نخستین قانون جادوگری

فصل پانزده

اسبها براي دویدن نیازي به تشویق نداشتند. آنها با تمام سرعتشان در مسیر جاده فرار می کردند، سوارهایشان هیچ تلاشی براي کند کردن حرکتشان نم یکردند. زوزه ي شکارچیان قلب به این تلاششان نیرو می بخشید. همانطور که سم هایشان به جاده میکوبید، آب و گل به اطراف میپاشید و باران در جویبارهایی کوچک روي پوستشان به پایین جاري بود، اما این گل بود که پیروز بود و روي تمام پاها و زیر شکمشان میچسبید و قالب می گرفت. وقتی که شکارچی ها فریادي کشیدند، اسب ها از ترس خرناسی کشیدند.

ریچارد گذاشت تا کیلان جلو حرکت کند، میخواست تا بین او تعقیب کنندگانشان قرار بگیرد. صداي شکارچیان قلب هنوز دور بود و از طرف مرز می آمد، اما او می دانست که با این شیوه اي که شکارچیان با زاویه از سمت چپشان نزدیک می شدند، دیر یا زود به آنها می رسیدند. اگر می توانستند به راست بپیچند و از مرز دور شوند شانسی براي سری عتر دویدن و فرار کردن از دست شکارچیان بود، اما جنگل، متراکم و غیرقابل نفوذ بود؛ اگر هم می توانستند راهی براي ورود به درختان سمت راست پیدا کنند، حرکتشان بسیار آهسته بود و مسلماً اگر سعی میکردند به مرگ میانجامید. تنها شانسشان این بود که در جاده بمانند و قبل از این که گرفتار شوند به باتلاق برسند. ریچارد نمی دانست چقدر با آن فاصله دارند یا این که وقتی به آن رسیدند باید چه بکنند، فقط می دانست که مجبورند به آن برسند.

همانطور که شب نزدیک می شد رنگ هاي روز به خاکستري تیره و غمناکی تبدیل می شدند. باران با ضربه هاي کوچک سرد سوزن مانندي به صورتش می خورد و با عرق گرمش مخلوط شده و از گردنش به پایین سرازیر می شد. ریچارد به بدن هاي دو دوستش که روي اسب ها بالا و پایین می پریدند نگاه کرد، و امیدوار بود که آنها به قدر کافی محکم بسته شده باشند، امیدوار بود که آنها آسیب جدي و بدي ندیده باشند، امیدوار بود که آنها به زودي بهوش بیایند. سواري کردن نم یتوانست به هیچوجه براي آنها خوب باشد. کیلان برنگشت یا به پشت سرش نگاه نکرد. او به کار خودش مشغول بود، شبح سیاه رنگ او بر روي اسب که می دوید، به جلو خم شده بود.

جاده همانطور که مسیرش را از میان درختان بلوط با ابهتی که کج و معوج بودند و از میان صخره هاي برآمده از زمین ادامه می داد، پیچ و خم می خورد. درختان مرده کمتر شدند. برگ هاي درختان بلوط، غان و افرا آخرین نشان ههاي آسمان را از سوارکاران می پوشاندند و جاده را حتی تاری کتر می کردند. هنگامی که جاده به داخل جنگلی شرجی از درختان سدر سرازیر شد، شکارچیان در حال نزدیک تر شدن بودند. ریچارد با خود فکر کرد که نشانه ي خوبیست، سدرها معمولاً جایی می روئیدند که زمین مرطوب باشد.

اسبِ کیلان در لبه ي یک سرازیري از جلوي دید ناپدید شد. ریچارد به لب هي سراشیبی تیز رسید و دوباره او را دیدکه داخل یک گودال بزرگ در زمین به پایین می رود. انبوه متراکمِ نوك درختان تا دور دس تها ادامه داشت، حداقل تاجایی که او می توانست در مه و نور کم ببیند. بالاخره، به مرداب اسکاو رسیده بودند.

همانطور که با عجله به دنبال کیلان می رفت و از میان توده هاي چرخانِ مه که با عبور آنها در خود میپیچید و می چرخید عبور می کرد، بوي رطوبت و پوسیدگی به او حمله ور شد. صداهاي تیز و سوت مانند از میان گیاهان متراکم به گوش می رسید. زوزه ي شکارچیان قلب از پشت سرشان و حالا از فاصل هاي نزدیک تر می آمد. تاك هاي جنگلی از شاخه هاي لیز و درهم پیچید هي درختانی آویزان بودند که از ریش ههایشان در آب قرار داشتند و مانند چنگال هایی به نظر می رسیدند، و تا كهاي پربرگ و کوچک تر نیز به دور هر چیزي که قدر ت نگه داشتن آنها را داشت چنبره زده بودند. به نظر می رسید هر چیزي روي چیز دیگري روئیده و دنبال به دست آوردن مزیتی است. آب، تیره و راکد، در پهنه اي بی حرکت ایستاده بود و دزدکی به زیر بوته هاي انبوه نفوذ کرده و تنه ي درختان را که قسمت پایین کنده هاشان بسیار کلفت بود در بر می گرفت. خزه ها در لای ههاي ضخیمی به روي آب شناور بودند و مانند چمنزاري آرایش شده به نظر می رسیدند. به نظر می رسید که گیاهان آبدار صداي سم اس بهایشان را می بلعیدند و فقط به صداهاي طبیعی اجازه می دادند تا بر سطح آب بپیچند.

جاده باریک شده و به مسیري تبدیل شد که تلاش می کرد تا در جایی بالاي سطح آبِ سیاه رنگ باقی بماند، و آنها را وادار کرد تا از ترس شکستن پاي اسبشان بر روي ریش هها سرعتشان را کم کنند. ریچارد دید همانطور که اسب کیلان رد می شود، سطح آب با حرکت چیزهایی در داخلش مو جهاي کوچک و آهسته اي برمی دارند. صداي شکارچیان را از لبه ي گودال شنید. کیلان با شنیدن صداي زوز هها برگشت. اگر در مسیر میماندند شکارچیان ظرف چند دقیقه به آنها می رسیدند. همینطور که ریچارد به اطراف نگاه کرد، شمشیر را بیرون کشید. شمشیر صداي زنگ خاص خود را در سطح آب تیره پخش کرد. کیلان ایستاد و در پشت سرش به او نگاه کرد.

"اونجا" ریچارد با شمشیر به سمت راستشان در آنسوي آب اشاره کرد. "اون جزیره. به نظر میرسه به اندازه ي کافی بلند هست که خشک باشه. شاید شکارچیاي قلب نمی تونن شنا کنن."

او این را امید ضعیف می دانست، اما چیز دیگري به فکرش نمی رسید. چیس گفته بود که آنها در باتلاق از شکارچیان در امان خواهند بود، اما نگفته بود چگونه. این تنها چیزي بود که به ذهنش می رسید. کیلان مکث نکرد. اسبِ خودش را مستقیم به داخل آب راند و اسب زِد را به دنبال خود کشید. ریچارد با فاصله ي نزدیک دنبالش حرکت کرد و اسب چیس را آورد، به سمت بالاي مسیر نگاه کرد و حرکاتی را از شکاف میان درختان دید. به نظر می رسید که آب بیشتر از حدود یک متر عمق نداشته باشد و کف آن مملو از گل و لجن بود. همانطور که اسب کیلان با تلاش و با حرکتی پیوسته به سمت جزیره حرکت میکرد، علف ها از ریش هي خود کنده شده و روي سطح آب شناور شده و به حرکت درمی آمدند.

بعد او مارها را دید.

بدن هایی سیاه رنگ درست زیر سطح آب می لولیدند و از همه طرف به سمت آنها می آمدند. بعضی سرهایشان را بالا آورده و در هواي مرطوب زبا نهایی قرمز رنگ را تکان میدادند. بدن هاي قهوه اي پر رنگشان نقاطی به رنگ مس بر خود داشت و تقریباًدر آب تیره رنگ ناپیدا بود و در حالی که شنا میکردند خیلی کم آبِ اطرافشان را آشفته می کرد. ریچارد هرگز مارهایی به این بزرگی ندیده بود. کیلان به جزیره نگاه میکرد و هنوز متوجه آنها نشده بود. زمین خشک خیلی دور بود. او می دانست که نمی توانند قبل از رسیدن مارها به جزیره برسند.

