گلشیفته

فصل سه

پی شونیم و ب*و* سید و گفت_ سخته..میدونم خیلی سخته دوری از خونواده اونم ناغافل.منم طعم این دوری رو چشتتیدم.منم از خونوادم جدا شتتدم ولی موقع ازدواجم از یه شتتهر دی گه.ولی تو هنوز خیلی ب چه ای واستتته این جدایی.ولی میدونی یه روزی از یه جایی باید قوی بشتتی و بتونی روی پای خودت بایس تی باید از پم مش کلاتت بر بیای.میدونم دلتنگی بد چیزیه ولی من مطمئنم تو دختر اروم و صتتبوری هستتتی.ولی ازت میخوام تا وقتی که خونوادت و پیدا نکردی من و خونوادم و از خودت بدونی و خودت و جزیی از ما.نمیگم واس ت میتونم مثل مامانت بش م ولی میتونی منو خاله فاطمه ص دا کنی.میتونم که خالت بشم؟

میدونی من خواه*ر*زاده ندارم و هیچ وقتم نمیتونم خاله بشم پم دوست دارمخاله تو بش م.س هرابم میتونه عموت بش ه.ما کنارتیم تا هروقت خونوادت پیدا بشتتن.ما ازت حمایت میکنیم.پم فکر نکن که تنهایی.اول خدا و بعدم ما کنارتیم.هانی و پسرا رو خواهر و برادرات بدون.باشه گلم؟

حرفاش ارومم کرد.مخصوصا که خودش هم مهربون با یه صورت نورانی بود.

چکار باید میکردم؟س نم انقد کم بود که نخوام به چیزای دیگه فکر کنم و فقط دلم دنبال یه خورده محبت بگرده.کاری کردم که هیچ وقت ازش پشتتیمون نشدم.اروم گفتم_مرسی خاله.

لبخند زد و گفت_نمیدونم چرا انقد به دلم نشستی.

به پایان رسیده ام اما نقطه نمیگذارم

ویرگول میگذارم...این هم امیدی است شاید که برگردی

از فردای اون روز عمو س تهراب اف تاد دن بال پ یدا کردن خونوادم.خیلی گشتن.عکم منو تو روزنامه هایی که تو کل کشور پخش میشد چاپ کردن.به پلیم مدام ستتر میزدن ببینن خبری از خونوادم یا اونا که منو دزدیده بودن پیدا شده یا نه که همیشه هم جواب منفی بود.

یه هفته گذشته بود و کبودی دست و پاهام خیلی کمتر شده بود.چشمام خوب شده بودنو خراشیدگی هاش کمتر.صورتم داشت به حالت اولش درمیومد ولی هنوز تا خوب شدن کامل خیلی جا دا شت.راحت تر راه میرفتم و باند سرم رو باز کرده بودم.انگشتتتای دستتتم یکم کمرنن ش تده بود ولی پاهام هنوز درد میکرد.راحت تر میدوییدم و راه میرفتم.اولاش اونجا حم غریبی داشتم ولی با حضور هانی و حسام یخ منم کم کم اب شد و باشون راحت تر بودم.با حسام

صمیمی شده بودم ولی امیر سام نه زیاد.اخه اونم مثل شهاب کنکوری بود و همش تو اتاقش در حال درس خوندن.

یه روز با خاله فاطی و عمو ستتهراب و هانی اومده بودیم خرید واستته من.اخه هیچ لباس ندا شتم.موقع برگ شت یهو چ شمم خورد به همون کتابفرو شی سر کوچمون که اون روز رفتم پیشش.

اولش زبونم بند اومده بود ولی یهو داد زدم_عمو ..اینجا..اینجا خونمون..

عمو یهو زد رو ترمز و گفت_کجاست عمو؟

کتابفروشی رو نشونش دادم و گفت_همینجاست که اومده بودم اون روز کتاب خریدم.خونمون تو این کوچه است.

عمو دنده عقب گرفت و پیچید تو کوچه و بهش پلاک و گفتم_6/1 با دیدن در م شکی و طلایی خونمون ا شک به چ شام ن ش ست .حم میکردم خونوادم و دارم میبینم.

عمو جلوی خو نه ن گه داشتتتت.پ یاده شتتتد. خا له هم پ یاده شتتتد ولی من نتون ستم. شاید دیگه نمیخوا ستم نا امید ب شم.تازه دا شتم اروم می شدم.قلبم تو سینه به در و دیوار میکوبید.چشمام و بسته بودم .محکم.چشمام داشت سیاه می شد ولی نمیخوا ستم باز شون کنم.میخوا ستم موقعی بازش کنم که مامان و اولین نفر ببینم.

