توسکا

فصل هفده

پسرم؟!!! پس بابا حسابی آرشاویرو پسندیده ها! مامانم که کم مونده چشماش نورافکن بشه ... آرشاویر با خرسندی کنار بابا نشست ... منم نشستم کنار مامان ... آقای پارسیان گفت:

خب دخترم ... نظرت چیه؟

به بابا نگاه کردم و بابا با چشم اشاره کرد نظرمو بگم ... نفس عمیقی کشیدم و گفتم:

والا آقای پارسیان ... این مسئله یه مسئله حیاتیه ... من باید بیشتر با ایشون آشنا بشم ... بیشتر فکر کنم ... تا بتونم یه تصمیم درست بگیرم ...

آقای پارسیان پدرانه سری تکان داد و گفت:

حق با توئه دخترم ... عجله هم کار شیطونه ... حالا درسته که این پسر ما یه کم شیطونه .... ولی شیطنتش از نوعه خوبه نه بد!

لبخند زدم و به آرشاویر نگاه کردم ... اونم به من نگاه می کرد و چشماش از همیشه مهربون تر بود ... بابا گفت:

خب اینم از نظر دختر ما ...

آرشاویر مداخله کرد و گفت:

آقای مشرقی اگه شما صلاح بدونین رفت و اومد توسکا خانوم سر صحنه فیلمبرداری از این به بعد به عهده من باشه تا بهتر بتونیم همو بشناسیم ... از نظر شما ایرادی داره؟

نه پسرم ... چی از این بهتر؟ اما خب توسکای من اکثر مواقع فیلمبرداری هاش توی شبه ...

بله بله خبر دارم ... اتفاقا اون موقع بهتره من باشم ... به صلاح نیست تنها باشن ...

بابا دیگه حسابی خوشش اومده بود ... با لبخندی روشن گفت:

آره پسرم اینجوری خیال منم راحت تره ...

بله دیگه ! آقا رگ خواب ددی ما رو یافت و خودشو جا کرد حسابی! حالا اون به درک ... چه سرویس منم شد! الکی الکی زندگیم افتاد دستش ... آقای پارسیان که سکوت منو دید گفت:

دخترم شما که مخالف نیستی؟

نبودم ... بهترین فرصت برای شناخت آرشاویر همین بود ... شانه ای بالا انداختم و گفتم:

نه ...

خب به سلامتی ... امیدوارم هر چه زودتر هم بتونی یه جواب قطعی به ما بدی ...

مامان گفت:

انشالله ....

ذوق مامان رو درک می کردم ... اولین خواستگاری بود که می خواستم در موردش فکر کنم و حتی باهاش بیشتر رابطه داشته باشم ...

بعد از اون آرشاویر و پدرش خداحافظی کردن و رفتن ... همونجا سر جام خشک شده بودم ... چرا اینجوری شده بود؟ چرا چشمای آرشاویر روی من نفوذ داشت؟ چرا در عین حال که ازش خوشم می یومد منو می ترسوند؟ چرا حس می کردم یه جوریه؟ حسابی تو فکر بودم که بابا نشست کنارم و گفت:

خونواده خوبی بودن ...

مامان هم سریع اون طرفم نشست و گفت:

خوب؟!! ماه بودن! خیلی خوشم اومده بود ازشون ... حالا پسره ...

بابا پرید وسط حرف مامان و گفت:

خانوم! شما یه چیزی بده ما بخوریم ... مردم از گشنگی ...

مامان زیر لب چشمی گفت و بلند شد رفت توی آشپزخونه ... سریع گفتم:

بابا ... انگار مامان یه چیزی می خواست بگه ها!

بابا سری تکون داد و گفت:

خب معلومه چی می خواست بگه بابا ... تعریف و تمجید ولی من ترجیح می دم تو خودت تصمیم بگیری و هیچ فشاری روت نباشه ... پسره پسر خوبی بود ... اما باید در موردش تحقیق کنم ... ببینم به همون خوبی که نشون می ده هست یا نه ...

سرمو به نشونه تاکید تکون دادم .... الان بهترین کار تحقیق بود ... نفس عمیقی کشیدم و یه دفعه چیزی به ذهنم رسید ... گفتم:

بابا ... آقای پارسیان چی می خواست به شما بگه؟!

