اسطوره

فصل سی و شش

خونی که تا توي دهانم بالا آمده بود فرو دادم.تکانم داد...شدید...بی رحمانه ...

-به من نگاه کن!من زنده م؟آره؟به نظر تو من زنده م؟آدمی که نتونه بخنده...نتونه گریه کنه...نتونه بخوابه...نتونه عاشق شه...نتونه بدون درد نفس بکشه...زنده ست؟

رهایم کرد و از من فاصله گرفت...دستهایش می لرزید:

-فکر می کنی نجاتم دادي؟زندگیمو نمی بینی؟نمی بینی که نمی تونم بخوابم؟؟ندیدي که دکترا حتی نتونستن هیپنوتیزمم کنن؟یعنی حتی خواب مصنوعی هم از من فراریه! ببین منو...از آدما خوشم نمیاد...باهاشون کنار نمیام...کنارشون نمی مونم...باهاشون نمی جوشم...این زندگیه؟این همه تنهایی...زندگیه؟چرا فکر نکردي بچه اي که همچین صحنه هایی رو می بینه دیگه آدم نمیشه؟چرا واسه کسی که توي همین کمد مرد...تو همین کمد کشتنش...اینهمه بیهوده تلاش کردي؟چرا؟

با خدایم مناجات کردم .

-کمکم کن خدا...اگه منم تو این خونه بمیرم...دانیار دیگه قد راست نمی کنه...بهم قدرت بده خدا...قدرت بده ...

. صداي فریادش عرش خدا را هم لرزاند

-چرا؟؟؟چرا یه مرده رو مجبور کردي با زنده ها کنار بیاد؟منکه راضی بودم..تسلیم بودم..چرا وقتی دستمو کشیدن که ببرن...که منو هم مثل مامان سر ببرن..خودتو جلو انداختی؟؟؟کتک خوردي که منو نجات بدي؟آخه چرا؟منکه به مرگم راضی بودم ...

زانوهایش تا شد...روي زمین نشست...منهم از خدا خواسته نشستم و خودم را به سمتش کشاندم.با خودش حرف می زد:

-همش صداي جیغ می شنوم...خواب اون مردا رو می بینم...تو وجودم سرده...حس می کنم یخ زدم...آخه این چه کاري بود که با من کردي؟چه کاري بود که با جفتمون کردي؟

سر فرو افتاده اش را در آغوش گرفتم و بر موهایش بوسه زدم .

-دلم می خواد بمیرم...از همون موقع تا همین امروز...دلم خواسته که بمیرم...اما نمیشه...نمی میرم ...

دستهاي مردانه اش..بچگانه و با ناامیدي پیراهن مرا جستجو کرد...محکمتر به خودم فشردمش و گفتم:

-اگه تو بمیري من چیکار کنم؟

تنش مثل بید می لرزید...بغضم ترکید...از اینهمه ناامیدي و روحیه از دست رفته برادرم ...

تو خیلی چیزا دیدي که من ندیدم...منم چیزي رو دیدم که تو ندیدي...من نگاه مامان رو دیدم...نگاهش به خودم و تو رو...نگاهی که تو لحظه آخر داد زد خواهر و برادرت رو نجات بده...مامان می خواست تو زنده بمونی...می خواست ما زنده بمونیم...من می دونستم که نمی تونم اونو نجات بدم...اما همه تلاشم رو واسه حفظ زندگی شما کردم.نه به خاطر خودم...به خاطر مامان...به خاطر بابا...می دونستم ما رو می بینن...می دونستم از من انتظار دارن...توقع دارن...نمی خواستم ناامیدشون کنم...نمی خواستم تو اون دنیا هم در عذاب باشن ...

دستم را محکمتر دور شانه هایش حلقه کردم .

