اسطوره

فصل سی و هشت

کیفم را روي میز گذاشتم و به دستگاهی که قلب دیاکو را مانیتور می کرد نگاه کردم...کاش سر در می آوردم..کاش زبان این خطوط کج و معوج را می فهمیدم...کاش به من از حال اسطوره ام می گفتند...اسطوره اي که روح بزرگش اسیر یک جسم بیمار شده بود و همراه با خودش جان مرا هم قطره قطره به یغما می برد .

آه کشیدم و روي صندلی نشستم.آرزو کردم که اي کاش به جاي عمران پزشکی خوانده بودم و یا پرستاري...تا حداقل می توانستم کمی در تسکین دردهایش کمک کنم..اما الان چه از دستم میامد؟نشستن و خیره شدن به ساعتی که کند می گذشت...نشستن و زل زدن به دیوارهاي اتاقی که از زندان هم دلگیرتر بودند..نشستن و زل زدن به پیشانی شکسته اي که حتی مجوز لمسش را هم نداشتم!...

سرش که چرخید..من از جا پریدم...چشمان بی فروغش تمام اتاق را جستجو کردند تا به من رسیدند...! باز سر خودم داد زدم..."گریه نه شاداب...گریه نه.."

-شاداب؟؟تویی؟اینجا چیکار می کنی؟

تا حالا کسی توانسته بغضش را کنترل کند؟هرگز شده کسی بتواند اختیار اشک هایش را در دست بگیرد؟؟

گیرم اشکم را در پستوي چشمانم مخفی کنم...لرزش چانه ام را کجا ببرم؟

-حالتون چطوره؟

لبخند زد...این مرد..در بدترین شرایط هم لبخند می زد ...

-خوبم...خیلی خوب ...

دستش را..دست سیاه و زخمی اش را بلند کرد:

-بیا اینجا..بیا نزدیک تر ...

گیرم که اشک نریزم...گیرم که آنقدر فکم را فشار دهم که لرزش چانه ام دیده نشود...با این قدمهاي تند و بی اختیار چه کنم؟

-فکر می کردم با من قهر کردي!...

گیرم زانوانم را مجبور کنم به توقف...به ایستادن...به میخ شدن روي زمین...با این قلبی که دیوانه وار می کوبد و صدایش به عرش خدا هم می رسد...چه کنم؟

-فکر کردم دلت رو شکستم...فکر کردم دلخوري!...

گیرم قلبم را هم خفه کردم...توي دهانش زدم و نگذاشتم نطق بزند...مشتش کردم و از ضربان انداختمش .. با این نفسی که براي این مرد می رود و دیگر بالا نمی آید چه کنم؟

-بیا شاداب...بیا اینجا!...

اشتباه است؟حماقت است؟دیوانگی ست؟هر چه هست باشد...من این مرد را دوست دارم..!مرا نمی خواهد...نخواهد...من او را می خواهم...!مگر دوست داشتن منطق می پذیرد؟؟مگر با دل می توان از زبان عقل گفت؟اگر می شد یکی سنگ بر تیشه نمی زد و یکی سر به بیابان نمی نهاد!...

-همش نگران بودم که دیگه نتونم ببینمت ...

خدا را شکر...بالاخره در یک چیز مشترك شدیم...این همان نگرانی شبها و روزهاي من است ...

-من یه عذرخواهی بهت بدهکارم...نسنجیده حرف زدم..می دونم...!دلت رو شکستم...می دونم...! اما ناخواسته بود.به جون دانیار...همچین قصدي نداشتم!..

جلو رفتم...چسبیده به تختش ایستادم...چشم دوختم به بازویش...نتوانستم در چشمانش نگاه کنم .

-حالا بگو با من قهري؟

سرم را به چپ و راست تکان دادم...یعنی نه!...

-دلخور نیستی؟

سرم را تکان دادم...یعنی نه!...

