فصل سی و هفت
و سکوت کرد...!عجب آدمی بود ...!در اوج ناراحتی هم حرصم را در می آورد.پرسشگر نگاهش کردم.بی تفاوت نوشابه اش را نوشید.دندانم را روي هم ساییدم و گفتم:
-خب چی شد؟
کاغذ دور ساندویچ را کمی باز کرد و گفت:
-رفتیم خونه بچگیامون...از شب قبلش حالش زیاد خوب نبود...منم تا اونجایی که تونستم با مشت کوبیدم تو شکمش...نتیجه ش این شد که می بینی!...
چشمانم از تحیر گرد شدند...دیدم که فکش منقبض شد اما هنوز صدایش خونسرد بود!...
-با مشت زدین تو شکمش...چرا؟
دستش را روي گردنش کشید و گفت:
-خوشی زده بود زیر دلم .
اي کاش اینقدر از لحاظ قدرت بدنی نابرابر نبودیم...آنوقت بی شک خفه اش می کردم!...
-یعنی چی؟
تیز و مستقیم چشم در چشمم دوخت و گفت:
-یعنی اینکه غذامو کوفتم کردي...حداقل بذار یه کم دراز بکشم!...
از تندي اش عقب رفتم...بی توجه به من بدنش را کشید و دوباره دستانش را روي چشمش گذاشت .
برخاستم و کتانی هایم را پوشیدم"من چه ساده بودم که فکر می کردم این بشر محتاج دلداري است و یا به خاطر شرایطش کمی نرمتر شده"..!
-شاداب؟
بند کفشهایم را گره زدم و بی آنکه نگاهش کنم گفتم:
-بله؟
-بابت ساندویچ مرسی!...
کاش به جاي تشکر کمی این اضطراب وحشتناکم را درك می کرد .
-نوش جون!...
-شاداب؟؟؟
-بله؟
-مرسی که اومدي!...
ماتم برد...سرم را بلند کردم...دستش رو چشمانش بود و حتی نگاهم نمی کرد!...
دیاکو چطور می توانست این مرد را تا این حد دوست بدارد؟؟؟ ***
دانیار:
لباسهاي بدرنگ و بدبو را پوشیدم.کفشهایم را با دمپایی هاي سفید و سورمه اي عوض کردم و وارد اتاق شدم.هر دو دستش از زور جفاي سوزنهاي قطور و بی رحم کبود بود.پیراهنش را در آورده بودند و انواع و اقسام گیره هاي فلزي و پلاستیکی روي قفسه سینه اش کار گذاشته بودند.از همه بیشتر شلنگی که از بینی اش رد شده بود دلم را به درد آورد.اینها که با این کار عذابش را بیشتر کرده بودند...! کنارش نشستم و دستم را روي دستهاي زحمتکشش گذاشتم.سرش را چرخاند... چشمانش را باز کرد و لبخند زد.دوست داشتم جواب لبخندش را بدهم..اما نشد این لبها حتی به یک سلام ساده هم باز نشدند!صدایش به شدت خش داشت...انگار که تمام مسیر صوتی اش زخمی و دردناك بود!...
-این چه ریخت و قیافه ایه؟
صداي منهم خش داشت...اما نه از زخم گلو...از زخم دلم ...
-ریخت و قیافه خودت رو ندیدي!..
خندید!...
-من مریضم مثلا!...
ساعد قطورش را فشار دادم و گفتم:
-منم برادر مریضم ...
مکث کردم و سپس آهسته گفتم:
-مثلا!...
پنجه ام را میان انگشتان بی جانش گرفت و گفت:
-خوب میشم...نگران نباش!...
دستش را از آرنج خم کردم و چانه ام را روي مشتش گذاشتم .
-اگه اون کلیه ت رو به من نمی دادي...زودتر خوب می شدي!...
باز خندید...چرا هرگز نفهمیده بودم که خنده هایش اینقدر دلنشین و قشنگند؟
-با همین یه کلیه هم خوب می شم...مطمئن باش!..
مطمئن نبودم...دکتر دم از بحران زده بود!...
با هر دو دست دستش را گرفتم و اینبار از بلندي ساعدش براي پیشانی ام ستون ساختم .
-چرا وقتی می زدمت جلومو نگرفتی؟تو که می دونستی به حال خودم نیستم.چرا از خودت دفاع نکردي؟
. دست دیگرش بالا آمد و روي سرم نشست.نفسش خس خس می کرد
-چون باید این عقده بیست و چهار ساله سر باز می کرد...باید خشمت رو یه جوري خالی می کردي تا یه کم سبک شی...!مگه می تونستم این فرصت رو ازت بگیرم؟
آرواره هایم از شدت فشار درد می کردند!کسی شانه ام را تکان داد.سر بلند کردم.پرستار مرد...خسته و بی حوصله نگاهم کرد و گفت:
-وقت ملاقات تمومه...لطفا مریض رو تنها بذارین .