نمیدونم چقد گذشتت که هانی دستتش و گذاشتت رو دستتم و گفت_باز کنچشمات و گلی...کسی در و باز نکرد..

میدونستم..چرا امید داشتم کسی داخله که منتظر منه..هه.. کسی منو دوستنداره..اونا ولم کردن و رفتن..

چشمام و باز کردم و با باز شدنشون از چشمام سیل جاری شد...

عمو و خاله نشتتستتتن.روشتتون نمیشتتد من و نگاه کنن..اینا چرا ..شتتما اخه چرا..من باید شرمندشون بشم..

_عمو ؟

عمو سهراب_جانم دخترم؟

_خونه مریم دوستم تو همین کوچست میگم..شاید اونا خبری داشته باشن؟ عمو لبخند زد و گفت_اونجا هم میریم عمو .پلاک و بده؟

ادرس و گفتم و رفتیم در زدیم و مریم با مامانش در و باز کردن مثل اینکه جایی میخواستتتن برن.با دیدن مریم خودم و تو آ*غ*و*شتتش انداختم و کلی گریه کردم و مریمگفت_این چند وقت کجا بودی؟مامانت اینا که رفتن؟تو چرا باشون نرفتی؟

مامان مریم با خاله و عمو ا شنا شد و عمو ازش درباره مامان اینا پرسید.مامان مریم گفت_ببخشید ولی شما از اقوامشونید؟

خاله فاطی کمی از جریان و براشون گفت و پرسید که از خونوادم خبر دارن که گفت_را سیاتش چند وقت پیش خونواده اقای ا شراق و چمدون به د ست دیدم .مهر بان خانم نا خوش احوال بودن گفتن که داریم میریم پیش خونوادمون امریکا.ولی چیزی از گلشیفته و اتفاقی که براش افتاده بود نگفتن.

خاله فاطی_شماره تلفنی ادرسی چیزی به شما ندادن؟

مامان مریم گفت_نه متاسفانه هیچی...

رفتن.پم واقعا رفتن.شتتاید تا الان امید داشتتتم که نرفتن ولی الان همش این جمله تو سرم چرخ میخورد .. از ایران رفتن..چیزی از گلشیفته نگفتن..

بی ک سی و تنهایی خودش و بهم بد طور ن شون میداد.حالم دا شت بد می شد ولی دیگه نمیخوا ستم ضعیف با شم.از عمو خوا ستم منو ببر خونه.از مریم و مامانش خدافظی کردم و خاله شماره و ادرس خونشون و داد به مامان مریم که اگر خبری ش تد اطلاع بده و هم مریم و بیاره پیش من که دلتنگی نکنم.با بی حالی و دلی پر درد برگشتیم خونه.

تو حیاط امیر س ام با دیدن رنن پریده و چش مای گریونم متعجب نگام کرد و گفت_چی شده؟

هانیه گفت_رفتیم در خونشون نبودن همسایشون گفت رفتن امریکا.نه شماره نه ادرسی ازشون داشتن.

بغض داشتتت از درون منفجرم میکرد ولی نمیخواستتتم جلوی بقیه گریه کنم .س ریع دوییدم تو اتاقم.ولی اخرین لحظه ص دای عمو س هراب و ش نیدم که گفت_دختر نمیتونی یه دقیقه زبون به دهن بگیری؟

در و بستتتم و رفتم رو تختم خوابیدم و گریه کردم .حم تلخ طرد ش تدن و از همون بچگی احساس کردم.خیلی حم مزخرفیه .خیلی.

از اون شب یه هفته گذ شت و بازم هیچ خبری از خونواده فراری من ن شد.اون ش تب بعد از ش تام عمو ستتهراب ازهممون خواس تت که تو س تالن جمعب شیم.نمیدون ستم قراره چی ب شنویم ولی میدون ستم احتمالا راجبه منه.اگه اوناهم منو نمی خواستن کجا باید میموندم؟تو خیابونا.

با پاهایی لرزون و دلی نگرون با هانی رفتیم و نش س تیم.حس ام با س رعت ازکنارمون رد شد و پرید رو مبل و چهارزانو نشست رو مبل.امیر سام ولی اروم و اه سته اومد و ن ش ست کنار ح سام.عمو و خاله با هم اومدن و خاله یه سینی چایی دستتتش بود.همه نگاه ها به عمو ستتهراب بود.که بالاخره یه نگاه بهم انداخت و به حرف اومد.

