فصل سیزده
اصلا برا چیته این وقت شب؟
بعدا بت میگم...
حالا بذار فردا میرم میگیرم...
تکیه دادم به مبل...
پس بگو...
دلیل اصلی هانا برای اینکه دیگه ازم نمیخواست گوشیش رو از بابا بگیرم همین بود...
دستش پر بود که صداش درنمیومد...
خیلی عصبی بودم... از خواهر پونزده ساله ام چنین انتظاری رو نداشتم... رسما داشت ما رو خر فرض میکرد...
" یاسمین "
از خواب که بیدار شدم گردن درد بدی گرفته بودم...
این اثر اون همه بیدار موندن و درس خوندن بود...
کمی گردنمو ماساژ دادم و به فرشته نگاه کردم...
اون هم خواب بود...
داخل کابینت ها دنبال یه قرص گشتم تا یکم گرفتگی گردنمو خوب کنه...
هیچی نبود...
بسته ی قرص ها فقط خاک توش بود...
فکر کردم شاید هانی و پرهام قرصی داشته باشن...
به هر حال پایین وضعیت بهتری داشت...
حواسم بود با اون سر و شکل نرم پایین... مانتویی تنم کردم و بیخیاله بستن دکمه هاش شدم...
شالی انداختم رو موهام و در رو باز کردم...
همین که خواستم برم پایین صدای هانی و پرهامو شنیدم...
ایستادم تو و نرفتم پایین...
بیا... با بدبختی پیدا شدا... از دوستم برات خریدمش...
صدای هانی اومد...
اوکی پولشو بت میدم...
پول نمیخواد که... کلا گفتم بدونی از کسی اینجور چیزی نخوای... حالا نگفتی برا چیته؟ سیم کارتتو میخوای عوض کنی؟ - زیاد سوال میپرسی پری.
خنده ام گرفت...
زهر مار... خو بگو برا چیته... تو عمرم اینقد کنجکاو نبودم...
حالا میگم برات بعدا...
دیگه صدایی نیومد و لحظاتی بعد صدای بسته شدن در به گوشم رسید...
رفتم پایین و در زدم... پرهام در رو باز کرد برام...
عه... سلام صبح بخیر...
نگاهش کردم... صورتم از درد گردنم جمع شده بود...
سلام... قرص میخوام... گردنم داره میشکنه... تو کابینت هست؟ برگشت عقب...
هانی قرص هست؟
نمیدونم... بگو بیاد خودش بگرده...
دمپایی هامو دراوردم و رفتم تو... به زور از بین اون کابینتا بسته ی قرص رو پیدا کردم ...با خوردن قرص موافق نبودم... اما اون لحظه به قدری درد داشتم که این چیزا حالیم نمیشد...
متوجه هانی شدم گه رو به روی اشپزخونه نشسته بود و جلد سیم کارت زرد رنگی هم تو دستش بود و داشت اطلاعات روی سیم کارت رو میخوند... منم مثل پرهام کنجکاو شدم بفهمم برای چی ایمو خریده... فکر نکنم سیم کارت خودش مشکلی داشته باشه... پس ...چرا؟؟ برگشتم بالا و سریع لباس پوشیدم. بدترین اتفاق ممکن کلاس داشتن بود. اونم با این حال و روز… بدتر از اون این بود که نتونی غیبت کنی...
فقط از خدا خواستم کمکم کنه بتونم تا اخر کلاس طاقت بیارم...
********
دو روز گذشت... درد گردنم یک روزه خوب شد و تونستم گردنمو تکون بدم... از درد گریه میکردم و نمیتونستم حرکت کنم... به زدن یه امپول گردنم خوب شد و از خدا خواسته سریع نفس راحتی کشیدم... قطعا جز ده درد افتضاح جهان بود...
امروز هم یکی از جلسه هامون با هانی بود... جلسه ی قبل گفته بود خیلی تمرین کنیم...
مبحث سختی جلومون بود و با وجود گردن دردم تمام تلاشمو گردم و کمی خوندم...
سر کلاس با لیدا مشغوله صحبت بودیم که در کلاس باز شد... سرمو چرخوندم سمت در...