گردنم را به زور تکان دادم و رو به دیاکو کردم.لبانش هرچند خشک...اما هنوز لبخند داشت...چشمانش هرچند نیمه باز...اما هنوز عشق داشت...!دستش را محکم فشار دادم و گفتم:
-من اینجام...پشت در همین اتاق...یه لحظه هم از اینجا دور نمی شم...حتی اگه این مراقبت ویژه تا قیامتم طول بکشه من اینجا می مونم...پس به خاطر منم که شده زودتر از این اتاق لعنتی رو ول کن و بیا بیرون...باشه؟
انگشتانش را روي صورتم کشید و گفت:
-باشه داداش!...
پرستار باز تذکر داد...اما من نمی خواستم بروم...نمی خواستم تنهایش بگذارم ...
-من همین جام...اگه صدا بزنی می شنوم...یه نیمکت هست چسبیده به در ورودي...فقط صدا بزن...من می شنوم...اگه نیومدم..به پرستارا بگو...همه می شناسنم...زود میام ...
لبخندش غلیظ تر شد:
-باشه داداش!...
پرستار با عصبانیت تذکرش را تکرار کرد.دستش را رها کردم و چند قدم عقب رفتم...چشمش به من بود...دلش با من بود...چند قدم عقب رفته را برگشتم...خم شدم و پیشانی اش را بوسیدم و با سرعت از اتاق خارج شدم.شاداب جلویم ظاهر شد و گفت:
-حالش چطوره؟
جوابش را ندادم و به سمت اتاق دکتر پا تند کردم .
**
-ببین پسرجان..بذار رك و پوست کنده بهت بگم...دردهاي مزمن اگه حاد بشن خیلی خطرناکن...مشکل برادر تو هم از این دسته ست...از بین بیماران گوارشی کمتر از ده درصدشون اینقدر اوضاعشون وخیم میشه...خونریزي برادرت خیلی وسیعه...دستگاه گوارش طویل ترین ارگان بدنه...اگه قرار باشه از همه قسمتهاش خون بیرون بزنه یعنی فاجعه...من با این سابقه کاري، تا الان فقط سه مورد اینجوري دیدم که یکیش برادر شماست...متاسفانه از قرار این مشکل از بچگی وجود داشته و کنترل نشده..در نتیجه کار به اینجا کشیده .
حس می کردم پیشانی ام خیس شده..دستم را رویش کشیدم...اما خشک خشک بود!...
-وقتی ده ساله بود عراقیا با قنداق تفنگ زدن تو شکمش...چند بار...محکم...از همون موقع شروع شد!...
دکتر با افسوس سر تکان داد و گفت:
-البته این مشکل بیشتر عصبیه اما شروعش می تونه از همون ضربه ها و آسیب هاي ناشی از اون باشه...به هر حال در اثر اون ضربه ها یه زخم هایی ایجاد شده که به دلیل فشارهاي عصبی بعدش ترمیم نشده و به خاطر عدم درمان کار به اینجا رسیده!...
"چقدر کور بودم...در تمام این سالها...چقدر کور بودم"
-خب الان باید چیکار کرد؟راهی هست؟
دکتر دستانش را به سینه زد و تکیه داد .
-واقعیتش...قبلا همچین بیمارانی رو جراحی می کردیم...اما از بس ریسک جراحیش بالا بود که این شیوه درمانی توي ایران و البته دنیا منسوخ شد...فقط یه کشور هست که با اطمینان بالا اینطور مریضایی رو که به دارو جواب نمی دن عمل می کنه...اونم امریکاست...یه بیمارستان توي دالاس می شناسم که این عمل رو انجام می ده...من خودم اونجا درس خوندم و می تونم معرفیتون کنم...البته اگه به عنوان مجروح جنگی معرفی بشه بیشتر بهش رسیدگی می کنن...می تونی ببریش؟
لبه صندلی نشستم و با اطمینان گفتم:
-شما فقط اون نامه رو بنویسین!...
از اتاق دکتر بیرون آمدم.موبایلم را در آوردم تا کد معروف "001" را بگیرم که شاداب را دیدم.دنبال هر دکتر و پرستاري که از I.C.U بیرون می آمدند،می دوید و حال دیاکو را می پرسید.آشفتگی اش دست کمی از من نداشت.در عجب بودم از دیاکو که به خاطر این دختر، روي اینهمه شیفتگی و شیدایی چشم می پوشید و خودش را از نعمت داشتن این گنجینه محروم می کرد .
موبایلم را توي جیبم گذاشتم و نزدیکش شدم.صورتش خیس خیس بود و دستانش می لرزید.آرام گفتم:
-شاداب...بیا بشین ...
رنگ لبهایش به سفیدي می زد..قرار از مردمکهایش رفته بود.دلم برایش سوخت.بازویش را گرفتم و تا نیمکت کشاندمش و مجبورش کردم بنشیند.با التماس نگاهم کرد و گفت:
-چیزي شده..درسته؟اتفاقی افتاده که به من نمی گین؟چرا هیچ کس جوابم رو نمی ده؟
براي اینکه کمی آرامش کنم گفتم:
-یادم باشه به محض اینکه دستم خالی شد یه سد واسه این اشکاي تو بسازم .
