اسارت نگاه

فصل سیزده

لبخندی جذاب به رویم زد و گفت:

-چون شما بهترین کسی هستید که در کل زندگیم بهش خدمت کردم.

لبخندی کج به رویش زدم و گفتم:

-خدمت که نه! تو به من کمک میکنی.

لبخندش پررنگتر شد و من با لذت به چشمان خوش رنگش که کمانی شکل شدند، خیره شدم.

***

دستم را روی قسمت سوختهی دست دخترک سفید پوستی که روی تخت نشسته بود گذاشتم.

منتظر ماندم واکنشی نشان دهد ولی هیچ نگفت.

-نمیسوزه؟ درد نداره؟ لبخندی زد و گفت:

-نه دیگه الان یک هفتهست درد ندارم.

-خیلی خوبه ولی نباید خو ردن داروها و پماد زدن رو متوقف کنی. تا دو ماه دیگه ادامه بده و بعد بیا واسه معاینهی بعدی.

-بله حتما.

لبخندی به رویش زدم و گفتم:

-دیگه معاینه تموم شد. میتونی بری.

-اوه ممنونم.

-خواهش میکنم.

از روی تخت بلند شد و در حالیکه پالتویش را میپوشید، دستش را به سمتم جلو آورد. با او دست دادم و در حالیکه لبخندی مطمئن به رویش میزدم، گفتم:

-یک روزی کلا فراموش میکنی دستت سوخته.

لبخندش محو شد. نگاهش رنگ غم گرفت و با لحنی پردرد گفت:

-فکر نکنم! شاید برام کماهمیت بشه ولی اونقدر بیاهمیت نمیشه که فراموشش کنم.

لبخندم را پررنگتر کردم و با انرژی بیشتری گفتم:

-خب همین که کماهمیت بشه به مرور بیاهمیتش هم میکنه. پس خوشحال باش.

چشمکی زدم که موجب شد در جوابم لبخند بزند.

-سعی خودمو میکنم. پس فعلا خداحافظ.

-خداحافظ دورا.

با بیرون رفتنش از اتاق، کش و قوسی به بدنم دادم. نگاهی به ساعت روی دیوارم انداختم. یک ساعت بیشتر از همیشه در کلینیک مانده بودم؛ بس که روز پر کاری بود. به سمت رختکن میرفتم که صدای زنگ تلفن روی میزم در آمد. با مشت بر پیشانیام کوبیدم و زیر ل**ب گفتم:

-خب نمیشد فردا بیای؟ چرا امشب نمیذاری برم خونه؟

بیشتر از طول کشیدن کار امروزم، به امشب فکر میکردم که آرش و آرشیدا، خواهر و برادر کوچکم، برای اولینبار تنها به لندن میآیند و من باید دنبالشان میرفتم. به ناچار تلفن را جواب دادم و به منشی که میگفت مریض جدید دارم، گفتم که بگوید آن مریض وقتنشناس بیاید.

روی صندلیام منتظر نشستم و به در چشم دوختم. در دلم آرزو کردم فوقش یک ربع طول بکشد که با باز شدن در، مات شده به مردی که وارد اتاقم شد خیره شدم. طی این پنج روز که از رفتن من به مزار مادرش میگذرد تا حالا، هر شب در حد همان پیام دادنهای گذشته ارتباط کمی داشتیم ولی من آدرس این کلینیک را به او نداده بودم و این که چطور اینجا را پیدا کرده بود، جای تعجب داشت.

-ببخشید وقتتون رو میگیرم. میتونم بشینم؟

-آره، البته!

از روی صندلی پشت میزم بلند شدم و روی یکی از مبلهای چرم مخصوص همراهان بیماران نشستم. روی مبلی که دقیقا روبروی من بود، نشست.

-چای یا قهوه؟

-چیزی نمیخورم؟

-تلافی یک هفتهی پیشه؟ لبخندی زد و گفت:

-نه اصلا!

شانههایم را بالا انداختم و منتظر نگاهش کردم. با دستش پشت گردنش را کمی خاراند و گفت:

-چرا شنبه چیزی به من نگفتید؟!

