فصل ده
ازت میخوام امروز خونه رو خیلی مرتب و کمی هم تزئین کنی. تازه کیک و استیک هم درست کن. میخوایم جشن بگیریم.
بهت جانشین نگرانی صورتش شد و متعجب پرسید:
-جشن؟! چه جور جشنی؟!
لبخندی کج به رویش پاشیدم و گفتم:
-این دیگه سورپرایزه.
لبخندی پررنگ و دلنشین زد و گفت:
-خداروشکر خانوم! خیلی وقت بود انقدر خوشحال ندیده بودمتون!
چشمکی به او زدم. با همان لبخندش از اتاق بیرون رفت.دستم زیر یقهام رفت. صلیبم را محکم در دست مشت شدهام فشردم و زیر ل**ب گفتم:
-واقعا ازت ممنونم!
#40
-خب دیگه تموم شد!
نگاهی از رضایت به کیک کاکائویی که با اگنس درست کردیم انداختم و کمی بلندتر گفتم:
-وای اگنس این عالیه! باورم نمیشه تموم شد!
اگنس در حالیکه از همان لبخندهای نمکین میزد گفت:
-خسته نباشید خانوم!
صدای رایان که وارد آشپزخانه شد، مکالمهی ما را قطع کرد.
-آرزو که کاری نکرده اگنس عزیز! اون فقط چند دقیقهی آخر اومد، یک ذره خامه و شکلات روش زد که بگه منم یه کاری کردم.
چشمکی پرشیطنت به اگنس زد و باعث شد صدای خندهی ریز دخترانهاش در آید.
-رایان الان حالم خوبه وگرنه یه چیز بهت میگفتم!
-خب مثلا چی؟
لبخندی کج به رویش زدم که باعث شد شیطنت چهرهاش جایش را به تعجبی فراوان بدهد.
مطمئنا پیشبینی چنین انعطافی از من را نمیکرد! صدای زنگ، مرا بیاراده به سمت در کشاند.
با باز کردن در با ذوق گفتم:
-وای اگه بدونید چه خبره...
مامان و بابا در حالیکه با نگاههای خسته و مایوسشان به من خیره شده بودند، همزمان با هم گفتند:
-چه خبره؟!
لبخندی کج زدم و کنار رفتم.
-بیاید داخل، دم در که نمیشه تعریف کرد.
خالی از هر ذوق و هیجانی وارد شدند و اگنس پالتوهای خیس از بارانشان را گرفت و روی مبلها نشستند. چهرهی کنجکاو رایان که روی مبل دیگری خیره به من نشسته بود، مرا بیشتر به حرف زدن وسوسه میکرد. منتظر ماندم تا اگنس هم به پذیرایی بیاید. او برای من از یک دوست عادی هم خیلی فراتر بود و در تمام لحظات ناراحتیام پای درد و دلهایم مینشست و با حرفهای امیدوارکنندهای که از مادرش به یاد داشت، به من امید میداد. اگر شریک غمهایم بود پس باید شریک شادیهایم نیز میبود. با ورودش به پذیرایی نفسی عمیق کشیدم و نطقم را شروع کردم.
-خب خبری که الان میخوام بدم شاید اولش شوخی به نظر برسه ولی با وجود غیر قابل باور بودنش، واقعیت داره و دیگه پایان ناامیدی ماست!
نگاه همگیشان به من بود. نفس عمیق دیگری کشیدم و ادامه دادم:
-یک نفر مرگ مغزی شده که گروه خونیش مثل مامان اوی منفیه و آزمایشهایی که ازش گرفتند، تطابق زیاد قلبش با بدن مامان رو نشون داده و این یعنی...
بابا سریع از جایش بلند شد و با قدمهای بلند خودش را به من رساند. با دو دستش شانههایم را محکم گرفت و گفت:
-بگو راست میگی آرزو!
نگاهش جدی بود ولی اثری از اخم در صورتش نبود. فقط بهت و ناباوری بود که از چهرهش سرازیر بود. صدایش را بالا برد و گفت:
-لعنتی بگو راست میگی!
