اسطوره

فصل بیست

تمام سعی ام را کردم که امانتدار باشم و جلوي کنجکاوي ام را بگیرم.اما همه وجودم تمنا بود براي بازرسی کل زندگی اش..دلم می خواست اتاقها را یکی یکی بگردم...کمدها را باز کنم..عطرهایش را ببویم..عکسهایش را ببینم...ظرفهایش...وسایل خانه اش...همه و همه..اما وجدان و تربیتم اجازه نمی داد .

تبسم از سرویس بهداشتی داد زد:

-شاداب...اینجا دستشویی ایرانی نداره .

من هم داد زدم:

-که چی؟

-حالا من چیکار کنم؟؟؟رو اینا نمی تونم خب .

غش غش خندیدم .

-یعنی چی نمی تونی...بشین روش دیگه .

-نمیشه بابا...احساس می کنم رو مبلم..روم نمیشه کاري بکنم!...

شادي که دستش را روي دلش گذاشته بود...من از او بدتر ...

-خفه شی شاداب...به چی می خندي؟مگه تو نمی دونی من همیشه یبسم؟حالا که گرفته...من چه خاکی تو سرم بریزم؟رو این نمی تونم زور بزنم .

میان خنده گفتم:

-اینقدر ادا در نیار تبسم...دیره ...

کمی سکوت کرد و گفت:

-اینجا یه راه آب داره...میشه رو این؟

برق از چشمم پرید...پشت در ایستادم و گفتم:

-بیا بیرون ببینم...می خواي زندگی مردم رو به گند بکشی؟

همچنان داد می زد:

-چطور بیام بیرون؟ سر بچه اومده...الانه که شونه هاشم متولد شه!...

از تصور چیزي که گفته بود عقم گرفت...دستم را جلوي دهانم گرفتم و از سرویس دور شدم:

-بترکی تبسم...ببین با این همه کار دارم سر چی با تو سر و کله می زنم .

بعد از چند دقیقه خوش و خرم بیرون آمد و گفت:

-آخیش..حالم بد بودا...می گم تازه فهمیدم چرا این دوتا برادر هیچیشون به آدم نبرده...آخه بگو آدم عاقل رو به رو توالت آینه قدي نصب می کنه؟حالا هی من خودمو می دیم..هی خندم می گرفت...چیز می دیدم..واسه خودم کیف می کردم...خب معلومه که بعد یه مدت آدم خل میشه .

سري تکان دادم و گفتم:

-تو آدم بشو نیستی..اگه امشب آبروي منو نبردي...!حالا ببین!..

پشت چشمی نازك کرد و گفت:

-دلتم بخواد...از سرتونم زیادم...زود باشین بریم حاضر شیم..الانه که کردك از راه برسه...همین که ما سه تا لولو رو ببینه رم می کنه و در می ره .

به اتاق خواب دیاکو رفتیم.با ولع گوشه به گوشه اش را بلعیدم.اتاقش ساده بود اما شیک..یک تخت چوبی دو نفره...با رو تختی کرم قهوه اي و میز توالت و پا تختی هاي همرنگش...! عکس بزرگی از دانیار را به دیوار زده بود...درست توي دید خودش...لحظه اي به او حسادت کردم..به این عشق عمیق و بی حدي که از دیاکو نصیبش می شد...!تبسم سقلمه اي به پهلوم زد و گفت:

-نمی دونم حکمتش چیه که همه اتاقا تخت دو نفره دارن...نکنه اینجا از این خونه بدا باشه که شبا اجاره شون می ده...ها؟؟؟

چپ چپ نگاهش کردم و گفتم:

-تو اگه حرف نزنی می میري؟

بی توجه به من گفت:

-میگما...شاداب...اینجا قراره اتاق خوابتون باشه؟؟؟اینجا قراره عروس بشی؟

این دقیقا چیزي بود که از لحظه ورود به آن می اندیشیدم.اما با خشم ساختگی گفتم:

-خیلی بی ادبی تبسم...ساکت شو و به کارت برس .