-منو بخشیدي؟

دیگر نشد...نتوانستم...اشکم از اختیارم خارج شد...سرم را بالا و پایین کردم...یعنی آره!..

-خب پس چرا نگام نمی کنی؟

انگار کوه دماوند را با آن عظمت و سنگینی روي گردنم گذاشته بودند...منقبض نمی شدند این ماهیچه هاي لعنتی!...

-شاداب...ببینمت...گریه می کنی؟

به زور سرم را بلند کردم و صورت خسته اش را از نظر گذراندم.دلم می خواست بگویم.."چرا دوستم نداري؟چرا به من فرصت عاشقی کردن نمی دهی؟چرا اینهمه احساس را باور نمی کنی؟"...دلم گفت اما زبانم فرمان مغز را اجرا کرد:

-خیلی خوشحالم که حالتون بهتره!...

آهی کشید و گفت:

-مرسی...بازم اسباب زحمتت شدم...دانیار کجاست؟

هرچه هوا در اتاق بود از طرق بینی ام بالا کشیدم..تا کمی التهابم بخوابد .

-به من چیزي نگفتن...فقط گفتن کار دارن...همین!..

صدایش ضعیف بود..مثل برق نگاهش!...

-شاداب...می دونی که دانیار به جز من کسیو نداره؟

-می دونم .

-اینم می دونی که چه عذابی کشیده...هنوزم میکشه؟

- می دونم!...

آه کشید...نه چندان عمیق...اما جانسوز!...

-منم اینو می دونم که کنار اومدن با دانیار کار هرکسی نیست...اما جز تو کسیو ندارم که برادرمو بهش بسپرم!...

نالیدم ...

-نگین..تو رو خدا ...

دستش را روي دستم گذاشت و گفت:

-گوش کن...فقط گاهی بهش سر بزن...همین...!چیز بیشتري انتظار ندارم...!به مادرتم بگو..گاهی...همونجور که به من میگه پسرم...به اونم بگه...!نگاه به ظاهر سردش نکن...تو حسرت این کلمه می سوزه...حسرت یه محبت مادرانه...یه نگاه پدرانه...یه عشق خواهرانه...!اگه من نبودم ...

با التماس نگاهش کردم...اجازه نداد حرف بزنم ...

-اگه من نبودم...واسه دانیار خواهري کن...نذار غصه تنهاتر شدنش..اون دنیام رو هم جهنم کنه...! اگه بدونم یکی هست که گاهی حالش رو بپرسه...گاهی بهش سر بزنه...کسی مثل تو...که اینقدر پاك و مهربون باشه...خیالم راحت میشه...آروم می گیرم...!باشه شاداب؟

تنها...تنها براي آرام شدن خیالش ضجه زدم:

-باشه!...

دستم را بیشتر فشرد:

-سخته...خواسته م منطقی و معقول نیست...اما بذار به حساب بی کسی مردي که از دار دنیا همین یه برادر رو داره...من دانیار رو با چنگ و دندون تا اینجا رسوندم...از خودم بیشتر می خوامش...و تو تنها کسی هستی که می تونم تموم سرمایه زندگیم رو با خیال راحت به دستش بسپرم...درکم می کنی؟

درك می کردم...نه...اینهمه از خودگذشتگی را درك نمی کردم!...

-شاداب...نگام کن ...

نتوانستم ...

-نگام کن...می ترسم دیگه وقت نشه اینا رو بهت بگم ...

اي خدا...مرا چه فرض کرده اي؟

-آها...آفرین...گریه نکن...فقط خوب گوش بده...یه چیز دیگه هم ازت می خوام..یه قول دیگه!...

خون جگرم را همراه با بغضم فرو دادم .