عمو ستتهراب_گلشتتیفته جان .عزیزم خودت میدونی که خیلی تلاش کردم تا خونوادت و پیدا کنم.هرجایی که فکرش و بکنی گشتتتم.جاهایی که تو حتی خبر نداری.اینجا هم که ک سی رو ندارین یا شماره ای ادر سی.بهت حق میدم با این س ن چیزی ازش ون ندونی.میدونی من و خاله فاطی تص میم گرفتیم که اگه تو را ضی با شی از این به بعد اینجا و با ما زندگی کنی.تو وا سه من با هانیه هیچ فرقی نداری.به دل هممون نشتتستتتی.خب حالا عمو جون نظرت چیه دوست داری با ما و اینجا زندگی کنی؟

تعجب کردم .فکر نمیکردم که همچین حرفایی بشتتنوم.یعنی اونا حاضتترن با دا شتن سه تا بچه م سئولیت منم به عهده بگیرن.یعنی باید از این به بعد به این خونواده جدید عادت کنم.یعنی باید به جای شتتیدا بگم هانی.پم مامان و بابای خودم چی؟نگاهم از صورت خندون هانیه و شوخ ح سام گذ شت و رو امیر ستتام متوقف شتتد.ناراحت بود؟نبود .متعجب بود و بهت زده.شتتاید اونم باور ندا شت.ولی اگه ناراحتم بود مهم نبود .چون من جایی رو ندا شتم غیر از اونجا.

چی میگفتم؟میگفتم نه عمو جون مزاحمتون نمیشتتم همون تو خ یابونمیخوابم.مرسی.

با لبخندم ازشون تشکر کردم.خاله فاطی گفت_مطمئنم بچه ها هم از تصمیم ما خوشحالن که یه خواهر دیگه بهشون اضافه شده.

بچه ها ما تصتتمیم گرفتیم اتاق مهمان رو واس ته گلی اماده کنیم.گلی دیگه نمیخوام اینجا احساس غریبی کنی.باشه؟

چی میخواستتتم بهتر از این.فردای اون روز با عمو خاله و هانی رفتیم خرید و در کمتر از س ته روز اون اتاق س تاده بی روح تبدیل ش تد به یه اتاق دخترونه ناز.اتاق با کاغذ دیواری به رنن صتتورتی و خاکستتتری در اومد با پرده های صورتی.یه تخت خو شرنن خاک ستری و کمد خاک ستری .میز تحریر و کلی عروسک.کلی لباس و وسیله های لازم یه دختر بچه 11 ساله.قرار شد پروندم و از مدرستته قبلیم بگیرن و یه مدرستته راهنمایی نزدیک خونه با هانیه ثبت نام کنند.قرار شتتد به فامیل و اشتتناهاشتتون بگن که خونواده من رفتن امریکا ولی چون محیط اونجا رو مناسب سن من ندونستن و ما هم اینجا کسی رو نداریم و از اونجایی هم که از دوستتتان خانوادگی عمو اینا هستتتیم من اینجا موندم و خانوادم چند ماهی یه بار میان ایران که منو ببینن.نمیدونم ش اید دلیل مس خره ای بود ولی به هر حال بهتر از دزدیده شدن و ول کردنم تو بیابونا و طرد شدن بود.

دیگه واقعا به خونواده جدیدم عادت کرده بودم به حستتام شتتوخ و شتتیطون بههانی مهربون به عمو و خاله ای که هیچی وا سم کم نذا شتن حتی به امیر سامکه همیشتته جدی بود و ستتاکت ولی دل خیلی مهربونی داشتتت که اینو من باتموم بچگیم فهمیده بودم

روزها گذ شت و گذ شت تا ر سید به الان هفت سال بعد.الان من گل شیفته یه دختر 18 سالم.تو تموم این سالا این خونواده جدیدم واسم از همه دنیا عزیزتر بودن.انقد دوسشون دارم که حاضرم واسشون جون بدم.تو این سالا خیلی چیزا عوض شتتتده.من و هان یه با هم درس خو ندیم و هردومون کنکور دادیم و هردومون هم کاردانی کامپیوتر قبول شدیم.یه جا باهم.خیلی خوشحالم.خیلی.

