توسکا

فصل چهارده

فکر می کنی با این همه شوکی که به من وارد کردی دیگه اشتهایی هم برام باقی مونده ...

اونم لبخند زد و گفت:

پس دلیل بی اشتهایی من هم توی این روزا شوکیه که تو بهم وارد کردی ...

با تعجب گفتم:

من؟! شوک؟!

با همون لبخند جذابش گفت:

سفارش بده ...

منو رو باز کردم ... انواع و اقسام غذاها توش بود ... ترجیح دادم میگو پفکی سفارش بدم ... آشاویر هم به تبعیت از من میگو پفکی سفارش داد و منو رو برگردوند ... اون دو نفر دوباره تعظیمی کردن و رفتن ... معلوم نیست چرا دوتایی اومدن خب منو رو یه نفرشون هم می تونست بیاره دیگه ... عجب تشریفاتی بودن اینا! خیره شدم توی چشماش و گفتم:

اینجا کجاست آقای پارسیان؟ با جدیت گفت:

اولا آقای پارسیان نه و آرشاویر ... دوما اینجا هم یه گوشه از زمینه ...

نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

شاید ... راستی ... آرشاویر یعنی چه؟ لبخند صورتشو مهربون تر کرد و گفت:

می دونی تو چندمین نفری هستی که اینو ازم می پرسه؟! اما برعکس بقیه دوست دارم جواب تورو بدم ...

شونه بالا انداختم و گفتم:

نخواستی هم نده ...

زیر لب گفت:

سرتق ...

خنده ام گرفت ولی به روی خودم نیاوردم و آرشاویر گفت:

آرشاویر یعنی مرد مقدس ... اسم چهارمین پادشاه اشکانی هم هست ...

خوشم اومد ... حداقل مثل اسم من معنیش اجق وجق نیست ... ادامه داد:

این اسم رو پدرم برام انتخاب کرد ... اسم خواهرم هم آرشینه ... اسم یکی از شاهدخت های هخامنشی ...

یه لحظه به خودم اومدم دیدم هنوز هیچی در مورد حرفاش نگفته ... دوباره توی قالب خشک خودم فرو رفتم و گفتم:

نگفتی از جون من چی می خوای ؟

همون لحظه مردی با چرخی که غذاهامون رو حمل می کرد به ما نزدیک شد ... آرشاویر با اشاره سر به مرد اجازه داد غذاها رو روی میز بچینه و سپس رو به من گفت:

بعد از غذا در موردش صحبت می کنیم ...

گارسون غذاها رو با سلیقه روی میز چید و بعد از گرفتن انعامش تنهامون گذاشت ... اینقدر غذاها اشتها برانگیز بودن که خودمم ترجیح دادم بعد از خوردن غذا حرف بزنیم ... طعمش هم مثل قیافه اش فوق العاده بود ... باید ادرس اونجا رو ازش می گرفتم و بعدا خودم با مامان بابا می اومدم ... غذاش معرکه بود ... محیطش هم که خیلی خیلی شاعرانه و خوشگل بود ... هر چند که نمی دونستم فقط اینجایی که ما اومدیم اینجوریه یا بازم قسمتای این شکلی داره ... در سکوت غذامون رو خوردیم ... بعد از اینکه تموم شد آرشاویر زنگی رو فشار داد و خیلی سریع دو نفر اومدن ... یه نفر چرخی رو که حاوی دسر بود رو حمل می کرد و اون یکی هم یه چرخ خالی آورده بود تا ظرفای خالی غذا رو جمع کنه

... دو سه دقیقه ای کارشون طول کشید ولی تا رفتن میز پر از دسر های رنگ و وارنگ خوشمزه شده بود... سعی کردم نگامو ازشون بگیرم و گفتم:

الان فقط می خوام حرفاتو بشنوم ...

آرشاویر دو فنجون قهوه ریخت و در حالی که یکی از اونا رو می ذاشت جلوی من گفت:

باشه چشم ...

