فصل سی و چهار
نگاهش کردم...با لجاجت به جان دکمه مانتویش افتاده بود...لبخند زدم...با او زیاد هم بد نگذشته بود...تماشاي غذا خوردنش جالب بود...نه نگران پاك شدن رژلبش بود نه ژست عشوه گرانه اش...! هرچند ثانیه یکبار هم با دستمال دهانش را تمیز نمی کرد...حین غذا خوردن حرف نمی زد و مثل دخترهاي دیگر مخم را له نمی کرد و اجازه می داد مزه و طعم غذایم را بفهمم...راحت و بی ریا غذا می خورد..مثل هر آدم دیگري...! می توانستم حداقل به خودم اعتراف کنم که یکی از بهترین صبحانه هاي دو نفره را تجربه کرده بودم!
همیشه سکوت را ترجیح می دادم...حتی در جمع...! اما اینبار دلم می خواست این سکوت شکسته شود...دلم می خواست حرف بزند...از اینکه صبحانه را زهرمارش کرده بودم عذاب وجدان داشتم...ترجیح می دادم غر بزند و سوال بپرسد تا اینطور مظلوم و آرام بنشیند و با دکمه مانتوي ساده اش ور برود .
-خوشحال؟
انگشتش را بیشتر دور دکمه اش حلقه کرد .
-بله؟
چقدر شبیه دیاکو بود...قهر نمی کرد..لج نمی کرد...! و زیباتر از همه اینکه خوشحال را به عنوان اسمش پذیرفته بود و جواب می داد .
-اون دکمه اي که بهش گیر دادي جاي بدیه...اگه بکنیش زیپ شلوارت معلوم میشه...!من نخ و سوزن ندارما!...
سریع دستش را از دکمه جدا کرد و زیرلب چیزي گفت که من نشنیدم..اما حاضر بودم قسم بخورم که فحش داده!...
-خوشحال؟
-چیه؟
چیه" به جاي "بله"..یعنی عصبانی بود .
-نمی پرسی دیاکو خوبه یا نه؟
براي چند لحظه نفسش برید و بعد جواب داد .
-حتما خوبه که شما رو فرستاده سراغ من .
به زور جلوي خنده ام را گرفتم .
-از کجا می دونی اون منو فرستاده؟
-شما که از چشم و ابرو قد و بالاي من بیزارین...حتما به درخواست اون اومدین دیگه!...
دیگر نتوانستم نخندم!...
-یعنی اون عاشق چشم و ابرو و قد و بالاته؟
دلخور و رنجیده نگاهم کرد .
-منظورم این نبود .
-پس منظورت چی بود؟
با کلافگی نفسش را فوت کرد و جواب نداد.توي منگنه گذاشته بودمش...گناه داشت!...
-کسی منو نفرستاده...و البته کسی نمی تونه منو مجبور کنه کاري رو که دوست ندارم انجام بدم.دلمم به حال تو نسوخته...واسه دلداري دادنت هم نیومدم .
دوباره دکمه اش را مچاله کرد .
-پس چی؟
سعی کردم اگر حسی در صدایم هست بمیرد و بی تفاوتی ام واضح باشد .
-می خوام از حیثیت رشته م دفاع کنم!...
با تعجب گفت:
-یعنی چی؟
-یعنی حالا که اشتباهی وارد این رشته شدي...بهتره حداقل بتونی سیمان رو از ماسه تشخیص بدي .
کاملا مشخص بود گیج شده...از دور ساختمان بلند شرکت را نشانش دادم و گفتم:
-اونجا شرکت ماست...اگه قراره منشی بشی جایی منشی باش که به درد آینده ت بخوره و جاي پیشرفت داشته باشه!...
با دهان باز..نگاهش را بین من و ساختمان چرخاند...اجازه فکر کردن را از ذهنش گرفتم .
