فصل هفده
ریچارد چراغ را گوشه ي میز، نزدیک به دیوار گذاشت و با یک تکه چوبِ شعله ور آن را روشن کرد. صداي بارانِ نرم و جانوران شب از پنجره به داخل میآمد. صداي جیرجیر و فریاد حیوانات کوچکی که زندگی شبان هشان را شروع می کردند براي او آشنا بود، صدایی آرامش بخش که خانه اش را به یادش میآورد. خانه. این آخرین شبی بود که در سرزمین خودش بود و بعد از آن قرار بود به طرف سرزمین میانه برود، همانطور که پدرش رفته بود. از طنزي که در این مطلب بود براي خودش لبخند زد. پدرش کتاب سای ههاي شمرده شده را از سرزمین میانه خارج کرده بود، و حالا او داشت آن را برمی گرداند.
روي کنده ي درخت، روبروي کیلان و آدي نشست. "خوب، بگو چطوري گذرگاه رو پیدا کنیم؟"
آدي روي صندلی اش به عقب تکیه داد و دستانش را در هوا از سمتی به سمت دیگر حرکت داد. "قبلاً پیداش کردي. الآن توي گذرگاه هستی. حداقل توي ورودیش."
"و براي رد شدن ازش باید چه چیزایی رو بدونیم؟"
"گذرگاه یه خلاء توي دنیاي زیرینه، اما هنوزم سرزمین مردگانه. شما زنده هستین. جونوراي وحشی اونجا موجودات زنده رو شکار می کنن، البته اگه اون موجودات به حد کافی بزرگ باشن که توجهشونو جلب کنن." ریچارد به صورت بی احساسِ کیلان نگاه کرد، بعد دوباره به آدي رو کرد. "چه جونورایی؟"
انگشت بلند آدي به هر یک از دیوارهاي اتاق به نوبت اشاره کرد. "اینا استخوناي جونورا هستن. دوستاي شما به وسیله ي چیزایی از دنیاي زیرین لمس شدن. این استخونا نیروهاي اونا رو بهم می ریزه. براي همین بود که گفتم به دوستاتون از لحظه اي که آوردینشون داخل کمک می شده. استخونا باعث می شن تا سم جادویی از بدنشون خارج بشه و بذاره تا خواب مرگ از بین بره. استخونا پلیدي رو از این جا دور نگه میدارن. جونوراي وحشی نمی تونن منو پیدا کنن، چون اونا پلیدي استخونا رو حس می کنن و این کورشون می کنه، باعث می شه تا فکر کنن منم یکی از اونا هستم."
ریچارد به جلو خم شد. "اگه ما چند تا از استخونا رو با خودمون ببریم، این کار از ما محافظت می کنه؟"
آدي لبخند کوچکش را به لب آورد و باعث شد چشمانش چین بیفتند. "خیلی خوبه. این دقیقاً همون کاریه که شما باید انجام بدید. این استخوناي مردگان، جادویی رو دارن که کمک می کنه تا از شما محافظت بشه. ولی چیزاي بیشتري وجود داره. با دقت به چیزایی که بهتون میگم گوش کنید."
ریچارد انگشتانش را در هم فرو کرد و سرش را تکان داد که گوش می کند.
"شما نم یتونید اسباتون رو ببرید، مسیر براي اونا خیلی باریکه. جاهایی هست که اونا جا نمیشن. شما نباید از مسیرخارج بشید، انجام این کار خیلی خطرناکه. و شما نباید براي خوابیدن توقف کنید. یک روز، یک شب و بیشتر روز بعدشطول می کشه تا عبور کنید."
ریچارد پرسید: "چرا نمی تونیم براي خوابیدن توقف کنیم؟"
آدي با چشمان سفیدش به هر یک از آن دو نگاه کرد. "اونجا توي مسیر، غیر از جونوراي وحشی چیزاي دیگه اي هم هستن. اگه به اندازه ي کافی توقف کنید شما رو می گیرن."