-باشه..من بی غیرت...اما به کشتن دادن تو...واسه من غیرت نمی خرید.نتونستم از ناموس مامان حفاظت کنم...اما واسه اینکه به تو دست درازي نکنن تا اونجایی که تونستم جنگیدم...هنوزم می جنگم...تا وقتی نفس داشته باشم واسه نفس کشیدن تو می جنگم..چون می دونم یه روز خوب می شی...یه روز عاشق می شی...یه روز پدر می شی...و اون موقع می فهمی که یه پدر حاضره جون خودش و تموم آدماي روي کره زمین رو فدا کنه تا بچه ش سالم بمونه...من می جنگم...تا روزي که برگردي به زندگی و ببینی که این زندگی هرچقدر هم سخت...بازم قشنگه و ارزش جنگیدن رو داره .

شانه هایش میان آغوشم بالا و پایین می شد...سرش را بلند کردم...گریه می کرد...بعد از بیست و چهار سال گریه می کرد...میان اشک خندیدم ...

-تو خوب می شی دانیار...هین الانشم خوبی...واسه من بهترینی...تو شاهرگ حیات منی...دلیل زندگیمی...چطور توقع داري از نفسم بگذرم؟چطور توقع داري از تنها انگیزه زنده بودنم بگذرم؟چطور می تونی از من بخواي که از زندگی زندگیم بگذرم؟چطور؟

سرانگشتان لرزانش را بالا آورد و روي مسیر اشکهایم کشید.خم شدم و قطره هاي گرم اشکش را بوسیدم و کامل در آغوشش گرفتم ...

بعد از بیست و چهار سال...برادرم...برادرانه دستهایش را دور گردنم انداخت و هاي هاي گریست!...

***

شاداب:

تبسم دستانش را به سمت آسمان برد و گفت:

-آخه خدا جون...قربون مصلحتت برم...تو که اینهمه باهوشی...تو که اینهمه حواست جمعه...تو که در و تخته رو خوب جفت و جور می کنی...چطور شد که یهو از دستت در رفت و این شترمرغ گاگول رو گذاشتی تو دامن من؟خودت بگو این درسته؟این انصافه؟این خداییه؟

بعد رویش را به سمت من کرد و گفت:

-الیزابت خانوم...پرنسس خانوم...مادموازل خانوم...تو چرا اینقدر خنگی آخه؟نه که کار ریخته...نه که همه منتظرن شما افتخار بدین منشیشون بشی و میلیونی بهت پول بدن...حق داري الان دو دل باشی!منکه نمی دونم چه بلایی سر اون کردك هیولا اومده.تو که عمرا بتونی ترموستات کسیو روشن کنی...احتمالا خدا زده پس کله ش،دلش خواسته یه حالی بهت بده...حالا تو اینقدر ناز کن...اینقدر عشوه خرکی بیا...تا پشیمون شه و این کارم از دستت بره .

کارتی که شماره دانیار را روي خودش داشت از دست من بیرون کشید و با دکمه هاي صفحه کلید موبایلش را فشرد و بعد از چک کردن دوباره شماره،گوشی را روي گوشش گذاشت.با ناراحتی گفتم:

-بیخود خودت رو خسته نکن...اون اصلا اهل تلفن جواب دادن نیست..جواب برادرش رو نمیده..جواب من و تو رو می ده؟اونم بعد از چهار روز ...

تبسم نگاهی به ساعتش کرد و گفت:

-طبق محاسبات من...الان باید وقتش آزاد باشه..چون اول صبحی نه وقت تجاوزه...نه آدم کشی...در نتیجه...سلام!...

با از جا پریدن تبسم منهم از جا پریدم...سه بار دیگر سلام کرد و گوشی را توي بغل من انداخت.دوست داشتم خفه اش کنم...الهه گند زدن بود این دختر...اگر دانیار اینها را شنیده باشد...؟؟؟!!!پشت دستم را به مانتویم کشیدم و آرام سلام کردم.صداي سرد دانیار در گوشی پیچید .

-بله؟

نگاه پر خشمی به تبسم کردم و گفتم:

-شادابم .

-می دونم .

واي..چقدر این بشر حرف زدن را براي مخاطبش سخت می کرد .

-ببخشید مزاحمتون شدم.بابت...بابت کار تماس گرفتم .