-منم اونجا کارمند معمولی ام...نه پستی دارم و نه سهمی...ماهی یه بار هم گذرم به اینجا نمی افته..چون همش تو بر و بیابونم...اما می دونم چند تا منشی می خوان...! می تونم معرفیت کنم...البته اگه دوست داري...! اگر هم که جاي بهتري سراغ داري...اصراري نیست!...
شانه هایش خم شد .
-من خودم می تونم کار پیدا کنم .
استارت زدم .
-باشه..هر طور راحتی!...
به پایم که پدال گاز را می فشرد نگاه کرد...احتمالا انتظار داشت بیشتر اصرار کنم...!تند گفت:
-البته خیلی ممنون از لطفتون...ولی من از دلسوزي و ترحم خوشم نمیاد .
پوزخند زدم...آنقدر غلیظ که به چشمش بیاید .
-می دونی مشکل تو چیه؟
فقط سرش را تکان داد...دور زدم و گفتم:
-اعتماد به نفس پایین...!چون هیچ نکته مثبتی در خودت نمی بینی، همه چی رو به حساب ترحم می ذاري!...
بادش خوابید...سکوت کرد!...
-مشکل دیگه ت می دونی چیه؟
سرش را توي گردنش فرو برده بود..آرام گفت:
-نه!...
در حالیکه سعی می کردم تندتر رانندگی کنم گفتم:
-شایعات رو باور نمی کنی...! اگه باور می کردي...یا حداقل یه تحقیق کوچولو می کردي.. می فهمیدي که من آدمی نیستم که واسه کسی دل بسوزونم!..
از گوشه چشم نگاهش کردم و پنالتی را به تور کوبیدم!..
-در نتیجه حیف اون اسم مهندس که تو بخواي یدك بکشی... با این اعتماد به نفس و آي کیوي پایینت!...
***
دیاکو:
تمام روز در خانه ماندم...بی خبر از دانیار و گوشی خاموشش!تنها تماس تلفنی نامربوط به او... به مهندس بود و پرسیدن حال کیمیا...همین...! به هرجایی که در کرج می شناختم زنگ زدم...اما نرسیده بود...کجا بود دانیار؟کجا بود این برادر بی عاطفه و بی رحم من؟؟؟کجا بود خدا؟
بعد از سالها...تمام روز را روي تختم دراز کشیدم...نمی دانستم اینهمه خستگی از کجا به جانم ریخته.مثل جامی که لبریز شود..صبرم سرریز شده بود...من باید با دانیار چه می کردم؟؟؟چکار می کردم که کمی زنده بودن را یاد بگیرد و براي زندگی زنده ها ارزش قائل شود؟؟؟چطور برایش معنی دوست داشتن و نگران یک عزیز شدن را حلاجی می کردم؟به چه زبانی؟؟چطور برایش از ترسهایم می گفتم؟؟چطور برایش توضیح می دادم که شاید آن سوراخ لعنتی کمد جلوي چشم من نبوده...شاید من خیلی چیزها را ندیده باشم...اما منهم پا به پایش درد کشیده ام و ترسیده ام...و هنوز می ترسم...می ترسم...چون نمی توانم یکبار دیگر...تکه اي از جانم را در خاك بگذارم...نمیتوانم..نمی توانستم...چرا دانیار نمی فهمید؟
تمام روز بدن غرق خون پدر و مادرم پیش چشمم بود و دست کوچک دایان که به خاطر ناشی گري ما از خاك بیرون مانده بود.تمام روز امروز و تمام روزهاي اینهمه سال... وحشت دیدن یکی از آن صحنه ها براي دانیار...پیش چشمم بود و دانیار...این برادر برادر مرده من نمی فهمید!...
براي بار هزارم شماره اش را گرفتم و صداي زنگ گوشی اش را از پشت در اتاقم شنیدم...دندانهایم را از شدت درد و خشم بر هم ساییدم و روي تخت نشستم. پاهایم را روي کفپوش اتاق گذاشتم و دستهایم را دو طرفم روي روتختی ساتن ستون کردم...در را باز کرد و قامتش پیدا شد.بوي ترکیب تلخی از سیگار و عطرش...که منحصر به حضور دانیار بود...در اتاق پیچید!...
