فصل شش
تا ظهر روز بعد ریچارد مطمئن شده بود که زخم تاك باعث شده تب کند. هیچ اشتهایی نداشت. گـاهی بـه شـکلتحمل ناپذیري گرمش می شد، به حدي که لباسش از عرق به بدنش می چسبید و بعد از سرما شروع به لرزیدن میکرد.
سرش به حدي درد میکرد که حالت تهوع به او دست میداد. هیچ کاري نبود که بتواند درایـن بـاره بکنـد جـز اینکـهخودش را زودتر به زِد برساند و از آنجایی که آنها در نزدیکی خانه ي زِد بودند، تصمیم گرفت که از این موضوع چیـزيبه کیلان نگوید. کابوس ها خوابش را آشفته کرده بودند، حال نمی دانست که به خاطر تب بود یا به خاطر چیزهایی کـهفهمیده بود. چیزي که شار به او گفته بود بیش از همه آشفته اش می کرد: جواب رو پیدا کن یا بمیر.
آسمان کمی ابري بود، رنگ هاي خاکستري تیره خبر از نزدیک شدن زمستان می دادند. درختان بلند قامت، نزدیـکبه هم روئیده و جلوي نسیم ملایم شمالی و سرماي آن را می گرفتند و جاده را تبدیل به یـک خلوتگـاه مقـدس کـرده بودند که با عطر دل انگیز درختان حنا خوشبو شده بود. پناهگاهی در برابر نفسِ سرد زمستان.
درحالی که از جویباري کوچک، نزدیک دریاچه ي سگهاي آبی می گذشتند، به پهنهاي از گلهاي وحشی رسیدند که آخرین گل هاي خود را در این موقع از سال عرضه کرده بودند. گلبرگ هاي زرد و آبی کمرن گشان چون لحـافی زمـینجنگل را در قسمتی که درختان کمتري به چشم می خوردند، پوشانده بود. کیلان ایستاد تا تعداي را بچینـد . یـک تکـهچوب پوسیده ي کاسه مانند را پیدا کرده و شروع به قرار دادن گل ها در سور اخهاي ریز روي چوب کرد. به فکر ریچـاردرسید که کیلان حتماً باید گرسنه باشد. درخت سیبی را که میدانست باید در همان نزدیکی باشد پیدا کرده و در مدتی که کیلان مشغول کار خود بود، کوله اش را تا نیمه پر از سیب کرد. همیشه وقتی به پیش زِد می رفت بهتر بـود کـه بـاخودش غذا هم ببرد.
ریچارد قبل از کیلان کارش را تمام کرد و منتظر ماند. به کنده اي تکیه داده و کنجکاو بود که کـیلان چـه کـاريانجام می دهد. وقتی کیلان از آرایش و ترتیب گل ها راضی شد، لبه ي لباسش را بالا گرفته و کنار دریاچه زانـو زد . بعـدچوب را روي آب دریاچه شناور کرد. به عقب برگشته و روي چکمه هایش نشست و دستانش را روي دامـنش گذاشـت.
براي مدتی به قایق گل ها که به آرامی روي آبِ ساکن دور می شد نگاه کرد. وقتی که برگشت و ریچارد را دید کـه بـهکنده ي درخت تکیه داده، بلند شد و به او پیوست.
کیلان توضیح داد: "یک پیشکشی بود براي روح مادراي هردومون، تا از اونا بـراي پیـدا کـردن جـادوگر کمـک و محافظت بخوایم." کیلان به صورت او نگاه کرد و نگرانی چهره اش را پوشاند. "ریچارد، چی شده؟"
ریچارد یک سیب را تعارف کرد. "چیزي نیست. بیا، اینو بخور."
کیلان به سرعت روي دست ریچارد زِد و آن را دور کرده و در یک چشم به هم زدن با دست دیگرش گلوي ریچارد را گرفت. خشم در چشمان سبزش شعله کشید. با عصبانیت پرسید: "چرا میخواستی این کارو بکنی؟"
شگفتی ذهن ریچارد را فرا گرفت. در جاي خود خشکش زد. چیزي به او میگفت که نباید هیچ حرکتی بکند. "تـوسیب دوست نداري؟ معذرت می خوام، یه چیز دیگه پیدا می کنم تا بخوري."