لبخندی پررنگ به رویش زدم و با لحنی پراطمینان گفتم:
-راست میگم بابا! به جون مامان قسم راست میگم!
میدانست روی قسم جان مامان خیلی حساسیت دارم. دستانش شل شدند و پایین افتادند.
چشمانش را بست و نفسی عمیق و پرصدا کشید. سرم به سمت مامان چرخید. از شوق قطرهی اشکی از گوشهی چشم راستش چکید. رایان از جایش بلند شد و در حالیکه هر دو دستش را در موهایش فرو میبرد، نفسی عمیق کشید. اصلا باورشان نمیشد؛ درست مثل من!
***
صدای قدم زدنهای بابا پشت در اتاق عمل، سکوت راهروی بیمارستان را به طرز دلهرهآوری میشکست. ناخودآگاه دستهای من هم از شدت استر س طول کشیدن عمل، به لرزه افتادند.
دستانم را در موهایم فرو بردم و ریشهیشان را محکم خاراندم. رایان درحالیکه دوازدهمین لیوان نسکافهاش را میخورد گفت:
-میشه انقدر بیخودی استرس ندید!
بابا پوفی عصبی کشید و گفت:
-فکر کردی من الان میتونم آروم باشم؟ نمیبینی هشت ساعته توی اتاقه؟
رایان از جایش بلند شد و نگاهش رنگ جدیتی که کمتر وقتی به سراغش میآید را گرفت.
-بابا فکر کردید عمل آپاندیسه؟ ناسلامتی عمل قلبه و خیلی حساسه! شما دوست دارید زودتر تموم بشه ولی بد تموم بشه؟ این که بیشتر طول کشیده به خاطر دقت و ظرافت بیشتر عمله!
اصلا چطوره یه کم برید بیرون هوایی عوض کنید. هوم؟ بابا درحالیکه دستش را در موهایش فرو میبرد گفت:
-نمیتونم! آرزو رو ببر هوا بخوره.
معترض گفتم:
-من خوبم!
با اخمی شدید به سمتم چرخید و گفت:
-منم نگفتم حالت بده! دارم میگم برو یه کم هوا بخور.
رایان هم که پشت سرش بود، پلکهایش را به نشانهی تایید باز و بسته کرد. به ناچار از جایم بلند شدم و راهی حیاط بیمارستان شدم. موبایلم را از جیبم بیرون آوردم و لیست دفترچه تلفنش را باز کردم. نگاهم روی اسمش ثابت ماند؛ "دنیای آرامش". برای من این اسم بیشتر از نامش، ماکان، معرفش است. از سه روز پیش که جولین آن خبر خوب را به من داد، هر شب غرورم را میشکنم و من زنگ میزنم، ولی همواره گوشیاش خاموش است! حتی به مطبش که آدرسش روی کارت ویزیتش بود رفتم ولی این سه روز آنجا هم بسته بود! هر چه هم از جولین میپرسم خبری از او دارد یا نه، طفره میرود! طاقتم تمام شده بود ولی همچنان منتظرش بودم.
حالا که خبرهای خوب دارم غیب شده است! ولی این تنها اتفاق عجیبی نیست که افتاده است.
این واقعه هم عجیب است که بستگان اهداکنندهی قلب، نمیخواهند ما از هویتشان مطلع بشویم! دستم را روی اسمش نگه داشتم. غیرارادی با او تماس گرفتم. به صدای زنی که جملهی نفرت انگیز ") "The mobile set is offمشترک مورد نظر خاموش است( را دو بار تکرار میکردگوش کردم. کاش به جای این صدا، صدای خودش را میشنیدم. از روی نیمکت سرد فلزی بلند شدم و دوباره وارد بیمارستان شدم. اصلا مرا چه به هواخوری! به راهرو که رسیدم، چشمم به بابا افتاد که همچنان در حال قدمزدنی عصبی بود. دوباره روی صندلی خودم نشستم و به رایان که روی صندلی روبرویم نشسته و سرش را به دیوار پشتش تکیه داده بود، خیره شدم. نگاه نگرانش به سقف بود و نگاه نگران من به او! بالاخره جولین از اتاق بیرون آمد و پشت سرش چند دکتر دیگر هم آمدند. از شدت خستگی چشمانش پف کرده بود و رد واضحی از عرق در صورت و گردنش مانده بود. هر سه به سمتش هجوم بردیم و منتظر نگاهش کردیم. لبخندی پررنگ زد و گفت:
-عمل موفق بود!