ریچارد برگشت و پشت سر را نگاه کرد تا ببیند که آیا امکان برگشتنشان به زمی نهاي مرتفع وجود دارد. جایی که آنها جاده را ترك کرده بودند، شب حهاي سیاه رنگ شکارچیان قلب جمع شده بودند، با خشم غرش کرده و غُرغرُ می کردند. سرهایشان را پایین گرفته و بدنهاي بزرگ سیاه رنگشان به عقب و جلو قدم برم یداشتند، میخواستند وارد آب شوند، تا به شکارشان برسند، اما در عوض فقط زوزه می کشیدند.

ریچارد نوك شمشیر را پایین آورده و در آب قرار داد، گذاشت تا شمشیر شیاري کوچک در پشت سرش ایجاد کند و خود را آماده کرد تا به اولین ماري که به حد کافی نزدیک شود حمله کند. بعد چیز غافلگیرکننده اي اتفاق افتاد. وقتی که نوك شمشیر در آب فرو رفت، مارها ناگهان برگشتند و با نهایت سرعتی که میتوانستند لولیده و از آنها دور شدند. به گونه اي جادوي شمشیر آنها را ترسانده و دور کرده بود. او نم یدانست که چرا باید جادوي شمشیر اینگونه عمل کند، اما از این اثر خوشحال بود.

آنها راهشان را از میان درختان بلندي ادامه دادند که مانند ستون هایی در میان گل ها بودند. همانطور که عبور می کردند، هر کدامشان به نوبت شاخه هاي تاك و رشته هاي آویزان خزه را کنار می زدند. وقتی که از آب هاي کم عم قتر گذشتند، نوك شمشیر دیگر به آب نرسید. مارها بلافاصله برگشتند. ریچارد به پایین خم شد، نوك شمشیر دوباره در آب فرو رفت و مارها باري دیگر برگشتند و اصلاً نخواستند که با آنها سر و کاري داشته باشند. ریچارد در این فکر بود که وقتی به زمین خشک رسیدند چه اتفاقی می افتد. آیا ممکن بود که مارها در آنجا نیز آنها را تعقیب کنند؟ آیا جادوي شمشیر خارج از آب نیز آنها را دور نگه میداشت؟ مارها میتوانستند به انداز هي شکارچیان قلب خطرناك و دردسرساز باشند.

همانطور که اسبِ کیلان بالا رفته و وارد جزیره می شد، آب از زیر شکمش به پایین شره می کرد. تعداد کمی سپیدار در بلندترین نقطه ي مرکز جزیره بود و درختان سدري در حاشی هي آب در آن سمت زمینِ کوچک برآمده روییده بودند، اما بیشتر سطح زمین با نی و تعدادي پراکنده از گلهایی با برگ هاي کشیده و نوك تیز پوشیده شده بود. ریچارد براي این که ببیند چه اتفاقی میافتد، قبل از آنکه نیاز باشد شمشیر را از آب بیرن کشید. مارها به طرفش حرکت کردند. وقتی که ریچارد از آب بیرون آمد، تعدادي از آنها چرخیدند و شنا کنان دور شدند، تعدادي در اطراف لبه ي جزیره سرگردان ماندند، اما هیچ کدام در زمین خشک به دنبال آنها نیامد.

نزدیک تاریکی هوا، ریچارد زِد و چیس را زیر سپیداري روي زمین خواباند. پارچه ي ضد آبی را از کول هها بیرونکشید و بین درختان قلاب کرد تا یک سر پناه کوچک بسازد. همه چیز خیس بود اما از آنجا که باد نمی آمد، چادرموقتی، بیشتر باران را از آنها دور نگه داشت. فعلاً هیچ شانسی براي درست کردن آتش وجود نداشت، چرا که تمام چوب هایی که یافت می شدند کاملاً خیس خورده بودند. حداقل شب سردي نبود. از میان تاریکیِ خیس، قورباغ هها به طور پیوسته به قورقورشان ادامه دادند. ریچارد یک جفت شمع را روي تکه چوبی گذاشت تا بتوانند زیر پناهگاهشان کمی نور داشته باشند.

با هم زدِ را چک کردند. به نظر نمی رسید که نشانی از جراحت دیده شود، اما او هنوز بی هوش مانده بود. وضعیت چیس هم تغییري نکرده بود.

کیلان دستی روي پیشانی زِد گذاشت. "براي یه جادوگر نشون هي خوبی نیست که چشماش این طوري بسته باشه.

نمی دونم براشون چه کار کنم."

ریچارد سرش را به دو طرف تکان داد. "منم نمی دونم. می تونیم خوشحال باشیم که اونا تب ندارن. شاید توي ساوثیون یه درمانگر باشه. من تختایی می سازم که اسبا بتونن دنبال خودشون بکشن. فکر کنم این طوري بهتر باشه تا این که دوباره مثل امروز سوار اسب بکنیمشون."

کیلان دو پتوي دیگر آورد تا دوستانشان را گرم نگه دارد؛ بعد درحالی که آب در اطرافشان چکه می کرد، او و ریچارد با هم کنار شمع ها نشستند. در تاریکی جاده، در میان درختان، چشمان زرد رنگ درخشان منتظر ایستاده بودند. همینطور که شکارچیان قلب قدم می زدند، چشمانشان به این طرف و آن طرف حرکت میکرد. گهگاه ریچارد و کیلان صداهاي پارس کردنی از روي ناامیدي را می شنیدند. هر دوي آنها شکارچیانشان را در آن سمت آب تیره تماشا کردند.

کیلان به چشمان درخشان خیره شد. "کنجکاوم که چرا اونا دنبالمون نیومدن."

ریچارد از گوشه ي چشم نگاهی به او انداخت. "فکر کنم اونا از مارها می ترسن."

کیلان روي پاهایش پرید، به سرعت اطراف را نگاه کرد و سرش به پارچه ي ضد آب فشار می آورد. با عجله گفت:

"مارها، کدوم مارها؟ من از مارها خوشم نمیاد."

ریچارد نگاهش را بالا آورد. "یه نوع مار آبی بزرگ. اونا وقتی که شمشیرو توي آب فرو کردم ازمون دور شدن. فکر نکنم نیازي باشه که نگران باشیم؛ وقتی که ما اومدم بالا روي خشکی، اونا نیومدن. فکر کنم اینجا امن باشه."

کیلان همانطور که شنلش را محکم به دور خور می پیچید با احتیاط نگاهی به اطراف کرد و بعد نشست، این بار نزدیک به او. با اخمی گفت: "می تونستی دربارشون بهم هشدار بدهی."

"منم خودم نمیدونستم تا وقتی که دیدمشون، و شکارچ یها هم درست پشت سرمون بودن. فکر نم یکردم کهانتخاب دیگه اي داشته باشیم، و در ضمن نمی خواستم تو رو بترسونم."

کیلان دیگر چیزي نگفت. ریچارد یک سوسیس و یک قرص نان سفت (آخرین نانشان) را بیرون آورد. نان را از وسط شکافت و تکه هایی از سوسیس برید و چندتا به کیلان داد. هر کدام یک فنجان فلزي زیر آب بارانی که از پارچه ي شمعی به پایین می ریخت نگه داشتند. در سکوت غذایشان را خوردند، تمام اطراف را به دنبال نشانه اي از تهدید تماشا می کردند و به آهنگ باران گوش می دادند.

کیلان بالاخره پرسید: "ریچارد، توي مرز تو خواهر منو دیدي؟"

"نه. اون چیزي که تو رو گرفته بود، هر چیزي که بود براي من به شکل یه انسان نبود، و شرط میبندم اون چیزي که من اول از بین بردم براي تو به شکل پدر من نبود." کیلان سرش را به دو طرف تکان داد که نبوده. ریچارد گفت:

"من فکر می کنم اونا فقط به شکلی ظاهر می شن که قراره اون کسی که تو میخواي ببینی رو تداعی کنن، براي این که گولت بزنن."

"فکر کنم حق با توئه." کیلان نفسی صدادار کشید و گازي به سوسیس زد. وقتی که جویدنش تمام شد اضافه کرد:

"از این بابت خوشحالم. متنفرم از این که فکر کنم مجبور شدیم به اونا صدمه بزنیم."