شعله ها در چشم کیلان لرزیدند و جاي خود را به شک و تردید دادند. "تو به اینا چی گفتی؟"
ریچارد که هنوز تکانی نم یخورد، گفت: "سیب، تو نم یدونی سیب چیه؟ اونا خوردنی هاي خوبی هستن، قول میدم.
تو فکر کردي اونا چی هستن؟"
فشار دست کیلان روي گلوي او اندکی کم شد. "شما این چیزا..... سیب ها رو میخورید؟"
ریچارد باز هم از جایش تکان نخورد. "آره. همیشه."
شرمندگی جایگزین عصبانیت شد. کیلان گلوي او را رها کرد و انگشتانش را روي دهانش گذاشت. چشمانش گشاد شده بودند. "ریچارد، خیلی معذرت می خوام. من نمی دونستم شما می تونید این چیزا رو بخورید. تو سرزمین میانه تمـاممیوه هاي قرمز کاملاً سمی هستن. من فکر کردم تو می خواهی منو مسموم کنی."
با خنده ي ریچارد تمام تنش ها به سرعت پاك شدند. کیلان هم در حالی که اعتـراض مـی کـرد کـه ایـن موضـوعخنده دار نیست، به همراه ریچارد خندید. ریچارد یک گاز به سیب زد تا به او نشان دهد کـه سـمی نیسـت، بعـد سـیبدیگري به او تعارف کرد. این دفعه او سیب را گرفت، اما قبل از گاز زدن، مدت زیادي با دقت به آن نگاه کرد.
کیلان پیشانی اش را چین انداخت. " هوم م م...این چیزا براي خوردن خیلی خوبن." سپس دستش را روي پیشـانیریچارد گذاشت. "حدس می زدم که یه مشکلی وجود داشته باشه. تو داري تو تب میسوزي."
"خودم می دونم، اما تا وقتی پیش زِد نرسیم، هیچ کاري از دستمون برنمیاد. دیگه تقریباًرسیدیم."
کمی بالاتر در جاده، خان هي کوتاه و گرد زِد در دیدرس قرار گرفت. یک الوار چوبی به صورت شیب دار از زمین تـاسقف چمن پوش قرار داده شده بود تا گرب هي پیر زِد از آن استفاده کند. گربه ي او خیلـی راحـت تـر بـه بـالاي سـقفمی رفت تا پایین آمدن از آن. پرده هاي تورباف سفید از سمت داخل پنجر هها آویزان بودند و جعبههاي گلکاري شده در بیرون پنجر هها گذاشته شده بودند. با تمام شدن فصل گلدهی، گل ها پژمرده شده و خشکیده بودند. دیوارها چوبی بـراثر گذشت سالیان فرسوده شده و به رنگ خاکستري تیره بودند، اما یک درب به رنگ آبی روشن به مهمان ها خوش آمد می گفت. به جز درب خانه، به نظر می رسید که تمام آن محل خود را در میان علف هاي اطرافش پنهان کرده و تـلاشمی کند خود را در آن استتار کند. خانه ي بزرگی نبود، اما یک ایوان در تمام طول جلوي خانه امتداد یافته بود.
