فصل سی و پنج
چه باید می کردم که کمی از این التهابش کاسته شود؟انگار خونسردي و لبخندهاي من بیشتر عصبی اش می کرد .
-نه...انگار واقعا پیر شدي..تازگیا خیلی گیر می دي...اعصاب نداري...بداخلاقی..بهونه گیري...بابا کی می خواي قبول کنی که من بادمجون بمم و بلایی سرم نمیاد؟کی می خواي قبول کنی که من آدم گزارش لحظه به لحظه دادن نیستم؟چرا منو همینجوري که هستم قبول نمی کنی؟از چی می ترسی؟اگه قرار بود بلایی سرم بیاد بیست و چهار سال پیش اومده بود.من محکومم به این زندگی!هنوز اینو نفهمیدي؟
مشت محکمش چنان بی رحمانه بر بازویم نشست که بی اختیار تمام عضلات صورتم در هم شد.داد زد:
-یا خفه شو...یا بزن به چاك!...
کمی بازویم را مالیدم و گفتم:
-باشه بابا...خفه می شم..فقط بگو خونه بابا از کدوم طرفه؟
چشمان پر شراره اش را از من گرفت و گفت:
-کردستان!...
مغزم بلافاصله فرمان ایست را به پاهایم ارسال کرد...خودم هم نفهمیدم چرا...اما با تمام وجود روي ترمز کوبیدم و با تحیر گفتم:
-کجا؟
از ترمز ناگهانی من به جلو پرتاب شد و با خشم گفت:
-دیوانه...این چه طرز ترمز کردنه؟
گردن دردناکم را ماساژ دادم و شمرده گفتم:
-منظورت از کردستان چی بود؟
با طعنه گفت:
-کردستان یکی از استانهاي غربی ایرانه.حدود پونصد ششصد کیلومترم از اینجا فاصله داره..می خوام برم اونجا...منظورم اینه!...
شوخی خوبی نبود...اصلا شوخی خوبی نبود.آهسته گفتم:
-تو حالت خوش نیست...بیا برگردیم خونه...یه کم استراحت کن..بعد حرف می زنیم ...
کمربندش را باز کرد و گفت:
-برو پایین!...
چشمانم را بستم..اي خدا ...
-دیاکو...الان عصبانی هستی...می خواي بري اونجا چیکار؟کردستان جاي من و تو نیست .
دستگیره را کشید و گفت:
-کسی از تو دعوت نکرد که بیاي...برگرد خونه!...
البته که نمی رفتم...هرچند چیز زیادي یادم نبود...اما محال بود به آن شهر برگردم .
پیاده شدم و قدمهاي آهسته و کمر خمیده اش را نگاه کردم...دستانم را یکبار به کمر زدم و یکبار میان موهایم فرو بردم.براي بار آخر نالیدم:
-دیاکو...از خر شیطون بیا پایین...تو حالت خوش نیست...دووم نمیاري...به اونجا نمی رسی ...
گذرا نگاهم کرد و در سکوت پشت فرمان نشست...با بی قراري پاهایم را بر زمین می کوبیدم...می دانستم که نمی توانم متوقفش کنم...با سر فرو افتاده به دور شدنش نگریستم ...
صدایی در سرم داد می زد که این رفت...برگشت ندارد!...
***
دیاکو:
طاقت نیاوردم دویدنش را ببینم...همانطور که او طاقت نیاورد رفتن مرا ببیند.ترمز کردم و با لبخند به نزدیک شدنش نگریستم..هنوز براي من همان بچه چهارساله بود که صبحا...وقتی من به هواي کمی پول..کمی غذا از خانه بیرون می
زدم...دنبالم می دوید...گریه نمی کرد...حرف نمی زد...تنها لباسم را می گرفت و با چشمان خاموشش التماسم می کرد.می ترسید...از اینکه بروم و برنگردم می ترسید...همیشه می ترسید..و من با همین شناختی که از برادرم داشتم این بازي را راه انداختم...بازي اي که باید سالها پیش شروع می شد...اما به خاطر ناتوانی خودم...به خاطر ترس خودم...از آن چشم پوشیدم!...