دستم زیر یقهام رفت. صلیبم را محکم در دست فشردم. چشمانم را بستم و زیر ل**ب زمزمه کردم:
-ممنونم! خیلی ازت ممنونم!
بابا درحالیکه آرامتر شده بود پرسید:
-یعنی دیگه مشکلی نیست؟
-خب مشکل بزرگ که نه، ولی باید یک ماه تحت مراقبت باشه و اگر پیوند رو پس نزنه، دیگه مشکلی نیست.
-متشکرم!
لبخندی زد و گفت:
-من فقط وظیفهم رو انجام دادم!
جولین رفت و من به مسیر رفتنش خیره شدم. چقدر وجود و کمکهایش برایم باارزش بود و ازهمهی اینها با ارزشتر، کسی بود که فرصت آشناییام با او را فراهم کرد ولی امروز، هیچ اثری از او نیست!
***
در ظرف سوپی که اگنس برای مامان درست کرده بود را باز کردم و آن را روی میز جلویش گذاشتم. لبخندی زدم و گفتم:
-بفرمایید، اگنسپز و خوشمزه.
لبخندی مهربان به رویم زد و گفت:
-ممنون از خودت و اگنس عزیز!
قاشقش را در ظرف گذاشتم و گفتم:
-خواهش میکنیم!
قاشقی از سوپش را امتحان کرد و بقیهاش را با لذت بیشتری خورد. مسلما از غذاهایی که سه هفته است در بیمارستان میخورد، بهتر بود. سه هفتهی بعد از عمل مامان مثل برق و باد گذشت. رایان که هفتهی پیش برای کارش از اینجا رفت، ولی وعده داد وقتی که حال مامان کاملا خوب شد، یک هفتهای هم بیاید تا در لحظات سلامتیاش دور هم جمع شویم. اتفاق بهتر هم خرید بلیط آرش و آرشیداست که قرار است هفتهی دیگر به لندن بیایند. اما هنوز هم نه میدانیم چه کسی جان مامان را نجات داده تا حداقل تشکری ساده کنیم و نه خبری از ماکان شده است. به قدری غرورم را شکست که سه هفته است، دیگر نه با او تماس میگیرم و نه به مطبش میروم. دروغ چرا، من که به قدری نگران شدم که نکند اتفاقی برایش افتاده باشد، هر روز پاپیچ جولین میشدم تا بگوید خبری از او دارد یا نه! ولی جواب او تنها یک چیز بود:
-همه چیز رو به راهه.
اما از نگرانی من کم نمیشد. حدودا یک هفته از عمل مامان گذشته بود که ناخودآگاه، متوجهمکالمهی تلفنی جولین با ماکان شدم. جولین با نهایت لطفش همواره به ماکان میگفت:
-خب عمل که موفق بوده، حداقل بیا به آرزو و خانوادهش تبریک بگو!
واکنشش نشان میداد ماکان حتی حاضر نشده یک تبریک خشک و خالی به من بگوید! دلیل این رفتارهای عجیب و ضد و نقیضش را به هیچوجه نمیفهمیدم!
-آرزو چرا توی فکری؟
با صدای مامان از فکر او بیرون آمدم و لبخند کجی زدم.
-مگه چیزی گفتی که متوجه نشدم؟
-آره، گفتم خیلی خوشمزهست. دست اگنس درد نکنه.
بیشتر ظرفش هنوز پر بود اما قاشقش را رها کرد.
-تو که چیزی نخوردی! چرا بقیهشو نمیخوری؟!
لبخندی کمجان زد و گفت:
-باور کن زیاد اشتها ندارم ولی خیلی عالی بود! مرسی دخترم.
