فصل نوزده
آخ که چقدر این دختر شیرین و دوست داشتنی بود.با تمام محبتی که نسبت به او در دلم احساس می کردم گفتم:
-نه دختر خوب...دلخور چرا؟
-معدتون درد نمی کنه؟
-نه...خوبم..نگران نباش ...
کمی با انگشتانش بازي کرد و کاغذي که در مشتش نهفته بود روي میز گذاشت .
-این تلفن خونمونه...اگه حالتون خوب نبود تماس بگیرین!...
دلم می خواست لپش را بگیرم و محکم بکشم!...
-باشه...مرسی ...
صورتش باز شد و لبخند روي لبهایش نشست...سرسري خداحافظی کرد و از در بیرون رفت .
خندیدم و سر تکان دادم...!چقدر این سادگی و معصومیتش را دوست داشتم!...
***
شاداب:
مادر در حالیکه روي پایش می کوبید و اشک می ریخت گفت:
-الهی من بمیرم...الهی بمیرم واسه این دو تا جوون...خیر نبینه باعث و بانی این جنگ..خدا لعنت کنه اون صدام جانی و پست فطرت رو...چه بلایی به سر مردممون آورد...چه کرد با این کشور...بمیرم الهی ...
با بغض گفتم:
-باید دانیار رو ببینی...هیچ حسی تو نگاهش نیست...انگار داري با یه رباط حرف می زنی...دیاکو رو ندیدي...می گفتم الانه که روح از تنش بره...نمی دونی چه حالی شده بود...نمی دونی چجوري می لرزید ...
مادر لبش را گزید و گفت:
-فکر می کنی کم دردیه؟؟؟جلو چشمت پدرت رو تیربارون کنن...مادرت رو سر ببرن...از همه بدتر...اون صحنه هاي تجاوزه...که تا آخر عمر نمی ذاره کمرشون راست شه...بیچاره اون پسر...معلومه که دیگه احساسی واسش نمی مونه...بیچاره تر از اون دیاکو...که هم مصیبت پدر و مادر و خواهرش رو داشته هم مسئولیت برادرش رو...واقعا باید به این پسر آفرین گفت...کو همچین مردي؟؟؟مگه دیگه اینجور آدمی پیدا میشه؟؟؟تو این زمونه که دیگه برادر به برادر رحم نمی کنه...پدر به ناموسش رحم نمی کنه....وجود همچین آدمایی مثل رویاست...احسنت به غیرتش...آفرین بهگذشتش...مرحبا به این دل بزرگش!...
دلم از تعریف هاي مادر غنج می رفت...دیاکوي من...در چشم همه..یک اسطوره بود!...
-حالا تو می خواي چیکار کنی؟نمیشه که بري خونه یه مرد جوون رو تزیین کنی یا تو خونش کیک بپزي!...
بادم خوابید...مادر در مقابل پسر پیغمبر هم از مواضعش کوتاه نمی آمد .
-شادي رو هم با خودم می برم..تبسمم هست...تازه دیاکو که کل روز رو خونه نیست .
کمی فکر کرد و گفت:
-نه...نمیشه...تا شما برگردین دلم هزار راه می ره .
نمی توانستم از شانس دیدن خانه دیاکو و از آن مهمتر..خوشحال کردنش بگذرم.با التماس گفتم:
-مگه نمی خواستیم لطفش رو جبران کنیم؟؟به خدا هیچی به اندازه خوشحال کردن دانیار شادش نمی کنه...تازه مگه دیاکو رو ندیدي؟مگه همیشه نمی گی آدم شناسیت حرف نداره...آخه بهش میاد آدم بدي باشه؟؟؟
مادر آه کشید و گفت:
-نه...بهش نمیاد...ولی اینقدر زمونش بد شده که به چشم خودمم نمی تونم اعتماد کنم .
با حسرت سرم را پایین انداختم.مادر انگار که کشف مهمی کرده باشد گفت:
-خب چرا تو شرکت جشن نمی گیرین؟
با ناراحتی گفتم:
-آخه شرکت جاي این حرفاست؟دیاکو با اون همه جبروتش آهنگ تولدت مبارك بخونه تو شرکت؟؟؟
دستانش را گرفتم:
-اصلا خودتم بیا..ها؟
اخم کرد .