بابا سری تکون داد و گفت:

چیز خاصی نبود ...

ولی مشکوک بودین آخه ... حس می کنم یه چیزی هست که من ازش خبر ندارم ...

اگه چیزی باشه باید از زبون خود آرشاویر بشنوی ...

بابا!!! پس یه چیزی هست ... بگین خوب!

نه ... چیز مهمی نیست ... اگه از نظر آرشاویر مهم باشه خودش بهت می گه ... اما ... پاپیچش نشو ... مطمئنم که خودش می گه ...

بعد از این حرف برای کمک به مامان رفت توی آشپزخونه ... حالا من موندم و یه فکری که حسابی مشغول شده بود!

می دونستم که بابا نم پس نمی ده ... یعنی چی بود؟ نکنه زن داره ... نکنه جدا شده ولی بچه داره ... نکنه اصلا مامان نداره خالی بسته؟ نکنه بچه سر راهیه؟! هزار فکر اومد تو ذهنم و رفت ولی خبر نداشتم که قضیه چیزی است که هرگز به ذهن من نخواهد رسید!

آرشاویر ... هر روز یا هر شب می یومد دنبال من و کمی دورتر از محل فیلمبرداری منو پیاده می کرد و می رفت ...

توی مسیر از هر دری حرف می زدیم ... کم کم بیشتر می شناختمش ... پسری بود که خیلی به پدر مادرش وابسته بود ... خواهرشو هم خیلی دوست داشت ... کلا خونواده وابسته و عاطفی بودن ... داشتم پی می بردم که پسر خوبیه ...

دیگه هم مورد مشکوکی ازش ندیده بودم ... سر وقت دنبالم می یومد و هیچ وقت حتی ثانیه ای هم تاخیر نداشت ...

هر از گاهی هم کارای با نمکی می کرد مثلا خریدن وقت و بی وقت گل ... هدیه های جور واجور بامزه ... بعضی وقتا هم که وقت بود می رفتیم رستوران ... ولی برام عجیب بود که فقط همون رستوران خودش رو انتخاب می کنه و جایی دیگه نمی رفتیم ... درسته که نمی خواستم کسی ما رو با هم ببینه ولی خودمم یکی دو تا رستوران خوب و دنج سراغ داشتم که برای مهمونای خاصش یه طبقه خاص داشت ... اونجا هیچ مشکلی به وجود نمی یومد ... اما آرشاویر عجیب از جاهای دیگه پرهیز می کرد ... این تنها خواسته من بود که ردش می کرد ... خیلی برام عجیب بود ... هر بار هم که می پرسیدم طفره می رفت ... دو هفته به همین صورت گذشت ... آرشاویر دیگه کم کم داشت به صرافت جواب من می افتاد و من هنوز یک دل نشده بودم ... هر چند که اینقدر از این پسر کوچولوی عجول خوشم اومده بود که حس می کردم اگه بهش جواب منفی بدم بعد تا مدت ها پشیمونم ... ولی هنوزم وابستگی خاصی نسبت بهش پیدا نکرده بودم

... تا اینکه ...

یه روز که توی خونه بودم و کار به دلیل بارندگی تعطیل شده بود گوشیم زنگ خورد ... شماره ناشناس بود ... با تعجب جواب دادم:

الو ...

سلام دخترم ...

صدارو تشخیص ندادم ... کی بود که به من می گفت دخترم؟! با تعجب گفتم:

شما ؟

پارسیان هستم عزیزم ... بابای آرشاویر ...

سریع با لبخندی گشاد گفت:

بله بله ... حال شما؟ خوب هستین؟

ممنون دخترم ... تو خوبی؟ بابا مامان خوبن؟

خیلی ممنون ... اونام خوبن ... سلام می رسونن خدمتتون ...

سلامت باشن ... دخترم غرض از مزاحمت اینکه از آرشاویر شنیدم امروز خونه ای ...

بله ... امروز بارون شدت گرفت چون لوکیشن هم توی خیابون بود مجبور شدیم کارو تعطیل کنیم ...