-شنبه؟! چی رو نگفتم؟!

-بله همین شنبه که همدیگه رو توی قبرستان هایگیت دیدیم. یادتون نمیاد؟!

-یادم میاد! اما نمیدونم چی رو بهتون نگفتم!

-وقتی من گفتم فکر میکردم دیگه کنجکاوی نمیکنید به من جواب دروغ دادید! گفتید وقتی کنجکاو میشید نمیتونید خودتونو کنترل کنید، در حالیکه شما اصلا جویای این مسئله نبودید و جولین به خواست خودش، همه چیز رو بهتون گفته!

سرم را پایین انداختم و به موهایم چنگ زدم. با صدایی که گویی از اعماق چاهی عمیق میآمد گفتم:

-خب این که کی به من گفته یا چطور گفته، چه فرقی داره؟

-خیلی فرق میکنه! من نمیخواستم چیزی دربارهی عمل پیوند بدونید! در ضمن اون روز غیر مستقیم داشتید میگفتید فضولید، در حالیکه اصلا اینطور نیستید!

-خب اگه مطمئنید من فضول نیستم پس چرا به من شک کردید؟!

-مگه شما به من شک نکردید که شما و درمان مادرتون رو فراموش کردم و نسبت بهتون بیتوجه شدم؟!

-خب من واقعیت رو در مورد شما نمیدونستم!

-من هم واقعیت رو در مورد شما نمیدونستم!

سکوت کردم. انگار با حرفهایش با من مبارزه میکرد. مبارزهای که در آن، او پهلوان قویتری برای برنده شدن بود. شگفتانگیز بود که با آنکه دلخوری در نگاه و لحن صحبتش موج میزد، هنوز هم چشمانش آرامش همیشگیشان را داشتند!

-میشه جواب من رو بدید و بگید دقیقا چرا چیزی به من نگفتید؟!

به چشمان منتظرش نگاه کردم و مکثی به نسبت طولانی کردم. در نهایت سکوت موقتی را شکستم و گفتم:

-به این شرط جواب میدم که بعدش شما جواب سوالی که من میپرسم رو بدید.

-قبوله.

دستی در موهایم که پشت سرم بسته بودم فرو بردم. ریشههایشان از درد جیغ میکشیدند ولی دردشان را دوست داشتم. ل**بهایم را با زبان تر کردم و گفتم:

-چون دلم نمیخواست ارتباطتون با جولین بد بشه. اون یک دوست و برادر فوقالعاده برای شماست و شما هم متقابلا همین نقش رو در زندگیش دارید و اگر میفهمیدید همه چیز رو به من گفته، بین شما کدورت پیش میومد. شما الان که مادرتون فوت کردند بیشتر از هر زمان دیگهای، به نزدیکانتون از جمله جولین احتیاج دارید. شاید شما فکر کنید اون دوست رازداری براتون نیست ولی جولین تنها دلیلش برای گفتن اون حرفها، این بود که من حس بدی نسبت بهتون نداشته باشم. در صورتی که اگر آدم دهنلقی بود این همه مدت با وجود پافشاریهای من، همه چیز رو از من و خانوادهم پنهان نمیکرد.

-شما راجع به من چه فکری کردید؟! فکر کردید من یک بچهام که برم با جولین دعوا کنم؟!

-مسئله بچه بودن نیست! من نمیدونستم واکنش شما به هیجان زیادی که ممکن بود شما رو خشنتر یا کمحوصلهتر کنه، چی میتونست باشه.

با دست پیشانیاش را ماساژ داد. همیشه من سرش را درد میآوردم! بعد از کمی مکث گفتم:

-حالا میشه من سوالمو بپرسم؟

سرش را بالا آورد و در حالیکه منتظر نگاهم میکرد گفت:

-بپرسید.

-چرا نمیخواستید من چیزی راجع به عمل پیوند بدونم؟ نفسی پرصدا کشید و گفت:

-چون نمیخواستم ارتباطمون به خاطر احساس د ینی که نسبت به من پیدا میکردید، ادامه پیدا کنه.