نفس زنان خودش را به من رساند و نزدیک ماشین خم شد و دستهایش را روي زانوهایش گذاشت...از دیدن صورت ملتهب و موهاي بهم ریخته اش رگهاي قلبم تنگ شدند...چون جاي دانیار در مرکز ضربان مغزم بود و هر اخم و رنج او قلب مرا از کار می انداخت.پیاده شدم و دستم را روي شانه اش گذاشتم و گفتم:
-تو بشین...من زیاد حالم خوش نیست .
نگاهم کرد...نگاهش درد داشت...غصه داشت...زجر داشت...التماس داشت...اما هیچی نگفت...اینبار سکوت کرد...مثل اکثر دوران زندگی اش...صندلی را خواباندم و سعی کردم دردي را که به خاطر اضطراب درونی ام لحظه به لحظه تشدید می شد، نادیده بگیرم.براي عوض کردن جو پرسیدم:
-از شاداب چه خبر؟
گردنش درد می کرد انگار...چون مرتب یک دستش روي آن بود .
-خوبه .
-خوبه یعنی چی؟دیدیش؟
-آره .
نمی خواست حرف بزند.همین تک کلمات را هم به خاطر جلوگیري از خشم مجدد من به زبان می آورد .
-کجا دیدیش؟واسه کارش فکري کردي؟
دستش را جلو برد و ضبط را روشن کرد .
-آره .
به زحمت لبخندم را فرو خوردم و چشمانم را بستم...بچه تخس و چموش من قهر کرده بود!
**
نزدیک صبح به خاطر دست اندازهاي شدید جاده چشم باز کردم.جاده هاي کوهستانی کردستان شروع شده بود.ضربان قلبم اوج گرفت.به دانیار نگاه کردم که با صورت درهم به جلو خیره شده بود.با انگشتانم موهایم را مرتب کردم و گفتم:
-بزن کنار...تو خسته شدي، من می رونم .
بی حرف ایستاد و جایش را با من عوض کرد.کم کم مناطق...سنگها...کوهها و حتی درختها آشنا و آشناتر می شدند.تمام اندامهاي درونی ام می لرزید....دیدن چهره مسخ شده دانیار حالم را خراب تر می کرد.مرتب به خودم می گفتم:
-نکنه اشتباه کرده باشم..نکنه دووم نیارم...نکنه دووم نیاره....نکنه دووم نیاریم!..
سنندج را پشت سر گذاشتیم...مسیرها زیاد در خاطرم نبودند...چندجا ایستادم و از مردم پرسیدم و شنیدن لهجه و نوع گویششان حالم را بدتر کرد.شیر و کیک خریدم و به زور به دانیار و خودم خوراندم.هشدارهاي معده ام هر ثانیه قوي تر می شد و از هر راهی که بلد بودم سرکوبش می کردم...همین یک روز را باید روي پاهایم استوار می ماندم .
بالاخره کوهی که روستاي ما را در دامنه پشتی خود پرورش داده بود نمایان شد.فرمان را فشار دادم و زیرچشمی به دانیار نگاه کردم.هنوز و همچنان به جلو خیره بود...با نگاهی سرد و دستانی که با لاقیدي روي سینه قفل شده بودند.به نظر نمی آمد چیزي یادش آمده باشد...اما من یادم بود...دایان را جایی در همین نزدیکی خاك کرده بودیم...!کوه را دور زدیم...روستا نمایان شد...معده ام وظیفه قلبم را هم به عهده گرفته بود و می تپید.پاهایم بی حس شده بودند.نمی توانستم بیشتر از آن رانندگی کنم.نگه داشتم و به بهانه ماشین رو نبودن روستا...پیاده شدیم.نگاه دانیار عمیق تر و دقیق تر شده بود.دوست داشتم دستش را بگیرم...بیشتر به خاطر ضعفی که در جود خودم حس می کردم.اما مقاومت کردم...امروز...دانیار...بیشتر از هر وقت دیگر به برادرش احتیاج داشت .
