نقاب دل

فصل بیست و پنج

با ترس گفتم:

_نه من تنها نمی مونم .

_باشه تو هم بیا.

همراهش رفتم. دیگه حالا برف کاملا نشسته بود و زمین رو سر کرده بود.

لیوان چای و کاسه ی آش رو که پس دادیم با شیطنت گفتم:

_ این زمین برفی جون می ده واسه سرسره بازی.

_پس بیا.

دنبالش رفتم. محوطه ی خلوت و بزرگ کمی پایین تر از بالای تپه بود.

انگار زمین بازی بود. چندتا وسیله ی بازی هم دور تا دور زمین بود ولی توی اون سرما غیر از ما دو تا دیوونه کی می اومد بازی! نگاهم هنوز توی محوطه می چرخید که گفت:

_روی زانو هات بشین روی زمین.

نشستم که جلوم ایستاد و دست هام رو گرفت و منو کشید.

روی برف ها سر می خوردم و به اینطرف و اونطرف من رو می کشید.

با خنده از این لیز بازی گفتم:

_عالیه.

ایستاد. نگاهم کرد و گفت:

_پس حالا نوبت منه.

بعد خودش روی زانوهاش خم شد. وزنش بیشتر از من بود و من نمی تونستم مثل خودش تند روی زمین بچرخونمش به زور اونو می کشیدم که آخرش باز پام لیز خورد و خودم هم خوردم زمین. بلند خندید و گفت:

_ اینم پایان سر سری بازی تا دست و پامون رو نشکوندیم بهتره برگردیم.

با اونکه خیلی خوش گذشته بود و دلم می خواست باز هم بمونیم ولی چون هم هوا بیش از اندازه سرد شده بود و برف هم حسابی پارک رو سفیدپوش کرده بود، قبول کردم. برگشتیم سمت ماشین. ماشین رو که روشن کرد نگاهش کردم. که شاید اگر اصرارش واسه بیرون رفتن از خونه نبود، الان داشتم توی اتاقم گریه می کردم. لبخند زدم و گفتم :

_ممنونم حالم خیلی بهتر شد.

سرش چرخید سمت من و فقط نگاهم کرد. نگاهش طولانی شد که گفت:

_ پس بوسه ی استاد رو الان بزن به صورتم. توقع همچین حرفی رو ازش نداشتم ولی به خاطر اینکه حال روحیم رو بهتر کرده بود گونه اش رو بوسیدم و گفتم:

_ممنون. لبخندش رو نتونست کنترل کنه و با همون لبخند گفت:

_ پس می بینی که اگه به حرفم گوش کنی حالت بهتر می شه؟! مفهون حرفش رو گرفتم ولی چرا؟ چرا باید این حرف و می زد؟ یه حسی پشت حرفش بود که برام ناشناخته بود حسی که حتی از توی تن صداش هم به وضوح می شد فهمید.

برگشتیم خونه. اولین کاری که کردم زیر کتری روی گازو روشن کردم و با شوق گفتم:

_الان یه چایی واقعا می چسبه. نشست روی کاناپه و گفت:

_ اگه برامون بیارن که واقعا می چسبه.

_چون الان حالم خوبه برات میارم.

دو لیوان چایی ریختم و با یه سینی سمتش بردم پاهاشو گذاشته بود روی میز و شد راهم شده بود که گفتم:

_ لطفا پات و بردار.

نگاهم کرد و خیلی خونسرد خبیثانه گفت:

_ الفاظ محبت آمیز یادت نره تو انگار واقعا نمی خوای نمره ی پایان نامه ات رو بگیری.

با حرص گفتم:

_عزیزم پات و بردار تا چایی رو نریختم روش.

پوزخند زد و گفت:

_محبت آمیز نبودا

کفری شدم. اینم انگار یاد گرفته بود چطوری حرصم بده. سرش داد زدم:

_ آریا پات و بردار.

خنده ی بی صدایی کرد و پاشو جمع که گفتم:

_ لطفا جنبه داشته باش.

سینی چایی رو گذاشتم روی میز و نشستم اونطرف که گفت:

_ولی من فردا به استاد می گم اینجوری نمی شه که من تک تک حرفهای استاد رو مو به مو انجام بدم، اونوقت سرکار به روی مبارکتون نیاری بعد نمره ی هر دومونم یکی باشه.

با اخم بهش خیره شدم:

_خیلی رو داری واقعا خودتو جمع کن، فکر نکن اگر به روت خندیدم باهات کنار میام.