شادي که براي شستن دست و رویش رفته بود، برگشت و لباسهایش را پوشید.منهم لباسم را پوشیدم و با لذت به خودم نگاه کردم.کار مادرم حرف نداشت...یک کت کوتاه با دامن ماکسی بلند که از پشت چاك می خورد.تبسم با افسوس گفت:

-قربون خدا برم...! محض رضاي دیاکو...یه خالم از بدنت پیدا نیست..من موندم که دقیقا با کجات می خواي موتورش رو روشن کنی؟

خندیدم .

-ولی این رنگ زرشکی تیره...با اون تاپ مشکی دلبر...خیلی بهت میادا...ظریف مریفم هستی...یه جیگري شدي واسه خودت ناقلا...باب دندون کردا...! یه رژگونه هم بزنی درست میشه .

جوراب نازك مشکی را پوشیدم و گفتم:

-نه...آرایش نمی خوام ...

دیاکو گفته بود..همین طور دوستم دارد .

-به جان خودت راه نداره..یه جوري می زنم که خودتم نفهمی...بیا ...

خفیف اما ماهرانه رنگ و رویی به پوستم داد و خودش سوت کشید .

-ببین چی شدي...محشر ...

با رضایت به تصویر خودم خیره شدم و تا خواستم ابراز احساسات کنم زنگ در به صدا در آمد.همزمان تبسم توي صورتش کوبید:

-واي..اومدن..من هنوز حاضر نشدم .

با اضطراب شالم را روي سرم انداختم و گفتم:

-بدو...زود باش ...

و به سمت در رفتم .

***

دیاکو:

کلید را از جیبم درآوردم که در را باز کنم.امیدي به سالم بودن آن سه دختر شر و شیطان نداشتم.اما قبل از اینکه کلید را پیدا کنم در باز شد.سرم را بالا گرفتم...و...جا خوردم.اول فکر کردم اشتباه آمده ام...اما آن دستهاي قفل شده و سر به زیر افتاده مطمئنم کرد که این دختر خوش پوش و ملیح...خود شاداب است.با تعجب گفتم:

-شاداب؟

آرام سلام کرد و گفت:

-خوش اومدین .

کلید میان انگشتانم خشک شده بود .

-خودتی؟

با شرم لبخند زد و جواب نداد .

داخل خانه شدم.با تحسین سرتاپایش را برانداز کردم و گفتم:

-چقدر بهت میاد.خیلی عوض شدي .

آهسته گفت:

-خیلی ممنون .

صداي سرفه هاي مصلحتی تبسم وادارم کرد چشم از او بگیرم.با شادي کنار هم ایستاده بودند.تبسم هم در آن پیراهن آبی آسمانی خیلی زیباتر از قبل به نظر می رسید و البته بزرگتر .

نگاهی به اطراف خانه کردم.سالن پر بود از بادکنک و کاغذ رنگی.یک "تولدت مبارك" بزرگ هم به دیوار چسبانده بودند.بوي خوشی هم از آشپزخانه به مشام می رسید.شاداب توضیح داد:

-میوه ها رو توي بشقاب گذاشتیم که پذیرایی کردن راحت تر بشه.کیک رو هم گرفتیم تو یخچاله.اگه دوست دارین یه نگاه بهش بندازین.به عنوان عصرانه هم شیرینی پفکی و سالاد الویه درست کردیم.سالادا رو توي باگت ریختیم آماده ست.شربت پرتقال و آلبالو هم هست.اینم که تزییناته.اگه فکر می کنین چیزي کم و کسره که سریع آماده کنیم .

