فصل پانزده
لبخند روی لبم عمیقتر شد. اگر مردی که این سوال را از من میپرسید ماکان نبود، بیشک لبخندم محو میشد اما در مورد او، همه چیز برایم فرق میکرد. خوشحال بودم که آنقدر برایم احترام قائل بود که اول دستش را جلو نیاورد که من مجبور شوم در رودروایسی، درخواستش را قبول کنم. واقعا هم جای خوشحالی داشت که به من حق انتخاب میداد. به احترام عمه نگاهش کردم که لبخند روی لبش عمیقتر شد و گفت:
-راحت باشید.
نگاهم را به سمت ماکان کشاندم و مثل خودش مودبانه جواب دادم:
-با کمال میل!
دستش را به سمتم دراز کرد. آرام دستم را در دستش گذاشتم و راهی پیست رقص شدیم. با دو دستش کمرم را در بر گرفت و من با دو دستم، گردنش را به اسارت خود در آوردم. از این فاصلهی کم و زیر نور و درخشش فراوان لوسترهای سالن، بهتر میتوانستم در چشمانش محو شوم. دقیق نگاهشان کردم. چشمانش سیاه سیاه نبودند، بلکه قهوهای تیره بودند که از تیرگی به سیاهی شب میگراییدند. چقدر چهره و چشمانش معمولیتر ولی دلچسبتر از همیشه بودند. اصلا درک نمیکردم برای من که همیشه معتقد بودم و هستم که چهرههای غربی با چشمان روشن و موهای بلوند، زیبایی بیهمتایی دارند چرا این مرد تا این حد جذاب است! کمکم گرم و گرمتر شدم تا آنکه گر گرفتم. سرم را پایین انداختم. بیش از این داغ شدن جایز نبود. داغ شدنی که دلیلش را دقیق نمیدانستم باید متوقف میشد. نفسی عمیق کشیدم. بوی خوب عطرش را تا اعماق ریههایم فرو بردم. سرم را کمی بالاتر آوردم و نفس عمیق دیگری کشیدم. دهانش حتی ذرهای بوی الکل نمیداد! ناخودآگاه نگاهم بالا آمد. روی ل**بهایش لبخندی بسیار کمرنگ بود. باز هم نگاهم بالا آمد. به چشمان تاریکش رسیدم که یک چیزی مانند ستاره در دل آسمان تاریک شب، در چشمانش برق میزد. از چشمانش مهمتر نگاهش بود که مرا به بیشتر نگاه کردن در چشمانش تشویق میکرد. تپش قلبم با هر لحظه بیشتر نگاه کردنش تند و تندتر میشد.
حرارتی شدید و عجیب در تمام بدنم فوران کرد. حرارت بدنم آنقدر زیاد شد که دیگر، دستان داغ ماکان که روی کمرم بود را خنک حس میکردم! قطرات ریز و درشت عرق از پیشانیام میچکید. ناخودآگاه گفتم:
-گرممه.
-میخوای بگم برات آب بیارن؟
-نه، من خیلی گرممه!
از آغوشش بیرون آمدم. از گرما آتش گرفته بودم. دستم را روی سینهام گذاشتم. قلبم دیوانهوار تند و پرقدرت بر سینهام میکوبید. دستی در موهایم فرو بردم و گفتم:
_ببخشید من باید برم!
نگاهش نگران شد و پرسید:
-حالت خوبه؟!
-آره...فقط باید برم.
سریع از او فاصله گرفتم و با قدمهایی تند به سمت سرویس بهداشتی رفتم. جلوی روشوییاش ایستادم و شیر آب سردش را باز کردم. با مشت آب ریختن فایدهای نداشت! سرم را زیر شیرش بردم و زیر ل**ب گفتم:
-آخیش!