-چه حرفایی می زنی دختر...من کجا بیام..سن و سال من به اینجور مهمونیا می خوره آخه؟
هیجانزده گفتم:
-تو روز که کسی نیست..خودمونیم..قبل از اینکه مهمونا برسن برگرد...خوبه؟؟؟
سرش را تکان داد و با قاطعیت گفت:
-من کلی کار دارم..نمی تونم ...
نزدیک بود گریه کنم .
-مامان..تو رو خدا ...
شادي هم از دامانش آویخت:
-مامانی...اجازه بده دیگه...پوسیدیم تو این خونه...به خدا خوش می گذره .
مادر مستاصل به صورتهاي غرق خواهشمان نگاه کرد..انگشت اشاره اش را بالا برد و گفت:
-آدرس دقیق و شماره تلفن خونش...شماره موبایلش و شماره تبسم رو بهم بده...تا قبل از ساعت ده هم باید خونه باشین...وگرنه بار آخرتون میشه که بدون من جایی می رین ...
شادي هلهله کنان خودش را در آغوشم انداخت...اما ناگهان ایستاد و گفت:
-ولی ما که لباس نداریم...!چی بپوشیم؟
مادر با همان لحن شاکی اش گفت:
-واسه تو یه تونیک می دوزم...با اون شلوار جینی که شاداب واست خریده بپوش...تو هم بیا اندازه ت رو بگیرم..ببینم با این پارچه هایی که دارم می تونم یه چیزي سرهم کنم یا نه!...
می دانستم که همین پنج_شش متر پارچه هم هزینه زیادي بر مادرم متحمل می کند...اما او با بزرگواري و به خاطر خوشحالی من و شادي...مثل همیشه...گذشت کرد!...
-دلقک خودتی و اون شرك و کردك...! مگه من میمون سیرکم که بیام اون کردك یخ و ماست رو بخندونم؟
با چاپلوسی گفتم:
-یعنی به خاطر منم نمیاي؟
چینی بر بینی اش انداخت و گفت:
-مثلا تو خیلی شخصیت مهمی هستی؟
توي چشمانش نگاه کردم و و مظلومانه گفتم:
-تبسم؟؟؟
رویش را برگرداند و گفت:
-ایش...قیافت رو که اینجوري می کنی شبیه سگ آقاي پتی بل می شی ..یه وقت اینجوري واسه دیاکو عشوه نیاي!...
به خاطر منافعم مظلومیتم را حفظ کردم .
-تبسم جونم!...
بی تفاوت گفت:
-زهرمار...فکر کردي من خرم؟فکر کردي نمی دونم می خواي از نمک وجود من واسه روشن کردن ترموستات دیاکو..اونم به نفع خودت...سوء استفاده کنی؟؟؟می خوام صد سال سیاه این کردك نخنده...دیاکو هم محل سگ به تو نده...به من چه؟حالا باز اگه شهاب جون بود یه چیزي!...
با هیجان گفتم:
-خب حتما دعوتش می کنه...دوستشه به هرحال ...
لب و لوچه اش را کج کرد و گفت:
-نه...حالا که فکر می کنم می بینم شهاب رو نمی خوام...هرچی ترموستات دیاکو خرابه مال این اکتیوه...خاك بر سر هر روز با یکیه...افشین جون بهتره...سر به زیره...آقاست...البته عین خودمون شپش تو جیبش بندري می رقصه ها...ولی بهتر از اون شهاب پولدار خوشتیپ چندشه!...
اگر ساکت می ماندم تا خود صبح حرف می زد.با عجله گفتم:
-خب اونم از دوستاي صمیمیشه...میادش حتما ...