صاف نشست ... از جیب کتش پیپی در آورد و گفت:

اجازه هست؟؟

بدم نمی یومد ... اصولا با دود میونه بدی نداشتم ... سرمو تکون دادم ... اول داخلش تنباکو ریخت ... بعد هم با فندکش روشنش کرد ... اولین پک رو که زد بوی گسش همه جا پخش شد ... بوی خوبی داشت ... منتظر نگاش کردم ... نفس عمقی کشید و گفت:

اسمم آرشاویره پارسیانه ... می دونی ... ولی نمی دونم چقدر منو می شناسی ...

سریع گفتم:

اصلا نمی شناسمت ...

لبخندی زد و گفت:

یه کم عجیبه ... ولی خوبه ...

پریدم وسط حرفش و گفتم:

چرا اسم تو با اسم این رستوران یکیه؟

سوالی بود که از همون لحظه ورود مثل موریانه داشت مغزم رو می جوید. پک محکمی به پیپش زد و در حالی که دودش رو فوت می کرد گفت:

چون صاحب این رستوران منم ...

اولالا!!!! پس بگو!! طرف خر پوله! یعنی کل این باغ گنده مال خودشه؟! حتما دیگه ...

سکوتمو که دید ادامه داد:

می گفتم... من آرشاویر پارسیانم ... سی و یک سالمه ... فرزند ارشد خونواده ام هستم ... فوق لیسانس موسیقی دارم ... از دانشکده هنر ... شغلم هم ... خب هم این رستوران رو دارم ... هم معاون کارخونه پدرمم ... یه سری کار هم برای تفریح انجام می دم که مهم نیست ...

سکوت کرد و دوباره مشغول کشیدن پیپش شد ... اه لعنتی! چرا لال شد؟!!! یه کم که گذشت ادامه داد:

این در مورد شغلم ... و اما در مورد اینکه چی از جون تو می خوام ...

دوباره سکوت ... یه پک محکم ...

راستش من تو سینمای ایران فقط کارای کارگردانای خاص و بزرگ رو دنبال می کنم ... زیاد بازیگرا رو نمی شناسم

... جز اونایی که پیر این کار هستن ... خلاصه اینو بگم که زیاد با بازیگرای تازه کار آشنایی نداشتم ... تا اینکه ...

لال بشی من راحت بشم ... چرا سریالی حرف می زنی؟!

ببین توسکا ... من دو سال ایتالیا بودم ... پیش آرشین خواهرم ... آرشین اونجا درس می خونه ... الان دانشجوی دکتراست ... ولی من برای کارم رفتم ... توی اون مدت با دخترای ایتالیایی زیادی دوست بودم ... دوست که می گم نه به معنی دوست دختری که توی ایران مرسومه بلکه به عنوان یه دوستی ساده و معمولی عین دو تا هم جنس ...

متوجهی؟!

سرمو تکون دادم ... ادامه داد:

با یکی از این دخترا به اسم گراتزیا رابطه ام صمیمی تر از بقیه شد و کم کم تبدیل شد به دوست داشتن ... ولی قسم می خورم که عشق نبود ... اما ...

کم کم پکاش محکم تر می شدن ... دستشم مشت کرده بود ...

اما ... خب نشد ... نشد که باهاش ازدواج کنم ... اومدم ایران ... نمی خواستم دیگه رم بمونم ... بعد از برگشتنم دنیای بدی داشتم ... هیچ جذابیتی برام نداشت ... تا اینکه یکی از دوستام نمایشگاه نقاشی زد ... کارش مینیاتور بود ... برای تنوع رفتم ... اما ... اون نمایشگاه منو زیر و رو کرد .... تازه فهمیدم که چقدر عاشق چهره های شرقی هستم ...

چشمای کشیده مشکی ... موهای فر درشت ... ابروهای کمونی ... پوست گندمگون ... اونجا بود که یه حسی بهم گفت یه نیمه گمشده دارم ... نیمه گمشده ای که باید بگردم و پیداش کنم ... اما ... هیچکس نیمه من نبود ... خیلی چهره های این سبکی دیدم اما اونی که من می خواستم نبود ... دلمو نمی لرزوند ... تا اینکه ...