کیلان پرسید: "یه چیزایی؟"
آدي سري تکان داد. "من معمولاً داخل گذرگاه میرم. اگه محتاط باشید اونجا به حد کافی امن هست. اگه مراقب نباشید، چیزایی هستن که شما رو میگیرن." صداي خشدارش به تلخی آهسته شد. "من بیش از حد به خودم مطمئن شدم. یه روز براي مدت طولانی راه رفته بودم و خیلی خسته شده بودم. از خودم مطمئن بودم، مطمئن بودم که خطرها رو خوب می شناسم، بنابراین کنار یه درخت نشستم، بهش تکیه دادم و یه چرت کوچیک زدم. فقط چند دقیقه." دستش را روي پایش گذاشت و آن را به آرامی مالش داد. "وقتی که من خواب بودم، یه چنگ زن خودشو روي قوزك پام محکم کرده بود."
کیلان به پیشانی اش چین انداخت. "چنگ زن دیگه چیه؟"
آدي مدتی در سکوت او را برانداز کرد. "چنگ زن حیوونیه که هم هجاي پشتش زره پوش هست و دور تا دور لب هي پایینش هم با تیغ هاي تیز پوشیده شده. زیر بدنش تعداد زیادي پا داره که انتهاي هرکدوم یه پنجه ي قلاب شکل وجود داره، یه دهن داره که مثل دهنِ زالو هست و دور تا دورش دندون داره. چنگ زن طوري خودشو دور چیزي میپیچه که فقط زرهش بیرون می مونه. پنجه هاش رو توي گوشت فرو می کنه تا محکم بچسبه و نتونی جداش کنی، بعد دهنش رو روي آدم محکم می کنه و در حالی که مدام با پنجه هاش محکم تر می چسبه، خون رو از بدنت میمکه."
کیلان همدردانه دستش را روي بازوي آدي گذاشت. نور لامپ به چشمان سفید پیرزن سایه ي محوِ نارنجی رنگی داده بود. ریچارد حرکتی نکرد، ماهیچه هایش منقبض شده بودند.
"من تبرم رو همراهم داشتم." کیلان سرش را به پایین انداخته و چشمانش را بست. آدي ادامه داد: "سعی کردم تا چنگ زن رو بکشم یا حداقل اونو از خودم جدا کنم. می دونستم که اگه این کارو نکنم، اون تمام خون بدنمو می مکه. زره اون از تبر محکم تر بود. من خیلی از دست خودم عصبانی بودم. چنگ زن ها یکی از کندترین موجودات توي گذرگاه هستن، اما اون از یه احمقِ در حال خواب سری عتره." به چشمان ریچارد نگاه کرد. "فقط یه چیز بود که میتونستم براي نجات جونم انجام بدم. دیگه نمیتونستم درد رو تحمل کنم؛ دندوناش داشتن استخون منو می خراشیدن. یه نوار از پارچه ي لباسم رو محکم دور رونم بستم و ساق پامو گذاشتم روي یه کنده. با تبر، پا و قوزکم رو قطع کردم."
سکوت داخل خانه ي کوچک شکننده بود. فقط چشمان ریچارد حرکت کرد تا با نگاه کیلان تلاقی کند. ریچارد در آن نگاه، تأسف به حال پیرزن را دید، بازتاب تأسف خودش را در چشمان او دید. نمی توانست اراده اي که براي استفاده از یک تبر براي پاي خود فرد نیاز است را تصور کند. در شکمش احساس تهوع کرد. لب هاي نازك آدي با لبخندي جدي و عبوسانه کشیده شدند. یک دستش را از روي میز رد کرد و دست ریچارد را گرفت و با دست دیگرش دست کیلان را گرفت. دستان آن دو را محکم نگه داشت.
"من این داستانو براتون تعریف نکردم که براي من تأسف بخورید. فقط براي این گفتم که شما دونفر توي گذرگاه طعمه ي چیزي نشید. اعتماد به نفس می تونه چیز خطرناکی باشه. بعضی وقتا ترس می تونه شما رو در امان نگه دارد."
ریچارد گفت: "پس فکر کنم که ما حسابی در امان باشیم."