نیشخندی زد و گفت:

_بخوای یا نخوای مجبوری کنار بیای تا چند وقت دیگه عموجانتون رسما ازدواج می کنن و دیگه اصلا نمی تونی پات و بذاری توی اون خونه. اونوقته که من بدبخت باید تحملت کنم تا شاید... شاید توی روانی درمان بشی که البته صددرصد بعیده.

دندون هام رو محکم روی هم فشردم و به زور از میون فک قفل شدم گفتم:

_ نخیر توی بدبخت مجبور نیستی تحمل کنی، چون من می رم.

با لبخندی طعنه دار چرخید سمتم و پرسید:

_واقعا؟ کجا؟ پیش عمو جان که شاهد عشقولانه های عمو جان باشید؟

صدام به فریاد بلند شد:

_ اصلا اینا به تو ربطی نداره.

تک خنده ای کرد که بیشتر حرصم بده و گفت:

_کوتاه بیا زهرمار من چرا فکر می کمی که همچنان توی موضع نفرتت باشی عموت کوتاه میاد منو ببین آخرش مجبور شدم با توی دیوونه کنار بیام.

اونقدر عصبانی شدم که دلم می خواست محکم بزنمش. که نگاهم به لیوان چایی افتاد. فوری یکی رو برداشتم و ریختم روی ران پاش. چنان عربده ای کشید که لیوان رو از ترسم پرت کردم اونطرف و لیوان با صدای بلندی شکست. چنان نگاهی سمتم

روانه کرد که فوری چند قدم ازش فاصله گرفتم که با فریاد بلندی گفت:

_ دیوونه، روانی، وحشی...

خواست سمتم بیاد که پا به فرار گذاشتم. حقش بود. آخ دلم خنک شد! رفتم اتاقم و از فکر پای سوختش کلی خندیدم. یه ساعت بعد وجدان درد گرفتم. آخه چه مرگته تو روانی! خب این پسره ی بیچاره که هم بخاطرت موند خونه هم واسه عوض شدن حالت بردت بیرون! حالا گناهش چی بود زدی بچه ی مردم رو سوزوندی؟!

با عصبانیت سر وجدانم فریاد زدم:

_ حقش بود تا اون باشه مشکلات من و هی به رخم نکشه.

اما بازم آروم نشدم. طاقت نیاوردم و رفتم پایین ببینم چه بلایی سرش آوردم. آروم و پاورچین وارد سالن شدم. تلویزیون خاموش بود و سکوت توی خونه حاکم. توی آشپزخونه که نبود .یه نگاه توی سالن انداختم. جلو رفتم و از بالای کاناپه به پایین خیره شدم بعله. آقا روی کاناپه خوابیده بود. در حالیکه یه شلوارک کوتاه پوشیده بود و روی ران سوخته اش که حسابی به قرمزی می زد، عسل زده بود. با خنده نگاهش کردم که یه دفعه مثل جن زده ها دستم رو گرفت. ترسیدم و جیغ زدم.

لبخند آتشینی زد و گفت:

_ واسه چی اومدی بالای سرم؟ باز می خواستی چکار کنی؟

_هیچی به خدا اومدم ببینم... پات چقدر سوخته.

_آره جون خودت، خب ببین...

با خنده ای که سعی در مهارش داشتم گفتم:

_می بینم که ما عسل ها واسه خیلی چیزا مفیدیم یکیش سوختگیه!

اونم پوزخند زد و جواب داد:

_ بعله شما عسل ها اول می سوزونید بعد مرهم می شید، اینم از خاصیتتونه.

نتونستم جلوی خنده ام رو بگیرم و خندیدم که جواب خنده ام رو با اخمی جدی داد .یا حضرت عباس این چقدر جدی می شه، ترسناک می شه! آدم رو یاد فیلم جن گیر می انداخت. با همون نگاه و اخم جدی گفت:

_ گاهی وقتا عسل ها زهرمار می شن می دونستی؟ اونوقته که باید یه کاری کرد.

اخم هام رو الکی تو هم کردم که ادامه داد:

_من فردا حتما به استاد می گم یه زنجیر چرخی یه طنابی یه چیزی به من بده که وقتی سیم هات اتصالی می کنه، دست هات و ببندم.

با عصبانیت سرش فریاد زدم:

_جنابعالی اگر جلوی زبونتو بگیری سیم های من قاطی نمی کنن.