم جای قشنگیه؛ فقط کاش می گفتی یه سبد پیک نیک برمی داشتیم.

_واسه چی؟

_لااقل چایی می آوردیم.

نگاهش به اطراف چرخید. دنبال سوپرمارکتی، کافه ای، چیزی می گشت که ناگهان گفت:

_ همینجا بشین تا من بیام.

دست هام رو دور دهانم حلقه کردم و با یک ها گفتن، سرمای نشسته روی دست هام رو کنار زدم. نگاهم به برفی بود که داشت روی تک تک درختان پارک رو سفید می کرد. آریا دیر کرده بود. از اون تنهایی معذب شدم. بلند شدم روی نیمکت ایستادم تا اینکه ردی ازش ببینم. ولی توی اون برف هیچی دیده نمی شد تا اینکه صدای دو تا جوون از جاده ی باریک کنار آلاچیق شنیده شد.

بی اختیار نگاهشون کردم .یکیشون با دیدنم به پهلوی اون یکی زد و به من اشاره کرد که فوری سرم رو عقب کشیدم و نگاهم رو ازشون دزدیدم. همون موقع با صدای خنده هاشون که به من نزدیکتر می شدند، ترس توی دلم نشست .یکیشون با صدای بلند گفت:

_هوا بس عاشقونه ست ها.

اون یکی گفت:

_کاش یکی تنها باشه، ما از تنهایی درش بیاریم.

کنار آلاچیق رسیده بودند. باز بی اختیار نگاهشون کردم .یکی که قد بلندتر بود گفت:

_ سلام خانومی تنهایی؟

فوری خودم رو جمع و جور کردم و با ترس گفتم:

_ نه.

اون یکی خندید و گفت:

_چرا می ترسی؟ ما که لولو نیستیم.

بی اختیار تر س نشسته توی وجودم بیشتر شد. کمی خودم رو عقب تر کشیدم و گفتم:

_ نا...نامزدم... اون...رفته...الان...میاد.

صدای خنده هاشون من رو بیشتر ترسوند. خلوتی پارک باعث شده بود که ترسم بیشتر بشه. نگاهم مدام به جاده ی باریک برفی بود که ببینم آریا کی برمی گرده.

اون جوون لاغر و قدبلند جلو اومد و نشست روی نیمکت کنارم و گفت:

_ سردته؟ کاپشن من و می خوای؟

بازم خودم رو عقب کشیدم و گفتم:

_ نه لطفا مزاحم نشید.

دوستش بلند خندید و گفت:

_مهران مزاحمش نشو دیگه.

پسره که اسمش مهران بود، بازم خودش رو بهم نزدیک تر کرد و گفت:

_ حالا چرا هی ازم فاصله می گیری؟

از ترس از روی نیمکت برخاستم و سمت جاده ی برفی رفتم. دنبالم راه افتادند.

_بابا خانوم ناز نکن کاری باهات نداریم توی این هوا کجا می ری؟

سرعتم رو بیشتر کردم. جاده ی برفی پارک لغزنده بود و من بخاطر خلاص شدن از شر اون دو تا پسر عوضی مجبور بودم تندتر راه برم. اما هر چقدر تندتر راه می رفتم اون ها هم قدم هاشون رو بلندتر برمی داشتند. سر برگردوندم ببینم چقدر باهام فاصله دارن که محکم زمین خوردم. پام بدجوری درد گرفت. پسرها دویدن سمتم که بی اختیار با گریه فریاد زدم:

_ برید کنار... ولم کنید...دست از سرم بردارید.

صدام سکوت پارک رو شکست. اما کسی نبود تا صدام رو بشنوه. مهران همون پسر پرروی قدبلند جلو اومد و با لبخند کریحی گفت:

_ بذار کمکت کنم.

فریاد زدم:

_ جلو نیا، آریا... آریا...

مهران با اخم نگاهم کرد. دلم ریخت. محکم سرم فریاد زد:

_خب حالا! بی جنبه.