ریچارد در موافقت سرش را تکان داد و اطراف را نگاه کرد. موهاي کیلان خیس بودند، و کمی از آنها به کناره ي صورتش چسبیده بودند. ریچارد گفت: "با این وجود یه چیز دیگه هم هست که به نظر من عجیبه. وقتیکه اون موجود مرزي، حالا هر چیزي که بود، به چیس ضربه زد، خیلی سریع بود و همون اولین بار مستقیم به اون خورد، و قبل از این که بتونیم کاري بکنیم بدون هیچ زحمتی تو رو گرفت. درمورد زِد هم همینطور، یعنی همون بار اول اونو گرفت. اما وقتی من برگشتم دنبال اون دوتا، اون موجود سعی کرد به من حمله کنه و به هدف نخورد، بعدش حتی دیگه تلاش دوباره اي هم نکرد."

کیلان گفت: "وقتی که این اتفاق افتاد منم متوجه شدم. اون با فاصل هي زیادي از کنار تو رد شد. انگار که نمی دونست تو کجایی. دقیقاً می دونست که ما سه نفر کجاییم، اما ظاهراً نمی تونست تو رو پیدا کنه."

ریچارد دقیقه اي فکر کرد. "شاید به خاطر شمشیر بوده."

کیلان شانه اي بالا انداخت. "هر چی که بود، از بابتش خوشحالم."

ریچار اصلاً مطمئن نبود که این اتفاق به خاطر شمشیر بوده باشد. مارها از شمشیر ترسیده بودند و از آن دور شده بودند. موجودات داخل مرز هیچ ترسی نشان نداده بودند؛ فقط به نظر می رسید که آنها نمی توانند او را پیدا کنند. چیز دیگري هم بود که او را متعجب میکرد. وقتی که او موجودي از مرز را که شبیه پدرش بود نابود کرده بود، هیچ دردي

احساس نکرده بود. زدِ به او گفته بود که به خاطر کشتن با شمشیر باید بهایی بپردازد، و این که باید درد کاري را کهکرده بود حس کند. شاید دردي وجود نداشته چون آن چیز از قبل مرده بوده. شاید تمام این چیزها فقط درون سرشبوده و هیچ یک از آنها واقعی نبوده. این امکان نداشت؛ آن چیز به حد کافی واقعی بوده تا دوستانش را از پا در بیاورد.

اعتمادش از این که آن چیزي که او نابود کرده پدرش نبوده کم کم متزلزل شد.

آنها باقیمانده ي شامشان را در سکوت خوردند و او به این فکر کرد که چه کاري می تواند براي چیس و زدِ انجام دهد، که جواب آن هیچ چیز بود. زِد به همراه خود دارو آورده بود اما فقط خود زدِ میدانست چگونه از آنها استفاده کند. شاید جادوي مرز بوده که آنها را از پا درآورده بوده. زِد همراه خود جادو نیز داشت، اما آن را هم فقط خودش بود که می دانست چگونه استفاده کند.

ریچارد یک سیب بیرون آورد و آن را چند تکه کرد، دانه هایش را بیرون آورد و نیمی را به کیلان داد. کیلان نزدیک تر آمد و همینطور که آن را می خورد، سرش را به بازوي او تکیه داد.

ریچارد پرسید: "خسته اي؟"

کیلان در تأیید سري تکان داد، بعد لبخند زد. "و بعضی جاهام درد میکنه که نم یتونم اسم ببرم." یک تکه سیب دیگر خورد. "تو چیزي در مورد ساوثیون می دونی؟"

"از راهنماهاي دیگه اي که از هارتلند رد می شدن در موردش شنیدم. طبق حرف اونا، اونجا جاي دزدا و نخاله هاست."

"به نظر نمیاد از اونجور جاهایی باشه که یه درمانگر داشته باشه." ریچارد جوابی نداد. "اونوقت چه کار می کنیم؟"

"نمی دونم، اما اونا بهتر می شن، اونا حالشون خوب می شه."

کیلان اصرار کرد: "و اگه نشدن؟"

ریچارد سیب را از جلوي دهانش کنار برد و به او نگاه کرد. "کیلان، چی میخواي بگی؟"

"می خوام بگم که باید آمادگی داشته باشیم که اونا رو ترك کنیم. این که به راه خودمون ادامه بدیم."

ریچار قاطعانه جواب داد: "نمی تونیم. ما به هر دوي اونا احتیاج داریم. یادته وقتی که زِد شمشیرو به من داد؟ اون گفت که ازم می خواد تا خودمونو از مرز رد کنم. گفت که یه نقشه داره. بهم نگفته که نقشه ش چیه." از روي سطح آب به شکارچی ها نگاه کرد و دوباره تکرار کرد: "ما به اونا احتیاج داریم."

با ناخن به پوست سیب ور رفت. "اگه اونا همین امشب مردن چی؟ اونوقت چه کار میکنیم؟ ما مجبورمی شیم تا به راهمون ادامه بدیم."

ریچارد می دانست که کیلان به او نگاه می کند، اما صورتش را برنگرداند. او نیاز کیلان براي متوقف کردن دارکن رال را درك می کرد. خودش همان احساس نیاز را حس می کرد، و نمی گذاشت چیزي متوقفشان کند، حتی اگر به معناي ترك کردن دوستانش باشد، اما هنوز شرایط به آن نقطه نرسیده بود. می دانست که کیلان فقط در تلاش است تا به خودش اطمینان دهد که ریچارد عزم و اراد هي لازم و کافی را دارد. کیلان چیزهاي زیادي را براي مأموریتش از دست داده بود، چیزهاي زیادي را به رال باخته بود، درست مثل خود ریچارد. کیلان می خواست مطمئن شود که ریچارد توانایی ادامه دادن به هر قیمتی را دارد، توانایی رهبري را دارد.

شمعها به نرمی صورت کیلان را روشن کرده بودند، درخششی کوچک در میان تاریکی. بازتاب شعل هها در چشمان او می رقصید. می دانست که کیلان دوست ندارد اینگونه چیزها را به او بگوید.

"کیلان، من جستجوگرم، من بار مسئولیت رو درك می کنم. هر کاري که لازم باشه براي متوقف کردن دارکن رال انجام میدم. هر کاري. تو می تونی روي این حساب کنی. بهرحال من هیچوقت زندگی دوستانم رو ساده و ارزون خرج نمی کنم. فعلاً به اندازه ي کافی موضوع براي نگرانی داریم. بیا موضوعاي دیگه اي از خودمون نسازیم."

باران از روي درختانِ خیس به داخل آب می چکید و انعکاس هاي محوِ صدایش در تاریکی می پیچید. کیلان دستش را روي بازوي او گذاشت، گویی که بخواهد معذرت خواهی کند. ریچارد می دانست که کیلان دلیلی براي معذرت خواهی ندارد؛ کیلان فقط سعی میکرده تا با حقیقت روبرو شود، حداقل یک حقیقت ممکن. ریچارد می خواست تا او را مطمئن کند.

ریچارد درحالی که با چشمانش نگاه او را نگه داشته بود گفت: "اگه اونا بهتر نشدن، و اگه جاي امنی بود که اونا را اونجا بذاریم، پیش کسی که بتونیم بهش اطمینان کنیم، اونوقت همین کارو می کنیم و به راهمون ادامه میدیم."

کیلان سرش را تکان داد. "همه ي منظور منم همین بود."

"می دونم." ریچارد سیبش را تمام کرد. "چرا نمیري یکم بخوابی. من نگهبانی میدم."

کیلان گفت: "نمی تونم." و با سرش به شکارچیان قلب اشاره کرد. "نه درحالی که اونا اینطوري ما رو نگاه میکنن.

یا مارهایی که همه طرفمون هستن."

ریچارد لبخندي به او زد. "خیلی خوب، نظرت چیه که کمک من کنی تا تختایی که اسبا قراره بکشن رو بسازیم؟ اینطوري می تونیم صبح به محض این که شکارچیا رفتن از اینجا بریم."