-قول بده خوشبخت شی...خیلی خوشبخت...حق تو بهتریناست...زندگی با یه مرد سالم...چه از نظر روحی...چه از نظر جسمی...!حق تو یه زندگی شاده...اونقدر شاد که تموم سختیهاي عمرت رو از خاطرت پاك کنه...!مردي که پا به پات جوونی کنه...پا به پات زندگی کنه...مردي که لیاقت تو رو داشته باشه...لیاقت اینهمه خلوص...اینهمه نجابت...اینهمه یکرنگی...!قدر خودت رو بدون...مثل تو خیلی کمه..کم شده...نایاب شده...همینجوري بمون و همینجوري خوشبخت شو...باشه؟

دیگر نتوانستم روي پاهایم بایستم...نشستم!....

...!بگو شاداب...قول بده-

چقدر بی رحمانه از من قول بودن با کسی به غیر از خودش را می گرفت...چقدر بی رحمانه!...

پیشانی ام را روي ساعدش گذاشتم و همزمان با بغضی که ترکید زمزمه کردم:

-باشه!...

و تمام سهم من از دیاکو...نوازشی بود که نصیب مقنعه ام شد!...

نزدیک غروب بود که آمد.پشت پنجره گریه کردم و گریه کردم و گریه کردم و چشم دوختم به راهی که دانیار را به من می رساند.هیچ کس را بیشتر از او نمی خواستم.باید می آمد و به سوالهایم جواب می داد.چون او تنها کسی بود که دروغ نمی گفت...حتی براي دلخوشی و آرام کردن کسی...فقط به او اعتماد داشتم...اگر می گفت دیاکو نمی میرد...مطمئن می شدم که نمی میرد و اگر...و او تنها کسی بود که به راحتی ازدلم می توانستم برایش بگویم...حتی اگر مسخره ام می کرد...و او تنها کسی بود که می توانست از اینهمه درد راحتم کند حتی اگر تشر می زد!...

نزدیک غروب بود که آمد...از همان راهی که به آن زل زده بودم...خسته و هلاك هم آمد...از چشمانش خون می بارید...به محض ورودش به سمتش رفتم..رفتن که نه دویدم..از دیدن چهره آشفته و حرکات شتابزده ام پلاستیک هاي خریدش در دستش خشک شد.سریع چشمانش را چرخاند و به دیاکو نگاه کرد.همینکه حرکات منظم قفسه سینه او را دید نفسش را بیرون داد و گفت:

-چی شده باز؟

آستینش را کشیدم.پوفی کرد و گفت:

-شاداب؟

با تمام قدرت کشیدمش بلکه کمی تکان بخورد.پلاستیک ها را روي میز گذاشت و همراهم آمد.بی وقفه تا محوطه رفتم.آنجا صدایش درآمد .

-ول کن این پیرهن لامصبو...حرف بزن ببینم چی شده .

چرخیدم...کاش کمی قدم بلندتر بود تا مجبور نبودم اینقدر سرم را بالا بگیرم.دوباره آستینش را گرفتم.به سختی اش..به سردي اش..به بی خیالی اش..حتی به بی رحمی اش احتیاج داشتم.دست آزادش را توي موهایش فرو برد و گفت:

-از وقتی من رفتم داري گریه می کنی...آره؟

فقط نگاهش کردم...دنبال آن خونسردي همیشگی...آن چاله هاي سیاه و خالی می گشتم...می خواستم با دیدن آنها بفهمم که دیاکو خوبست...که خوب می شود .

-میشه بی خیال این آستین ما بشی؟

رهایش کردم و سر به زیر انداختم.سیگاري آتش زد و گفت:

-نمی خواي بگی چی شده؟

می خواستم...نمی توانستم ...

-نمی ذارین بمیره...مگه نه؟

پوزخندش را به واسطه نور قرمز سیگارش دیدم .

-من دکترم یا خدا؟

انتظار این جواب را نداشتم...با وجود دانیار بودنش باز هم انتظار نداشتم...با استیصال تمام رو به آسمان کردم و گفتم:

-خدایا...پس من چیکار کنم؟

سنگینی نگاهش را حس می کردم...پک محکمی به سیگارش زد و گفت:

-وقتی خیلی حالت بده و هیچ کاري هم از دستت برنمیاد چیکار می کنی؟

لبه جدول میدان گلکاري شده بیمارستان نشستم و گفتم:

-دعا می کنم .

