توسکا

فصل پانزده

تا خود صبح این دنده اون دنده شدم ... درک آرشاویر برام سخت بود ... توی این مدت خواستگار کم نداشتم اما هیچ کس برام مهم نبود ... خواستگارهای زیباتر ... پولدارتر ... و خیلی ترهای دیگه نسبت به آرشاویر ... اما هیچ کدوم حتی برای لحظه ای ذهن منو در گیر خودشون نکردن ... نمی دونستم باید با بابا در مورد آرشاویر صحبت کنم یا نه ... اما ...

شاید اینجوری بی حرمتی به بابا بود ... باید به آرشاویر می گفتم به باباش بگه که بابا حرف بزنه ... بعدا نظر بابا رو می پرسیدم و خودم روش فکر می کردم ... آره اینجوری بهتره ... دوباره صدای درونم بلند شد:

به به پس معلومه اینبار قصد نداری جواب منفی بدیا ... وگرنه مثل خیلی های دیگه بدون اینکه به بابات بگی خودت ردش می کردی ...

خب ... خب ... موقعیتش خوبه ...

تو غلط کردی ... مگه موقعیت شهریار بده؟

شهریار که از من خواستگاری نکرده ...

فکر کن همین فردا ازت خواستگاری کنه ... به بابات می گی؟!

ای بابا چه گیری دادیا ... حالا بعد از عمری من از یکی خوشم اومد ...

پس اعتراف می کنی؟!

آیا حقیقت داشت؟ جدی من از آرشاویر خوشم اومده بود؟ اینقدر این دنده اون دنده شدم تا دم صبح خوابم برد ...

ساعت هشت با صدای زنگ گوشی بیدار شدم ... تند تند آماده شدم و زدم از خونه بیرون ... امروز تا غروب فیلمبرداری داشتیم ... بدی این فیلم این بود که همزمان با فیلمبرداری روی آنتن می رفت و برای همین هم کار رو خیلی فشرده کرده بود ... خیلی هم برای بیرون رفتن از خونه مشکل پیدا کرده بودم چون سریاله عجیب گرفته بود و حسابی بیشتر از قبل معروف شده بودم دیگه کمتر کسی بود که منو نشناسه... شیشه های ماشینمو دودی کرده بودم که راحت تر باشم ... چون اگه می خواستم تموم طول راه جواب طرفدارامو بدم هیچ وقت به فیلمبرداری نمی رسیدم ... توی راه چند بار پشت سرمو نگاه کردم خبری از آرشاویر نبود ... پیدا بود بهم مهلت داده که خوب فکر کنم ... نباید از روی احساس تصمیم می گرفتم ... با وجود ذهن مشغولم اون روز کار خوب تموم شد ... هوا داشت تاریک می شد که لباسامو عوض کردم و راه افتادم سمت خونه ... توی راه یه دفعه متوجه آرشاویر شدم که دنبالم می یاد ... زدم کنار ...

الان بهترین فرصت بود ... اونم پشت سرم ایستاد ... قبل از اینکه پیاده بشه رفتم نشستم کنارش ... لبخندی زد و گفت:

سلام ... خسته نباشی ...

سلام ممنون ... می تونم بپرسم چرا مثل سایه دنبال منی؟ اصلا از کجا ساعت کاری منو می دونی؟ با همون لبخندش گفت:

بالاخره منم یه جاهایی آشنا دارم که بهم ساعتا رو گزارش کنه ... و اینکه چرا دنبالتم سوالیه که باید از دلم بپرسی

...

آخه مگه تو کار و زندگی نداری؟ با دستش روی فرمون ضرب گرفت و گفت: - چرا... زیاد هم کار دارم... اما هر چی به خودم می یام می بینم اینجام ... شاید ... شاید زیادی نگرانتم ...

نگران من؟!

اوهوم .... مطمئنم خیلی های دیگه مثل من ...

پریدم وسط حرفش و گفتم:

خیلی خب کاری به این حرفا ندارم می خواستم راجع به پیشنهادت صحبت کنم ...