در واقع همه چیز خیلی بهتر از تصورات من در مورد توانایی هاي این سه دختر بود.از دور نگاهی اجمالی به آشپزخانه مرتب و تمیز انداختم و گفتم:

-همه این کارا رو شما کردین؟

تبسم با بی قیدي گفت:

-تنهایی که نه...پدربزرگ مرحوم من که اومده بود جلو چشمم...خیلی تو پیشبرد کارا کمکمون کرد .

شاداب سرزنشگرانه گفت:

-تبسم!...

خنده ام گرفت و گفتم:

-حق دارین..خسته شدین...ایشالا تولد شما جبران کنم .

رو به شاداب گفتم:

-من سریع یه دوش می گیرم و میام.الانه که سر و کله بچه ها پیدا شه .

شاداب تنها سر تکان داد.اما تبسم در حالیکه روي مبل می نشست گفت:

-بفرمایید...چیزي لازم داشتین خبرمون کنین .

بیشتر از جمله تبسم سرخ و سفید شدن شاداب برایم جالب بود.با خنده گفتم:

-چشم...حتما .

از کنار شادي گذشتم و گفتم:

-چه خوشگل شدي دکتر کوچولو .

او هم مثل خواهرش قرمز و شد و سر به زیر انداخت و زیرلب گفت:

-ممنون .

علی رغم ظاهر آرامم..درونم غوغا بود...به شدت از عکس العمل دانیار وحشت داشتم...نه به خاطر خودم..من آمادگی هر چیزي را از طرف دانیار داشتم...اما براي این سه نفر نگران بودم...به خاطر شوق و ذوقی که داشتند و زحمت بی حسابی که کشیده بودند...در حالیکه فقط من می دانستم که هیچ کس مثل دانیار استاد خراب کردن حال خوش آدمها نیست...سریع دوش گرفتم و لباس پوشیدم.یک پیراهن مردانه سربی با شلواري به همان رنگ منتها تیره تر.مقابل آینه ایستادم و موهایم را مرتب کردم...خواستم عطر بزنم که چشمم به کیف لوازم آرایش صورتی رنگی افتاد.زیپش نیمه باز بود...تمایلی براي دیدن محتویاتش نداشتم.اما وجودش روي میز من حس خوبی داشت!...

موبایلم را برداشتم و شماره دانیار را گرفتم.فقط خدا می داند چقدر براي آمدنش انرژي خرج کرده بودم..اما باز می ترسیدم پشیمان شود و نیاید.بعد از چند بوق متوالی صداي خسته اش در گوشی پیچید .

-بله؟

-نرسیدي هنوز؟

نفس عمیق و کشدارش را شنیدم .

-نزدیکم .

-باشه..منتظرتم .

-هنوز نمی خواي بگی چه خبره؟

نگران بودم..نگران تر شدم...جشن تولد چیزي نبود که به خاطرش دانیار را مجبور به آمدن بکنم!...

-خبري نیست.می خوام پنجشنبه_جمعه رو با هم باشیم.همین .

پوف کلافه اي کرد و گفت:

-نیم ساعت دیگه اونجام .

از اتاق بیرون رفتم.طبق معمول شاداب و تبسم در حال سر و کله زدن بودند..شاداب حرص می خورد و شادي می خندید.با دیدن من هر سه سکوت کردند.خواستم به آشپزخانه بروم و نگاهی به کیک بیاندازم که زنگ به صدا آمد.شهاب و افشین بودند.با سر و صدا داخل آمدند.شهاب بلافاصله سراغ ضبط رفت و گفت:

-از اونجایی که می دونستم سی دي به درد بخور دور و بر تو و دانیار پیدا نمیشه با خودم یه چیز توپ آوردم.البته چیزاي توپ تري هم داشتما...ولی از اونجایی که تو اهل حال نیستی بی خیال شدم .