باز مثل بچه ها از آستینم آویزان شد و نگاه پر آبش را به صورتم دوخت:
-تو رو خدا...آقا دانیار..بهم بگین..آقاي حاتمی حالش خوبه؟خوب میشه؟
چطور بود که من "آقا دانیار" بودم و دیاکو "آقاي حاتمی"؟؟؟
-آره..خوب میشه..الانم خوبه ...
-به هوش بود؟باهاش حرف زدین؟می ذارن ببینمش؟
آستینم را از دستش نجات دادم و گفتم:
-به هوش بود...حرف هم زدیم...فردا منتقلش می کنن به بخش..اونوقت می تونی ببینیش .
اشکهایش شدت یافت..اما نفسش کشیدنش آرامتر شد...جالب بود که حرفهایم را بدون حتی یک سوال اضافه یا ذره اي تردید باور می کرد .
-دکتر چی گفت؟
چقدر سوال می پرسید...!دستانم را در هم قلاب کردم و پشت سرم گذاشتم ..
-گفت اینجا امکان درمان کاملش نیست...باید بره امریکا ...
وحشت به چهره اش بازگشت...با چشمان گشاد شده اش به چشمان من زل زد..اما تا خواست حرف بزند انگشت اشاره ام را به سمتش گرفتم و گفتم:
-جیغ و داد و آبغوره گرفتن ممنوع...اگه یه قطره دیگه اشک بریزي هیچی بهت نمی گم...فهمیدي؟
لبش را گاز گرفت و سکوت کرد.زیرچشمی نگاهش کردم و گفتم:
-آفرین..حالا گوش کن...من به کمکت احتیاج دارم..چون به جز تو کسی رو نمی شناسم که اینجوري نگران دیاکو باشه و بتونم بهش اعتماد کنم.می خوام شیفت صبح تا ظهر رو تو اینجا بمونی که من بتونم کاراي اعزامش رو درست کنم.نمی خوام تنها بمونه.ممکنه چیزي بخواد یا لازم بشه دارو یا وسیله اي واسش بخري.می تونی بمونی؟
بدون لحظه اي مکث گفت:
-آره..می تونم!
خیالم راحت شد.بودن این دختر در کنار دیاکو...فرقی با بودن من نداشت...شاید حتی دلسوزتر و مسئول تر هم بود .
-خوبه..پس الان برو خونه..فردا صبح بیا ...
-اشکهایش را پاك کرد و گفت:
-نه..شما برین...یه دوش بگیرین و برگردین...وقتی شما اینجوري بهم ریخته باشین، روحیه آقاي حاتمی هم خراب می شه .
حق با او بود..بعضی وقتها که پوسته مظلومانه و بچگانه اش می شکست منطقی ترین و قابل اعتمادترین آدم روي زمین می شد .
-باشه..می رم..تو چیزي نمی خواي؟
سرش را تکان داد و گفت:
-نه..برین..نگران اینجا هم نباشین .
تمام موجودي جیبم را درآوردم و توي کیفش گذاشتم..خواست اعتراض کند...انگشتم را روي لبم گذاشتم و گفتم:
-هیس...واسه تو نیست...واسه برادرمه!..
چیزي نگفت و سرش را پایین انداخت.دستانم را روي زانوانم گذاشتم و برخاستم.از بیمارستان بیرون زدم و به محض نشستن پشت فرمان کد "001" را شماره گیري کردم .
باید تماس می گرفتم...با کسی که قبلا یکبار جانمان را نجات داده بود!...
***
شاداب:
راس ساعت هشت صبح خودم را به بیمارستان رساندم.دانیار را دم اطلاعات مشغول صحبت با پرستار دیدم.به سمتش رفتم و سلام کردم.چشمانش چقدر سرخ بودند!...
-سلام..بیا...منتقلش کردن به بخش ...
قلبم از تصور دیدن دیاکو هم ضربان گرفت و هم مچاله شد.شانه به شانه اش راه افتادم .
-حالش بهتره؟
بی حوصله جواب داد:
-آره...اتاق خصوصی گرفتم واسش که توام راحت باشی .
در را باز کرد و قبل از من داخل شد...! مقنعه ام را مرتب کردم و به خودم نهیب زدم:
-واي به حالت شاداب اگه گریه کنی...واي به حالت!...
اما به محض دیدن حال روزش...با آنهمه سرم و دستگاه هاي عجیب و غریب...با آن صورت تکیده و لاغر شده...بغض خفه ام کرد!...
دانیار صدایش را پایین آورد و گفت:
-فعلا خوابه...من زودتر برم که زودترم برگردم.کاري داشتی زنگ بزن...بیا این موبایل دیاکو پیشت باشه تا منم راحت بتونم باهات در تماس باشم.اینم کارت بانکمه.رمزشم رو این کاغذ نوشتم .
آرام گفتم:
-باشه!...
نگاهی به دیاکو انداخت و گفت:
-می مونی تا بیام؟
اي کاش دانیار می دانست که او تنها کسی نیست که با نفسهاي دیاکو زنده ست!...
-نگران نباشین...من از اینجا تکون نمی خورم .
کمی گردنش را ماساژ داد و گفت:
-ممنون...هرچی شد زنگ بزن ...
و رفت .