کنارم نشست و گفت:

-خب اگه اینجوري آروم می شی...الانم همین کارو بکن!...

اشک مجالم نمی داد.پرسیدم:

-شما چی؟وقتی حالتون خیلی بده چیکار می کنین؟

خندید...عجیب و بلند...! سیگار را زیر پایش له کرد و گفت:

-من همیشه حالم بده...واسه مشکلی که همیشگیه...راه حلی وجود نداره .

... راست می گفت...جوابش دهانم را بست

-چطور می تونین اینقدر خونسرد باشین؟چطوري؟به منم یاد بدین...به خدا دارم دق می کنم!...

سرش را تکان داد و گفت:

-شنیدي می گن "گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود؟" حکایت زندگی منه...اما نه گاهی... همیشه واسه من نمی شود و نمی شود.انگار دیگه عادت کردم...پذیرفتم که زندگی من همینه ...

وحشت کردم...انقدر که بند بند بدنم به لرزه افتاد.آستینش را گرفتم:

-یعنی چی؟چیو پذیرفتین؟یعنی نمی خواین کاري بکنین؟نمی برینش امریکا؟

صورتش را چرخاند...با مردمکهایش مسیر اشکهایم را دنبال کرد و گفت:

-هیچ وقت بهم نگفتی که چطوري اینهمه عاشق دیاکو شدي!...

الان چه وقت این حرفها بود؟نالیدم:

-آقا دانیار ...

دستش را توي جیب شلوارش فرو برد و دستمالی بیرون کشید و به دستم داد:

-بیا...اشکات رو پاك کن!...

هق هق کنان دستمال را روي صورتم کشیدم .

-منو ببین شاداب ...

با چشمان تارم نگاهش کردم.به جلو خم شد.فاصله مان را به کمتر از واحد سانتیمتر رساند و گفت:

-من همه تلاشم رو واسه نجات جونش می کنم...یه معده و روده که بیشتر ندارم...اگه لازم شه دکترا رو مجبور می کنم که همینا رو پیوند بزنن به دیاکو و نجاتش بدن...!اگه لازم شه کولش می گیرم و تا خود امریکا پیاده می برمش...! می دونم در مورد من چی فکر می کنی...درستم فکر می کنی...اما بحث دیاکو از همه آدما جداست...شک نکن هرچقدر دوستش داشته باشی و به خاطر از دست دادنش بترسی بازم به پاي من نمی رسی...ولی اینو هم بدون...که من خدا نیستم...مرگ و زندگی آدما..حتی برادرم...دست من نیست.....من فقط می تونم تلاشم رو بکنم و می کنم...اما اینکه نتیجه ش چی میشه از اراده من خارجه...پس امیدت رو به من نبند.چون منم یه آدمم مثل تو...!فکر می کنم...در شرایط حاضر...دعا کردن..بیشتر از گریه کردن و آویزون شدن به من جواب بده!...

اشکم بند رفت...از صداقت و صراحت و راستی کلامش...!دانیار همین بود...نه حرف بیهوده..نه قول الکی...نه دلداري بیخود...!اما همین چهار کلمه حرفش آرامم کرد...همینکه گفت تلاشش را می کند...همینکه گفت با گریه کار پیش نمی رود..همینکه گفت دعا کنم...! نمی دانم چرا اما پرسیدم:

-شما به دعا کردن اعتقاد دارین؟

عقب کشید و گفت:

-مهم اینه که تو اعتقاد داري...تو به روش خودت پیش برو..منم به روش خودم...شاید ترکیب این مادیات ومعنویات...بتونه دیاکو رو نجات بده!...

و زیر لب زمزمه کرد:

-گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است...گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود...!تو دعا کن...شاید ایندفعه قرعه به نام ما افتاد!