مشتاقانه نگام کرد ولی ته نگاهش می شد نگرانی رو حس کرد ... گفتم:

بهتره بدونی که من بدون اجازه بابام آب هم نمی خورم ...

با جدیت گفت:

خب ؟

خب به جمالتون ... باید با بابام صحبت کنی ... اگه بابا تایید کرد من روش فکر می کنم ...

بهترین کار رو می کنی ... این چند وقته که پدرت رو دیدم متوجه عشق زیادش نسبت به تو شدم ... تو یا باید تک فرزند باشی .... یا یکی یه دونه ... یا ته تغاری ...

خنده ام گرفت و گفتم:

یعنی بچه اگه بچه وسط باشه یا چه می دونم خواهر برادرای زیادی داشته باشه واسه پدر مادرش عزیز نیست؟

چرا ... معلومه که هست ... اما من هنوزم معتقدم که تو یکی از اون سه گزینه هستی ....

تو هیچی در مورد من نمی دونی ... حتی نمی دونستی من نامزد یا شوهر دارم یا نه ... چطور عاشق من شدی؟ پوزخندی زد و گفت:

این سوالیه که هر شب دارم از خودم می پرسم ... من با این سنم ... درست عین یه پسر بچه هجده ساله عاشق عکس روی مجله یه هنر پیشه شدم و اتاقمو با عکساش پر کردم ...

با تعجب گفتم:

جدی اینکارو کردی؟

سرشو تکون داد و خندید ... خودمم خنده ام گرفت و گفتم:

خیلی ببخشید ولی فکر کنم مشکل داری تو ...

آهی کشید و گفت:

شاید ... باید از قلبم بپرسی که مشکل از کجاست ...

چقدر حرفاشو دوست داشتم ... سکوت کردم ... یه دفعه گفت:

گفتی باید با بابات صحبت کنم ... می شه آدرس محل کارشو بهم بدی ...

اینم یه چیز دیگه که خبر نداری ... بابای من بازنشسته است و اکثرا تو خونه است ...

بدون اینکه تغییری توی چهره اش ایجاد بشه گفت:

خیلی خب ... پس یه شماره تماس ازشون بهم بده ...

شماره موبایل بابا رو گفتم و اون تند تند زد توی گوشیش ... برام خیلی عجیب بود که با وجود ثروتی که داره دست گذاشته روی من که یه دختر معمولی هستم ... حالا درسته که آینده روشنی در انتظارمه و یه حساب چند میلیونی هم دارم ولی بازم یه ثروتمند اصیل و استخوان دار مثل خودش نیستم ... یه تازه به دوران رسیده .... صداش زنجیر افکارمو پاره کرد:

به بابام می گم که با پدرت تماس بگیره ... اگه خودم زنگ بزنم یه جورایی بی حرمتیه هم به تو ... هم به شخص پدرت ...

مات موندم .... عقیده اش عین خودم بود ... پیدا بود احترام سرش می شه ... بی اراده لبخند زدم و گفتم:

خداحافظ ...

دستم رو بردم سمت دستگیره در که صدام کرد :

توسکا ...

برگشتم ...

چند درصد می تونم امید داشته باشم ...

هیچی نمی تونم بگم ...

دلمو خوش کنم یا نه آخه ...

بچه پرو! از عمد برای اینکه لجشو در بیارم گفتم:

نه زیاد ...

بعدم موزیانه خندیدم و پیاده شدم ... سوار ماشین شدم و راه افتادم ... ولی آرشاویر دیگه دنبالم نبود ...

فردای اون روز بازم وقتی از سر فیلمبرداری بر می گشتم آرشاویر دنبالم بود ... جلوی در خونه که رسیدم چراغ زد و رفت ... یه جورایی با وجودش احساس حمایت و امنیت بهم دست می داد ... هیچ وقت تا حالا نشده بود که شهریار نگرانم بشه و دنبالم بیاد ... حتی وقتایی که ساعت سه و چهار می خواستم برگردم فقط می گفت مواظب خودت باش اما هیچ وقت ساپورتم نکرد ... ماشینو جلوی در خونه پارک کردم تا بابا بیارتش تو و خودم وارد خونه شدم ... مامان با دیدنم اومد جلو و گفت:

بشین تا برات یه چایی بیارم خستگیت در بره مامان ...