-اینجایی؟چرا نرفتی شرکت؟؟؟
من از عطر او تلخ تر بودم..از صدایش بی حوصله تر...از نگاهش سردتر...!از تمام عمر او..خسته تر!...
-کی می خواي یه ذره احساس مسئولیت کنی؟
صداي بلندم..بی هوا... هوا را شکافت .
-محض رضاي خدا دانیار...کی می خواي یه ذره احساس مسئولیت کنی؟
دستش که به سمت پریز برق رفته بود خشک شد...اما فقط براي چند لحظه! نور را در اتاق به جریان انداخت و گفت:
-باز چی شده؟
باز؟؟؟باز؟؟؟باز؟؟؟
سعی کردم عصبانی نباشم...داد نزنم...اما نمی شد...در کنار تمام دردهایم استرس این گوشی خاموش دانیار...مرا از پا درآورده بود .
-تو چرا نمی فهمی که من وقتی ازت بی خبر می مونم نگران می شم؟چرا نمی فهمی در شرایطی که نمی دونم کجایی و گوشیت خاموشه هزارتا فکر می کنم؟نمی فهمی؟؟یا می فهمی و واست مهم نیست؟ها؟
بی خیال سرش را تکان داد...دستانم را مشت کردم که مشت نشود بر صورت دانیار!...
-بفهم دانیار...بفهم که من دیگه اعصاب چند سال پیش رو ندارم..تحمل چند وقت پیش رو ندارم..بفهم که دیگه جون تو تنم نمونده...ببین دیگه کمرم به راستی سابق نیست...ببین دیگه دستام گاهی می لرزه...ببین تارهاي سفید موهام روز به روز داره بیشتر میشه...ببین دانیار..بفهم که دیاکو خسته ست...بفهم که تنهاست ...
... صدایم شکست...سرم پایین افتاد...شانه هایم خم شد
-بفهم که از این تنهایی خسته شدم...بفهم که از این تنهاتر شدن، می ترسم...بفهم که این ترس لعنتی از دست دادن تنها عضو باقی مونده از خونوادم...می تونه خودمو بکشه...بفهم و اینقدر منو اذیت نکن!...
باز هم سیگار...باز هم صداي زشت و زمخت فندك...باز نگاه کردن به مسیر دودي که در ریه برادرم...جانم..می نشست...!آخ خدا ...
درگیر جنگ تن به تنم...با تنی که نیست ...
دارم شکست می خورم از دشمنی که نیست ...
سیگار را با لبهایش گرفت و با دست دکمه هاي پیراهنش را باز کرد...انگار نه انگار.به خدا...انگار نه انگار!...
با سینه اي که محض دریدن سپر شده ست ...
دل می دهم به خنجر اهریمنی که نیست ...
نفس نداشتم و نفس عیمق هم خرابی وضع معده ام را داد می زد...!طعم خون را در گلویم حس می کردم...خمیده و پر درد برخاستم و کمد را باز کردم..ساك سیاه کوچکی را بیرون کشیدم و دو دست پیراهن و شلوار براي خودم...داخلش گذاشتم...لباس زیر و مسواکم را هم برداشتم و بدون اینکه حتی نگاهش کنم از اتاق بیرون زدم...انتظار نداشتم دنبالم بیاید اما آمد و با لحن خونسردش پرسید:
-داري می ري قهر؟خونه بابات؟
من شکل سوم تب تنهایی توام
تصویر کن خطوط مرا..خواندنی که نیست!...
اینبار من به جاي او پوزخند زدم .
-آره...دارم می رم خونه بابا ...