-کی گفته من احساس د ین میکنم؟ من فقط از دوستی که به من اثبات کرده چقدر براش ارزش دارم، تشکر میکردم.

-همین تشکر هم دلیل دیگهی من، برای پنهان کردن این موضوع بود.

-چرا؟!

-چون اینطوری...

سرش را چرخاند و به پنجره خیره شد. چند دقیقهای در همان وضعیت در سکوت به پنجرهای که جز تاریکی شب چیزی برای عرضه نداشت خیره ماند. بالاخره سرش به سمت من چرخید و حرف ناتمامش را ادامه داد:

-اینطوری هر بار که از من تشکر کنید مرگ مادرم رو به یاد میارم. هر بار که تشکر کنید یادم میاد مادرم واقعا مرده در حالیکه الان، من هنوز فکر نمیکنم اون مرده. تنها راهی که برای کنار اومدن با مرگش دارم اینه که فکر کنم زندهست و رفته یک جای دور. هر بار که از من تشکر کنید یادم میارید واقعیت چیه. هر بار که تشکر کنید یادم میارید قلب مادرم در بدن کس دیگهای میتپه، چون خودش دیگه بدن زندهای نداره...

سکوتی عجیب ل**بهایش را به هم دوخت. دوباره به پنجره خی ره شد. نگاهش رنگ غم گرفته بود. نه اشکی بود و نه بغضی؛ فقط غمی بزرگ نگاه و لحن حرف زدنش را بسیار مغموم کرده بود.

درد کشیدنش را حس میکردم ولی قوی بودنش، فراتر از درک و هر گونه حس من بود. هر

دویمان ساکت بودیم و من دیگر عجلهای برای رفتن نداشتم. دلم میخواست چیزی بگویم تاحواسش پرت شود ولی حرفی نداشتم. اگر کمی شبیه رایان بودم، میتوانستم کمی مسخره بازی در بیاورم که غمش جای خود را به خندههای شیرینش بدهد. نمیدانم چقدر وقت در همان وضعیت بود که بالاخره چشمش را از پنجره گرفت و نگاهش به سمت من کشیده شد. با دیدن صو رتم نگاهش رنگ تعجب به خود گرفت. متحیر به چشمان من خیره شد. مانده بودم چرا تعجب کرده است! ناباور پرسید:

-چرا داری گریه میکنی؟!

-من گریه میکنم؟!

دستم را روی گونهام گذاشتم. در کمال تعجب خیس شدن کف دستم را از اشکهایی که نفهمیده بودم ک ی ریخته، حس کردم. این دیگر چگونه گریهای بود که خودم هم متوجه آن نشدم!

-اصلا... اصلا متوجه نشدم ک ی گریه کردم!

دستهای گرمش روی گونههایم قرار گرفت. ناباور نگاهش کردم. برای اولینبار بود که به صورتم دست میزد! با انگشتان شستش که از کنارههای بینیام تا کنار گوشهایم کشید، اشکهایم را پاک کرد. چند بار این حرکت را وسواسگونه انجام داد تا ردی از اشکهایم باقی نماند.

-دیگه نمیخوام اشکاتو ببینم! هیچوقت!

-اشک که دست خود آدم نیست!

-دست دل آدم که هست! من نمیخوام هیچوقت اونقدر از ته دل احساس ناراحتی و ناامیدی کنی که گریه کنی. باشه؟

-باشه، سعی میکنم دیگه گریه نکنم.

-بگو سعی میکنی دیگه الکی ناراحت نشی.

-سعی میکنم. راستی ماکان...

-بله؟

-تو چرا انقدر...

سکوت کردم. واژهی دقیقی برای گفتن نداشتم. شاید میخواستم بپرسم چرا انقدر برای من با بقیه متفاوت است، ولی سکوت را ترجیح دادم. اصلا نمیدانستم چرا سوالی را که نمیتوانستم تمام کنم را آغاز کردم.

-چرا انقدر چی؟

-هیچی بیخیالش.

لبخندی زد و گفت:

-باشه هر طور که راحتتری.