برایم مهم نبود موهایم خیس شدند و دوباره گره میخورند، فقط خنک شدن برایم مهم بود. به تصویرم در آینه خیره شدم. با موهای خیس و ژولیده و آرایش ملایمی که آنقدر کمرنگ شده بود که با نبودش فرقی نداشت، ب رای این چنین میهمانی عالی شده بودم! برایم تعجبآور بود که با همهی اینها، به تصویرم لبخندی کج میزدم! کسی چه میداند، شاید هم به خودم پوزخند میزدم. از آینه دل کندم و با همان وضع نامناسب راهی سالن شدم. از شانس خوبم اولین نفری که جلویم سبز شد، عمهی حساسم بود. بهتزده نگاهم کرد و با ترس و ناباوری پرسید:
-آرزو چه بلایی سر خودت آوردی؟! چی شده؟!
دستم را در موهایم فرو بردم و گفتم:
-چیزی نیست عمه! من خوبم فقط خیلی گرمم شده بود.
-وای خدا! نکنه بازم زیادهروی کردی؟
سرم را پایین انداختم و به سرامیکهای براق زمین خیره شدم.
-آخه دختر من چند بار بهت بگم زیاد نوشیدنی نخور! این همه شیرینی و میوه هم هست. اگه یک وقت کار ناشایستی ازت سر بزنه چی؟ -ببخشید.
با دست گرمش زیر چانهام را گرفت و به بالا هلش داد، طوری که صورتم دقیقا روبروی صورتش قرار گرفت. چشم از زمین گرفتم و نگاهم تا چشمانش بالا آمد.
-خب حالا وقتی گرم ت میشه باید خودتو مثل یک موش آبکشیده خیس کنی؟! اونم وسط یک همچین مهمونی مهمی!
-دیگه تکرار نمیشه.
-خدا کنه.
نگاهی به اطرافش انداخت و برای شخصی که نفهمیدم چه کسی بود، دستی تکان داد. دوباره به من نگاه کرد و گفت:
_وایسا اگنس بیاد، بگم ببرتت رختکن و به سر و وضعت برسه.
-باشه.
طولی نکشید که اگنس به ما نزدیک شد. سوالی به عمه نگاه کرد و پرسید:
-با من کاری داشتید خانم؟
-آره، ازت میخوام با آرزو بری رختکن و موهاشو خشک کنی. حوله هم توی کمد بالایی رختکن هست.
اگنس نگاهی به من انداخت و در حالیکه ابروهایش از تعجب بالا رفتند پرسید:
-اوه خانم مگه بیرون بارون میاد و رفتید قدم زدید؟
بیاراده خندهام گرفت. حتی عمه هم از حرفش خندهاش گرفت. از سر و وضع من او چه برداشتی میکرد و عمه چه برداشتی میکرد! خندهام به لبخندی کج تبدیل شد و گفتم:
-نه، خودم با شیر آب دوش گرفتم.
در حالیکه گنگ نگاهم میکرد سرش را کمی کج کرد تا بیشتر سر در بیاورد. با ژستی که گرفته بود شبیه دختر بچهای تخس شده بود که خودش را برای پدرش لوس میکند. عمه که نگران بود کسی مرا با آن ظاهر نامرتب ببیند به اگنس گفت:
-اگنس زود باش دیگه!
دستش را روی کمرم گذاشت و کمی به جلو هلم داد و گفت :
-ب جنب آرزو! زودتر!
-چشم!
از او فاصله گرفتیم و راهی رختکن شدیم. در همین حین که تند و بیوقفه قدم میزدیم، اگنس گفت:
-خانم نکنه زیادی نوشیدنی خوردید که داغ شدین؟ سوالی نگاهش کردم و پ رسیدم:
-خیلی واضحه؟
لبخندی زد و باملایمت گفت:
-نه خانم! نگران نباشید، منم از واکنش عمهتون این رو فهمیدم.
نفسی از روی آسودگی خیال کشیدم و گفتم:
-خیالم راحت شد.