باز سکوت ... و بازهم یک پک محکم ...

اون شب که اومدم وسط صحنه فیلمبرداری رو یادته؟ اینقدر محو حرفاش شده بودم که فقط سرمو تکون دادم ... گفت: - ساعت یازده شب بود که داشتم می رفتم خونه ... خسته و داغون بودم ... رفتم دم دکه روزنامه فروشی تا یه روزنامه بخرم قبل از خوابم بخونم ... داشتم روزنامه ها رو نگاه می کردم که یهو روی جلد یکی از مجله ها چهره تورو دیدم ...

با گریم همین فیلمی که داری توش بازی می کنی ... یه زن اصیل ایرانی ... نمی دونم چقدر وقت مجله توی دستم بود و من خشک شده بودم ... فقط وقتی به خودم اومدم که صاحب دکه داشت می بست که بره ... پول مجله رو دادم ...

پریدم تو ماشین و شروع کردم به ورق زدن مجله تا رسیدم به صفحه مربوط به تو ... یه بازیگر نو ظهور ... گمشده من ... اصلا نمی دونم اون دیوونه بازی ها رو چطور در آوردم ولی تا اومدم آدرس لوکیشنتون رو پیدا کنم ساعت شد یک و نیم ... خودمو رسوندم اونجا ... وقتی نگهبان گفت اجازه ورود ندارم ...

آهی کشید ... پیپش رو خاموش کرد ... زل زد توی چشمام و گفت:

بقیه اشو می دونی ...

نفس توی سینه ام گره خورده بود ... هر دو سکوت کرده بودیم ... دسته کیفمو اینقدر توی دستم فشار داده بودم که داشت له می شد ... منظورش از این حرفا این بود که ... نه خدای من! چرا من؟! چی بگم بهش؟ چند دقیقه نفس گیر طی شد تا بالاخره دهن باز کردم و گفتم:

همه اینا رو گفتین جز اینکه ... چی از جون من می خواین؟ نگام کرد و گفت:

می خوام... بذاری توی زندگیت باشم ... همین!

دیگه به معنای واقعی کلمه کپ کرده بودم ... با تته پته گفتم:

منظورت چیه؟

با تردید دستشو آورد جلو ... آروم آروم دستشو روی میز کشید...آب دهنشو قورت داد و گفت:

ببین توسکا ... مامانم رفته ایتالیا پیش آرشین ... دو سال بیشتر از درسش نمونده ... مامان رفته که این دوسال رو پیشش باشه ... بابا هم قراره هر سه ماه یک بار بره یک هفته بمونه و برگرده ... مامان دو ماهه که رفته ... می خوام اجازه بدی توی این دو سال ... بیشتر همو بشناسیم ...

با عصبانیت گفتم:

پس بفرمایید می خواین من مامانتون باشم گفت:

باورت می شه اگه بگم من آرامشم کنار تو بیشتر از زمانیه که کنار مادرم هستم؟

هنگ کردم... این یعنی چی؟ یعنی اینقدر الکی عاشق شده؟ صدام شبیه ناله از گلوم خارج شد:

آرشاویر ... من نمی فهمم ... تو قصدت چیه؟!!!

چشماشو بست ... نفس عمیقی کشید و گفت:

دوباره بگو ... نشنیدم ...

با کلافگی بدون توجه به منظورش گفتم:

من نمی فهمم قصدت چیه!

چشماشو باز کرد و با اخم و دلخوری گفت:

خیلی بی انصافی!

با تعجب گفتم:

چرا؟

مثل پسر کوچولوهای تخس گفت:

چون من می خواستم دوباره اسممو صدا بزنی ... نمی دونی چه لذتی برام داشت!

بی اراده لبخند زدم ... بدون اینکه بدونم چرا این پسر داشت خودشو توی دلم جا می کرد ...

پس از چند لحظه سکوت گفت:

می خوام این دو سال مثل نامزدی پنهان باشه برای من و تو ... وقتی که مامان و آرشین اومدن رسما ازت خواستگاری می کنم ...

با حیرت گفتم:

می فهمی چی می گی!؟!!!