با تعجب به مامان نگاه کردم و گفتم:

چشم ... مرسی ...

بابا هم روزنامه اشو گذاشت روی میز عینکشم گذاشت روش و با لبخند گفت:

لباساتو عوض کن بیا بشین پیش خودم بابا ...

رفتم توی اتاقم ... رفتارشون عجیب بود ... درست مثل وقتایی که خواستگار قرار بود باید ... چشمای مامان از زور خوشی برق می زد و بابا با مهر و اندکی نگرانی نگام می کرد ... خواستگار؟!! یعنی آرشاویر؟! سریع لباس عوض کردم و رفتم خودمو انداختم کنار بابا ... بابا پیشونیمو بوسید و گفت:

خسته نباشی بابا جون ...

سلامت باشی بابا جونم ...

همون موقع مامان با سینی چایی از آشپزخونه اومد بیرون و گفت:

باید برات اسفند دود کنم مادر ... ماشالله هر شب که تو تلویزیون می بینمت خودم برات ضعف می کنم می ترسم چشمت بزنم ...

وا! این مامان بود که تا جایی که می تونست سعی می کرد سریال منو نبینه ؟! البته بابا همه اشو می دید ولی مامان بغض می کرد نمی تونست ببینه ... با تعجب نگاش کردم ... لبخندی بهم زد و نشست کنارم ... بابا گفت:

کارا خوب پیش می ره دخترم؟

آره شکر خدا ... هوا خوبه ما هم تند تند داریم می گیریم ... تا آخرای تیر ماه تموم می شه انشالله ... هرچند که پروسه اش تا آخر تابستون بود اما چون سریع گرفتیم زودتر تموم می شه ...

خوب به سلامتی ... دیگه پیشنهاد نداشتی؟

چرا اتفاقا شهریار یه دو تا کار بهم پیشنهاد کرده که بهش گفتم فعلا قبول نمی کنم... می خوام فعلا همه هم و غمم رو بذارم روی این کار ... دوست ندارم ذهنم درگیر بشه ... حالا که فیلم اینقدر گل کرده باید بدون نقص درش بیارم ...

بابا چاییشو مزه کرد و گفت:

آره بابا خوب می کنی ...

بعد از این حرف نفس عمیقی کشید ... مامان هی داشت به بابا با چشم و ابرو چیزی می گفت ... با تعجب گفتم:

چیزی شده؟!

بابا لبخندی مهربان زد و گفت:

خیره ...

خوب خدا رو شکر ... حالا بگین ببینم چی شده ... کاملا مشخصه که یه اتفاقی افتاده ...

بابا قندی توی دهنش گذاشت یه قلپ از چاییشو خورد و گفت:

امروز یه آقایی باهام تماس گرفت ...

توی دلم گفتم:

ای آرشاویر عجووووووووول!

سرمو انداختم زیر و مشغول بازی با ریشه های لباسم شدم ... بابا ادامه داد:

برای امر خیر ...

سعی کردم خودمو نبازم ... گفتم:

می شناختینشون؟

نه ... اما به نظر آدم محترمی می یومد ...

هیچی نگفتم ... شرم مانع می شد که حرفی بزنم ... خاک بر سرم که با وجود صمیمیت زیاد ولی بازم از بابا خجالت می کشیدم ... بابا هم منتظر حرف زدن من نبود ... خودش گفت:

برای پس فردا شب بهشون وقت دادم که بیان آشنا بشیم ...

سرمو آوردم بالا ... بالاخره باید یه چیزی می گفتم ...