به محض اینکه وارد رختکن شدیم درش را بستم. روی یکی از صندلیهای کوچکش نشستم و چشمانم را بستم. نمیدانم چرا چهرهی نگران ماکان و لحظهای که خیلی بیملاحظه ترکش کردم، تنها چیزی بود که به تجسم ذهنم در میآمد. چشم باز کردم. بیش از حد به او فکر میکردم و این برایم دلیلی منطقی نداشت. پوفی کشیدم و دستم را در موهایم فرو بردم. اخمی غلیظ ابروهایم را به هم گره زد. از واکنشهایی که نسبت به او نشان میدادم و برایم تا این حد، هیجانی و غیرقابل کنترل بود، اصلا خوشنود نبودم. حولهی سفیدی که اگنس دور گردنم انداخت کمی حواسم را از این افکار بیهوده پرت کرد. سشواری را روشن کرد و شروع به خشک کردن موهایم کرد. من هم خودم را با خشک کردن صورت و گردنم با حوله مشغول کردم.
زیاد طول نکشید که اگنس گفت:
-تموم شد خانم.
اخمی که کرده بودم باز شد. لبخند کجی به تصویرش در آینه زدم و گفتم:
-ممنونم اگنس.
لبخندی گرم به رویم زد و گفت:
-وظیفه بود خانم.
-اسمش لطفه نه وظیفه!
به سمتش چرخیدم و چشمکی به رویش زدم. همین بازی کوچک با واژهها، آدمها را فرسنگها دورتر و نزدیکتر میکند و من به همین بازی کوچک، برای نزدیک ماندن به او قانع هستم. لبخند دلنشینش پررنگ شد و گفت:
-کار دیگهای با من ندارید خانم؟
-نه،میتونی بری.
-پس فعلا خداحافظ.
-خداحافظ.
رفت ولی در رختکن را نیمه باز گذاشت. دلم میخواست بگویم حتما در را ببندد اما فکر میکردم این را خوب میداند که من، همیشه دوست دارم درهایی که به من راه دارند بر دیگران بسته باشند. از روی صندلی بلند شدم و به آینه نزدیکتر شدم. در فاصله ی ده سانتیمتریاش ایستادم و دقیق به صورتم نگاه کردم. با حسرت گفتم:
-سی سال! سی سال از همهی زندگیم، چجوری گذشتی که هیچی ازت نفهمیدم؟!
سرم را کمی کج کردم. موهایم یک طرف سرم ریختند. با انگشت اشارهام، دستهای از آنها را که همسوی با هم ف ر شده بودند را به بازی گرفتم. مدام آنها را دور انگشتم میپیچیدم و رها میکردم. بیدلیل حس میکردم کسی با لذت نگاهم میکند. کسی که لذتش با هر ناز و کرشمهام بیشتر میشود. کسی که دلم میخواست بیشتر او را در این لذتش غرق کنم. آنقدر به این شخص فکر کردم که ناخودآگاه سرم به عقب چرخید. در جا خشکش زد. درست مثل من که همانطور دست به مو در جا خشکم زد.
لبخند روی لبش ماسید و سرش را پایین انداخت. پشت گردنش را با دست خاراند و گفت:
-عذر میخوام. نمیخواستم مزاحم خلوتت بشم.
-ماکان تو چرا اومدی اینجا؟!
سرش بالا آمد. در چشمانم نگاه کرد. نگاهی که حتی اگر جوابش باب میل من نبود، مرا تسلیم میکرد.
-چون یهو حالت بد شد خیلی نگرانت شدم. جلوی آرمیتا خانم و اگنس هم نمیشد حالت رو بپرسم.
در آن اعماق قلبم از اینکه تا این حد ذهن و فکرش را به خودم درگیر کرده بودم، شادی عمیقی حس کردم اما برای زیر سلطه درآوردن این احساسات عجیبم، ناخودآگاه اخم غلیظی کردم. با لحنی که در نهایت خشکی و سردی ریشهی هر محبتی را میخشکاند، گفتم:
-من خوبم! بهتره دیگه مزاحم من نشی!