هرچند اکثر خانه ها باسازي شده بودند اما هنوز رنگ و بوي جنگ به طور کامل رخت برنبسته بود و هنوز جاي ترکش ها و گلوله ها روي بعضی از دیوارها دیده می شد.خاطرات بچگی بدون ذره اي تردید و اشتباه مرا به خانه مان رساند .
خانه متروکه و مخروبه مان!...
می دیدم که رنگ دانیار بیشتر و بیشتر سفید می شود و نگاهش بیشتر و بیشتر خیره.از حال خودم هیچ نمی گویم ...
با کمی فشار در آهنی زنگ زده را باز کردم و دانیار را دنبال خودم کشیدم.حیاطمان پر بود از علفهاي هرز بلند شده...در گوشه و کنار بقایایی از وسایلمان دیده می شد...مثل میز زیر سماور...یا میز چرخ خیاطی مادر...فکم قفل کرده بود...چند بار پلک زدم تا کمی به خودم بیایم...اما مگر می شد؟
دانیار مبهوت دور خودش می چرخید...دیگر نتوانستم ادامه بدهم...گوشه اي روي زانوهایم نشستم و به فضاي مرگ آور رو به رویم نگاه کردم .
-اینجا خونمون بود؟
خدا ...
چرخید...سرش را گرفت...موهایش را چنگ زد و دوباره تکرار کرد اما اینبار نه با لحن پرسشی!...
-اینجا خونمون بود...آره...خونمون ...
شقیقه هایش را فشار داد ...
-بابا واسم لباس محلی خریده بود...می گفت مرد شدي...باید از اینا بپوشی ...
یادش بود...دانیار یادش بود...کدام بچه اي چهارسالگی اش را به خاطر می آورد؟
-رنگش قهوه اي بود...با شال دور کمر سیاه...با پیرهن سفید!...
دیدم که پنجه اش...قفسه سینه اش را چنگ زد .
-دوچرخه هم داشتیم...یادته دیاکو؟
یادم بود...بهتر از او..اما زبان لعنتی ام بند رفته بود و راه گلویم باز نمی شد .
-نه...من نداشتم..تو داشتی...منو ترك خودت سوار می کردي...اینجا دور می زدیم ...
دوباره چرخید و میان حیاط ایستاد...دستش را به سمت پنجره گرفت و گفت:
-من و تو...پشت اون پنجره بودیم...یادته؟
یادم بود ...
-بابا رو کشتن...یادته؟
یادم بود ...
خم شد...روي زانو نشست ...
-همین جا افتاد...یادته؟
یادم بود ...
زبانش را روي لبهایش کشید .
چند تا تیر بهش زدن؟یکی...دو تا...هزارتا؟زیاد بود...خیلی زیاد...یادته؟
یادم بود!...
از جا پرید...با قدمهاي بلند از دو پله کوتاهی که حیاط را به ساختمان داخلی وصل می کرد عبور کرد و در چوبی پوسیده را گشود...دستم را به دیوار گرفتم و بلند شدم...نباید تنهایش می گذاشتم....دیدن آن اتاق کوچک...از کشیدن تک به تک ناخنهایم..دردناك تر بود...هنوز می توانستم جنازه عریان مادر را در میان اتاق ببینم...زانوهایم میل شدیدي به تا شدن داشتند...اما لرزش وحشتناك اندام دانیار از سقوط من جلوگیري می کرد...اي خدا...از میان آنهمه وسیله...که همه غارت شده بودند...چرا این کمد لعنتی...باید اینجا...درست همانجایی که بود...به ما دهن کجی می کرد؟
صداي دانیار می لرزید...مثل بقیه ي وجودش!...
-توي کمد بودیم ...
سرش را محکم به چپ و راست تکان داد ...
-من می دیدم...کمده یه سوراخ داشت ...