صندلی »استدلال« زِد خالی بود، صندلی استدلال جایی بود که زِد می نشست و فکر میکرد تا وقتی که علتی براي چیزي که کنجکاوي اش را تحریک کرده بیابد. یکبار او براي سه روز پشـت سـر هـم روي صـندلی نشسـته و تـلاشمی کرد تا بفهمد چرا مردم سر اینکه چند عدد ستاره در آسمان وجود دارد بحث و مجادله می کنند. تعداد ستار هها بـرايخود زِد مهم نبود، به نظر او این سوال بیهوده بود اما او فقط متعجب بود که چرا مردم براي بحث در مورد این مسئله ي جزئی این همه وقت می گذارند. بالاخره زِد از روي صندلی بلند شده و اعلام کرده بود دلیل این امر این است که چـونپیدا کردن جواب درست محال است، هر کسی می تواند بدون نگرانی بابت اشتباه کردن، عقیده ي دقیق خود را درباره ي تعداد ستاره ها مطرح کند. چنین احمق هایی وقتی که نظري کارشناسانه را اعلام میکردند، نیازي به نگرانـی دربـاره ي تناقضات و ایرادهاي حرفشان نداشتند. وقتی که این مسئله حل شده بود، زِد به داخل خانه رفتـه و بـراي سـه سـاعتپشت سر هم مشغول غذا خوردن بود.
ریچارد صدا زد، اما جوابی نشنید. لبخندي به کیلان زد. "شرط می بندم که میدونم اون الان کجاسـت . اون پشـتروي صخره ي ابر بینی اش ایستاده و داره آخرین دسته هاي ابر رو نگاه می کنه."
کیلان پرسید: "صخره ي ابر بینی؟"
"اونجا محل مورد علاقش هست که بایسته و ابرها رو تماشا کنه. از من نپرس چرا. از وقتی که من اونو می شناسم، هر موقع که یه ابر جالب می بینه، میدوه بیرون و میره اون پشت تا اون ابر رو از روي اون صخره تماشا کنه." ریچارد با آن صخره بزرگ شده بود و به نظرش این رفتار عجیب نمی نمود؛ این فقط قسمتی از شخصیت پیرمرد بود.
آنها از میان علف هاي وحشی و بلندي که خانه را احاطه کرده بودند گذشته و از یک تپـ هي کوچـک بـدون گیـاه وعلف بالا رفتند، به سمت جایی که صخره ي ابر بینی قرار داشـت . زِد روي تختـه سـنگ صـاف ایسـتاده بـود و پشـتخمیده اش به طرف آنها بود، دستان دراز و لاغرش را دراز کرده بود و موهاي موج دارِ سفیدش، هنگـامی کـه سـرش رابراي دقت و بررسی خم کرد، از اطراف سرش آویزان شدند.
زِد لخت و عور بود.
ریچارد چشمانش را به نشان انزجار در حدقه گرداند، کیلان رویش را برگرداند. پوست کمرنگ چرم ماننـد زِد بطـورشل و آویخته روي یک مجموعه از استخوان ها را پوشانده بود که بدنی ترکه اي را ایجاد کـرده بودنـد کـه درسـت بـهشکنندگی یک شا خهي خشک به نظر میرسید. البته ریچارد می دانست که زِد به هیچ وجه نحیـف و شـکننده نیسـت.
کفل پیرمرد هیچ لایه ي پرکننده اي نداشت و باعث شده بود پوست آنجا شل و پژمرده باشد.
یک انگشت استخوانی بالا آمده و به سمت بالا گرفته شد. "ریچارد، می دونستم که تو داري میـاي ." صـدایش بـهسستی باقی بدنش بود.
ردایی ساده و بدون تزئین که تنها لباس زِد بود، آنجا پشت سرش کپه شده بود. ریچارد خم شده و آن را برداشت و کیلان لبخند زنان چرخید تا از شرمندگی بیشتر جلوگیري کند. ریچارد گفت: "زِد ما مهمون داریم. لباساتو بپوش." زِد بازهم نه حرکتی کرد و نه برگشت. "میدونی که من چطوري فهمیدم تو داري میاي؟"
"فکر کنم یه ربطی به اون ابري داره که این چند روز اخیر منو دنبال می کرده. بیـا، بـذار کمکـت کـنم لباسـات روبپوشی."
زِد در جایش چرخید، دستهایش از هیجان تکان میخوردند. "چند روز! لعنت! ریچارد، این ابر براي سه هفته تـو روتعقیب می کرده! درست از وقتی که پدرت کشته شد! من از زمان مرگ جرج تو رو ندیدم. تو کجا بـودي؟ همـه جـا رودنبالت گشتم. وقتی که به سرت می زنه که پیدات نشه، من یه حشره ي گم شده رو تو یه انبار کاه راحت تر از تو می تونم پیدا کنم!"