نمیدانم چرا دیگر رسمی حرف نمیزدیم ولی از نظرم ایرادی نداشت. شاید چون احترام گذاشتنش به من ثابت شده بود و دیگر در جایگاه دو دوست واقعی قرار داشتیم. دو دوست صمیمی و البته بسیار نزدیک!

از جایش بلند شد و دستانش را در جیبهایش فرو برد.

-خب فکر کنم بهتره دیگه برم. زیادی مزاحم شدم.

بلند شدم و در حالیکه با لبخند نگاهش می کردم گفتم:

-مزاحمتی نیست! خوشحالم که دیگه سوتفاهمها برطرف شده.

-منم همینطور فقط یک چیزی ازت بخوام؟

-البته!

-لطفا به هیچکس چیزی دربارهی اینکه قلب چه کسی رو به مادرت پیوند زدند نگو.

-ولی...

-لطفا بهم نه نگو آرزو. من اصلا دلم نمیخواد هیچکدوم از اعضای خانوادهت این رو بفهمه.

-باشه به کسی نمیگم.

چشمانم را محکم به نشانه ی تایید بستم که خیالش را راحت کنم. دستش را به سمتم آورد و پس از دست دادن خداحافظی کردیم. سریع لباس عوض کردم و راهی فرودگاه شدم. پشت چراغقرمز که ایستادم ناخودآگاه به سمت صندلی کنارم چرخیدم. خالی بود ولی در خیالم ماکان رویش نشسته بود. چراغقرمز همیشه به یادم میآورد چقدر خوب است همیشه در ماشین کنارم نشسته باشد، تا این انتظارهای پشت ترافیک یا هر چراغقرمزی، فرصتی باشد برای نگاه کردن در چشمان آرامشبخش او!

بیشتر از رانندگی فکر و خیال کردم. حس کردم رفتن ناگهانی ماکان از غم زیادش بود. معلوم بود دلش تنهایی میخواست و ترک کردن من، تنها راهش بود. با همهی اینها من خوشحال بودم.

خوشحال بودم که همهی واقعیت را میداند و با اینحال، نه زیاد از من دلگیر شده است و نه از جولین! بالاخره به فرودگاه رسیدم. با قدمهای تند و بیوقفه خودم را به گیت ورودی رساندم.

نگاهم روی چهرههای مسافران میغلتید. بعضی آنقدر شاد بودند که چشمانشان برق میزد و بعضی آنقدر بیتفاوت که نگاهی خالی از احساس به اطرافشان میبخشیدند. بالاخره چهرههای خسته و خواب آلودهیشان را دیدم. با سستی و قدمهایی کند حرکت میکردند. از اینکه در میان آن جمعیت صدایم را بالا ببرم و دستانم را بالا برده و تکان دهم اصلا خوشم نمیآمد. مسیر حرکتشان را تا خروجی دنبال کردم. جلوی چرخ محتوی چمدانهایشان ایستادم و لبخند کجم را به رویشان پاشیدم. نگاه هردویشان آرام بالا آمد تا به صورتم رسید. لبخندهای کمجانشان را به من هدیه کردند و همزمان گفتند:

-سلام آرزو!

-سلام دوقلوها!

با دیدن چهرههای حرصیشان لبخندم عمیقتر شد و هر دویشان را در آغوش گرفتم. میدانستم هر کس به آنها میگفت دو قلوها حرص میخوردند، ولی دلم میخواست به هر راهی شده خواب را از سرشان بپرانم. آرش در حالی که با دستش ضربههایی آرام روی کمرم میزد گفت:

-خب میدونم دلت واسم تنگ شده بود ولی من الان بیشتر از هر چیز و هر کسی، دلم واسه یک تختخواب نرم و راحت تنگ شده.

دست راستم را صاف کردم و هلش دادم تا از آغوشم بیرون برود.

-واقعا که! اصلا نخواستم بغلت کنم. راستشو بخوای دلم واسه آرشیدا بیشتر تنگ شده بود.

آرشیدا را که دستانم را دور شانههایش حلقه کرده بودم، بیشتر در آغوشم فشردم.