این بارونم شد بانی خیر که من تورو ببینم و یه سری حرفا رو بهت بگم ...

رادارام روشن شد ... چی می خواست بهم بگه؟ همون حرفایی که به بابا گفته؟ داشتم ذوق مرگ می شدم ... سریع گفتم:

چه حرفایی؟

باید ببینمت دخترم ...

کجا؟ تشریف بیارین خونه ...

نه عزیزم ... صلاح نیست توی خونه باشه ... چون توی خونه شما پدر مادرت متوجه می شن و توی خونه ما هم آرشاویر ...

چی می خواست بگه که نمی خواست کسی بفهمه؟!!! داشتم شاخ در می اوردم ... با صدایی تحلیل رفته گفتم:

پس کجا؟

بیا کارخونه من ... امروز آرشاویرو فرستادم دنبال نخود سیاه ...

اینقدر کنجکاو بودم که به دوری راه یک درصد هم فکر نکردم و سریع گفتم:

باشه ... کجا باید بیام؟ آدرسو یادداشت کن ...

آدرسو نوشتم و تند تند آماده شدم ... باید سر از زندگی آرشاویر در می آوردم ... برای مامان بابا طبق معمول یه چیزی سمبل کردم و زدم از خونه بیرون ... مسیر خیلی طولانی بود ... سعی کردم زیاد به گاز فشار نیارم ... نمی خواستم برم زیر تریلی هایی که توی مسیر بود ... با کارخونه فاصله چندانی نداشتم که گوشیم زنگ زد ... انداخته بودمش روی صندلی بغلی ... با دیدن اسم آرشاویر نمی دونم چرا دلم یه جوری شد ... گوشیو سریع برداشتم ...

الو ...

سلام عزیز دلم ...

سلام ... خوبی؟

مردم و تو یه بار به من نگفتی عزیزم ...

خب واسه اینکه هنوز عزیزم نشدی ...

آهی کشید و گفت:

کجایی؟ صدای ماشین می یاد ...

اومدم از خونه بیرون یه دوری بزنم صدای فریادش پرده گوشمو لرزوند:

دور بزنی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ با این موقعیتت؟ یعنی چی؟

ا آرشاویر چرا داد می زنی؟ یعنی من حق ندارم واسه خودم یه کم بچرخم؟ خرید کنم؟ چون بازیگرم باید حبس شم توی خونه ...

نخیر ولی نباید هم تنها بری بیرون .... کجایی؟ من الان می یام ...

لجم گرفت:

مگه من بچه ام؟!!!

صداش ملایم تر شد ... انگار فهمید تند رفته ...

خیلی خب عزیزم ... پس قول بده مواظب خودت باشی ... زود هم برگرد خونه ... ولی دلم برات تنگ شده بود کاش می ذاشتی بیام ببینمت ...

آرشاویر!

خیلی خب ... هر چی تو بگی ...

سکوت کردم ... صدام کرد:

توسکا ...

بله؟

کی جواب منو می دی پس؟ یهو از دهنم پرید ...

یه هفته دیگه ...

انگاز دنیا رو دادن بهش ...

راست می گی؟!!!!

آره ... دروغم چیه؟

خیلی خب ... پس من خودمو واسه یه هفته دیگه آماده می کنم ...

فهمیدم زر بی جا زدم ولی نمی شد دیگه کاریش کرد ... ناچارا گفتم:

باشه ...

آروم گفت:

خانومم ...

صداش منو وارد یه دنیای دیگه می کرد:

بله؟

تو دنیای منی ... دنیامو خراب نکن ...

آب دهنمو قورت دادم و گفتم:

آرشاویر دارم رانندگی می کنم ... تصادف می کنم می میرمااااا یهو داد کشید:

حرف بیخود نزنننننننننن ....

گوشیو از گوشم فاصله دادم ... خدایا چرا دادهاش هم برام شیرین بود؟! چرا وقتی دعوام می کرد لذت می بردم؟ چرا دوست داشتم که اون منو دوست داشته باشه؟ با لبخند گفتم:

خیلی خب حالا ... چرا می زنی منو؟

من غلط بکنم خانوممو بزنم ... ولی تورو خدا ... تو رو جون بابات دیگه حرف از مرگ نزن ... قول می دی توسکا؟ آره عزیزم؟ قول می دی؟

چه التماسی تو صداش موج می زد ... بغض گلومو گرفت و گفتم:

قول می دم ... حالا دیگه باید خداحافظی کنم ... باور کن توی رانندگی نمی تونم ...