منتظر بودم هانی رو ببینم که یهو با پرهام مواجه شدم و با تعجب نگاهش کردم...
پس...
پس خود هانی کجاس؟
تا آخر کلاس باز هم توجه همه به درس نبود... انگار فقط اون بود که میتونست توجه همه رو به درس جلب کنه...
هانی قطعا میتونست یه استاد دانشگاه پر جذبه و منظم باشه...
بعد از اتمام کلاس دوییدم دنبال پرهام...
کنارش ایستادم...
چی شد... تو اومدی؟ سری تکون داد...
اره...
خب هانی نیس؟
کار داشت... رفته شمال... گفت تا شبم برمیگرده...
تعجب کردم...
یهو شمال؟
به کسی که حرف نمیزنه... اول صبح بود رفت...
اهااا... دیدم ماشینشم نبود تو حیاط...
حالا اگه کلاس نداری برگردیم خونه...
سری تکون دادم...
نه دیگه کلاس ندارم...
" هانی "
جلوی یکی از رستوران های بین راهی ایستادم...
پیاده شدم و رفتم تو...
خسته بودم... خیلی زیاد... کم خوابیده بودم... شاید نیم ساعت...
یه سره رانندگی کردن هم اذیتم کرده بود...
پسری جلو اومد...
صبحانه چی میخورید بیارم براتون.
نگاهش کردم.
فرق نداره برام... هرچی اوردی...
سری تکون داد و رفت...
با دستام چشمام رو مالیدم. دستی به صورتم کشیدم... داشتم میمردم تا فقط به شمال برسم...
داشتم. اتیش میگرفتم...
چهره ی هانا... خنده هاش... همه جلوی چشمام بود...
چقدر احمق بودم که فکر میکردم خواهرم هنوز تو دنیای بچگیش سیر میکنه و من میتونم با خریدن کتاب و عروسک خوشحالش کنم...
باورم نمیشد که کسی که یک شب کامل باهام حرف زده بود هانا باشه...
این دختر خواهر من نبود...
باورم. نمیشد هانا اینقدر خیره سر شده باشه که به پسری که یک روز هم نیست باهاش آشنا شده سر صحبت و درد و دل رو باز کنه و حتی از درد عادت ماهیانه اش براش بگه...
گوشیمو از توی جیبم دراوردم و چند تا از پیاماشو برای هزارمین بار خوندم...
پسره یه سینی جلوم. گذاشت... یه لیوان چای شیرین... دو تا تخم. مرغ نیمرو و چند تکه نون.
بی اشتها کمی از چای خوردم... پولی رو کنار سینی گذاشتم و سریع بلند شدم و از رستوران بیرون رفتم... سوار ماشین شدم و رفتم سمت خونه...
پشت در خونه زدم رو ترمز...
چند تا بوق پشت سر هم زدم... در سریع با ریموت باز شد...
ماشینو تو حیاط گذاشتم و سریع پیاده شدم...
جلوی در ورودی مرسده رو دیدم... سلام کردم و سریع کفشامو دراوردم و رفتم تو...
سلام آقا. چی شده.
مامانم کو...
خونه ی داییتونن...
نگاهش کردم...
هانا کجاس؟
تو اتاقشون...
مگه مدرسه نداره؟؟
امروز حالشون خوب نبود مجبوری از مادرتون رفتن... نیم ساعتیه برگشتن خونه...
یه لحظه فکرم رفت سمت پیامش... یهو داغ کردم...
سمت اتاق هانا نمیای...
اون هم ترسیده بود... از همونجا رفت سمت آشپزخونه...
با سرعت خودمو به اتاق هانا رسوندم و دستگیره رو پایین کشیدم... با در قفل شده ی اتاق مواجه شدم...
درزدم...
وا کن درو...
در رو که باز کرد سریع رفتم تو...
داداشششش... چقد یهو اومدی...
خواست بغلم کنه که با دستام بازوهاشو گرفتم و نگاهش کردم...
جا خورده بود...
چیزی شده هانی؟ سری تکون دادم... نمیشناسمت هانا... تو کی هستی؟ تعجب کرد...
سریع هلش دادم جلو آینه...