یک لنگه ابرویش را بالا برد و گفت:
-ا..اینجوریه؟؟قبلا تا از این حرف می زدم... می گفتی بی ادبی منحرفی...حالا که کارت گیره..هرچی من می خوام همونه...آره؟
خندیدم و دستم را دور گردنش انداختم:
-به خدا جبران می کنم..آخه منو شادي رو که می شناسی...پشه تو دهنمون می ماسه...ولی تو ماشالا شیرینی...با نمکی...مجلس گرم کنی...می تونی یخ دانیار رو باز کنی ...
خودش را عقب کشید و گفت:
-بکش کنار سبکسر نادان...دقیق بنال ببینم چی می خواي...نکنه توقع داري ترموستاتش رو روشن کنم؟؟؟آخه بدبخت...اون همینجوریشم تو کار تجاوزه...یخ کجاشو باز کنم؟
حرصم گرفت:
-واي تبسم...صدبار گفتم اون حرفا شایعه بوده...واسش حرف درآوردن...حالا خبر مرگت میاي یا نه؟
کمی نگاهم کرد و گفت:
-به من چی می رسه؟؟؟
:با خوشحالی گفتم
-تو بیا..قول می دم دست خالی بیرون نري ...
با ناز نگاهش را از من گرفت و گفت:
-بذار ببینم چی میشه...حالا کفشو چیکار می کنی؟ نکنه می خواي با اون کت و دامن زرشکی...کتونی سبزایی که تازه خریدي بپوشی؟؟؟
بعد ناگهان زد زیر خنده و گفت:
-واي فکر کن...خیلی با حال می شی شاداب!...
مشتی بر بازویش کوبیدم و گفتم:
-خودت رو مسخره کن بی تربیت...یکی از دوستام یه صندل همون رنگی با پاشنه هاي کوچولوي نخودي داره.اصلا به خاطر اون...رنگ پارچمو زرشکی انتخاب کردم .
جیغش به هوا رفت:
-تو غلط کردي...خودم اینجا بوقم؟
چشمک زدم و گفتم:
-نکنه می خواي با اون پیرهن آبیه صندل قرمز بپوشی؟؟؟
با حرص بر بازویم کوبید و گفت:
-تف به اون ذات خرابت شاداب!...
راس ساعت هشت صبح دم در آپارتمان دیاکو بودیم.تبسم بر پشت دستش کوبید و گفت:
-این تایم تیبلت( time table) منو کشته شاداب خانوم...از پنج صبح ول شدیم تو خیابون...که مبادا دیر برسیم...آخه گاگول...بر اساس کدوم جی پی اس از خونه ما تا اینجا پنج ساعت راه بود؟ها؟
سرم را خاراندم.حق با تبسم بود.دیاکو گفته بود ساعت نه... از ترس دیر رسیدن شش صبح حرکت کرده بودیم.تازه با کلی معطلی اتوبوس و مترو..باز هم یکساعت زود رسیده بودیم .
-الان دقیقا چه خاکی تو سرمون بریزیم؟
:با کلافگی گفتم
-اه..تبسم...چقدر غر می زنی..یه دقیقه زبون به دهن بگیر .
نگهبان مجتمع چپ چپ نگاهمان می کرد...آنجا ماندنمان درست نبود ...
-چاره اي نیست دیگه...با این بار و بندیل دستمون زشته اینجا وایسیم...بریم بالا ...
تبسم شانه هایش را بالا انداخت و گفت:
-عواقبش پاي خودت..اگه با صحنه هاي مثبت هیجده مواجه شدي نزنی خودت رو بکشی...حوصله نعش کشی ندارم .
در مورد دیاکو...حتی به شوخی هم این قضیه را نمی پذیرفتم.با غیظ گفتم:
-خفه..دیاکو اهل این حرفا نیست!...
خودش را توي آسانسور جا کرد و گفت:
-آره جون خودت...یه مرد به من نشون بده که تو این خط ها نباشه!...
حوصله بحث کردن نداشتم..آنهم با این تپش کر کننده قلبم .