"سرم شلوغ بود. دستات رو بگیر بالا تا بتونم کمکت کنم اینا رو بپوشی." ریچارد ردا را روي دستان دراز شد هي زِد کشید و در حالی که پیرمرد تلاش می کرد راه خود را در میان لباس پیدا کند، ریچارد به او کمک کـرد تـا سـرش را ازسمت دیگر آن بیرون بیاورد.
"سرت شلوغ بود! انقدر شلوغ بود که نمی تونستی هر از چندي یه نگاهی هم به بالاي سرت بندازي؟ لعنت، ریچارد، تو می دونی این ابر از کجا اومده؟" چشمان زِد از نگرانی گشاد شده بودند و ابروهایش را بالا انداخته و بـه پیشـانی اش چین داده بود.
ریچارد گفت: "فحش نده. و من میگم که ابر از دي هارا اومده." دستان زِد دوباره به طـرف آسـمان پرتـاب شـدند.
"دي هارا! بله! خیلی خوبه پسرم! بگو ببینم چه چیز اون ابر، اینو بـرات فـاش کـرد؟ از روي بـافتش فهمیـدي؟ از رويتراکمش؟" زِد همینطور که درون ردایش تقلا میکرد و از اینکه لباس دورش پیچ میخورد ناراضـی بـود، هـر لحظـهبیشتر هیجان زِده می شد.
ریچارد گفت: "هیچ کدوم. این یه فرضیه ست با توجه به اطلاعات مستقل دی گهاي حـدس زدم . زِد، همونطـور کـهقبلاً هم گفتم، ما مهمون داریم."
"باشه، باشه، همون دف عهي اول حرفتو شنیدم." با حرکت دستانش این موضوع را کنـار گذاشـت و گفـت: "گفتـیاطلاعات مستقل." انگشت سبابه و شستش را روي چانه ي صافش کشید. چشمان میشی اش برقی زدند. "ایـنم خیلـیخوبه. البته، خیلی خوبه! ببینم این منبع اطلاعات به تو گفت که این اصلاً چیز خوبی نیست؟" زِد خـودش بـه خـودشجواب داد. "خوب البته، حتماً گفته. چرا تو خیس عرقی؟" او انگشت ترکه اي و نازکش را روي پیشانی ریچارد گذاشت.
با قطعیت اعلام کرد: "تو تب داري. برام چیزي آوردي که بخورم؟"
ریچارد از قبل یک سیب دم دستش نگه داشته بود؛ او می دانست که زِد گرسنه خواهد بود. زِد همیشه گرسـنه بـود.
پیرمرد بزرگترین گازي را که می توانست به سیب زد.
"زِد، لطفاً به من گوش کن. من توي دردسر افتادم و به کمکت احتیاج دارم."
زِد همینطور که به جویدن ادامه می داد انگشت استخوانی اش را روي سـر ریچـارد گذاشـت و بـا شسـتش یکـی ازپلکهاي ریچارد را بالا کشید. به جلو خم شد، صورت دقیق و هشیارش را نزدیک ریچارد آورد و با دقـت در چشـمان او نگریست بعد همین فرآیند را روي چشم دیگر تکرار کرد. "من همیشه به تو گوش میدم، ریچـارد ." او مـچ ریچـارد راگرفته و نبضش را کنترل کرد. "و موافقم، تو توي دردسر افتادي. تا سه ساعت دیگه شاید هم چهار ساعت، نه بیشـتر،تو از هوش میري."
ریچارد متحیر شد، کیلان هم نگران به نظر می رسید. زِد در بین چیزهاي زیادي کـه مـی دانسـت از تـب هـم سـردرمی آورد، و هیچ وقت چنین اظهار نظر دقیقی نمی کرد مگر اینکه درست از آب درمی آمد. ریچارد از وقتی که صبح با لرز از خواب بیدار شده بود، در پاهایش احساس ضعف کرد و می دانست که مدام این وضعش بدتر می شده. "مـی تـونیبراش کاري بکنی؟"
"احتمالاً، اما بستگی داره که چه چیزي باعث این تب شده. حالا هم دیگه بی ادبی رو کنار بـذار و منـو بـه دوسـتدخترت معرفی کن."