ببین خودتو... راستشو بگو... دلت شوهر میخواد؟؟ از توی آینه خیره شد بهم...
هانا حرف نداری بزنی؟
نمیدونم چی میگی هانی...
گوشیتو بیار ببینم...
گوشیم دست باباس...
خندیدم...
باشه... فکر کن... چیزی یادت نمیاد؟ سری تکون داد...
نه...
دست کردم تو جیبم و گوشیو دراوردم... یکی از پیاماشو جلوش گرفتم و گفتم:
بیا بخون... بخون تا یادت بیاد...
در حین گرفتن گوشی از دستم متوجه لرزش دستاش شدم...
دستامو روی شونه اش گذاشتم...
چیزی یادت اومد ؟
نگاهم کرد... اب دهنشو قورت داد...
هانی...
فشار ارومی به شونه اش وارد کردم...
دلیل اینکارتو برام بگو...
سرشو انداخت پایین...
هانا نمیفهمم... تو همون خواهری هستی که با من سر رنگ تیشرت انگری بردز دعوا داشت ؟ یا همون که زنگ میزد بهم تا براش رمان بخرم؟ بعد اونقدر تخیلاتت رو گسترش دادی که به روزای ازدواج و شب عروسیت فکر میکنی؟ هوم؟؟ حرصم گرفته بود... عصبی بودم...
از پشت سرش دیدم داره بقیه ی پیاما رو میخونه... سریع گوشی رو از توی دستش کشیدم بیرون...
انگار واقعا یادت اومد...
بغض شکست و زد زیر گریه...
هانی منو ببخش.
خودت میتونی خودتو ببخشی؟
همش تقصیره نیوشا بود... اون منو اینجوری کرد... وگرنه من کی با پسرا حرف زدم...
سری تکون دادم...
قانع نمیشم... خودت اگه نمیخواستی درباره اش حرف نمیزدی... منو خر نکن هانا...
برگشت و محکم دستاشو دور کمرم حلقه کرد...
ببخشم...
دیگه خودمم نتونستم... بغلش کردم...
هانا تو خواهر منی... باید پاک بمونی... خیلی پاک...
گریه میکرد...
طاقت اشکای خواهرمو نداشتم...
بهم قول بده تکرار نشه...
سریع گفت:
به جون هانی...
" یاسمین "
گوشیم رو به دست فرشته دادم و گفتم:
از این عکس بزن بره... نگاهش کن... چقد جیگره...
فرشته بیشتره خودم برای نیکی ذوق میکرد...
عکسو نشون پرهام داد و این وسط تنها هانی بود که بی حرف خیره شده بود به تلوزیون و حرفی نمیزد...
این پسر خیلی عجیب بود...
عجیب ترین پسری که تو کل زندگیم دیده بودم...
هانی جذاب بود... همه چیزش... اخلاق خوبش تو اولین دیدار هر ادمی رو جذب میکرد...
چه برسه به من که سه ماه بود باهاشون زندگی میکردم...
در کنار هم چهار تا لیوان چایی با خرما و پولکی خوردیم...
هانی اونشب اولین نفری بود که خداحافظی کرد و رفت تا بخوابه...
حتی همینشم عجیب بود... هانی با حوصله و شاد یکم تغییر کرده بود... البته میدونستم حتما موقتیه و به زودی همون هانی شاد میشه...
تمام سر و صدای خونه ماله خودش بود...
خودش تنها...
********
لیدا دستمو گرفت...
بخدا ناراحت میشم تنها بری یاسی...
نه عزیزم... من خودم با اتوب.و*س. میرم گلم... تو برو به کارت برس...
تعارف میکنی؟ به شوخی اخمی کردم...
من و تعارف؟ الان دلم میخواد با اتوب.و*س برم همین... حالا دفعه بعد مجبورت میکنم تا در خونه منو برسونی خوبه؟ خندید...
باشه عزیزم... پس فعلا...
روب.و*سی کردیم و مسیرامون از هم جدا شد... نزدیک ایستگاه دانشگاه تهران بودم که ماشینی جلوی پام ایستاد...
نگاهش کردم... با دیدن روژمان کلافه پوفی کردم و گفتم:
چیزی شده؟
سلام یاسی...