آدي به لبخند زدن ادامه داد و یکبار سرش را براي تأیید تکان داد. "خوبه. یه چیز دیگه باقی مونده. یه جایی اواسط راه گذرگاه هست که دوتا دیوارِ مرز به هم خیلی نزدیک میشن و تقریبابًه همدیگه می رسن. به اون جا تنگه گفته می شه. وقتی که به یه صخره به انداز هي این خونه رسیدید که از وسط نصف شده، باید از وسط صخره رد بشید. اگرچه ممکنه دلتون بخواد اونو دور بزنید ولی به هیچ وجه این کارو نکنید؛ اون راه به مرگ ختم میشه. و بعد از اون صخره، باید از بین دیواراي مرز رد بشید. اون جا خطرناك ترین قسمت گذرگاهه." یک دستش را روي شانه ي کیلان گذاشت و دست ریچارد را محک متر فشرد. هر کدام را به نوبت نگاه کرد. "اونا از داخل مرز شما رو صدا میزنن. از شما می خوان که برید پیششون."
کیلان پرسید: "کیا؟"
آدي خم شده و به او نزدی کتر شد. "مرده ها. اونا می تونن هر کسی باشن که شما می شناختید و حالا مرده.
مادرت."
کیلان لب پایینش را گاز گرفت. "اونا واقعاً خودشون هستن؟"
آدي سرش را به دو طرف تکان داد. "من نمی دونم، فرزندم. اما من باور نم یکنم که اونا باشن."
ریچارد گفت: "منم فکر نمی کنم اونا باشن." تقریبابًیشتر براي مطمئن کردن خودش این را گفته بود.
آدي با صداي خشدارش گفت: "خوبه، همین فکرو ادامه بده. این فکر بهت کمک می کنه تا مقاومت کنی. اونا تو رو تحریک می کنن که بري پیششون. اگه این کارو بکنی، از دست رفتی. و به یاد داشته باش، داخل تنگه این نکته که
تمام مدت رو توي مسیر باقی بمونی حتی مهم تر هم هست. کافیه یک یا دو قدم به راست و چپ برداري و اون وقتهکه بیش از حد جلو رفته باشی؛ دیوارهاي مرز تا این حد به هم نزدیک هستن. نمی تونی از داخل دیوار به عقب قدمبرداري. هرگز."
ریچارد نفس عمیقی را بیرون داد. "آدي؛ مرز در حال فرو ریختنه، زِد قبل از این که بهش حمله بشه به من گفت که می تونه تغییرات رو ببینه. چیس گفت که قبلاً نمی شد داخل دیوار رو دید و این که موجودات داخل مرز الآن از اون بیرون میان. به نظر تو هنوزم عبور از تنگه امن هست؟"
"امن؟ من هرگز نگفتم که این کار امنه. هیچ وقت عبور از تنگه امن نیست. خیلی هایی که به خاطر طمع مشتاق بودن اما اراده ي کافی رو نداشتن، سعی کردن تا از تنگه عبور کنن اما هرگز از اون طرف بیرون نیومدن." آدي به او نزدیک تر شد. "تا وقتی که مرز هنوز اونجاست، گذرگاه هم باید باشه، توي مسیر باقی بمونید. هدفتون رو در ذهن داشته باشید. اگه لازم بود به هم کمک کنید و اون وقت از مسیر رد می شید."
آدي چهر هي ریچارد را بررسی کرد. ریچارد به طرف چشمان سبز کیلان برگشت. به این فکر می کرد که آیا کیلان و او می توانستند در مقابل مرز مقاومت کنند. به یاد آورد که چگونه دلش می خواست به داخل مرز برود، چقدر مشتاق آن بود. درون تنگه، دیوارها در دو طرفشان بودند. می دانست که چقدر کیلان از دنیاي زیرین می ترسد، و دلیل خوبی هم براي ترسیدن داشت؛ کیلان قبلاً داخل آن بوده. او خودش نیز اصلاً دلش نمی خواست به جایی نزدیک مرز برود.