آخه کی هستن؟ چی کاره ان؟ از کجا ما رو می شناختن؟

تو رو که دیگه کل ایران می شناسن بابا ... اینا هم مثل بقیه ... اینکه کی هستن هم بعدا مشخص می شه چونشناختی روشون نداریم - چرا به خونه زنگ نزدن؟

می گفت خانومش خارج از کشوره ... برای همینم با خودم مستقیما تماس گرفتن

حالا انگار من خودم اینا رو نمی دونستم که داشتم نطق می کردم! منم بد مارموز بودما! مامان سریع گفت:

بابات می گه آدمای خوبین ... حالا بیان شاید شد ... هان؟

الهی بمیرم می ترسه الان بگم نه نمی خوام ... هرچند که من اگه خبر اومدن خواستگار رو از مامان یا بابا می شنیدم نه نمی اوردم چون دیگه کار از کار گذشته بود ولی قبل از اون هر کاری می کردم تا خبرش به گوش مامان بابا نرسه ...

بعد از اون دیگه کاری نمی تونستم بکنم ... لبخندی به صورت مهربون مامان زدم و گفتم:

ازم خسته شدی مامانی؟

مامان با نوک ناخنای کوتاهش گونه اشو چنگ زد و گفت:

خدا مرگم بده ... من کی اینو گفتم؟ فقط میگم الان دیگه بیست و سه سالته ... وقتش شده که سامون بگیری مگه من و بابات تا کی می تونیم هواتو داشته باشیم؟ دختری ... سایه سر می خوای ... تکیه گاه می خوای ...

خودمو چسبوندم به بابا و گفتم:

خدا سایه شما رو رو سرم حفظ کنه همیشه ...

بابا آروم مشغول نوازش موهام شد و مامان گفت:

بالاخره که چی مادر؟!

مامان من ... آخه کدوم مردی می تونه با من سر کنه؟ من اکثر شبا تا صبح نیستم ... روزا هم که خوابم ... کی می تونم به شوهرم برسم؟ کی می تونم به وضع خونه ام برسم؟ - خب مادر وقتی شوهر کردی که دیگه لازم نیست کار کنی ...

بابا نفس عمیقی کشید و قبل از اینکه من بتونم اعتراض کنم گفت:

به آقای پارسیان گفتم که دختر من شغلش ایجاب می کنه که مجرد بمونه ... گفت پسرم با علم به شغل دختر شما خواهانش شده و هیچ مشکلی با این مسئله نداره ...

خودم می دونستم ... همه چیز داشت به سمت مسیری می رفت که حتی فکرشو هم نمی کردم ... چرا نمی تونستم بگم نه؟ چرا نمی تونستم زیر همه چی بزنم؟ چرا دهنم بسته شده بود؟ یعنی قسمتی که می گفتن همین بود؟! کت شلوار خوش دوخت گلبهی رنگم رو تنم کرده بودم... شلوارش پاچه گشاد بود کتش هم بلند و تنگ ... مدلی قشنگی داشت به خصوص که پایین کتش کج دوخته شده بود یعنی یه طرفش بلند بود و یه طرفش کوتاه تر آستیناشم سه ربعی بود و تا سر آرنجم می رسید ... موهامو بالای سرم جمع کردم و یه چند تا تیکه از اینور اونرم ول کردم ... آرایشمم ملایم و ملیح بود ... مامان در اتاقو باز کرد و اومد تو .... یه بلوز دامن مشکی با گلای ریز نارنجی تنش بود ... یه چادر رنگی خوش رنگ هم کشیده بود روی سرش با دیدن من اشک توی چشمای جمع شد و گفت:

الهی فدات بشم ... چه خانوم شدی!

با لبخند گفتم:

مامان مگه بار اوله برای من خواستگار می یاد قربونت برم ...

اشک گوشه چشمشو با دسته روسریش پاک کرد و گفت:

نه ... ولی نمی دونم چرا امشب یه حس عجیب غریب دارم ...

دلشوره گرفتم ... پس مامانم با حس مادرانه اش فهمیده بود که اوضاع یه جوریه ... مامان که اخمای در هم منو دید سریع گفت:

خیره دیگه مامان ... از فکر رفتن تو دلم می گیره ...