سری تکون دادم.
سلام...
اومدم برسونمت خونه...
ممنون من فعلا کار دارم... نمیتونم برم خونه...
نرسونمت یعنی؟
نه لازم نیست...
چند قدم رفتم جلوتر... اونم دنبالم بود... کلافه گفتم:
میشه خواهش کنم مزاحمم نشی؟
ناخواسته صدام یکم بالارفت... دسته خودم نبود...
یهو. سرم به سمت درب دانشگاه چرخید... جلوی درب قدس چند تا پسر ایستاده بودن که از رنگ تیشرت هانی اول از همه شناختمش... به سمتم که اومد چند لحظه خودم سکوت کردم...
چشمو ابرو مدام بهش اشاره میکردم نیاد اما اون داشت نزدیکمون میشد...
... «هانی»داشتم جلو در با آرمان و رضا و میلاد حرف میزدم که یهو میلاد گفت:
ناکس اومده شبیخون به ما بزنه...
با حرفش سرمو چرخوندم و مسیر نگاهشو دنبال کردم، دیدم یه پسره چسبیده به یاسی و ولشم نمیکنه، بدون اینکه توجهی به بقیه بکنم راهمو کشیدم سمت اونا، مونده بودم چی شده که این فنچولک چسبیده به این دختره...
یاسی هم مثل چی آفتاب بالانس میزد و داد میکشید، صداش واضح نبود اما صورتش عصبانی به نظر میرسیدرفتم جلو پسره تقریبا چسبیده بود به یاسی و داشت تهدیدش میکرد...
نیای به زور میبرمت،
نمیام تو هم هیچ غلطی نمیتونی بکنی...
وقتی دستشو گرفت جوش آوردم رفتم جلو و زدم رو شونه پسره و گفتم:
مشکلی هست برادر؟
برو پی کارت...
محکم کوبیدم رو شونه اش و گفتم:
داداش مشکلی داری؟ برو رد کارت بچه قرتی...
یاسی رو محکم سمت خودش کشید و منم پسره رو هولش دادم... یاسی هینی گفت و منم عصبانی سرش داد زدم...
برو اون طرف...
پسره چسبید و یقه ام رو گرفت و گفت: تورو سننه بچه قرتی زدم تخت سینه اش که رفت عقب و گفتم:
بچه قرتی تویی که هنوز پشت لبت سبز نشده، بعدشم مزاحم ناموس مردم نشو، در ضمن هوس کردی هنوز چمنزارت سبز نشده واست یه هکتار بادمجون بکارم نه؟ - بشین بینیم، تو کی هستی؟ این خانوم ناموس منه - ناموس توئه؟ از کی تا حالا خفه شو حروم...
نذاشتم حرفش تموم شه، دستمو بردم بالا که یهو یاسی داد زد...
نزن استاد، پسرعمومه...
پسرعموت...
پسره باز رفت سمت یاسی، یاسی با صدایی که بیشتر شبیه ناله بود گفت:
نکن روژمان...
تازه مغزم راه افتاد، حالا معنی اون آفتاب بالانس هاشو درک میکردم... رفتم جلوتر و گفتم:
خانوم فرامرزی، این آقا مزاحمتون شدن؟؟
پسره بدجور چپ چپ نگام میکرد، اما ترجیح میدادم آتو دستش ندم...
نه استاد...
بعد رو به پسره کرد و گفت
ایشون استادم هستن، آقای مهرانفر...
پسره یه ذره شل شد، انگار دید که بد حرف زده و دخترعموش ممکنه بعدا دچار مشکل بشه...
اومد جلوتر و دستش رو دراز کرد مثلا دست بده و گفت:
شرمنده، یه دعوای خانوادگیه...
بدون اینکه محل به دستش بذارم گفتم:
این خانوادگی جاش تو خونه است نه خیابون...
بعدش راهمو کشیدم سمت بچه هاوقتی از محور دید اونا دور شدم شماره یاسی رو گرفتم:
جانم فرشته؟
چی شده یاسی؟
جدی میگی، ای بابا... الان باید یادم بندازی؟؟
چی داری میگی؟؟
ببین یعنی اصلا زمان نمیده، من انقدر درگیر بودم یادم رفته...