اخم هاي ریچارد با تفکر درهم رفت. "تو گفتی که تنگه وسط گذرگاه هست. اون موقع نباید شب شده باشه؟ ما چطوري باید راهمون رو ببینیم تا توي مسیر بمونیم؟"
آدي دستش را روي شانه ي کیلان گذاشت تا بتواند از جایش بلند شود. همانطور که عصا را زیر بغلش می گذاشت گفت: "بیاید." همانطور که آن دو به آرامی پشت سرش می آمدند، آدي لنگ لنگان به طرف طاقچه ها رفت. انگشتان بلند و نازکش یک کیسه ي چرمی را چنگ زدند. نخِ دهانه ي آن را شل کرد و چیزي را کف دستش انداخت.
به طرف ریچارد چرخید. "دستتو بگیر بالا."
ریچارد کف دستش را بالا آورد و جلوي او گرفت. آدي دستش را روي دست او گذاشت و ریچارد وزن یک چیز صیقلی را در کف دستش حس کرد. آدي با زبان مادري اش کلماتی را زیر لب گفت.
"این کلمات میگن که من اینو آزادانه و با اختیار خودم به تو دادم."
ریچارد دید که در کف دستش یک سنگ، تقریبابًه اندازه ي یک تخم بلدرچین قرار دارد. با سطحی صاف و صیقلی، به قدري سیاه رنگ بود که به نظر می رسید گویی می تواند نور را از اتاق به درون خود بمکد. ریچارد حتی نمی توانست سطح آن را تشخیص دهد، فقط یک لایه ي شیشه اي بود که در زیرش فضایی خالی از تاریکی قرار داشت.
آدي با صداي خشدارش به طور شمرده گفت: "این یه سنگ شبه."
"و من قراره باهاش چکار کنم؟"
آدي لحظه اي تأمل کرد، چشمانش براي لحظه اي به طرف به پنجره خیره شدند. "وقتی که هوا تاریک شد و به حد کافی به نور احتیاج داشتی، سنگ شب رو بیرون بیار و اون بهت نور میده تا بتونی راهتو پیدا کنی. این سنگ فقط براي صاحبش کار می کنه، و اونم فقط بعد از این که با اختیار کامل صاحب قبلیش به اون داده شده باشه. من به جادوگر میگم که تو اینو داري. جادوگر جادویی داره که اینو پیدا کنه، بنابراین می تونه شما رو پیدا کنه."
ریچارد چند لحظه مکث کرد. "آدي، این باید خیلی ارزشمند باشه. من از قبول کردنش احساس خوبی ندارم."
"هر چیزي در شرایط مناسب خودش ارزشمنده. براي مردي که داره از تشنگی می میره، آب بیشتر از طلا ارزشمنده. براي مردي که داره غرق میشه، آب ارزش کمی داره و یه مصیبت بزرگه. الآن تو یه مرد خیلی تشنه هستی. من تشنه ي متوقف شدن دارکن رال هستم. سنگ شبو قبول کن. اگه سنگینی تعهد رو احساس کنی، ممکنه یه روزي اونو بهم برگردونی."
ریچارد با تکان سر قبول کرد، سنگ شب را داخل کیسه ي چرمی سراند و بعد آن را داخل جیبش گذاشت. آدي یک بار دیگر به طرف قفسه برگشت و یک گردنبند ظریف را برداشته و آن را به طرف کیلان گرفت تا ببیند. تعدادي دانه هاي قرمز و زرد در دو طرف یک استخوان گرد کوچک بودند. چشمان کیلان درخشیدند و دهانش از تعجب باز شد.
با ذوق فراوان گفت: "این درست مثل گردنبند مادرمه."
درحالی که کیلان دست هي موهاي تیر هاش را جمع کرده بود، آدي آن را به دور گردنش انداخت. کیلان نگاهش را روي گردنبند پایین آورد، آن را بین انگشت اشاره و شصتش لمس کرد و لبخند زد.
"فعلاً این تو رو از موجودات داخل مرز مخفی میکنه، و یه روز، وقتی که فرزندي از خودت رو حامله شدي، از اون مراقبت می کنه، و بهش کمک می کنه تا مثل تو قوي بشه."