نمی دانم آتش سیگار بود...یا آن شعله سوزان از وسط چشمانش بیرون آمد!جلو رفتم...هنوز آنقدر در خودم قدرت می دیدم که این بچه چموش را رام کنم...هنوز می توانستم یادش بدهم برادر بزرگتر یعنی چه!...
-دیگه بیشتر از این نمی تونم مواظبت باشم..نگرانت باشم ...
دستش را گرفتم و روي معده ورم کرده ام گذاشتم ...
-ببین...دیگه نمی تونم ...
در نگاهم هرچه بود مثل برق از تنش رد شد......چشمانش مثل لامپی که اتصالی کند پر از نور شد و بعد...سوخت و خاموش شد!...
سیگار هم می سوخت...آنقدر سوخت که خاکسترش روي فرش ریخت...مچ پهنش را بین دستانم گرفتم...هنوز آنقدر دستانم بزرگ بود که کامل مچش را در برگیرد...کمی هلش دادم..اما مثل تنه درختی که ریشه هزار ساله در زمین دوانده
باشد استوار بر سرجایش ماند...وقت کتک زدن و تنبیه کردنش گذشته بود..اما هنوز من دیاکو بودم...برادر بزرگترش...و باید از من حساب می برد...و می دانستم که می برد...به وقتش خوب حساب می برد!...
-سعی می کنم به خودم بقبولونم که همون روزا تو هم با بابا و مامان و دایان مردي...بلکه اینجوري زجرکش نشم ...
دو دخمه ویران شده ي سیاه در جایشان نشستند و به من خیره شدند .
-تو هم که لازم نیست چیزي به خودت بقبولونی...واسه تو...منم همون موقع با بابا و مامان و دایان مردم!...
و رفتم ...
چون...این آخرین راه براي نجات دانیار بود!...
***
دانیار:
لعنتی...اینبار به سیم آخر زده بود...! شوخی نداشت و حتی بدتر...دیاکویی که قهر نمی کرد...از خانه رفته بود!...
سیگار را بین دو لبم گذاشتم و سریع دکمه هاي پیراهنم را بستم...منتظر آسانسور نشدم و راه پله ها را در پیش گرفتم...قطعا با این وضع خراب اعصاب و معده اش نمی توانست...و نمی گذاشتم رانندگی کند.نفس زنان خودم را توي کوچه انداختم...همزمان با ورود من در پارکینگ روي پاشنه چرخید و ویتاراي سفید از شیب نیمه تند سنگی بالا آمد. وسط راهش...در مسیر ماشین ایستادم.ترمز کرد...دستهایش را روي فرمان گذاشت و چشمهایش را به من دوخت...سیگار تا انتها سوخته را به زمین انداختم و با کف کفشم روي آسفالت ساییدمش.نفس گرفته ام را تازه کردم و در سمت راننده را گشودم و گفتم:
-برو اونور...من رانندگی می کنم .
نگاه عاقل اندر سفیهش را در تمام صورتم چرخاند و بی حرف پیاده شد.با وجود تمام خستگی هایم پشت فرمان نشستم و بی آنکه مسیر را بپرسم پایم را روي گاز گذاشتم.سرش را روي داشبورد گذاشت.پرسیدم:
-درد داري؟
چهره اش را ندیدم اما لحنش پر از غیظ بود .
-دست از سرم بردار دانیار .
لبخند زدم .
-وقتی اونهمه واسه نجات دادن من دست و پا زدي..باید به این روزاشم فکر می کردي...خوشت بیاد یا نیاد...خوب باشم یا بد...تظاهر کنی یا نکنی، من بیخ ریشتم خان داداش...تا وقتی نفس بکشی و نفس بکشم!...
سرش را بلند کرد...پیشانی اش از شدت هجوم خون به تیرگی می زد.انگشتش را به سمتم گرفت و گفت:
-اونقدر از دستت عصبانی ام که همین الان می تونم خفه ت کنم...پس خفه شو و حرف نزن ...