امیر سام دیگه اون پ سر دراز و لاغر مردنی جوش جو شی با صدای خرو سی نیست.الان به لطف باشگاه و ورزشای سنگین و رژیمای مختلف تبدیل شده به یه پسر قد بلند و چهار شونه با استایل خیلی رو فرم.لا مصب هرچی بپوشه تو تنش شیکه.صورت معمولی داره.چیز خیلی زیبایی تو صورتش نیست ولی یه جذابیت خا صی تو صورت شه.پو ست گندمی موهای خوش حالت قهوه ای سوخته .بالاخره انقد درس خوند و خوند تا تبدیل شد به مهندس.فوق لیسانم مهند سی شیمی.هم خودش هم فرید صمیمی ترین دو ستش.هردو شون در کنار درس خوندن یه شتترکت تولید لوازم ارایشتتی هم تاستتیم کردن و خیلی موفقن.فرید هم مثل امیر سام خیلی عوض شده هردو شون با هم درس خوندن و تلاش کردن .چیزی که تازگیا کشتتف کردم و اعتراف خود هانیه اینکه بهم دیگه علاقمند ش دن.حس ام هم ش ده یه جوون 20 س اله دانش جو.مهندستی معدن میخونه.ح سام صورت زیبا و دختر ک شی داره.اونم هیکل ساخته ولی امیر ستتام یه چیز دیگه استتت.چقد دوستتت داشتتتم بدونم الان شتتهاب چی میکنه.بالاخره به ارزوش رسید؟دکتر شده؟شایان چی ؟همیشه دوست داشتخلبان بشه.شیدا الان یه دختر 14 ساله جذاب باید باشه. اه..خدایا فقط ازت میخوام دیدارمون به قیامت نیفته...

یه نفم عمیق کشتتیدم و چشتتمم به ستتاعت افتاد انقد غرق خاطراتم بودم که نفهمیدم کی ساعت 1/5 شد.اح ساس گرسنگی میکردم.ام شب بی خوابی به کلم زده بود.رفتم تو اشپزخونه و یه دونه کباب شامی برداشتم و در عین خوردن رفتم تو حیاط و رو تاب حصتتیری نشتتستتتم.تو فکرای خودم غرق بودم که در کوچه با ریموت باز شد و ماشین امیر سام اومد تو.

امشب با فرید شام بیرون بودن.این هنوز خونه نیومده بود؟از ماشین پیاده شد و اروم اومد ستتمت من.با تعجب نگام میکرد.بازم مثل همیشتته خوشتتتیپ و جذاب.بوی عطرش از همینجا هم بیداد میکرد.خنده ی رو لبام و که دید با تعجب بیشتری نگام کرد و گفت_با جنا واسه هم جوک تعریف میکردین؟ یهو زدم زیر خ نده که گ فت_ نه دی گه واق عا ترستتوندیم.گلی خوبی به چی میخندی؟بسم الله...

_سلام.خفاش شب.الان چه وقت اومدنه؟

امیر سام_علیک بر پری خوشگله.تا الان چرا بیدار موندی؟

_همینجوری.خوابم نبرد.تو نگفتی کجا بودی؟خانم بچه ها رو برده بودی ددر

؟

خندید و گفت_اره دیگه .بیچاره ها اونا هم دل دارن دیگه .نیاز به تفریح دارن.

دست کرد تو جیب کت تکش و یه بسته شکلات تلخ در اورد و گرفت سمتموگفت_اینم مخصوص پری خوشگله.

_وای مرسی سامی.اتفاقا تموم کرده بودم.

یه چشمک زد و گفت قابل نداره و رفت داخل.

تو این خونه فقط من به شتتکلات تلخ علاقه داشتتتم که همیشتته امیر ستتام یا بعضی وقتا حسام واسم میخرید.من حتی عطر مخصوصمم شکلات تلخ بود.

اروم بلند شتتدم و رفتم داخل اتاقم ستتمت گوشتتیم.مطمئن بودم تا الان دیگه رسیده.

اره رسیده بود.بازش کردم.نوشته بود_

همه میگن عشق یعنی دوست داشتن ولی من میگم عشق یعنی ...یکی مثل تو داشتن.

خنده اومد رو لبام.

چه حم ش یرینی بهم منتقل میش ه وقتی پیاماش و میخونم.الان یه چند وقتی میشه که هرشب واسم این پیاما رو میفرسته.همه هم عاشقانه.دیگه به پیاماش عادت کردم.اولاش فکر میکردم ش تاید منظوری داره یا میخواد چیزی رو بهم بفهمو نه ولی وقتی د قت میکنم میبینم اون خیلی ریلکم تر از این حرفاستتت.هرشتتب پیام میده بعد فرداش باهام طوری برخورد میکنه که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده .به شون عادت کردم .اگه یه شب وا سم نفر سته انقد بیدار میموندم تا بیاد.من وا سش چیزی نمیفر ستم یعنی یکی دوبار و سو سه شدما ولی جلوی خودم و گرفتم.به هر حال من باشون زندگی میکنم نمیخوام بعد ها اگه هیچی نبود کدورتی پیش بیاد.