انتظار داشتم بگوید دیر شده...یا پشیمان شده ...

-امروز نمی تونم شاداب ...

آب دهانم را قورت دادم و گفتم:

-باشه اشکال نداره...معذرت می خوام...خداحافظ ...

چند لحظه مکث کرد و بعد گفت:

-شاداب؟

صدایش یکطوري بود...یکطور عجیبی ...

-بله؟

-دیاکو حالش خوب نیست.میگن ...

باز هم مکث کرد .

-گفتم شاید بخواي ببینیش .

گوشهاي ناباورم هنوز منتظر ادامه آن کلمه شوم "میگن" بود.گوشی را دو دستی چسبیدم و به زور گفتم:

-چی شده؟

آهش بلند و پر سوز بود .

-اگه خواستی بیا بیمارستان ...

و قطع کرد!...

**

پله هاي بیمارستان را ده تا یکی کردم..به هرکس که رسیدم از دیاکو پرسیدم تا بالاخره دانیار را نشانم دادند.مات مانده به شیشه I.C.U! قدمهایم کند شد...مراقبت ویژه؟؟؟چرا؟دیاکو فقط زخم معده داشت...همین...نمی خواستم جلو بروم...نمی خواستم چیزي بشنوم...نمی خواستم بفهمم آنهایی که "میگن" دقیقا چه می گویند..می خواستم برگردم شرکت....ببینم دیاکو آنجاست...حتی بداخلاق...حتی با کیمیا ...

-اومدي؟

این دانیار بود؟این ریشهاي نامرتب که سفیدي غیرطبیعی چهره اش را می پوشاند از آن دانیار همیشه خوش پوش بود؟این صداي شکسته و مغلوب شده از حنجره سرد و یخ زده دانیار بیرون آمد؟این نگاه پر درد و مایوس...از گودالهاي سیاه و بی روح دانیار نشات می گرفت؟

نمی خواستم بپرسم...دلم گواهی شوم می داد...دلم آشوب بود...نمی خواستم بپرسم..نمی خواستم بدانم ..

-چی شده؟

دوباره به شیشه زل زد...جلو رفتم...قدم به آن پنجره گرد کوچک نمی رسید...روي پنجه هایم ایستادم...به زور خودم را به پنجره رساندم...اما چیزي جز یک سالن دراز و تاریک معلوم نبود...دلم آشوب بود..آنهمه سکوت و سیاهی آشوب ترش کرد...بی هوا آستینش را کشیدم .

-تو رو خدا حرف بزنین...بگین چی شده ...

-میگن شوك هیپوولمیک ...

اسمش که وحشتناك بود ...

-یعنی چی؟؟؟خوب میشه؟

چرا چشم از این راهروي ترسناك برنمی داشت؟چه می دید که حتی پلک هم نمی زد؟

-محض رضاي خدا...دارم سکته می کنم...حرف بزنین ...

-خونریزي گسترده داخلی داشته...از نوع نادرش...اونقدر که تا قبل از اینکه به بیمارستان برسیم بیهوش شد...تو اون شهر امکانات نداشتن...حتی یه بیمارستان درست و حسابی هم نداشتن...اعزامش کردن سنندج...گفتن شوك هیپوولمیکه...به خاطر از دست دادن خون...گفتم من خون دارم...هرچی دارم بهش بدین...اما کم بود...ههه انتقال خونشم خون نداشت...از گروه خونیش کم داشت...اعزامش کردن تهران...بستري شد...میگن حالش بده...میگن این شوك واسه اونایی که یه کلیه دارن خطرناك تره...فشار خونش که بالا نمی ره هیچ...خونریزیش هم کامل کنترل نشده ...

از حرفهایش هیچ نمی فهمیدم...کدام شهر...کدام سنندج؟کجا بودند این دو نفر؟چه بر سرشان آمده بود که یکی در یک قدمی مرگ بود و دیگري یک مرده متحرك!...