صدای زنگ گوشیام مانع ادامهی مکالمهی ما شد. به نام جولین که روی صفحهی گوشی خودنمایی میکرد، نگاه کردم و پاسخ دادم.
-سلام.
-سلام آرزو، خوبی؟
-خوبم ممنون، خودت چطوری؟
-بد نیستم. منشی میگفت ده دقیقه پیش اومدی که منو ببینی، سر یک عمل مهم بودم.
-آره، اومدم اون قهوهای که وعده دادم مهمونت کنم.
-قهوه واسه معالجهی مادرت کم نیست؟!
-اوه چه پرتوقع شدی! چی میخوای مثلا؟!
-خب نظرت چیه من و ماکان رو یک ویسکی مهمون کنی؟
-تو رو باشه ولی ماکان که...
پوزخندی صدادار زدم و ادامه دادم:
-فکر نکنم دیگه از من خوشش بیاد یا از درمان مامانم خوشحال باشه!
-آرزو اینطور نیست! چرا این حرفا رو میزنی؟!
-دلیلم کاملا واضحه، منم دیگه نمیخوام حتی اسم ماکان رو بشنوم، پس حرفشم نزن ولی خب تو رو حتما توی یکی از بارهای خوب لندن، به ویسکی مهمون میکنم.
-آرزو تو خیلی مدیون ماکان...
تماس به طرز عجیبی ناگهان قطع شد. مطمئن بودم میخواست حرفش را ادامه دهد، ولی دلیل قطع شدن تماس را نفهمیدم!
-ماکان کیه آرزو؟!
لحنش به ظاهر فقط پر از شیطنت و شکاکی بود ولی نگرانی و کنجکاوی در عمق صدایش موج میزد. حوصلهی توضیح نداشتم، ولی پنهانکاری را هم اصلا دوست نداشتم.
دستم را در موهایم فرو بردم و کمی پوست سرم را خاراندم، تا درست فکر کنم که دقیقا چه به او بگویم. نفسی عمیق کشیدم و گفتم:
-خب راستش...
انگشتان دو دستم را در هم گره کردم. سرم را پایین انداختم و چشمانم را به آنها دوختم. آب دهانم را قورت دادم و ادامه دادم:
-اولینبار تولد دختر یکی از دوستای عمه دیدمش. همون موقع که واسه کریسمس رفتم ایتالیا.
میدونی حس خاصی بهش ندارم ولی برام دوست خیلی خوبیه و خیلی چیزا رو مدیونش هستم؛ از جمله آشنایی با جولین و سریع پیش رفتن مراحل درمانت. خلاصه که به عنوان یک دوست خیلی کمکم کرد برای درمان تو.
-یعنی ماکان همون آشناییه که رابط تو و دکتر اسمیت شده بود؟
-آره.
-خب اگر اینطوره، چرا گفتی دیگه حتی نمیخوای اسمشو بشنوی؟!
سرم را بیشتر پایین انداختم و سکوت کردم. نمیدانم چرا برایم سخت بود، به او بگویم از کمتوجهی یک دوست معمولی دلگیر شدهام.
-آرزو به من نگاه کن.
بالاجبار سرم را بالا آوردم و در چشمانش نگاه کردم.
-چیزی رو از من مخفی میکنی؟ سرم را پایین انداختم و گفتم:
-نه.
-میدونی دوست ندارم بهم دروغ بگی؟
به اکراه دوباره سرم را بالا آوردم و بیحوصله گفتم:
-مامان چی رو میخوای بدونی؟ من و ماکان فقط دو تا دوست معمولی هستیم و تازه اونقدری با هم فاصله داریم که هنوز هم رسمی حرف میزنیم.
دروغی محض میگفتم! رسمی حرف زدنمان از فاصله نبود، فقط برای احترام بود.
-من که نگفتم بیشتر از دو تا دوست معمولی هستید! فقط میخوام بدونم چه مشکلی بینتون پیش اومده که انقدر ازش دلخوری!
-مشکلی نیست!
-آرزو!
-مامان لطفا تمومش کن!
-من میخوام کمکت کنم!
-من دیگه بزرگ شدم و تنهایی از پس مشکلاتم برمیام.