با اخم گفت:

حرف بدی زدم؟!

فهمیده بودم عجولی ... ولی نه تا این حد!!!!

لبخندی زد و گفت:

نه من عجول نیستم ... وگرنه می گفتم همین فردا باید با من ازدواج کنی ...

نتونستم جلوی خنده مو بگیرم... غش غش خندیدم ... چرا این پسر اینجوری بود؟!!!چهار روزه وارد زندگی من شده شایدم کمتر ... داره ازم خواستگاری می کنه! با این صمیمیت دم از عشق می زنه ... آرشاویر مشتاقانه نگاهم می کرد

...

دستم رو به نرمی گرفت که سریع دستمو عقب کشیدم و از جا بلند شدم ... اونم از جا پرید و گفت:

ببخشید ... ببخشید ... باور کن دست خودم نبود ...

با خشم نگاش کردم و گفتم:

بهت خندیدم پرو نشو ...

با آرامش گفت:

عذر خواهی کردم ...

آرامشش به منم منتقل شد. دوباره نشستم سر جام ... اونم نشست ... گفت:

این مهلتو به خودم و خودت بده ...

همه مدل خواستگاری دیده بودم الا این مدلی ... ولی چرا ناراحت نبودم؟! چرا یکی نمی زدم زیر گوشش و برم؟ چرا دوست داشتم بشینم...چرا با همه فرق داشت برام؟ زمزمه وار گفت:

عشق تو یه نگاهو قبول داری؟!

قبول داشتم؟! نمی دونم! ادامه داد:

بدجور دچارش شدم توسکا ...

نفسمو با صدا دادم بیرون و با بدجنسی گفتم:

ازکجا می دونی که من نامزد ندارم؟!

صاف نشست سر جاش ... رنگش روشن تر شده بود ... پوست سفیدش دیگه مهتابی مهتابی شده بود ... لبخند از لبش فرار کرد و با صدایی که به سختی شنیدم گفت:

داری؟!

بیچاره اینقدر هول هولی افتاده دنبال من که یه تحقیق نکرده ببینه چی به چیه؟! کاش خنده ام نگرفته بود تا بیشتر اذیتش می کردم ... خندیدم و گفتم:

نه ...

نفسش رو با صدا از سینه بیرون فرستاد و گفت:

بدجنس!

نمی دونم چرا داشتم به همین راحتی بهش اعتماد می کردم ... آرشاویر با عجز گفت:

این مهلت رو به من می دی؟ بالاخره ذهنم به کار افتاد و گفتم:

از کجا بدونم راست می گی؟ اگه بعد از دو سال غیبت زد چی؟ چشمای درشتش از خشم درخشید و گفت:

بیا برو در موردم تحقیق کن بیبین آیا تا به حال یه دختر وارد زندگیم شده که بخوام اغفالش کنم؟ من اینقدر درگیر کار بودم که وقت این کارا رو نداشتم ... البته به تو حق می دم که اعتماد نکنی ... تو یه بازیگر معروفی شاید خیلی ها تا به حال به خاطرت نقشه کشیده باشن ولی قسم می خورم که من جزوشون نیستم من تازه می خوام برات تکیه گاهی باشم که کسی نتونه به روح لطیفت ضربه ای وارد کنه ...

از جا بلند شدم ... حق با اون بود ... باید تحقیق می کردم ... بی اراده گفتم:

باید فکر کنم ...

برای خودمم عجیب بود ... کم پیش می یومد در مورد خواستگاری بخوام فکر کنم ...

تا کی؟

خبرت می کنم ... زمانشو خودمم نمی دونم ...

دیگه چیزی نگفت ... هر دو از راه باریکه گذشتیم و از در بزرگ باغ خارج شدیم ... در ماشین رو برام بازکرد و من سوار شدم در طول راه هیچ کدوم سکوت رو نشکستیم ... ساعت یازده بود که من رو جلوی خونه پیاده کرد ...

شمارشو گرفتم که باهاش تماس بگیرم و بعد از یه خداحافظی معمولی رفتم توی خونه ...