کیلان دستانش را دور پیرزن انداخت و براي مدتی طولانی او را محکم بغل کرد. وقتی که از هم جدا شدند، صورت کیلان حالتی مصیبت زده به خود گرفت و با زبانی که ریچارد آن را متوجه نمی شد صحبت کرد. آدي فقط لبخند زد و از روي همدردي شانه ي کیلان را نوازش کرد.
"شما دوتا دیگه باید بخوابید."
"پس من چی؟ من نباید یه استخون داشته باشم که منو از موجودات مرز مخفی کنه؟"
آدي به صورت ریچارد نگاه کرد، بعد نگاهش را روي سینه ي او پایین آورد. به آرامی دستش را دراز کرد. انگشتانشدراز شدند و پیراهن او را به طور آزمایشی لمس کردند، استخوانِ زیر آن را لمس کردند. دستش را عقب کشید و بهچشمان ریچارد نگاه کرد. آدي به گونه اي از حضور دندان در آنجا خبر داشت. ریچارد نفسش را حبس کرد.
"تو به هیچ استخونی نیاز نداري، جوون هارتلندي. جونوراي وحشی نمی تونن تو رو ببینن."
پدرش به او گفته بود چیزي که از کتاب محافظت میکرده یک جانور شیطانی بوده. ریچارد فهمید علت این که آن موجودات مرزي نتوانسته بودند او را مانند دیگران پیدا کنند، دندان بوده. اگر به خاطر دندان نبود، او هم مثل زدِ و چیس از پا درم یآمد و کیلان اکنون در دنیاي زیرین بود. ریچارد سعی کرد تا چهره اش هیچ احساسی را بروز ندهد. به نظر رسید که آدي معناي سکوت را فهمیده باشد. کیلان به نظر می رسید که گیج شده است، اما چیزي نپرسید.
آدي گفت: "حالا بخوابید."
کیلان پیشنهاد آدي براي استفاده از تختخواب او را رد کرد. او و ریچارد رختخوا بهاي سفري شان را نزدیک آتش پهن کردند و آدي به اتاقش برگشت. ریچارد با به یاد آوردن این که کیلان دوست دارد نزدیک آتش باشد، چند تکه چوب دیگر در آتش انداخت. چند دقیقه اي کنار زِد و چیس نشست و با دستانش موهاي سفید پیرمرد را صاف کرد و به تنفس آرام او گوش داد. از این که دوستانش را پشت سر باقی بگذارد متنفر بود. از چیزهایی که در پیش رو بود می ترسید. به این فکر می کرد که آیا زِد می دانسته که کجا باید به دنبال یکی از جعبه ها بگردند. ریچارد آرزو می کرد که کاش نقشه ي زِد را می دانست. شاید نقشه، نوعی حقه ي جادوگري بوده که باید روي دارکن رال امتحان میکردند.
کیلان کنار آتش چهار زانو روي زمین نشست و او را تماشا کرد. وقتی که ریچارد به رختخوابش برگشت، کیلان به پشت دراز کشیده و پتو را تا کمرش بالا کشید. خانه ساکت بود و به آدم احساس امنیت می داد. در بیرونِ خانه باران همچنان می بارید. بودن در کنار آتش احساس خوبی داشت. ریچارد خسته بود. او به طرف کیلان چرخید؛ آرنجش را روي زمین گذاشته و دستش را ستون سرش کرد. کیلان به سقف خیره شده بود و استخوان گردنبند را میان انگشتانش می چرخاند. ریچارد به سینه ي او نگاه کرد که با تنفسش بالا و پایین می رفت.
کیلان همانطور که به سقف خیره شده بود، نجواکنان گفت: "ریچارد، متأسفم که مجبوریم اونا رو ول کنیم و بریم."
ریچارد نیز نجواکنان جواب داد: "می دونم. منم همین طور."
"امیدوارم به خاطر اون چیزایی که توي باتلاق گفتم، احساس نکنی که من مجبورت کردم این کارو بکنی."
"نه. تصمیم درست همین بود. هر روز، زمستون رو نزدیکتر می کنه. وقتی رال داره جعبهها رو به دست میاره،موندن در کنار اونا هیچ فایده اي نداره. اون وقت همه ي ما می میریم. حقیقت حقیقته. من نمی تونم به خاطر گفتنش ازدست تو ناراحت باشم."