-باشه اگه با من راحت نیستی نگو.
سکوت کردم. به چشمانش نگاه کردم که دلخوری در آنها موج میزد، ولی من باز هم سکوت کردم. از روی صندلیام بلند شدم که از اتاق بیرون بروم. دستم را روی دستگیرهی در گذاشتم ولی ثابت ماند. دلم نمیخواست این طور ترکش کنم. من تا همین امروز، کلی دعا کردم تا سلامتی کاملش را به دست آورد و حالا تا این حد بیتفاوت از کنار او بگذرم؟! ناخودآگاه به عقب چرخیدم. منتظر نگاهم میکرد. دستگیره را رها کردم و دوباره روی صندلیام نشستم. بدون آنکه حرفی بزند، مرا نگاه و به گفتن ناگفتهها وسوسهام میکرد. زبانم به حرکت در آمد و گفتم:
-مامان اون برام با بقیه فرق داره! نمیدونم چی توی وجودش داره که انقدر جذبم میکنه و بهم آرامش میده. حس میکنم بودن در کنارش، یک تکه از بهشته! نگرانیهام رو اونقدر کم میکنه که گاهی فراموششون میکنم. ما شاید به نشانهی احترام هنوز هم رسمی برخورد میکنیم، ولی از روز آشناییمون تا حدود یک ماه پیش، مدام با ایمیل یا تماس تلفنی و گاهی ملاقاتهای بیرون با هم در ارتباط بودیم. نمیدونم چطوری بهت بگم، شاید اسم حسم بهش عادت بود یا شاید هم اعتیاد، ولی هر چی که بود زندگیم در اون شرایط سخت با اون همه نگرانی برای آینده رو خیلی آسونتر و همهی وجودمو به طرز معجزهآسایی آروم میکرد.
نفسی عمیق کشیدم و ادامه دادم:
-ولی نمیدونم چرا یهو غیبش زد! جوری غیب شد که انگار از اول هم حضور نداشته! وقتی میخواستم به جای گفتن دردها و نگ رانیهام واسهی تو، خبر خوب عمل پیوندت رو بهش بدم دیگه اثری ازش نبود. گوشیش خاموش بود و حتی مطبش هم بسته بود!
با حرص دستم را در موهایم فرو بردم و ریشهیشان را محکم خاراندم.
-آرزو جان شاید مشکلی براش پیش اومده!
-منم اول همین فکرو کردم و نگرانش شدم، ولی یکبار که جولین داشت با اون حرف میزد، فهمیدم حالش خوبه و حتی نمیخواد بیاد به من یه تبریک خشک و خالی بگه!
-تو از کجا میدونی حالش خوبه؟! وای دخترم چرا انقدر زود قضاوت میکنی؟! شاید واقعا مشکلی براش پیش اومده باشه!
کمی مکث کردم و متعجب پرسیدم:
-چرا این حرفو میزنی؟ مگه تو ماکان رو میشناختی که از مشکل داشتنش خبر داری؟
-خب دقیقا که نه. یعنی حتی ندیدمش ولی تعریفشو از آرمیتا زیاد شنیدم. الان هم که تو گفتی چه جوری باهاش آشنا شدی، فهمیدم همون شخص رو میگی.
-چی؟! پس تو میدونی این مدت چرا غیبش زده؟
-من؟! معلومه که نه!
-پس مشکلی نداره وگرنه عمه میدونست و به تو هم میگفت!
صدای در اتاق باعث شد سر هر دوی ما به سمت در بچرخد. با ورود عمه و عمو مارکو زیر ل**ب "حلال زاده" ای گفتم و به هر دویشان سلام کردم. عمه روی صندلی دیگری کنار مامان نشست و مدام حالش را پرسید. نمیدانم چرا به فکر خودم نرسید که از عمه بپرسم، ماکان چرا غیب شده است! خداحافظی کوتاهی کردم و از اتاق بیرون آمدم. حرفهای مامان بیراه هم نبودند و دلخوری من، شاید فقط نتیجهی یک سوتفاهم بود! روی یکی از صندلیهای راهرو نشستم و کتابی از کیفم بیرون آوردم. شروع به خواندنش کردم. اگر کمی از این فضای پیچیده دور شوم، ذهنم بازتر میشود. با حس دستی که روی پایم قرار گرفت کتاب را بستم و متعجب به عمه که کنارم نشسته بود نگاه کردم.