"زِد، این دوست منه، کیلان آمنل.... "
پیرمرد از نزِدیک به چشمان ریچارد نگاه کرد. "اوه، پس من اشتباه کردم؟ یعنی اون یه دختر نیست؟" زِد قهقهه اي سر داد. همینطور که با جست و خیز به طرف کیلان می رفت، به شوخی خود لبخند می زد. به طور نمایشی تعظیمی کرد، تا کمر خم شد، کمی دست کیلان را بلند کرده و به آرامی آنرا بوسید. بعد گفت: "زِدیکوس زول زوراندر، با فروتنی در خدمت شما خانم جوان و عزیز." سپس راست ایستاد تا به صورت کیلان نگاه کند. وقتی چشمانشـان بـه هـم رسـید،لبخند از روي لبانش محو شد و چشمانش گشاد شدند. چهره ي متبسمش جاي خود را بـه عصـبانیت داد. مثـل اینکـهفهمیده باشد یک مار سمی را در دست دارد، دست کیلان را رها کرد. زِد، به طرف ریچارد چرخید.
"تو با این موجود چه کار می کنی؟"
کیلان آرام و خونسرد ایستاده بود. ریچارد بهت زِده شده بود. "زِد.... "
"آیا اون تو رو لمس کرده؟"
"خوب، من.... " ریچارد سعی می کرد تا دفعاتی را که کیلان او را لمس کرده بود به یاد آورد، تـا اینکـه زِد دوبـاره حرفش را قطع کرد.
"نه، البته که نه. میتونم ببینم که این کارو نکرده. ریچارد تو میدونی اون چیه؟" زِد بـه طـرف کـیلان برگشـت.
"اون یه ..... "
کیلان با چنان نگاه سرد و خطرناکی به زِد خیره شد که او در جا خشکش زِد.
ریچارد با صدایی آرام اما قاطع گفت: "من دقیقا می دونم که اون چه کسیه. اون دوست منه. یه دوست کـه دیـروزنذاشت منم مثل پدرم کشته بشم و دوباره منو از کشته شدن به وسیله ي یه جونور وحشی که اسمش گـار بـود نجـاتداد." صورت کیلان آرام شد. زِد قبل از برگشتن به طرف ریچارد مدت دیگري هم به کیلان نگـاه کـرد. "زِد، کـیلاندوست منه. ما هر دو توي دردسر بزرگی افتادیم و باید به هم کمک کنیم."
زِد ساکت ایستاد. چشمان ریچارد را بررسی کرد. او سرش را به نشـان تأییـد تکـان داد. "واقعـاً کـه تـوي دردسـرافتادید."
"زِد، خواهش می کنم، ما به کمکت احتیاج داریم. کمک میکنی؟" کیلان آمد و کنار ریچارد ایستاد. "ما زمان زیادي نداریم." به نظر نمی رسید که زِد مایل باشد تا نقشی در این ماجرا داشته باشد، اما ریچارد به هر حال ادامه داد و با دقت به چشمان زِد نگریست. "دیروز، بعد از اینکه اونو پیدا کردم، یک گروه چهارنفره بهش حمله کردن. یه گروه دیگه هـمبه زودي میان." ریچارد چیزي را که به دنبالش بود دید؛ برقی از نفرت به سرعت تبدیل به همدردي و شفقت شد.