نیز در مقابل لبخندي زد و بلند شد. ریچارد تبري دو دمِ با ظاهري وحشتناك را از روي چیس برداشت ومتوجه شد که تبر به همان خوبی که روي گوشت و استخوان موثر است روي چوب هم کار میکند. اصلاً مطمئن نبودکه چیس استفاده ي این گونه از یکی از سلاح هاي ارزشمندش را بپسندد؛ در واقع می دانست که چیس این کار را نمی پسندد. براي خودش لبخندي زد. نمی توانست براي گفتن این ماجرا به چیس صبر کند. در ذهنش می توانست اخم ناشی از نارضایتی دوست درشت هیکلش را تصور کند. مطمئناً چیس مجبور می شد تا داستانش را با هر تعریف براي دیگران تغییر داده و تزئین کند. براي چیس، یک داستانِ بدون تزئینات مثل گوشتی خشک و بدون روغن بود؛ بسیار بی مزه.

به خودش گفت که دوستانش باید بهتر می شدند. آنها باید خوب می شدند. ریچارد نمی توانست مرگ آنها را تحمل کند.

ساعت ها طول کشید تا کارشان را تمام کردند. کیلان که از مارها میترسید نزدیک او می ماند و در تمام مدت، شکارچیان قلب آنها را تماشا میکردند. براي مدتی ریچارد به ذهنش رسید تا سعی کند با استفاده از کمانِ صلیبیِ چیس چند تا از شکارچیان را از بین ببرد، اما نهایتاً از آن منصرف شد. چیس بابت هدر دادن پیکان هاي ارزشمند به خاطر هیچ و پوچ از دست او عصبانی می شد. شکارچیان نمی توانستند آنها را بگیرند و با آمدن صبح میرفتند.

هنگامی که کارشان تمام شد، دو نفرِ دیگر را چک کردند، بعد دوباره باهم کنار شمع ها نشستند. ریچارد می دانست که کیلان خسته است (خودش به سختی میتوانست چشمانش را باز نگه دارد.) اما کیلان هنوز نمی خواست دراز بکشد و بخوابد، بنابراین ریچارد به کیلان گفت تا به او تکیه بدهد. خیلی زود تنفس کیلان آهسته شد و خوابش برده بود. خوابش منقطع و بیقرار بود؛ ریچارد می توانست بگوید که او خوا بهاي بدي می بیند. وقتی که کیلان شروع به ناله کردن و تکان خوردن کرد، ریچارد او را بیدار کرد. کیلان به سرعت نفس می کشید و تقریباًگری هاش گرفته بود.

ریچارد در حالی که براي آرام کردن او با پشت انگشتانش موهایش را نوازش می کرد پرسید: "کابوس بود؟"

کیلان سرش را براي تأیید روي او تکان داد. "داشتم درباره ي اون چیزي از مرز که دور پاهام پیچیده بود خواب می دیدم. خواب دیدم که یه مار گنده بود."

ریچارد دستانش را دور شانه هاي او گذاشت و محکم در آغوشش گرفت. کیلان اعتراضی نکرد، اما همانطور که خود را به او چسبانده بود، زانوهایش را جمع کرده و دستانش را دور آنها انداخت. ریچارد نگران بود که او بتواند صداي تپش قلبش را بشنود. اگر هم او شنیده بود، چیزي نگفت و خیلی زود دوباره به خواب رفته بود. ریچارد به تنفس او، به صداي قورباقه ها و به صداي باران گوش داد. کیلان با آرامش خوابیده بود. ریچارد انگشتانش را دور دندانی که زیر پیراهنش بود مشت کرد. به شکارچیان قلب نگاه کرد. آنها نیز به او نگاه کردند.

نزدیک صبح وقتی که هوا تاریک بود بیدار شد. ریچارد به قدري خسته بود که سردرد داشت. کیلان اصرار

کرد که در مدتی که خودش نگهبانی میدهد، ریچادر دراز بکشد و بخوابد. ریچارد نمی خواست؛ او میخواست همچنان کیلان را در آغوشش نگه دارد، اما خواب آلودتر از آن بود که بحثی بکند.

وقتی کیلان با ملایمت او را تکان داده و بیدار کرد صبح شده بود. نور ضعیف خاکستري از میان رنگ سبز تیره ي باتلاق عبور میکرد و از میان مهی غلیظ که باعث شده بود دنیا کوچک و بسته به نظر بیاید میتابید. آبِ دور و برشان چنان بود که گویی از گیاهان در حال فساد اشباع شده است، جوشاند هاي که گهگاه بوسیل هي موجودات زند هاي که زیر سطح آب بودند موج برمی داشت. چشمان سیاه رنگی که پلک نم یزدند از میان خز هها بالا آمده و آنها را تماشا می کردند.

کیلان گفت: "شکارچیاي قلب رفتن." او خسته تر و پژمرده تر از دیشب به نظر می رسید.

ریچارد در حالی که بازوهایش را می مالید تا گرفتگی عضلاتش برطرف شود پرسید: "چند وقته؟"

"بیست، شایدم سی دقیقه. وقتی که روشن شد یدفعه با عجله رفتن." کیلان یک فنجان فلزي از چاي داغ به او داد. ریچارد نگاه پرسشگرانه اي به او انداخت.

کیلان لبخندي زد. "روي شمع نگهش داشتم تا این که داغ شد."

ریچارد از ابتکار او شگفت زده شده بود. کیلان تکه اي میوه ي خشک شده به او داد و کمی هم خودش خورد. ریچارد متوجه تبر جنگی شد که کیلان آن را به پایش تکیه داده، و با خودش فکر کرد که کیلان می دانسته چگونه نگهبانی بدهد.

هنوز بارانِ نرمی می بارید. پرندگان عجیب صداهاي تیز و متناوبی از خود درم یآوردند، مانند جیغ هایی بلند از آن

سوي باتلاق و پرندگانی دیگر از فاصله اي دور جواب می دادند. حشرات با ارتفاع چند سانتیمتر از سطح آب معلق بودند و هر از چندي صداي چلپ آب از جاییکه دیده نمی شد به گوش می رسید.

ریچارد پرسید: "زدِ یا چیس تغییري کردن؟"

کیلان به نظر می رسید که مایل به جواب دادن نباشد. "نفس کشیدن زِد آهسته تر شده."

ریچارد سریعاً رفت و چک کرد. زِد به نظر می رسید که به سختی زنده باشد. صورتش ظاهري گودافتاده و رنگ پریده داشت. ریچارد گوشش را روي سینه ي پیرمرد گذاشت و دید که قلبش به صورت طبیعی میزند، اما تنفس او آهسته تر شده بود، و بدنش سرد و مرطوب شده بود.

ریچارد گفت: "فکر کنم الان از دست شکارچیا در امان باشیم. بهتره راه بیفتیم و ببینم که میشه براشون کمکیپیدا کنیم."

ریچارد می دانست که کیلان از مارها می ترسد (او خودش هم می ترسید و همین را به کیلان گفته بود) اما کیلان نمی گذاشت ترسش مانع کاري شود که باید بکنند. کیلان به آنچه او گفته بود اعتماد کرده بود، این که مارها نزدیک شمشیر نم یآیند، و وقتی که به کیلان گفت از آب عبور کند، او بدون تامل اینکار را کرد. آنها مجبور بودند تا دوبار عرض آب را طی کنند. یک بار با چیس و زِد و یک بار براي بردن تخت هاي روان، چرا که تخ تها فقط روي زمینِ خشک قابل استفاده بودند.

ستون هاي تخت ها را به اسبها قلاب کردند، اما هنوز نم یتوانستند از آنها استفاده کنند، چرا که ریش ههاي درهم پیچیده ي درختان در جاد هي کنار باتلاق تکان هاي زیادي را ایجاد میکرد. آنها مجبور بودند صبر کنند تا از باتلاق خارج شده و به جاده ي بهتري برسند.

اواسط صبح بود که به جاده ي بهتر رسیدند. فقط آن قدر متوقف شدند که دو دوست بی هوششان را درون تخت ها بخوابانند و با پتو و پارچه ي ضدآب آنها را بپوشانند. ریچارد از این که فهمید تیرهاي چوبی تخت ها به خوبی کار می کردند راضی بود؛ تختها اصلاً سرعتشان را کم نمی کردند و گل کمکشان می کرد به خوبی روي زمین سر بخورند. او و کیلان نهارشان را روي اسب ها خورند و همانطور که کنار یکدیگر می راندند، غذا را دست به دست میکردند. فقط متوقف شدند تا زِد و چیس را بررسی کنند و در میان باران به راهشان ادامه دادند.