-آرزو مامانت میگفت خیلی از ماکان دلخوری! حقیقت داره؟ اخمی پررنگ کردم و با لحنی خشمگین پرسیدم:
-مامان چرا اینو به شما گفته؟
-عصبانی نشو دختر! اون نخواسته تو بیدلیل از کسی دلخور باشی. فقط به من گفت اگه ماکان مشکلی داره که دلیل کمتوجهی اخیرش به توئه، من بهت بگم. بعد هم فهمیدم که تو خیلی ازش دلخوری. من که با ماکان بیشتر از مامانت در ارتباطم، پس مشکلت چیه؟!
دستم را در موهایم فرو بردم و نفسی پرصدا کشیدم.
-عمه!
-جانم؟
-ماکان دیگه برام مهم نیست!
-داری دروغ میگی!
عصبانی نگاهش کردم که ادامه داد:
-چشمات میگه میخوای بدونی چه اتفاقی براش افتاده.
-خب اصلا مگه اتفاقی براش افتاده؟! یا شما دارین فیلم بازی میکنین که بیگناه جلوهش بدین؟
-معلومه که افتاده! مادرش...
-هیچ اتفاقی واسه من نیفتاده.
با بهت سرم به سمت منبع صدایی که حرف عمه را قطع کرد چرخید. صدای خودش بود! همان صدای آرامشبخش بود که با لحنی مملو از دلخوری، آمیخته شده بود. نگاهم از کفش سیاهش تا شلوار سیاهرنگ، روپوش سفیدش، گوشی پزشکی دور گردنش، پیراهن و کراوات سیاهرنگش، تا ل**بهای گوشتی خشکیده و پوستپوست شده و چشمان معجزهگر سیاهرنگش، مهمترین بخش صورتش، بالا آمد. اصلا حس خوبی به لباسهای سر تا پا سیاهش نداشتم ولی چشمانش مثل همیشه، حس خوب آرامش میدادند. نمیدانم چرا در نگاه مثل همیشه آرامش، نوعی غم موج میزد. غمی که در چهرهاش معلوم نبود ولی امواج غمناکش در دریای آرامش چشمانش آشکار بود. جای تعجب داشت که چه ناگهانی ظاهر شده است و جای دلخوری داشت که در این بیمارستان کار میکرد و حتی یکبار به دیدنم نیامد، ولی من اصلا روی آنها تمرکز نمیکردم. من مثل تشنگان صحرایی بیابانی که تنها آب زلال چشمه را میبینند، تنها چشمان او را میدیدم. تشنهی همین نگاه و همین صدایش بودم و بس! عمه متعجب پرسید:
-ماکان مشکل چیه؟! خب چرا خودت بهش نمیگی که این سوءتفاهم رفع بشه؟ در حالیکه همچنان به چشمان بهتزدهام نگاه میکرد، گفت:
-خودم میگم!
بالاجبار سرش را به سمت عمه چرخاند. انگار او هم مثل من، تنها تشنهی همین نگاه کردن بود!
-ببخشید وسط حرفتون پریدم.
عمه سرش را به پایین تکان داد و گفت:
-اشکالی نداره!
سپس به من نگاه کرد و آرام، طوری که فقط من بشنوم گفت:
-بهتره بری باهاش تنها صحبت کنی.
مثل خودش آرام جواب دادم:
-اون که از من نخواسته برم باهاش صحبت کنم!
ماکان درحالیکه دستانش را از جیبهای روپوش خود بیرون میآورد گفت:
-میشه من و آرزو تنها صحبت کنیم؟
نمیدانم عمه چطور اینقدر زود ح رف او را پیشبینی کرد که حتی به من گفت واکنشم چه باشد!
عمه با لحن محترمانهای گفت:
-البته! راحت باشید.