با قدمهاي نااستوار جلو رفت...در دل نالیدم ...
-خدا کمکش کن...خدا کمکم کن ...
-نگاه کن...این همون سوراخه ...
نالیدم ...
-خدا به دادمون برس ...
نالید ...
-با موهاي سرش می کشیدنش ...
بغضم را عق زدم...مگر بشکند ...
-دیدم ...
می لرزید...اگر سنکوپ می کرد...چه می کردم؟
-انداختنش این وسط ...
کمد را چنگ زد...پیراهنم را چنگ زدم .
-دیدم ...
چرخید...به من خیره شد ...
-دیدم که لباساش رو پاره کردن...دیدم که جیغ می زد ...
خدایا نفس بده...نفس بده ...
-دیدم...چند نفر بودن؟شیش تا؟یا هفت تا؟
خیس شدن اندامهاي داخلی شکمم را حس می کردم ...
کمی جلو آمد...انگار مرده بود ...
-تو ندیدي...من دیدم...یکی یکی...دو تا دوتا...دسته جمعی...من دیدم...دیدم چیکارش کردن!...
تلو تلو می خورد...عین مردي که یک خمره شراب صد ساله خورده باشد ...
-موهاش رو دور دستاشون می پیچیدن...همون موهایی که گاهی تو شونه می کردي ...
شانه راستش را به دیوار تکیه داد و چشمانش را بست .
-من دیدم دیاکو...دیدم که چاقو در آوردن ...
دستش را دراز کرد...به سمتی که مادرم بود ...
-جلوي چشم من...دیدم...دیدم دیاکو ...
صدایش ضعیف می شد...داشتم می مردم...اما از ترس مرگ او جان گرفتم...به سمتش رفتم...شانه هایش را گرفتم و محکم تکانش دادم و التماس کردم:
-گریه کن دانیار...گریه کن عزیزم...گریه کن داداش!...
چشمهایش را باز کرد...چشمهاي خون گرفته و نابود شده اش را ...
-جلوي چشم دو تا پسرش...جلوي چشم من و تو....هم بهش تجاوز کردن...هم کشتنش!...
خدایا...چطور تمام آن روز..اینطور کامل و دقیق در ذهنش ثبت شده بود؟بازویش را محکم فشار دادم و التماس کردم: گریه کن دانیار...تو رو به روح مامان گریه کن!...
رگهاي پیشانی اش بیرون زد...رگهاي روي فکش هم همینطور...دستم را محکم پس زد و با تمام قدرتش هلم داد...به دیوار خوردم و درد در همه وجودم پیچید .
-بی غیرت!...
فریادش همچون دندانهاي نیش یک مار سمی در مغزم فرو رفت .
-ترسو!...
...-
-بزدل!...
...-
-بی ناموس!...
... یقه پیراهنم را میان مشتهایش گرفت...دیوانه شده بود
-چطور تونستی بی خیال توي اون کمد بشینی و بی ناموس شدن ناموست رو ببینی؟
مشت قوي اش دل و روده خرابم را خراب تر کرد...از شدت درد جمع شدم .
-چطور تونستی بشینی و بریده شدن سرش رو ببینی؟
بی محابا مشت می زد..لگد می زد...و من دفاع نمی کردم ...
-چرا نرفتی کمکش کنی؟چرا نذاشتی من برم؟نهایتش ما رو هم می کشتن...بهتر نبود؟؟؟می مردیم بهتر نبود تا یه عمر با این ننگ و عذاب زندگی کنیم؟
زیر ضربات کشنده اش لب باز کردم:
- تو رو هم می کشتن...دایان رو هم می کشتن...من نمی خواستم...نمی تونستم ...
از تقلا ایستاد...دوباره یقه ام را گرفت و مجبورم کرد در چشمانش نگاه کنم...چقدر غریبه بود این دانیار ...
-خب...چی شد؟تونستی دایان رو زنده نگه داري؟منو چی؟تونستی؟؟به نظر تو من زنده م؟