---------------+-

قبل از رسیدنِ شب به ساوثیون رسیدند. آن شهر کوچک مجموعه اي از ساختما نهاي بدقواره و خانه هایی بود که به صورت ناهماهنگ خودشان را میان درختان بلوط و راش جا داده بودند، تقریبامًثل آنکه خودشان را از جاده، از پرس و

جوها و از چشمان عدالت پنهان کرده باشند. هیچ کدامشان به نظر نم یرسید که تابحال رنگ شده باشند. بعضی از آنها دیوار یا سق فهایی از حلب یهاي به هم وصله شده داشتند که در بارانِ پیوسته صدا میکرد. در وسط این ازدحام پرهرج

و مرج، یک مغازه ي فروش آذوقه بود، و در کنار آن یک ساختمان دو طبقه قرار داشت. یک تابلوي حکاکی شد هي ناشیانه اعلام می کرد که اینجا یک مهمانخانه است، اما هیچ اسمی از آن ارائه نمی داد. نور زرد چراغی که از پنجره هاي طبقه ي همکف بیرون می آمد، تنها رنگی بود که در زمینه ي خاکستري روز و ساختما نها خود نمایی میکرد. کپه هاي زباله، شل و وارفته به یک سمت ساختمان تکیه داده شده بودند، و خان هي کناري نیز در تطبیق با زباله ها به یک طرف کج شده بود.

همانطور که پیاده می شدند ریچارد گفت: "نزدیک من بمون. مرداي اینجا خطرناکن."

کیلان به طرز عجبی از یک طرف دهانش لبخند زد. "من به امثال اونا عادت دارم."

ریچارد کنجکاو بود که این حرف چه معنایی دارد، اما نپرسید.

هنگامی که از در وارد شدند صحبت ها کم کم خاموش شد و تمام صورت ها برگشت. آن مکان تقریباًهمان چیزي بود که ریچارد انتظار داشت. چراغ هاي روغنی اتاقی که از دود پیپ مه آلود شده بود را روشن کرده بودند. تمام میزهایی که بدون نظم و قاعده اي چیده شده بودند، زمخت و نامناسب بودند، بعضی از آنها چیزي بیشتر از چند تخته بر روي یک بشکه نبودند. هیچ صندلی اي وجود نداشت، فقط نیمکت بود. در سمت چپ یک درِ بسته قرار داشت که احتمالاً به آشپزخانه منتهی می شد. در سمت راست در سایه ها راه پله اي بدون نرده به طرف اتاق مهمان ها بالا می رفت. کف زمین که به صورت مسیر هایی از میان زباله هاي پخش شده دیده می شد، پر از لکه هاي تیره از مواد ریخته شده بر زمین بود.

مردان آنجا، کلکسیونی از شکارچیان و مسافران و افراد دردسرساز بودند. خیلی از آنها ریشهایی ژولیده و درهم داشتند. بیشترشان درشت هیکل بودند. آنجا بوي دود و آبجو و عرق می داد.

کیلان راست و گردن افراشته کنار او ایستاد؛ او فردي بود که به این راحتی مرعوب نمی شد. ریچارد با خودش استدلال کرد که شاید کیلان باید هم همینگونه باشد. او در میان افراد پست و نخاله مانند انگشتري طلایی بر دست گدایی خودنمایی می کرد. رفتار او باعث می شد این مکان حتی بیشتر مایه ي شرمساري باشد.

وقتی که کیلان کلاه شنلش را عقب زد، تمام اطرافشان نیشخندها باز شد و مجموعه اي از دندا نهاي کج و شکسته را به نمایش گذاشت. نگاه گرسنه ي موجود در چشمان مردان با لبخندها جور نبود. ریچار آرزو کرد که کاش چیس به هوش بود.

با احساس خالی شدن ته دلش متوجه شد که قرار است دردسر بوجود آید.

مردي چهارشانه به طرف آنها آمد و متوقف شد. او پیراهنی بدون آستین و یک پیش بند که به نظر میرسید هیچ وقت سفید نبوده، پوشیده بود. فرق کله ي براق و تراشید هاش نور لام پها را منعکس می کرد و موهاي فرفريِ روي بازوانِ درشتش به نظر می رسید که با موهاي ریشش در رقابت باشند. او دستانش را با دستمال کثیفی پاك کرد و بعد دستمال را روي یک شانه اش آویزان کرد.

مرد با صداي خشکی پرسید: "کاري هست که بتونم براتون انجام بدم؟" همانطور که منتظر بود، زبانش خلال دندانی را درون دهانش می غلطاند.

ریچارد با نگاه و لحن صداي خودش نشان داد که هیچ مزاحمتی را تحمل نم یکند. "توي این شهر درمانگري هست؟"

صاحب مهمانخانه نگاهش را روي کیلان برد و بعد دوباره به ریچارد نگاه کرد. "نه."

ریچارد متوجه نوع نگاه مرد شد که برخلاف دیگر مردها، هنگامی که به کیلان نگاه کرده بود چشمانش را جاهاییکه باید نگه داشته بود. این قضیه چیز مهمی را به ریچارد گفت. "پس ما یه اتاق میخوایم." صدایش را پایین آورد.

"دو تا از دوستامون اون بیرون هستن که مجروح شدن."

مرد خلال دندان را از دهانش بیرون آورد و دستانش را روي سینهاش جمع کرد. "من احتیاج به هیچ دردسري ندارم."

ریچارد با تهدیدي عمدي گفت: "منم همینطور."

مرد کچل نگاهی به سر تا پاي ریچارد انداخت، چشمانش براي لحظه اي روي شمشیر گیر کرد. در حالی که هنوز دست به سینه ایستاده بود، چشمان ریچارد را ارزیابی کرد. "چند تا اتاق می خواي؟ من حسابی اتاقام پره."

"یکی بسه."

در وسط اتاق یک مرد درشت هیکل ایستاد. از میان دس تههایی درهم از موهاي بلند، قرمز و چسبناکش با چشمانی شریر که بسیار نزدیک هم بودند به آنها نگاه کرد. جلوي ریش پرپشتش از آبجو خیس بود. روي یک شانه اش پوست گرگی انداخته بود. دستش روي دسته ي چاقوي بلندي قرار داشت.

مرد مو قرمز گفت: "فاحشه ي گرون قیمتی با خودت داري، پسر. فکر نکنم برات مسئله اي باشه اگه ما هم بیایم اتاقت و اونو یکم دست به دست کنیم؟"

ریچارد نگاه خیره اش را روي مرد قفل کرد. می دانست که این دعوت به مبارزه اي است که تنها با خون تمام می شود. نگاهش حرکتی نکرد. دستش حرکت کرد، حرکتی آهسته به سمت شمشیر. خشمش خود را به در و دیوار می کوبید و حتی قبل از این که دستش به قبضه ي شمشیر برسد کاملا بیدار شده بود.

این روزي بود که قرار بود او مجبور شود مردان دیگري را بکشد.

تعداد زیادي مردان دیگر را.

پنجه ي ریچارد اطراف دست هي مفتول بافت، محکم شد تا جایی که بند انگشتانش سفید شدند. کیلان آستین آن دست او را که روي شمشیر بود به طور ثابت کشید. نام او را با تونِ صدایی آهسته که در آخرِ نامش بلند میشد گفت. همانطور که مادر ریچارد وقتی میخواست به او اخطار دهد تا از چیزي دوري کند، او را صدا می زد. ریچارد زیر چشمی نگاهی کوتاه به او انداخت. کیلان لبخند شیرینی به مرد سرخ مو زد.

با صدایی سنگین و از ته گلو گفت: "شما مردا کل ماجرا رو اشتباه گرفتید، میدونید، امروز روزِ تعطیلی منه. من کسی هستم که اونو براي امشب کرایه کردم." با کف دستش به پشت ریچارد زد. محکم. این کار آن قدر ریچارد را شگفت زده کرد که او خشکش زد. کیلان همانطور که به مرد سرخ مو نگاه می کرد لب بالایی اش را لیسید. "ولی اگهاون، ارزش پولی که دادم رو نداشته باشه، خوب، تو اولین نفري میشی که صدا میکنم تا جاي اونو پر کنه." لبخندي هرزه وار زد.