همانطور که به صورت کیلان و نوعی که موهایش روي زمین ریخته بودند نگاه میکرد، به صداي ترق و تروق و هیس هیسِ آتش گوش داد. می توانست یک رگ را در گردن کیلان ببیند که با ضربان قلبش موج برمی داشت. به این فکر کرد که کیلان خوش تراش ترین گردنی را دارد که او تا به حال دیده است. گاهی وقت ها کیلان به قدري زیبا به نظر می رسید که او به سختی می توانست نگاه کردن به او را تحمل کند و همزمان نمی توانست از او چشم بردارد.
کیلان هنوز گردنبند را در انگشتانش نگه داشته بود.
"کیلان؟" کیلان به سمت نگاه او چرخید. "وقتی آدي بهت گفت که گردنبند از تو محافظت می کنه و یه روزي هم از بچه ت محافظت می کنه، تو بهش چی گفتی؟"
کیلان براي مدتی طولانی به او خیره شد. "من ازش تشکر کردم، اما بهش گفتم که فکر نمی کنم به انداز هي کافی زنده بمونم که بچه اي داشته باشم."
ریچارد لرزه هایی را بر روي پوست دستش احساس کرد. "چرا همچین حرفی می زنی؟"
چشمان کیلان با تکا نهایی کوچک، نقاط متفاوتی از صورت او را بررسی کردند. به آرامی گفت: "ریچارد، توي سرزمین من وحشی گري و جنون غوغا میکنه، جنونی که نم یتونی تصورشو بکنی. من فقط یه نفرم. اونا خیلی هستن. افرادي بهتر از خودم رو دیدم که به مقابل هي باهاش رفتن و قتل عام شدن. من نمی گم که فکر می کنم ما شکست می خوریم، ولی فکر نمی کنم زنده بمونم تا پیروزي رو ببینم."
حتی اگر که کیلان این را نمی گفت، ریچارد می دانست که کیلان فکر می کند او نیز زنده نمی ماند. کیلان داشت سعی می کرد تا او را نترساند، ولی فکر می کرد که ریچارد نیز در طی این تلاش کشته خواهد شد. به همین دلیل بود که کیلان نمی خواست تا زِد شمشیر حقیقت را به او بدهد و او را جستجوگر کند. ریچارد حس می کرد که قلبش در گلویش بالا می آید. کیلان معتقد بود که خودشان را به سمت مرگشان هدایت می کند.
به ذهنش رسید که شاید حق با اوست. به هرحال کیلان بیشتر از او درباره ي چیزي که با آن مواجه بودند اطلاع داشت. کیلان حتماً از برگشتن به سرزمین میانه ترسیده بود. اما از طرفی جایی نیز براي پنهان شدن وجود نداشت. پريِ شب به آنها گفته بود که فرار مطمئناً به مرگ منتهی می شود.
ریچارد نوك انگشتانش را بوسید و بعد آن را روي استخوانِ گردنبند گذاشت. دوباره نگاهش را بالا آورده و در چشمان لطیف او نگریست.
نجواکنان گفت: "منم پیمان محافظتم رو به استخون اضافه کردم. محافظت از تو براي الآن و از هر بچه اي که درآینده به دنیا بیاري. من هیچ کدوم از روزایی که با تو داشتم رو با یه عمر امنیت در اسارت عوض نمی کنم. من با اختیارو خواست خودم عنوان جستجوگر رو قبول کردم. و اگه دارکن رال تمام دنیا رو به جنون بکشه، اون وقت ما با یه شمشیر توي دستمون میمیریم، نه درحالی که زنجیر به با لهامون باشه. اجازه نمی دیم که کشتن ما براشون آسون باشه، اونا بهاي سنگینی رو خواهند پرداخت. اگه لازم باشه با آخرین نفسمون هم میجنگیم، و با مرگمون، بیا جراحتی بهش وارد کنیم که چرك کنه و نهایتاً اونو از پا دربیاره."