خوبی؟
باشه الان میام، برو همون کافی نته منم میام...
بدون اینکه بفهمم چی داره میگه قطع کرد و منم بی جواب گذاشت... آرمان و میلاد و رضا مثل پنگوئن دنبالم راه افتاده بودن
چی شده داداش؟ن گاهی به آرمان کردم و گفتم:
نمیدونم چیزی گفت؟؟
وقت نشد جوابشون رو بدم، گوشیم زنگ خورد و با دیدن اسم یاسی سریع جواب دادم...
چی شد؟
پیچوندمش
چی رو؟ کجایی تو؟
بیا دم رستوران... بیا اینجا تا بگم...
سریع از بچه ها خداحافظی کردم و رفتم پیشش...
تا رسیدم سوار ماشین شد و گفت:
گیر داده بود شب برم خونشون وقتی زنگ زدی گفتم یه پروژه دارم که تحویل ندادم و پیچوندمش...
نگاهش کردم... ته نگاهش یه خوشحالی بود، منم حرفی نزدم و رفتم سمت خونه...
" هانی "
با فرشته و یاسی رفته بودیم قنادی... طرف یه البوم عکس گذاشت جلومون...
دخترا باهاش سرگرم شدن... من که کلا همه رو یه شکل میدیدم و فقط میخواستم زودتر برگردم... منم برای خودم دور میزدم تا یه چیزی ببینم و هوس کنم و دلی از عزا دربیارم...
بادوم زمینی های ترد و تازشون چشمم رو گرفته بود
بی زحمت دو کیلو میکشین
با حرفم یاسی یه لحظه سرش رو از روی آلبوم بلند کرد و نگاهم کرد، منم شونه ای بالا انداختم و با اشاره فرشته باز حواسش به اون پرت شد دختر جوونی که پشت صندوق نشسته بود گفت:
تا میکشن بیاین فیش بگیرین
یه لحظه یاد داروخانه افتادم، رفتم و گفتم چقدر شد؟ - هجده هزار و پونصد کیلویی 9000 تومنش رو دیده بودم ولی درگیر اون پونصدی تهش بودم کارتم رو از کیف پولم بیرون کشیدم و گفتم:
کارت خوان که دارین؟
البته
کارتم رو گرفت و منم رمزم رو بهش گفتم... دستامو تو جیب شلوارم گذاشتم و منتظر شدم صندوق داره با قر و قمیش بره کارتم رو بکشه و بیاد... یاسی و فرشته هم با خودشون حسابی درگیر بودن رفتم بالا سرشون و گفتم:
قصد ندارین سفارش بدین؟ کلاس دارما فرشته آلبوم رو گرفتم جلوم و گفت:
ببین اینو، این و اینم هست، به نظرت کدومش
همشون که یه شکله
با این حرفم قیافه هردوشون رفت تو هم و فرشته هم گفت:
منو بگو از کی میپرسم
بعد نیم ساعت علافی بالاخره سفارش دادن و از قنادی زدم بیرون، آخر هفته تولد پرهام بود و فرشته هم میخواست حسابی سنگ تموم بذاره، خوب بود، چهلم پدرش هم تموم شده بود و به این جشن نیاز داشت، به این تغییر، به این شاد بودن... خوشحالیش رو دوست داشتم، حسش که با یاسی قسمت شده بود رو هم دوست داشتم
دخترا رو رسوندم خونه و رفتم دانشگاه، امروز با گروه یاسی اینا کلاس نداشتم، بعد دانشگاه تو فکر این بودم که برای پرهام چی کادو بگیرم، دیده بودم گوشیش خراب شده، باید یه گوشی خوب براش میگرفتم...