-دلم خیلی برات تنگ شده بود خواهر کوچولو.

معترضانه گفت:

-هی! من کجا کوچولوام؟ ناسلامتی الان هفده سالمه!

دستانم شل شدند و در حالیکه آغوشم را باز میکردم گفتم:

-ولی باورت میشه من هیچوقت نمیتونم بزرگ شدن تو و آرش رو باور کنم؟ آرش در حالی که پوزخند میزد گفت:

-خب مامانبزرگ! شما چند بار در سال میای دیدن ما که بزرگ شدنمون رو ببینی؟

با پوزخند و با لحنی شوخی مانند این را پرسید، اما در عمق صدا و نگاهش دلخوری موج میزد.

-من هر وقت تونستم اومدم ایران! بعدشم من خواهر بزرگتونم پس شما چرا اصلا به دیدن من نمیاید؟

-والا الان که اومدیم یک تخت هم بهمون نمیبخشی!

خمیازهای طولانی کشید که باعث شد خندهام بگیرد. لبخندی زدم و گفتم:

-باشه، راه بیفتید بریم!

ل**بهایشان به لبخند مزین شد و مشتاقانه جلوتر از من راهی پارکینگ شدند. دلم برایشان سوخت؛ شوقشان برای رسیدن به ماشین خستگیشان را فریاد میزد. با باز شدن در آسانسور، آرش به سمتم چرخید و پرسید:

-ماشین قبلیت رو هنوزم داری یا جدید گرفتی؟

-جدید گرفتم. وایستید من جلوتر برم دنبالم بیاید.

به ماشینم که رسیدم به سمتشان چرخیدم و در حالیکه دستم را به سمت ماشین گرفته بودم و به آن اشاره میکردم گفتم:

-معرفی میکنم، همراه جدید بیرون رفتنهام.

آرش سوتی بلند کشید و گفت:

-اولالا همراه مردم چیه، همراه ما چیه!

-جوری حرف می زنی انگار ژیان سوار میشی! ماشینی که ایران سوار میشید چیش از این کمتره؟!

-والا ونی که سرویس مدرسهست، حجمش که از این بیشتره ولی قیمتش نصف اینم نیست!

آرشیدا در حالیکه ریز میخندید گفت:

-سرویس من اتوبوسه از مال تو بزرگتره!

با غرور سرش را بالا گرفت که باعث شد آرش پوزخندی بزند و بگوید:

-برو بابا! تکنولوژی ون رو که صد سال بعد از اتوبوس اختراع شده با اتوبوس مقایسه میکنی؟!

آرشیدا در حالیکه لبخندی کج میزد گفت:

-اصلا قدمت اتوبوس رو حال کن! مثل آثار باستانی با ارزشیه که توی موزههای پاریس میذارن ولی ون...

لبخند کجش را عمیق تر کرد. خندهای کوتاه سر دادم و گفتم:

-خب دیگه بسه بچهها! سوار بشید بریم.

خود را روی صندلیها رها کردند و آسوده خاطر لم دادند. آرشیدا در حالیکه گوشیاش را به پخش ماشین وصل میکرد گفت:

-الان این میچسبه.

به راه جلویم چشم دوخته بودم و منتظر موسیقی ملایمی بودم که قرار بود پخش بشود. ناگهان با صدای بلند و پر هیجان مردی که گفت "حامد پهلانه" شوکه شده و در جایم صاف نشستم.

مردک خل مشنگ لابد فکر کرده اگر اسم این خوانندهی شنگول را اینطور نگوید از شهرتش کم میشود. آرشیدا در حالیکه متناسب با آهنگ شادی که پخش میشد، دستها و بدنش را با حرکتی موزون تکان میداد، صدای پخش را بلند کرد و گفت:

_اینه!

با حرص صدایش را کم کردم که باعث شد آرشیدا معترض بگوید:

-چرا کم کردی؟!

آرش در حالیکه خمیازه میکشید با صدای کلفتتر شدهاش گفت:

-واسه اینکه من میخوام بخوابم مثلا، ولی تو این وسط قر دادنت گرفته!