مثل مجسمه بیحرکت ماند. نگاهش رنگ عجیبی گرفت. رنگی که ترکیبی از غم و بهت در خود داشت. سرش را به سمت دیگری چرخاند و در حالیکه پیشانیاش را با دستش میمالید گفت:
-خوشحالم که حالت خوبه. دیگه تکرار نمیشه.
چرخید و بدون هیچ حرف دیگری رفت. با رفتنش بغضی بزرگ در گلویم انداخت. بغض سمجی که با سماجت تمام میخواست مرا خفه کند. رفتهرفته دیدم تار شد. قطرهای اشک از چشم چپم چکید. اصلا خودم را درک نمیکردم! من خودم او را شکستم و از شکستنش همهی وجودم میشکند. سریع با پشت دست، رد آن اشک را پاک کردم. هیجانهای احمقانهام مرا مثل یک دختر نوجوان بیتجربه کرده بود. زیر ل**ب بر خود لعنتی فرستادم و نفسی عمیق کشیدم.
دستی در موهایم فرو بردم و از ریشه آنها را کشیدم. اینطور که پیش میرو، بیتردید تا چند سال دیگر خود را کچل میکنم. رهایشان کردم و با هر دو دستم، پیراهنم را وسواسگونه پایینتر کشیدم تا ردی از هر گونه چروک احتمالی کوچکی نماند. در رختکن هنوز هم نیمهباز بود. حتی یادش رفت در را پشت سرش ببندد. با حرص در را کامل باز کردم و بیرون رفتم. محتاطانه قدم زدم تا مبادا زمین بخورم یا با کسی برخورد کنم. وقتی عصبانی بشوم تعادلم را از دست میدهم و حتی همین راه رفتن ساده را هم، باید با احتیاط انجام بدهم. به میزمان رسیدم. به چهرههای پرشیطنتشان که با دیدنم رنگ نگرانی به خود گرفتند خیره شدم. دوستانم را رها کردم! دوستانی که دو سال تمام آرزوی دوباره دیدن و همنشین شدن با آنها را داشتم. به زور لبخند زدم.
لبخندی که هر چه خواستم، نتوانستم کاملش کنم و همچون پوزخندی به تلاش بیثمرم برای شاد نشان دادن خودم، کج از آب درآمد.
-چیزی شده آرزو؟!
-نه! چیزی باید بشه؟!
تک خندهای عصبی کردم. نگاه هر دویشان رنگ نگرانی بیشتری گرفت. حتی خودم هم برای خودم نگران شدم! من تا به حال موقع عصبانیتم نخندیده بودم!
-اصلا نمیخواد بگی چی شده! میخوای بگم آب بیارن واست؟
دستم را در موهایم فرو بردم و محکمتر از قبل آنها را کشیدم. باید بر خودم مسلط میشدم!
-نه، تشنهم نیست.
موهایم را رها کردم و گفتم:
-خب از خودتون تعریف کنید بچه ها! قبل از اینکه عمهم صدام کنه چی میگفتیم؟
میفهمیدند یک بلایی بر سرم آمده ولی بهتر از آن میفهمیدند که فعلا، دلم فقط بحث عوض کردن میخواهد. نورا حرف ناتمام ماندهاش را ادامه داد:
-داشتیم از قصر یخی میگفتیم که تو گفتی میخوای یکبار ببینیش، ولی هنوز وقت نکردی بیای.
-اوه آره راست میگی! کاملا یادم رفته بود! خب شماها دیدینش چطور بود؟ همونطوری بود که تبلیغ میکنند یا این تعریفایی که ازش میکنند همش شایعهست؟ -باید ببینیش دیگه! تعریف کنیم که مزهش میره!
-خب میخوام بدونم ارزش دیدن داره یا نه.
-آره ارزشش رو که داره! خیلی هم جذابه و کلی هم خوش میگذره! اصلا تو بیا سوئد ما ببریم بگردونیمت، اونوقت انقدر عاشقش میشی که دیگه دلت واسه لندن تنگ نمیشه!