یه دفعه اومد وسط حرفم:

بغض کردی توسکا؟ آره ...

آب دهنمو با بغضم فرو دادم و گفتم:

نه ... نه ...

با صدای لرزونی گفت:

چرا ... من اگه صدای بغض آلود توسکامو تشخیص ندم که باید برم بمیرم ... توسکای من ... باور کن ... باور کن ...

بغض بهش اجازه نداد ادامه حرفشو بگه ... داشت اشکم در می یومد ... سریع گفتم:

آرشاویر من دیگه نمی تونم حرف بزنم ... خداحافظ ...

منتظر حرفی از جانب اون نشدم و قطع کردم ... رسیده بودم به کارخونه عظیم باباش ... ماشینو جلوی نرده ها پارک کردم ... باید بغضمو خالی می کردم ... صدای پر از محبت و بغض آرشاویر ... التماس کودکانه اش قلبمو و دنیامو با هم زیر و رو کرده بود ... سرمو گذاشتم روی فرمون و از ته دل زار زدم ...

یه کم که گریه کردم بالاخره احساساتم تخلیه شد ... این پسر واقعا عجیب بود ... اینقدر از ته دل حرف می زد که به دل منم می نشست ... توی آینه صورتمو با دستمال تمیز کردم و وقتی مطمئن شدم همه چیزم خوبه راه افتادم ...

نگهبان دم در جلومو گرفت و گفت:

کجا خانوم ...

عینک آفتابیمو زده بودم به چشمام ... گفتم:

با اقای پارسیان قرار دارم ...

پارسیان بزرگ یا کوچیک؟

انگار داره در مورد حروف انگلیسی حرف می زنه ... جلوی خودمو گرفتم و گفتم:

بزرگ ...

چند لحظه اجازه بدید ...

بعد از این حرف راه افتاد سمت اتاقکش و با تلفنش با کسی تماس گرفت ... چند لحظه بعد سریع اومد بیرون و گفت:

بفرمایید خانوم خیلی خوش اومدین ...

سری تکون دادم و گفتم:

ممنون ... از کدوم طرف باید برم؟

مستقیم برین ... آخر این جاده می رسین به ساختمون اداری ... وارد ساختمون که بشین از هر کسی بپرسین دفتر آقای پارسیان رو بهتون نشون می ده ...

بله ممنون ...

راه افتادم ... گوشه و کنار بنرها و تابلوهای کوچیک بزرگ بود که اسم کارخونه و تک تک محصولات رو نشون می دادن .... کارخونه لوازم بهداشتی ... اینقدر بزرگ بود که آدم مبهوت می شد ... ماشینمو زیر سایبون جلوی ساختمون اداری کنار دو سه تا ماشین مدل بالای دیگه پارک کردم و پیاده شدم ... وارد ساختمون که شدم نیازی به پرسیدن نبود با فلش دفتر رئیس کل رو نشون داده بودن ... طبقه دوم ... رفتم طبقه دوم و در اتاقی که کنار درس رئیس کل نوشته شده بود رو گشودم ... وارد اتاق انتظار شدم که دور تا دورش مبل های چرمی سیاه رنگ چیده شده بود و آخر اتاق میز منشی قرار داشت ... منشی سرش توی دفتر و دستک خودش بود ... صدای پاشنه کفشامو که شنید سرشو بالا آورد و گفت:

بفرمایید ...

رسیدم نزدیک میزش و اومدم دهن باز کنم بگم با کی کار دارم که عین جن دیده ها یهو از جاش پرید ... دستشو گرفت جلوی دهنش و گفت:

خدای من! خانوم مشرقی!!!!!

لبخند زدم ... دیدن این صحنه دیگه برام تکراری شده بود ... گفتم:

سلام ... می تونم آقای پارسیان رو ببینم ...

هول و با تته پته گفت:

بله ... بله خواهش می کنم ... فقط ...