همون موقع صدای فریادی از پشت سرمون شنیدم:

_هوی عوضی ها...

اون قدر از دیدن آریا خوشحال شدم که بی اختیار اشک و لبخندم با هم گره خورد. داشت می دوید سمت من که اون دوتا پسر پا به فرار گذاشتند. جلو اومد و باز فریاد زد:

_ راست می گید واستید تا دهن هردوتون رو پر خون کنم.

بعد نگاهی به من که هنوز پخش زمین بودم انداخت. خم شد سمتم و پرسید:

_ خوبی؟

با گریه سرش فریاد زدم:

_کجا بودی تا حالا؟

اخم کرد.

بابا من چکار کنم توی این خراب شده یه سوپرمارکت نیست.

دوباره نگاهش رو به من سپرد و گفت:

_ حالا چیزی شده؟

_نه واسه فرار از دست اون دوتا عوضی خوردم زمین.

_طوری که نشدی؟

_پام درد می کنه.

_کدوم پات؟

پای چپم رو بهش نشون دادم. کمی مچ پام رو نگاه کرد و بعد مچ پام رو چرخوند و گفت:

_چیزی نیست اگر در رفته بود الان صدای جیغت در می اومد، بلند شو.

بعد دستم رو محکم گرفت و کمکم کرد از روی زمین بلند شم. باز برگشتیم سمت همون آلاچیق. یه لیوان چایی و یه کاسه آش روی نیمکت بود که پرسیدم:

_ تو که گفتی سوپرمارکت پیدا نکردی! پس اینا چیه؟

کنارم نشست و گفت:

_یه زوج عاشق دیدم، بالای پارک با یه سبد پیک نیک اومده بودن برف بازی، فلاکس چای و یه قابلمه آش هم باهاشون بود .

با تعجب نگاش کردم و گفتم:

_چی گفتی بهشون؟

نگاهش رو به چشم های من دوخت و گفت:

_ گفتم من یه روانپزشکم یه دیوونه ی روانی رو آوردم توی این هوا درمان کنم حالا از شانس بدم زده به سیم دیوونگی اگه واسش یه کاسه آش و یه لیوان چایی نبرم من و همینجا خفه می کنه

_آریا... واقعا این ها رو گفتی؟!

خندید.

_شوخی کردم بابا چی باید می گفتم خب... گفتم من و نامزدم اومدیم پارک، نامزدم بارداره، گرسنه اش شده ولی هیچی اینجا پیدا نمی شه.

با خجالت سرم رو انداختم پایین و گفتم:

_ خیلی بیشعوری.

بازم خندید.

تو هم خیلی خلی بهشون گفتم می شه یه لیوان چای به ما بدید من سوپر مارکت پیدا نکردم ازش بخرم، توی این سرما چایی می چسبه اونا هم چایی و آش دادند .

لبخندم رو نتونستم ازش مخفی کنم.

کاسه ی آش رو میون دستم گرفتم که گفت:

_ پس با اجازه، چایی رو می خورم که مردم از سرما.

قاشقی از آش به دهانم گذاشتم و گفتم:

_وای چه خوشمزه است .

چایی رو یه نفس سر کشید و گفت: منم آش می خوام .

با تردید بهش نگاه کردم که همون دستم که قاشق رو گرفته بود، گرفت و یه قاشق آش با دست خودم هدایت کرد سمت دهانش و گفت:

_ وای... چی می چسبه!

هنوز داشتم نگاهش می کردم که نگاهم رو شکار کرد و گفت:

_ خیلی خب بابا... بیا این هم یه قاشق واسه تو.

بعد باز دستم رو سمت دهان خودم هدایت کرد و قاشق آش رو توی دهانم گذاشت. لبخندم بی اجازه، روی لبم نشست. آش رو همونجوری با هم خوردیم که گفت:

_ برم کاسه ی آش و لیوان چایی رو پس بدم، میام.