لبخندي روي صورت کیلان منتشر شد تا جایی که لبخند در چشمانش نیز دیده شد. "اگه دارکن رال تو رو مثل من می شناخت، دلیلی براي بی خوابی پیدا می کرد. از ارواح خوب متشکرم که جستجوگر دلیلی نداره تا با خشم دنبال من بیاد." سرش را روي بازوي او گذاشت. "تو استعداد عجیبی داري که باعث بشی من احساس بهتري پیدا کنم، ریچارد سایفر، حتی وقتی داري از مرگ من برام صحبت می کنی."
ریچارد لبخند زد. "دوست ها به همین درد می خورن."
بعد از این که کیلان چشمانش را بست، ریچارد براي مدتی او را تماشا کرد تا این که خواب به آرامی او را ربود. قبل از این که به خواب برود، آخرین افکارش در مورد او بود.
---------+-
نخستین نشانه هاي صبح، مرطوب و افسرده کننده بود، اما باران بند آمده بود. کیلان براي خداحافظی آدي را بغل کرد. ریچارد به پیرزن رو کرد و در چشمان سفید او نگاه کرد.
"باید ازت بخوام که کار مهمی رو برام انجام بدي. باید از طرف جستجوگر یه پیغام به چیس بدي. بهش بگو که باید به هارتلند برگرده و به کنسول اول هشدار بده که مرز به زودي فرو می ریزه. بهش بگو که به مایکل بگه براي محافظت از وستلند در مقابل نیروهاي رال ارتش رو جمع کنه. اونا باید براي مقابله با هر تهاجمی آماده باشن. نباید اجازه بدن که وستلند مثل سرزمین میانه سقوط کنه. هر نیرویی که از مرز عبور کنه باید متجاوز تلقی بشه. بهش بگو که به مایکل بگه رال کسی هست که پدرمونو کشته و این که اونایی که میان، براي صلح نمیان. ما توي جنگ هستیم و من همین الان به نبرد ملحق شدم. اگه برادرم یا ارتش به هشدار من اعتنایی نکردن، اون وقت چیس باید خدمت به حکومت رو رها کنه و مرزبان ها رو جمع کنه تا در مقابل گُردان هاي ارتش رال بایستن. ارتشِ اون وقتی که سرزمین میانه رو گرفت دقیقاً بدون هیچ درگیري و مقابل هاي این کارو کرد. اگه اونا براي گرفتن وستلند مجبور بشن بی مهابا خون بریزن، شاید روحیه شونو از دست بدن. بهش بگو که هیچ رحمی به دشمن نشون نده و هیچ اسیري نگیره. من از دادن این دستورات لذتی نم یبرم، اما شیو هي مبارز هي رال اینه، و ما هم یا با همین شیوه باهاش مقابله می کنیم یا این که با این شیوه کشته می شیم. اگه وستلند اشغال بشه، من از مرزبان ها انتظار دارم تا قبل از این که شکست بخورن،
هزینه ي گزافی رو به اونا تحمیل کنن. بعد از این که چیس ارتش و مرزبانها رو سر جاي خودشون مستقر کرد، اگهخواست آزاده که بیاد به کمک من، چون با لاتر از همه چیز ما باید جلوي دسترسیِ رال به هر سه تا جعبه رو بگیریم."ریچارد نگاهش را روي زمین پایین آورد. "بهش بگو به برادرم بگه که من دوستش دارم و دلم براش تنگ شده." نگاهش را بالا آورد و چهره ي آدي را برانداز کرد. "می تونی همه ي اینا رو یادت بمونه؟"
"فکر نکنم حتی اگه بخوام بتونم اینا رو فراموش کنم. حرفاتو به مرزبان می گم. به جادوگر می خواي چی بگم؟"
ریچارد لبخند زد. "این که متأسفم که نتونستیم براش صبر کنیم، ولی می دونم که اون درك می کنه. هر وقتی که تونست، ما رو بوسیله ي سنگ شب پیدا کنه. امیدوارم که تا اون موقع یکی از جعبه ها رو پیدا کرده باشم."
آدي با صداي خشدارش گفت: "جستجوگر نیرومند باد. و تو هم همین طور فرزندم. اوقات سختی در پیش رو هست."