زِد طوري به کیلان نگاه کرد که انگار براي بار اول او را می بیند. آنها براي مدتی طولانی به هم نگاه کردند. با یـادآوري گروه چهارنفره چهره ي کیلان در هم رفته بود. زِد جلو آمده و دست هاي دراز و لاغرش را به نشـان حمایـت دورکیلان حلقه کرد و سر کیلان را روي شانه ي خود گذاشت. کیلان هم دست هایش را دور او انداخت و سپاسگذارانه او را در آغوش گرفت و صورتش را در رداي زِد فرو برد تا اشکهایش را پنهان کند. زِد به نرمی گفت: "چیزي نیسـت عزیـزجان، اینجا جات امنه. بیا بریم پایین توي خونه و اونجا میتونی این مشکلت رو به من بگی و بعدش هم باید بـه تََـبریچارد رسیدگی کنیم." کیلان سرش را روي شانه ي پیرمرد به نشان قبول تکان داد.
کیلان از او جدا شد. "زِدیکوس زول زوراندر. من تابه حال چنین اسمی نشنیده بودم."
زِد با افتخار لبخند زد، گوشه لبهاي نازکش به عقب کشیده شده و روي گون هاش چروك هاي عمیقی ایجاد کردنـد .
"مطمئنم که این اسم رو نشنیدي، عزیز جان، مطمئنم نشـنیدي . راسـتی تـو آشـپزي بلـدي؟" زِد دسـتهایش را رويشانه هاي کیلان گذاشت، او را محکم گرفت و به طرف پایین تپه هدایتش کرد. "من گرسنمه و سـ الهاسـت کـه یـهغذاي پخته شد هي درست و حسابی نخوردم." زِد نگاهی اجمالی به عقب کرد. "تـا وقتـی هنـوز سـر پـا هسـتی بیـا،ریچارد."
کیلان پیشنهاد داد: "اگه تو درمورد تب ریچارد کمک کنی، من برات یک دیگ بزرگ سوپ ادویه درست می کنم."
"سوپ ادویه!" زِد داشت پس میافتاد. "من سال هاست که یه سوپ ادوی هي خوب نخوردم. ریچارد واقعـاً افتضـاحسوپ درست می کنه."
ریچارد با زحمت پشت آنها راه می آمد، فشارهاي روحی بیشتر نیروي باقی مانـده اش را از بـین بـرده بـود. برخـوردسطحی و غیر جدي زِد با تبش او را ترسانده بود. او می دانست که این روش زِد بود که تلاش می کرد ریچارد را در مورد وخامت مسئله نترساند. ریچارد می توانست نبضش را در دست مجروح و دردناکش احساس کند.
از آنجا که زِد اهل سرزمین میانه بود، ریچارد حدس زِده بود که با یادآوري موضوع گروه چهارنفره می تواند دلسوزي و شفقت او را به دست آورد. ریچارد از اینکه آن دو چه قدر ناگهانی با هم مهربان شده بودند خیالش راحت شـده بـود،اگرچه تا حدي هم غافلگیر شده بود. درحالی که راه می رفت دستش را بالا آورد و براي اطمینان دندان را لمس کرد.
ولی در هر حال از چیزي که اکنون فهمیده بود کاملا آشفته و بهم ریخته بود.
نزدیک یکی از گوشه هاي پشتی خانه، یک میز قرار داشت که زِد دوست داشت مواقعی که هوا خوب است غـذایشرا آنجا بخورد. از آنجا می توانست همانطور که غذا می خورد نگاهی نیز به ابرها داشته باشد. زِد آنها را کنار هم روي یک نیمکت نشاند و به داخل خانه رفته و با خودش هویج، توت جنگلی، پنیر و آب سیب آورد. آنها روي سـطح چـوبی میـزگذاشت که بعد از سال ها استفاده صیقلی شده بود. بعد خودش روي نیمکتی رو به روي آنها نشست. یـک لیـوان پـر ازماده اي غلیظ و قهوه اي رنگ که بوي بادام می داد به دست ریچارد داده و به او گفت که آنرا آرام آرام بنوشد.