چشم غره اي رفتم و با ابرو به دخترها اشاره کردم و به آشپزخانه رفتم.دنبالم آمد و گفت:

-تو هم که دختر نیاوردي...نیاوردي... الانم که آوردي چشم بازار رو کور کردي.بابا چیزي تو دست و بالت نبود خودمو خبر می کردي.آخه ما رو چه به این بقچه پیچا؟

توي چشمانش خیره شدم و گفتم:

-یا گل بگیر در اون دهنت رو و برو بیرون...یا خفه شو و بیا کمک که این کیک رو در بیاریم .

خم شدم و کیک را به زحمت از یخچال درآوردم و به عکس دانیار که روي آن حک شده بود نگاه کردم و زیرلب گفتم:

-چی میشه اگه این یه روز رو خوش اخلاق باشی؟

صداي همهمه بچه ها قطع شد و سکوت خانه را گرفت.راست ایستادم و از فضاي کانتر بیرون را نگاه کردم...دانیار با صورت تکیده و اصلاح نشده میان سالن ایستاده بود .

شهاب و افشین جلو رفتند...دست دادند و تبریک گفتند.چشمان هوشیارش را دنبال من چرخاند.کیک را روي میز گذاشتمو از آشپزخانه بیرون رفتم.مثل گربه کمین کرده زیر نظرم گرفته بود.دستم را دراز کردم...منتظر نماندم...بازویش را گرفتم و در آغوش کشیدمش.عضلاتش منقبض بود.آرام گفت:

-اینجا چه خبره؟

ضربه دوستانه اي به پشتش زدم و گفتم:

-بچه ها واست جشن تولد گرفتند .

و به شاداب و تبسم و شادي که به خاطر غیرعادي بودن جو عقب ایستاده بودند اشاره کردم .

چشمانش را ریز کرد و گفت:

-تولد؟

با سر تایید کردم.پوزخندي زد و گفت:

. مبارك باشه-

از سردي صدایش نا امیدي در وجودم ریخت.نگاهی به تزیینات و تولدت مبارك کرد و بدون هیچ حرفی به اتاق رفت .

همه به هم نگاه می کردند...آن سه دختر که با رنجش واضح به مسیر رفتن دانیار خیره شده بودند...دلم گرفت..خیلی زیاد...رو به بچه ها گفتم:

-من واقعا معذرت می خوام...از خودتون پذیرایی کنین الان بر می گردم .

بدون اینکه در بزنم وارد اتاقش شدم.روي تخت دراز کشیده بود و داشت سیگارش را روشن می کرد.در حایکه به زحمت صدایم را پایین نگه داشته بودم گفتم:

-این چه برخوردي بود دانیار؟این دخترا کلی به خاطر تو زحمت کشیدن.به جاي تشکرته؟

پکی به سیگار زد و با بی تفاوتی گفت:

-به خاطر من نبوده...به خاطر تو بوده ...

عصبی گفتم:

-تولد منه؟

رویش را برگرداند و گفت:

-نه حوصله بحث دارم...نه حوصله بستري شدن تو رو...برو ولم کن .

با ملایمت گفتم:

-به خاطر من دانیار...آبروم رو نبر...نمی دونی چه تلاشی کردن تا تو رو خوشحال کنن ...

اینبار پوزخند صداداري زد و گفت:

-نترس...با نبودن من آبروت نمی ره..همین که تو توي جمع باشی واسه اونا کافیه و زحمتشون جبران میشه .

با افسوس به دیوار تکیه دادم...بحث کردن بی فایده بود...دانیار رام نمی شد...نباید این خبط را می کردم..مقصر من بودم...من!...

***

دانیار:

پک آخر را به سیگار زدم و خسته و عصبی از جا بلند شدم.پیراهنم را از تن کندم و با خشم روي تخت کوبیدم.باورم نمی شد دیاکو به خاطر یک جشن مسخره و در شرایطی که می دانست چقدر از رانندگی و رفت و آمد متنفرم...مرا تا تهران بکشاند...آنهم با این حجم کارم..با این شلوغی تهران...با اینهمه خستگی!..