دقیقه اي سنگین از سکوت بوجود آمد. ریچارد با تمام قدرت در مقابل نیازش براي بیرون کشیدن شمشیر مقاومت می کرد. همانطور که منتظر بود تا ببیند ماجرا به کدام سمت میرود، نفسش را حبس کرده بود. کیلان همچنان به گونه اي به مرد لبخند می زد که فقط خشم او را عمیق تر می کرد.

مرگ و زندگی در چشمان مرد سرخ مو یکدیگر را می سنجیدند. هیچ کس حرکتی نکرد. بعد لبخندي صورت او را شکافت و با صداي قاه قاه خنده ترکید. بقیه هم سوت زدند و هورا کشیدند و خندیدند. مرد سر جایش نشست و مردها دوباره شروع به صحبت کردند و ریچارد و کیلان را نادیده گرفتند. ریچارد نفسش را با صدایی بیرون داد. مهمانخانه دار هردوي آنها را مقداري عقب تر برد. لبخندي با احترام به کیلان زد.

"ممنونم، خانم. خوشحالم که مغز شما سری عتر از دست دوستتون عمل میکند. اینجا ممکنه که به نظر شما ارزشی چندانی نداشته باشه، اما اینجا مال منه و شما همین الان اونو برام سالم نگه داشتین."

کیلان گفت: "قابلی نداشت. براي ما اتاقی دارید؟"

مهمانخانه دار دوباره خلال دندان را در دهانش گذاشت. "یکی طبقه ي بالا، انتهاي راهرو، سمت راست هست که درش قفل داره."

ریچارد گفت: "دو تا دوست همراهمون داریم که بیرونن. براي رسوندنشون به اون بالا یمقدار کمک به دردم می خوره."

مرد با تکان سرش به اتاق پر از مردان در پشتش اشاره کرد. "خوب نیست اگه این جماعت ببین که شما همراهیاي مجروح دارین. شما دوتا درست همونطوري که اونا انتظار دارن، برین بالا تو اتاقتون. پسر من توي آشپزخونه ست. ما از راه پله ي پشتی دوستاتونو میاریم بالا تا کسی نبینه. "ریچارد از این فکر خوشش نم یآمد. مرد با صداي آهسته اي گفت:

"یکم اعتماد داشته باش، رفیق، وگرنه ممکنه باعث بشی به دوستات آسیبی برسه. ضمناً اسم من بیله."

ریچارد به کیلان نگاه کرد؛ صورت او غیر قابل خواندن بود. دوباره به مهمانخانه دار نگاه کرد. مرد خشن و زمخت بود ولی به نظر نمی رسید آدم فریبکاري باشد. با این حال، جان دوستانش بود که در خطر بود. سعی کرد تا لحن صدایش به اندازه ي احساسش تهدید آمیز به نظر نرسد.

"خیلی خوب، بیل. همون کاري که تو می خواي می کنیم."

بیل لبخند کوچکی زد و همانطور که خلال دندان را در دهانش میچرخاند، سري تکان داد.

ریچارد و کیلان به اتاقشان در بالا رفتند و منتظر ماندند. سقف پایین تر از آن بود که راحت باشد. دیوارِ کنار تخت با سال ها آب دهان پوشیده شده بود. در گوشه ي مقابل یک میز سه پایه و یک نیمکت کوتاه قرار داشتند. یک چراغ روغنی با نوري ضعیف روي میز می سوخت. غیر از اینها اتاقِ بدون پنجره کاملاً خالی بود و احساس برهنه و خالی بودن به آدم می داد. اتاق بوي ترشیدگی می داد. همانطور که کیلان روي تخت نشسته بود و او را تماشا میکرد، ریچارد قدم می زد. کیلان به نظر می رسید که کمی معذب باشد. بالاخره ریچارد با گام هاي بلند کنار او آمد.

"باورم نمیشه که اون کارو اون پایین کردي."

کیلان بلند شد و در چشمان او نگاه کرد. "نتیجه چیزیه که مهمه، ریچارد. اگه من گذاشته بودم تو کاري که می خواستی بکنی رو انجام بدي، جونت به خطر بزرگی می افتاد. اونم بخاطر هیچی."

"ولی اون مردا فکر می کنن که ....."

"و براي تو مهمه که اون مردا چه فکري می کنن؟"

"نه ... ولی ..." می توانست حس کند که صورتش قرمز می شود.

"من قسم خوردم که با جونم از زندگی جستجوگر محافظت کنم. من هر کاري که براي محافظت از تو لازم باشه انجام میدم." نگاه معنی داري به او انداخت و یک ابرویش را بالا برد. "هر کاري."

درحالی که شکست خورده بود، سعی کرد کلماتی پیدا کند تا میزان عصبانیتش را نشان دهد بدون این که به گونه ي به نظر رسد که از دست کیلان عصبانی است. او در آستانه ي تعهدي مرگبار بوده. آستانه اي که تنها به انداز هي یک کلمه ي نابجا از آن باقی مانده بوده. عقب کشیدن، به طرز دردناکی سخت بوده. هنوز می توانست حس کند که خونش با هوس خشونت موج می زند. درك این که چگونه خشم، منطق و عقلانیتش را با نیازي داغ و سرخ وام یپیچید سخت بود، چه رسد به این که آن را براي کیلان توضیح دهد. اگرچه نگاه کرن به درون چشمان سبز او باعث شد آرام شود و عصبانیتش فرو بنشیند.

"ریچارد، تو باید ذهنتو همونجایی که بهش تعلق داره نگهداري."

"منظورت چیه؟"

"دارکن رال. این جاییه که ذهن تو باید بهش فکر کنه. اون مرداي طبقه ي پایین اصلاً مایه ي نگرانی ما نیستن. ما فقط باید از اونا عبور کنیم، همین. نه چیز دیگه. افکارت رو خرج اونا نکن. این کار هدر دادن افکارته. نیروتو روي وظیفه ي خودمون بذار."

ریچارد نفسی بیرون داد و سرش را به نشان قبول کردن تکان داد. "حق با توئه. متأسفم. امشب کار شجاعانهايکردي. همونقدر که من ازش خوشم نیومد شجاعانه بود."

کیلان دستانش را دور او قرار داد، سرش را روي سین هي او گذاشت و به آهستگی او را بغل کرد. تقه ي آرامی به در خورد. ریچارد بعد از این که مطمئن شد بیل است در را باز کرد. مهمانخانه دار و پسرش چیس را داخل آورده و او را با احتیاط روي زمین گذاشتند. وقتی که پسر، یک جوان باریک و دراز، کیلان را دید، فوراً و شدیداً عاشق او شد. ریچارد این حس را درك کرد؛ با این وجود از آن خوشش نیامد.

بیل با شستش اشاره کرد. "این پسر منه، رندي." رندي در خلسه بود و به کیلان خیره شده بود. بیل در حالی که با کهنه اي که روي شانه اش بود باران را از روي سرش پاك می کرد، رو به ریچارد کرد. هنوز خلال دندان را در دهانش داشت.

"بهم نگفته بودي که دوستت دل براندستونه."

هشیاريِ ریچارد شعله کشید. "مشکلی داره؟"

بیل لبخندي زد. "براي من نه. من و این مرزبان با هم اختلاف نظراي خودمونو داریم، ولی اون مرد منصفیه. برام دردسري درست نمی کنه. گاهی وقتا که توي یه ماموریت رسمی این طرفاست، اینجا می مونه. ولی مرداي اون پایین اگه می فهمیدن که اون اینجاست، تیکه پارش می کردن."

ریچارد تصحیح کرد. "اونا سعیشونو می کردند."

لبخند کم رنگی دو گوشه ي دهان بیل را خم کرد. "می ریم اون یکیو بیاریم."

وقتی آنها رفتند، ریچارد دو سکه ي نقره به کیلان داد. "وقتی برگشتن یکی از اینا رو به پسره بده تا برامون اسبا رو ببره اصطبل و بهشون رسیدگی کنه. بهش بگو که اگه شب مواظب اونا باشه و موقع طلوع آفتاب اونا رو برامون آماده کرده باشه، اون یکی سکه رو هم بهش می دي."