فرشته کچلم کرد بس که سفارش کرد پرهام رو تا شب بیرون نگه دارم، حالا من مونده بودم این بشر رو چطوری خرش کنم... خلاصه رفتیم بیرون البته به هوای ارسال یه بسته پستی واسه هانا، بعدش بردمش ایران زمین که مثلا میخوام لباس بخرم، هرکار میکردم ساعت نمیگذشت، منی که زود جنس مورد نظرمو گیر میاوردم کل ایران زمین رو داشتم شخم میزدم بلکه ساعت بگذره... وسط اون گشت و گذارا به فرشته اس ام اس میدادم که بابا تابلو شدم زودتر کاراتونو بکنید دیگه... پرهامم کلا مشکوک نگاهم میکرد - هانی حالت خوشه؟
جلوی یه عروسک فروشی وایساده بودیم، بدون اینکه نگاهش کنم گفتم:
به نظرت کدوم بهتره؟
خوبی؟ میخوای عروسک بخری؟
واسه چیز میخوام
واسه چیز؟
خب تو بگو کدوم
تو چیزشو مشخص کن من بگم کدوم بهتره، هانا؟
نه
پس چیز یاسیه؟
چی؟
یکی زد رو شونه ام و گفت:
چی و زهر مار... دلت رفته نه؟ میخوای براش کادو بخری
برو بابا اصلا بریم
ببین این خرسه رو ببین، این دخترا بهش میگن شاسخین، دوستشم دارن، خواستی بخری این خوبه ها - برو بابا رفتم سمت کافی شاپ و اونم اومد،
پری یه قهوه بزنیم؟
پری و زهر مار... مگه نگفتم نگو پری
میای یا نه؟
گرمه بابا، قهوه نه، یه نوشیدنی خنک
بریم پس
پشت یکی از میزا نشستیم و گارسون اومد، هردوتامون سفارش آب پرتقال و کیک دادیم، دستمو روی دکمه گوشیم گذاشتم تا صفحه اش روشن بشه ببینم فرشته اس ام اس داده یا نه - میشه بگی این چیز چرا هی اس ام اس میده - به تو چه
والا روتم زیاده، بی ادب هم هستی
تو از شلوار جینه خوشت نیومد؟
نه، فرشته دوست نداره اینطوری بپوشم
زن ذلیل
بذار ببینم وقتی چیز نظر داد چی بپوشی و چی نپوشی جرئت داری بگی نه
من با چیز کنار میام تو نگران نباش
نیستم
با اومدن گارسون بحثمون کشید سمت طعم و مزه آب میوه و اینکه کدوم بهتره و کجاها بهترین آب میوه رو داره
بالاخره فرشته اس ام اس داد بیاین خونه
ساعت نزدیک 8 بود، خوب شد گفتم دیگه پرهام کلافه شده وگرنه معلوم نبود چی میشد با پرهام رفتیم خونه، وروجک ها چراغا رو خاموش کرده بودن، یه نوری از ته اتاق نشیمن میومد، رفتیم تو،
با رفتن ما صدای جیغ و تولدت مبارکشون بلند شد
روی میز وسط مبل کیک رو گذاشته بودن و دور تا دورش رو شمع چیده بودن، فضا کلا رمانتیک بود، کادو ها رو هم زیر میز جا داده بودن
پرهام حسابی خوشحال شده بود، میدونستم روش نمیشد وگرنه فرشته رو بغل میکرد ،خوب بود یاسی رو میاوردم پایین اونو میفرستادم بالا امشب!
فرشته شمع های روی کیک رو روشن کرد و گفت:
آرزو کن و فوتشون کن
پرهام نگاهی به فرشته کرد و چشاشو بست و یه چیزی زیر لب زمزمه کرد و بعدش شمع ها رو خاموش کرد، صدای دست زدن دخترا یه لحظه هم قطع نمیشد، چاقو رو دادیم دستش تا کیک رو ببره، نگاهم به یاسی افتاد، یه لباس همرنگ اسمش پوشیده بود ،قشنگ شده بود، خواستنی بود
سرمو انداختم پایین، این نبود اون قول و قراری که با خودم گذاشته بودم،با سقلمه پرهام سرمو چرخوندم، انگشتش که خامه کیک روش بود رو به صورتم مالید و گفت:
چیز تو گلوت گیر نکنه، بیا کیک بخور فرشته کلافه گفت:
اول کیک؟ پس شام چی؟
پرهام یه گوشه لم داد و گفت: اونم میخوریم، بذار حالا اینو فعلا دریابیم