من و امیر و حسام و هانی با هم بزرگ شدیم.هانی همیشه واسم مثل شیدا بودهو ح سام مثل شایان مخ صو صا اخلاقش که کپ شایانه شوخ و بذله گو.ولی چیزی که واس ته خودمم عجیبیه اینکه نمیتونم امیر س تام و جای شتتهاب ببینم.ش تاید بخاطر رفتار خودش بوده.چون با حس تام از همون اول خیلی خودمونی بودم و یه جورایی خیلی نزدیک بودیم بهم ولی امیر ستتام بهتره بگم وا سم همی شه یه دو ست خوب بوده تا یه برادر.الانم با این پیامای شبگاهیش دیگه کاملا گیجم کرده.رومم نمیش ه ازش توض یح بخوام میترس م بگه خو یه پیام سادست دیگه دختره بی جنبه.

از اون موقعی که شتتروع کرده به فرستت تادن این پ یا ما خیلی بهش فکر میکنم.خیلی روش دقیق شتتتدم. یه جورایی احستتتاس میکنم واستتم مهم ش تده.دوس تت دارم در نظرش خیلی خوب باشتتم.عالی باشتتم.قیافم تیپم اخلاقم.احساس میکنم اونم نسبت به من بی میل نباشه.البته اینا همش حدسه منه.هنوز مطمئن نیس تم ولی اخه رفتاراش این و بهم نش ون میده که من براش مهمم.حمایتاش که اکثرا هم به من ختم میشد.

مثل چند وقته پیش که رفته بودیم بیرون

دختر عموی امیر س تام فتانه استتمش ته.یک س تالی از من و هانی بزرگتره و حستتتا بداری میخو نه.ان قد که من از این دختر بدم م یاد از عزرائ یل بدم نمیاد.دختره همه چیش عملیه با اون تیپ مزخرفش تازه عیب منم میکنه.یه شب با ا صرار هانیه ت صمیم گرفتیم بریم دربند .ما چهارتا بودیم وفتانه و فرزانداداششم خودشون و چسبوندن بهمون.

اونا با ماش ین خودش ون اومدن و ما هم با ماش ین امیر.زم*س*تون بود.من یهپالتوی نستتبتا کوتاه قرمز پوشتتیدم که بالای زانو بود.با جین مشتتکی و شتتال مشکی.زیر شال هم یه کلاه بافت ساده مشکی هم سرم گذاشتم.بوت مشکی و کیف د ستی ساده م شکی هم د ستم بود.عطر زدم و یه رژ کمرنن.هانیه هم تیپ من و زد فقط پالتوش سبز چمنی بود.

رسیدیم دربند و همه پیاده شدیم و چون گرسنه بودیم یکی از همون رستورانای اول راه و انتخاب کردیم و نشستیم و شام سفارش دادیم.

فتانه یه بلوز قهوه ای چسبون کوتاه پوشیده بود با ساپورت براق پلنگی و پالتوی خزدار کرمی که البته باز گذاشتتته بودش.موهای عستتلی رنن ش تده اش و ل*خ*ت کرده بود و یه کلاه قهوه ای خوشتتگل رو ستترش بود.بدون ش تال و موهاش پریشتتون دورش.بوت زیر زانوی قهوه ای براق و کیف ستتتش و ارایش طلایی.خلاصه که از دور برق میزد.

هممون نشسته بودیم دور هم و داشتیم حرف میزدیم که یه نگاه گرم و رو خودم حم کردم .چشم گردوندم و امیر سام و خیره رو خودم دیدم.

لبخندی رو لبش داش تت که باعش ش تد بی اختیار منم یه لبخند مهربون تحویلش بدم.نمیدونم تو نگاهش چی بود ولی اص لا نمیتونس تم ازش چش م بردارم.محو چشمای قهوه ایش بودم که صدای عصبی فتانه رو شنیدم.

فتانه_کجایی دختر؟با تو بودما؟

برگشتم سمتش و گفتم_چیزی گفتی؟حواسم نبود.

با اخم غلیظی که رو صورتش بود گفت_معلومه حوا ست پرت بود.میگم اینچه تیپیه زدی.واقعا خجالت نمیکشی؟