پلاستیکهاي دستم را روي زمین گذاشتم و دستهاي عرق کرده ام را به مانتویم مالیدم و زنگ را به صدا در آوردم.با تاخیر چند دقیقه اي در باز شد و دیاکو با رکابی سفید و گرمکن مشکی...موهاي آشفته و چشمان خواب آلود در چارچوب قرار گرفت.هرسه با هم سلام کردیم.با تعجب گفت:
-شمایین؟؟؟
هر سه نفرمان سرمان را پایین انداخته بودیم...عادت نداشتم بیشتر از آرنجش را لخت ببینم .
من من کنان گفتم:
-ببخشید...انگار خیلی زود رسیدیم .
از مقابل در کنار رفت و گفت:
-نه..خوش اومدین..بفرمایین .
کف خانه اش مفروش بود..کفشهایمان را در آوردیم...تبسم بلبل زبانی می کرد .
-انگار از خواب بیدارتون کردیم...شرمنده ها..ولی گفتیم نکنه ترافیک باشه و دیر برسیم...البته ساعت از هشتم رد شده...الان که دیگه وقت خواب نیست ...
ضربه آرامی به پاي تبسم زدم.دیاکو خندید و گفت:
-آره حق با شماست...دیشب تا دیروقت بیدار بودم...خواب موندم...آشپزخونه اونجاست...شما راحت باشین منم الان میام .
خریدها را روي کانتر گذاشتیم.تبسم گفت:
-دیدي گفتم؟تا دیر وقت واسه چی بیدار بوده؟ اصلا طبق یه اصل کلی مردا به سه دلیل شبا دیر می خوابن...انجام عمل خاك بر سري...مشاهده عمل خاك بر سري...مطالعه در مورد عمل خاك بر سري...! از اونجایی که این جناب شرك همسن پدربزرگ مرحوم منه دیگه کار از مطالعه و مشاهده گذشته و قطعا مشغول انجام فعل کثیف خاك بر سري بوده...می گی نه...حالا بذار وقتی رفت...می ریم تو اتاقش رو می گردیم...اگه یه بالنی..بادکنکی...چیزي پیدا نکردیم...هرچی دلت خواست بگو ...
صداي دیاکو را از پشت سرمان شنیدم و مردم!..
-چی شده؟بادکنک نخریدین؟فکر می کنم سوپري سر کوچه داشته باشه!...
تبسم از جا پرید و گفت:
-واي قلبم...بابا شما چرا اینجوري داخل ما میشین؟؟؟تو رو خدا قبلش یه خبري بدین!...
دیاکو بلند خندید و گفت:
-من داخل کسی نشدم خانوم تبسم خانوم ...شما حواستون نبود .
بمیري تبسم...بمیري با این حرف زدنت...بمیري!...
منکه ترجیح دادم اصلا نچرخم و نبینمش...تبسم هم که بی شک از دست رفته بود با آن سوتی وحشتناکش!...
فکر کنم حال خراب ما را فهمید که ادامه نداد..اما هنوز لبخند روي لبش بود .
-صبحونه خوردین؟
شادي که سکوت ضایع ما دو نفر را دید گفت:
-بله...دستتون درد نکنه ...
وارد آشپزخانه شد..درحالیکه خودم را مشغول کیسه هاي خرید نشان می دادم زیرچشمی نگاهش کردم.رکابی اش را با یک تی شرت ساده عوض کرده بود .
-حالا که اینجایین یکمم با من بخورین..تنهایی از گلوم پایین نمی ره!...
تبسم خواست حرف بزند...محکم به پایش کوبیدم..براي امروز بس بود!...
تا ساعت چهار بی وقفه کار کردیم.کیک را که سفارش داده بودیم.اما خودمان شیرینی خانگی پختیم.سالاد الویه درست کردیم.میوه هایی که دیاکو خریده بود شستیم و چیدیم.سالن را تزیین کردیم.شادي هم وظیفه نظافت را بر عهده داشت.البته در این بین مجبور بودم مرتب تبسم را از اتاقهاي مختلف بیرون بکشم...چون از بس از دست دیاکو حرصش گرفته بود که به قول خودش می خواست با پیدا کردن بالن و بادکنک گناهکار بودنش را ثابت کند .