نگاه زِد به سمت ریچارد چرخید. "درباره ي مشکل بهم بگو." ریچارد توضیح داد که چگونه توسط یک تاك گزیده شده و به زِد درباره ي چیزي که در آسمان دیده بود گفت. گفت که کیلان را در کنار دریاچه ي ترانت دیده، و دیده کـهچهار مرد او را تعقیب می کنند. ریچارد تمام داستان را با تمام جزئیاتی کـه بـه یـاد مـی آورد بـراي زِد تعریـف کـرد. او می دانست که زِد دوست دارد داستان را با تمام جزئیاتش بشنود، فرقی هم نم یکرد که آن جزئیـات چقـدر بـی اهمیـتباشند. گاه گاه ریچارد حرفش را قطع می کرد تا از لیوان جرعه اي بخورد. کیلان کمی هویج و توت خورده و آب سیب را نوشید. اما بشقاب پنیر را کنار زد. با حرکت سرش حرفهـاي ریچـارد را تأییـد مـی کـرد یـا در جاهـایی کـه ریچـاردنمی توانست نکتهي خاصی را به یاد آورد، به او در یادآوري کمک می کرد. تنها چیـزي را کـه ریچـارد بـاقی گذاشـت،داستانی بود که کیلان درباره ي تاریخ سه سرزمین و چگونگی فتح سرزمین میانه توسط دارکن رال گفته بـود . ریچـاردفکر کرد بهتر است زِد اینها را از زبان خود کیلان بشنود. در آخر، زِد از او خواست تا به اول ماجرا برگردد و می خواسـتبداند که چرا اصلاً ریچارد از اول به جنگل وِن بالا رفته بود.
"وقتی که بعد از قتل پدرم به خونه ي اون رفتم، توي کوزه ي پیام ها نگاه انداختم. اون تنها چیزي بود که نشکسـتهبود. داخلش یه تکه شا خهي تاك بود. در طول سه هف تهي گذشته، من دنبال اون تاك میگشتم. سـعی مـی کـردم تـا
بفهمم آخرین پیام پدرم چه معنایی داشته. و وقتی که پیداش کردم، خوب، اون همون چیزي بود کـه منـو نـیش زد." ریچارد از اینکه به آخر ماجرا رسیده بود خوشحال بود، احساس می کرد زبانش سنگین شده.
زِد همانطور که فکر می کرد گاز بزرگی به یک هویج ِد. "اون بوته ي تاك چه شکلی بود؟"
"اون شکلِ..... صبر کن، من هنوز اون شاخه رو تو جیبم دارم." ریچارد شاخه را از جیبش بیرون آورده و آن را روي میز انداخت.
"لعنت!" زِد نجواکنان گفت: "این یه تاك ماره."
ریچارد احساس کرد موجی از سرما در بدنش جاري شد. او این اسم را از کتاب اسـرار بـه یـاد داشـت. شـدیداً آرزومی کرد که این همان معنایی را که فکر می کند نداشته باشد.
زِد عقب نشست. "خوب، قسمت خوب ماجرا اینه که حالا من می دانم چه ریشه اي رو باید براي درمان کـردن تـبریچارد استفاده کنم. قسمت بد اینه که باید اونو پیدا کنم." زِد از کیلان خواست تا قسمتی از داستان را که مربـوط بـهخودش است تعریف کند، اما آن را سریع و خلاصه کند چرا که کارهایی بود که باید انجام می داد و وقـت زیـادي هـموجود نداشت. ریچارد به داستانی که کیلان شب گذشته برایش تعریف کرده بود فکر کرد و کنجکـاو بـود کـه چگونـهامکان داشت کیلان آن را کوتاه تر کند.
کیلان به سادگی گفت: "دارکن رال، پسر پنیس رال، سه جعبه ي اوردن رو وارد بازي کرده، مـن اینجـا اومـدم تـادنبال جادوگر بزرگ بگردم."
ریچارد شکه شد.
از کتاب سرّّي، کتاب سایه هاي شمرده شده1، کتابی که پدرش قبل از نابود کردن آن ریچارد را مجبور کرده بود تـاآن را از حفظ کند، یک سطر در ذهنش به جلو پرید: » و هنگامی که سه جعبـ هي اوردن وارد بـازي شـوند،تاك مار شروع به رشد میکند.« بدترین کابوس ریچارد، بدترین کابوس هر کسی درحال محقق شدن بود.