پرستاري از کنارمان عبور کرد...مرا که دید جلو آمد و گفت:

-این آقا رو می شناسی؟

حتی نمی توانستم سرم را تکان بدهم...چشمانم را باز و بسته کردم .

-دو روزه که همینجور اینجا ایستاده...حالش خوش نیست...ممکنه بلایی سرش بیاد...یه جوري راضیش کنین یه کم استراحت کنه...یه چیزي بخوره ...

باز پلک زدم...بی حرف...چون می دانستم که این دکترها و پرستارها هرگز حال کسی مثل من و دانیار را درك نمی کنند!...

چشمانم سیاهی می رفتند.غم و غصه هاي این چند روزه به کنار،تحمل این مصیبت از توانم خارج بود...!به دیوار تکیه دادم...ذهنم پر بود از ظلمت و تاریکی...بدون کوچکترین نور امیدي...!در نظر من مراقبت ویژه پایان خط بود...! اما مادرم می گفت اگر ناامید شوي فرزند شیطانی...چون فقط شیطان است که از لطف خدا ناامید شده .

همانطور که پشت سرم را به دیوار زده بودم رویم را چرخاندم و به دانیار نگاه کردم...تنها شخص ارزشمند در زندگی دیاکو...!اگر دیاکو بیدار می شد و برادرش را اینهمه آشفته می دید قطعا به کما می رفت.سعی کردم قوي باشم...چیزي که هرگز در زندگی نبودم!...

-میشه خواهش کنم با من بیاین؟

لعنتی...پلک هم نمی زد!...

-کجا؟

-یه جایی که بشه یه کم دراز بکشین و یه چیزي بخورین .

سرش را تکان داد .

-گرسنه م نیست!...

باز آستینش را کشیدم...تنها راهی که بلد بودم تا کمی توجهش را جلب کنم .

-خواهش می کنم...اگه آقاي حاتمی به هوش بیان و شما رو تو این حال ببینن...خیلی ناراحت میشن .

آه کشید و بالاخره دستش را از در جدا کرد و راست ایستاد .

-گفتن ساعت دو اجازه می دن ببینمش .

به ساعت گرد آویخته شده از سقف بیمارستان نگاه کردم.دوازده بود .

-پس هنوز دو ساعت وقت داریم .

نگاهم کرد و گفت:

-کجا میشه دراز کشید؟

بغضم را قورت دادم و گفتم:

-نمازخونه .

عجیب بود که به حرفم گوش داد و دنبالم آمد.او به نمازخانه رفت و من به بوفه.برایش ساندویچ و نوشابه گرفتم و برگشتم.خوشبختانه به جز دانیار کسی آنجا نبود و من توانستم وارد شوم.دراز کشیده و دستش را روي چشمش گذاشته بود.کنارش نشستم و گفتم:

-اول اینو بخورین..بعد بخوابین .

ساعدش را از روي چشمانش..به پیشانی اش هدایت کرد و به ساندویچ توي دستم خیره شد و گفت:

-ممنونم .

ساندویچ را به دستش دادم و زبانه فلزي نوشابه را کشیدم و نی کوچکی را داخل مایع سیاه رنگ غوطه ور کردم .

خودش را به سه کنج دیوار کشاند و با بی میلی گاز کوچکی به باگت دراز و تازه زد.نوشابه را کنار پایش گذاشتم و گفتم:

-آقاي حاتمی خوب میشه..من مطمئنم...اون خیلی قوي تر از این حرفاست .

از گوشه چشم نگاهم کرد و گفت:

-آره .

دستانم را در هم قفل کردم و گفتم:

-شما هم باید به اندازه اون قوي باشین .

پوزخندي که زد به من فهماند که هم حالش خوب است و هم هوش و حواسش سرجایش است!...

-آره!...

براي پرسیدن سوالی که راه گلویم را بسته بود دل دل کردم...تجربه نشان داده بود که جوابهاي بدي به سوالهاي آدمها می دهد اما نتوانستم خودم را کنترل کنم .

-میشه بپرسم چرا اینجوري شد؟

گاز دیگري به ساندویچ زد و گفت:

-آره میشه!...