چپچپ به آرش نگاه کردم و گفتم:

-چون پلیس جریمهم میکنه!

آرشیدا در حالیکه با اخم در آینهی جلو نگاهم میکرد گفت:

-وقتی شیشههای ماشین بالاست صدا کجا میخواد بره؟

-اینطوری که تو صدا رو بلند کردی از شیشه که چه عرض کنم، از دیوار عایق صوتی هم رد میشه!

-آرهآره تو که راست میگی.

سرش را به سمت پنجرهی کنارش چرخاند و با همان اخمش، به منظرهی کنارش خیره شد. در آن اعماق قلبم حسی عذابآور مثل خوره به جانم افتاده بود. دلش میخواست شاد باشد و تنوعی به خود بدهد اما من مثل آدمهای زاغوزدهی افسرده، همه را به غم تنهایی و سکوت دعوت میکنم. بقیهی راه را عصبی با انگشتانم روی فرمان ضربه میزدم. با صدایی پرانرژی و نسبتا بلند گفتم:

-رسیدیم بچهها.

آرش از خواب پرید و سریع صاف نشست. آرشیدا هم که با همان اخم به خواب رفته بود، چشم گشود و با چشمانی پف کرده منتظر نگاهم کرد و پرسید:

-کجا رسیدیم؟!

-خونهی من دیگه! پیاده بشید بریم.

با سستی از روی صندلیهایشان بلند شدند و دنبالم راه افتادند. آرش که جلوتر از من میرفت با صدای من که گفتم "همین در سمت چپی" جلوی در متوقف شد و زنگ زد. با باز شدن در، بهتزده در جا خشکش زد. او که میدانست عمه و عمو خانهی من هستند پس این بهتش برای چه بود را نمیدانم. از او که مثل مجسمه ایستاده بود چیزی نصیبمان نشد، پس خودم جلوتر رفتم و با دیدن اگنس که جلوی در با لبخند به آرش نگاه میکرد، لبخندی کج بر لبم شکل گرفت.

هر وقت آرش بعد از مدت طولانی اگنس را میدید این واکنش خنگ مانندش را نشان میداد.

اگنس در حالیکه میگفت "خوش اومدید" ناگهان در آغوش سفت آرش فشرده شد. آرش باذوق گفت:

-مرسی اگنس عزیز!

آرشیدا پوزخندی صدادار زد و فارسی گفت:

-خب اگنس که نمیدونه منظور توی سه نقطه چیه.

آرش در حالیکه لبخند روی لبش را حفظ کرده بود با لحنی ملایم گفت:

-همین غنیمته!

در حالیکه اگنس دستش را آرام روی کتف آرش میزد گفت:

-خوشحالم که دوباره اومدید لندن آقا.

آرش در حالیکه با اکراه آغوشش را باز میکرد و از اگنس فاصله میگرفت فارسی گفت:

-لندن با تو یک جور دیگه قشنگه.

اگنس که منتظر و سوالی نگاهش میکرد پرسید:

-یعنی چی؟

آرش لبخندی زد و گفت:

-یعنی مرسی از خوش آمد گویی و استقبال گرمت!

اگنس در حالیکه با دست ظریفش با موهای بافته شدهی طلایی رنگش بازی میکرد گفت:

-کاری نکردم که!

آرش لبخندی نمکین به رویش زد. دستش را گرفتم و او را به داخل آپارتمان بردم. انگشت اشارهام را جلویش تهدیدوار تکان دادم و با صدایی آهسته و لحنی جدی گفتم:

-اگنس برای من خیلی عزیزه آرش!

-واسه منم خیلی عزیزه!

با لحنی پرحرص گفتم:

-آرش!

-راست میگم جون تو!

با صدایی بلندتر گفتم:

-آرش!

صدای عمه مانع ادامهی بحثمان شد.

-وای بچهها اومدید!

در حالیکه ناباور به آرش و آرشیدا نگاه میکرد، جلو آمد و هر دویشان را به آغوش گرمش کشید.

چقدر عمه ما را دوست داشت و از این بابت همیشه شادی همهی قلب و وجودم را پر میکرد.