"چی باعث شده فکر کنی که این کارو می کنه؟"

ریچارد خنده ي کوتاهی کرد. "نگران نباش، اگه تو ازش بخواي این کارو می کنه. فقط لبخند بزن."

بیل در حالی که زِد را در بازوان درشتش حمل می کرد برگشت. رندي به دنبالش آمد و بیشترِ کول ههایشان را آورد. بیل به آرامی پیرمرد را کنار چیس روي زمین گذاشت. از زیر ابروهاي فرفر ياش نگاهی به ریچارد انداخت، بعد به پسرش رو کرد.

"رندي برو براي این خانم جوون یه لگن و یه پارچ آب بیار. و یه حوله. یه حولهي تمیز. ممکنه خانم دلش بخوادنظافت کنه."

رندي برگشت و لبخند زنان و سکندري خوران از اتاق بیرون رفت. بیل رفتن او را نگاه کرد، بعد با نگاهی جدي به ریچارد رو کرد. خلال دندان را از دهانش بیرون آورد.

"این دوتا توي وضع بدي هستن. ازتون نم یپرسم که چه اتفاقی براشون افتاده، چون یه آدم باهوش جواب منو نمی ده و من فکر میکنم که تو آدم باهوشی باشی. ما این اطراف درمانگري نداریم، ولی یه نفر هست که ممکنه بتونه کمک کنه، یه زن به اسم آدي. بهش میگن زن استخونی. بیشتر مردم ازش می ترسن. اون جماعت پایین، نزدیک محل زندگی اون نمی شن."

ریچارد یادش آمد که چیس گفته بود آدي دوستش است. اخمی کرد. "چرا؟"

بیل نگاهی کوتاه به کیلان انداخت، بعد دوباره به ریچارد نگاه کرد و چشمانش را باریک کرد. "چون خرافاتی هستن. اونا فکر می کنن که این زنه یه جورایی باعث بدبیاریه و در ضمن بخاطر این که اون زن نزدیک مرز زندگی می کنه. می گن کسایی که آدي ازشون خوشش نیاد، یه عادت بدي دارند که میفتن و میمیرن. اینم گفته باشم که من نمی گم این حقیقت داره. من خودم اینا رو قبول ندارم. فکر می کنم همه ي اینا ساخته ي ذهن خودشونه. اون زنه یه درمانگر نیست، ولی کسایی رو می شناسم که بهشون کمک کرده. ممکنه اون بتونه به شما رفقا کمک کنه. حداقل بهتره امیدوار باشید که می تونه، چون دوستاتون بدون کمک خیلی دووم نمیارن."

ریچارد انگشتانش را در موهایش فرو برد. "چه طوري این زن استخونی رو پیدا کنیم؟"

"انتهاي مسیري که روبروي اصطبل هستش به سمت چپ بپیچین. حدود چهار ساعت سواره تا اونجا راهه."

ریچارد پرسید: "و تو چرا به ما کمک می کنی؟"

بیل لبخند زد و دستان عضلانی اش را روي سینه اش گذاشت. "تو فکر کن که دارم به مرزبان کمک می کنم. اون باعث میشه بعضی از مشتریاي دیگه م پاشونو از گلیمشون درازتر نکنن و در ضمن مرزبانا با مأموریتاشون باعث میشن توي این مهمون خونه و توي مغازه ي خواروبار فروشی بغلی، از طرف دولت درآمد کسب کنم. اگه زنده موند، تو فقط مطمئن شو که اینو بهش بگی که من بودم که کمک کردم جونشو نجات بدید." با دهان بسته خند هاي کرد. "این حسابی عصبانیش می کنه."

ریچارد لبخندي زد. او معنی حرف بیل را می فهمید. چیس از این که کسی کمکش کند متنفر بود. بیل حقیقتاً چیس را می شناخت. "حتماً کاري می کنم که بفهمه تو جونشو نجات دادي." مرد به نظر خوشنود می رسید. ریچارد گفت:

"حالا از اونجایی که این زن استخونی تنهایی و با یه فاصل هي نسبتاً زیاد نزدیک مرز زندگی میکنه، و منم قراره ازش

کمک بخوام، فکر کنم ایده ي خوبی باشه اگه برایش یه چیزایی ببرم. می تونی یه محموله تدارکات براش سر همکنی؟"

"حتماً. من یه نمایند هي تأیید شده براي فروش آذوقه هستم. از هارتلند برام تدارکات میاد. البته اون شورايِ دزد بیشترشونو با مالیات پس می گیره. اگه این یه مأموریت رسمی باشه می تونم هزینشو توي دفترچ هي چوب خطم بذارم تا دولت پولشو بده."

"این یه مأموریته رسمیه."

رندي با تشت، آب و حوله برگشت. کیلان یک سک هي نقره در دستش گذاشت و از او خواست تا مراقب اسب ها باشد. رندي براي تأیید به پدرش نگاه کرد. بیل سري تکان داد.

رندي با لبخندي وسیع گفت: "فقط بهم بگو کدوم یکی از اسبا مال توئه، تا منم به طور ویژه ازش مراقبت کنم."

کیلان هم درمقابل لبخند زد. "همه ي اونا مال من هستن. از هر کدومشون مراقبت کن، جون من به این بستگی داره."

چهره ي رندي جدي شد. "می تونی روي من حساب کنی." درحالی که نم یتوانست تصمیم بگیرد تا با دس تهایش چه کار کند، بالاخره آنها را در جیب هایش فرو کرد. "اجازه نم یدم هیچ کسی بهشون نزدیک بشه." دوباره به طرف در برگشت و قتی که همه ي بدنش جز سرش بیرون رفته بود، اضافه کرد: "فقط می خواستم بدونی که یک کلمه هم از چیزایی که مرداي اون پایین دربارت می گن باور نمی کنم. و به اونا هم همینو گفتم."

کیلان برخلاف میلش لبخندي زد. "ممنونم، ولی نم یخوام تو به خاطر من خودتو به خطر بندازي. لطفاً از اون مردا فاصله بگیر. و درمورد این که با من صحبت کردي حرفی نزن، این کار فقط اونا رو جسورتر می کند."

رندي لبخندي وسیع زد و با تکان سرش قبول کرد و رفت. بیل چشمانش را در حدقه گرداند و سرش را به دو طرف تکان داد. با لبخندي به کیلان رو کرد.

"بعید می دونم روي این موضع فکر کنی که اینجا بمونی و با این پسره ازدواج کنی، مگه نه؟ براش خوبه که یه زن داشته باشه."

نگاه عجیبی از درد و اضطراب از چشمان کیلان گذشت. او روي تخت نشست و به زمین نگاه کرد.

بیل با معذر تخواهی گفت: "فقط شوخی می کردم، دختر." رویش را به طرف ریچارد گرداند. "الان براي هر کدومتون یه بشقاب شام میارم. سیب زمینی پخته با گوشت."

ریچارد با بدگمانی پرسید: "گوشت؟"

بیل خنده ي آهسته اي کرد. "نگران نباش، من جرأت نمی کنم که براي اون مردا گوشت بد درست کنم. ممکنه سرمو از دست بدم." ظرف چند دقیقه بیل برگشت و دو بشقاب غذایی که از آن بخار بلند می شد را روي میز گذاشت.

ریچارد گفت: "بابت کمکت متشکرم."

بیل یک ابرویش را بالا برد. "نگران نباش، همه ي اینا توي دفتر چوب خطم یادداشت می شه. صبح میارمش که امضاش کنی. کسی توي هارتلند هست که دستخط تو رو بشناسه؟"

ریچارد لبخندي زد. "فکر کنم باشه. اسم من ریچارد سایفره. برادرم کنسول اوله."

بیل تکانی خورد و ناگهان نگران شده بود. "متأسفم. نه از این که برادرت کنسول اوله. منظورم اینه که متأسفم که نمی دونستم. منظورم اینه که اگه میدونستم، اتاق بهتري بهتون میدادم. می تونید تو خونه ي من بمونید. جاي خیلی خوبی نیست، ولی از اینجا بهتره. همین الان وسایلتونو می برم اونجا ...."

"بیل، نگران نباش، مشکلی نیست." ریچارد به طرف مرد رفت و دستش را پشت او گذاشت تا به او اطمینان دهد.

ظاهر مهمانخانه دار ناگهان کمتر ترسناك شده بود. "برادرم کنسول اوله، نه من. همین اتاق خوبه. همه چیز خوبه."

"مطمئنید؟ همه چیز؟ ارتشو که نمی خواید بفرستید اینجا، می خواید؟"

"تو حقیقتاً کمک بزرگی براي ما بودي. من هیچ سر و کاري با ارتش ندارم."

بیل به نظر نمی رسید که متقاعد شده باشد. "تو همراه مسئول مرزبانا هستی."

ریچارد لبخند گرمی زد. "اون یکی از دوستاي منه. خیلی ساله. اون پیرمرد هم همینطور. اونا فقط دوستاي من هستن، همین."

چشمان بیل روشن شد. "خوب، اگه حقیقت داره، پس چطوره که من چندتا اتاق اضافی به دفتر چوب خط اضافه کنم؟ اونا که نمی دونن شما همتون باهم توي یه اتاق موندید."

ریچارد همچنان لبخندش را نگه داشت و چند ضربه به پشت مرد زد. "این کار اشتباهیه. من اسممو پاي این امضا نمی کنم."

بیل با صدا نفسش را بیرون داد و صورتش با لبخند بزرگی باز شد. "پس، تو دوست چیس هستی." براي خوش سري تکان داد. "حالا حرفتو باور میکنم. توي تمام مدتی که اونو میشناسم نتونستم مجبورش کنم که چوب خط منو بیش از اندازه سنگین کنه."

ریچارد تعدادي سکهي نقرهاي در دستان مرد گذاشت. "اما این کار اشتباه نیست. من از کاري که براي ما میکنیقدردانی می کنم. در ضمن متشکر می شم اگه امشب آبجو رو غلیظ تر کنی. مرداي مست خیلی راحت میمیرن." بیل لبخندي از روي فهمیدن زد. بعد ریچارد اضافه کرد: "مشتریاي خطرناکی داریا." مرد چشم هاي ریچارد را ورانداز کرد، نگاه کوتاهی به کیلان انداخت و بعد دوباره رویش را برگرداند. با موافقت گفت: "امشب مشتریاي خطرناکی دارم."

ریچارد نگاهی جدي به او انداخت. "اگه امشب هر کسی از در بیاد تو، بدون هیچ سؤالی می کشمش."

بیل مدتی طولانی به او نگاه کرد. "ببینم چه کار میتونم بکنم تا همچنین اتفاقی نیفته. حتی اگه مجبور بشم چند تا کله رو به هم میکوبم." به طرف در رفت. "شامتونو قبل از این که سرد بشه بخورید. و مراقبت خانم هم باش، اون سرش به تنش می ارزه." او به کیلان رو کرد و چشمکی زد. "و البته یه سر خوشگل."

"یه چیز دیگه، بیل. مرز داره نابود می شه. در عرض چند هفته فرو می ریزه. مراقب خودت باش."

سینه ي مرد همانطور که نفس عمیقی کشید، بالا آمد. در حالی که براي مدتی طولانی به چشمان ریچارد نگاه می کرد، دستگیره در را نگه داشته بود. "فکر می کنم که شورا برادر اشتباهی رو کنسول اول کرده. ولی خوب از اونطرفم کسی بخاطر این که نگران انجام کار درست هست عضو شورا نشده. فردا صبح وقتی که آفتاب بالا اومد و همه جا امن بود، میام سراغتون."

وقتی که او رفت، ریچارد و کیلان روي نیمکت کوچک نزدیک هم نشستند و غذایشان را خوردند. اتاق آنها در عقب ساختمان بود و مردانی که پایین بودند در جلوي ساختمان بودند، بنابراین آنجا ساکت تر از آن بود که ریچارد انتظارش را داشت. تمام چیزي که میتوانستند از جمعیت بشنوند، یک صداي همهم هي گنگ بود. غذا از آنچه ریچارد انتظار داشت بهتر بود، یا شاید هم به این خاطر بود که او داشت از گرسنگی می مرد. تخت هم برایش فوق العاده به نظر میرسید، چرا که از خستگی مثل جنازه شده بود. کیلان متوجه شد.

"تو دیشب فقط یکی دو ساعت خوابیدي. من نوبت اول نگهبانی رو بیدار میمونم. اگه مرداي پایین تصمیم بگیرن که بیان این بالا، وقتیه که یه مدت بگذره و جسارت و جرأتشونو جمع کنن. اگه اونا بیان، بهتره که تو استراحت کرده باشی."

"وقتی که خوب استراحت کردي کشتن آدما راحت تره، آره؟" ریچارد بلافاصله از این که کلامش اینگونه خارج شده بود پشیمان شد؛ قصد نداشت تا حرفش با لحنی تند به نظر بیاید. متوجه شد چنگالش را طوري گرفته که انگار یک شمشیر است.

"ببخشید ریچارد. منظورم این نبود. فقط منظورم این بود که نمی خوام تو صدمه ببینی. اگه خیلی خسته باشی نمی تونی از خودت هم خوب مراقبت کنی. من نگرانت هستم."

کیلان با چنگالش یک سیب زمینی را اطراف بشقاب چرخاند. صدایش به زحمت بیشتر از یک نجوا بود. "واقعاًمتأسفم که تو مجبور شدي توي این هرج و مرج کشیده بشی. من دلم نمی خواد که تو مجبور بشی کسی رو بکشی. دلم نمی خواست مجبور بشی اون آدماي پایینو بکشی. دلیل دیگه اي که اون کارو کردم همین بود، تا تو مجبور نشی اونا رو بکشی."

همانطور که کیلان سرش را پایین انداخته و به بشقابش خیره شده بود، ریچارد به او نگاه کرد. دیدن چهره ي دردمند بر صورت او قلبش را آزرده می کرد. به شوخی با شانه اش تکانی به او داد.

"من این سفرو به خاطر هیچ چیزي از دست نم یدادم. بهم فرصت میده تا با دوستام باشم." کیلان از گوشه ي چشمانش به او که لبخند می زد نگاه کرد.

کیلان هم لبخند زد و براي لحظ هاي سرش را روي پهلوي شان هي او گذاشت و بعد سیب زمینی اش را خورد.

لبخندش ریچارد را گرم کرد.

"چرا ازم خواستی از پسره بخوام تا به اسبا برسه؟"

"نتیجه. این چیزي بود که تو گفتی از همه بیشتر اهمیت داره. پسر بیچاره به شدت عاشق تو شده. از اونجایی که تو کسی بودي که ازش خواستی، بهتر از اونی که خود ما می تونستیم، از اسبا مراقبت می کنه." کیلان طوري به او نگاه کرد که گویی حرفش را باور نمی کند. ریچارد به او اطمینان داد. "تو این تاثیرو روي مردا داري."

لبخند کیلان کمی محو شد و ظاهري نگران و وحش تزده به خود گرفت. ریچارد دانست که دارد بیش از حد به رازهاي او نزدیک میشود، بنابراین دیگر چیزي نگفت. وقتی که خوردن غذا را تمام کردند، کیلان به طرف لگن رفت، انتهاي حوله را در آب زد و پیش زدِ رفت. با محبت و دلسوزي صورت مرد را پاك کرد، بعد به طرف ریچارد نگاه کرد.

"حالش مثل قبله، بدتر نشده. ریچارد، لطفاً بذار نوبت اول نگهبانی با من باشه، یکم بخواب."

ریچارد با تکان سرش قبول کرد، با چرخشی خود را روي تخت انداخت و ظرف چند ثانیه به خواب رفته بود. در نزدیکی هاي صبح کیلان او را براي نوبت نگهبانی اش بیدار کرد. همانطور که کیلان به خواب میرفت، او صورتش را با آب سرد شست و سعی کرد بیدار شود، بعد روي نیمکت نشست، به دیوار تکیه داد و منتظر هر نشانی از دردسر شد. یک تکه میوه ي خشک را مک زد و سعی کرد تا مزه ي بد دهانش را از بین ببرد.

یک ساعت قبل از طلوع آفتاب، ضرباتی با عجله و اضطراري به در خورد.

صداي آهسته و خفه اي گفت: "ریچارد؟ منم بیل. قفل درو باز کن. مشکلی پیش اومده."