-این حرفو نزن! درسته که هر جای دنیا قشنگی خودشو داره و توی دید اول، شاید بعضی جاها برای مسافرت واسه آدم خیلی جذاب باشه، اما هر جایی اون آرامشی که آدم فقط توی شهری که مدتها توش زندگی کرده داره رو بهش نمیده.
با صدایی که از بلندگو زمان شام را اعلام کرد صحبتمان قطع شد. با ذوق گفتم:
-آخ جون غذا!
صدای خندهیشان بلند شد.
-عجب رژیمی گرفتی ها! فقط جلوی ما کلاس میذاری!
-خب غذاهای رژیمیتر رو میخورم، ولی گشنمه باید یک چیزی بخورم!
چشمکی به رویش زدم و از روی صندلیام بلند شدم. غذا بهترین دوای افکار عذابآور و بیهودهام است. آنقدر خودم را به خوردن مشغول کردم که با حس دلپیچهی شدیدم، چاقو و چنگال از دستم افتادند. برای آنکه وانمود کنم حالم خوب است، لبخندی کج زدم و گفتم:
-آخیش! خیلی چسبید.
ملودی در حالیکه هنوز نیمی از محتویات ظرفش باقی مانده بود گفت:
-خب یه کم آرومتر میخوردی! مگه از قحطی فرار کردی؟!
ل**بهایم را برچیدم و با لحنی که دل هر سنگدلی را به رحم میآورد، گفتم:
-آخه خیلی گشنه بودم.
نورا در حالیکه تکهی کوچکی از استیکش را با چنگال برمیداشت گفت:
-خب حالا قیافهت رو اونجوری نکن.
-چقدر بیاحساس! واقعا دلت برام نسوخت؟
نگاه عاقل اندرسفیهی به من انداخت و سرش را پایین انداخت و خود را با غذایش مشغول کرد.
مدت زیادی نگذشت که اکثر مهمانان، شام خود را نوش جان کردند و ما که برای مراسم برنامهی دیگری نداشتیم، با رفتنشان مخالفتی نکردیم. در مدت کوتاهی اکثرشان رفتند و من حین تمام این خداحافظیها، نگاهم به سمت ماکان که گرم صحبت با جولین و اریکا بود، جلب شده بود.
دیگر نه غمی در چشمانش مانده بود و نه بهتی، گویی آنقدر واکنش من به او ضربه نزده، که از باقی مهمانی لذت نبرد. به سختی خودم را کنترل میکردم که اخم نکنم ولی با همهی اینها، اخمی کمرنگ و غیر قابل مهار ابروهایم را به بازی گرفته بود. متعجب نگاهشان کردم. هر دو پالتوهایشان را پوشیده و آمدهی رفتن بودند.
-بچه ها کجا میخواید برید؟! مگه نمیاید خونهی من؟!
ملودی در حالی، که هر دو ابرویش از تعجب بالا رفته بودند گفت:
-دلت خوشه ها! مگه آپارتمانت چقدر جا داره؟ الان هم که هم خانوادهت و هم عمه و عموت اونجا هستند!
-خب شما بیاید روی کاناپههای پذیرایی بخوابید.
نورا نوچنوچی کرد و گفت:
-واقعا که! این اوج مهموننوازی تو بود؟! حتی تعارف نکردی بریم روی تختت و تو روی کاناپه بخوابی!
-خب شما دو نفرید هر دوتون که روی تخت جا نمیشید، منم نخواستم بینتون تبعیض قائل بشم که یکی بره روی تخت و اون یکی روی کاناپه بخوابه، واسه همین گفتم هر دوتون روی کاناپهها بخوابید.
لبخندی دنداننما زدم که باعث شد هر دویشان بخندند. صدای خندههای ظریف و
دخترانهیشان را خیلی دوست داشتم. در یک کشور انگلیسی زبان، داشتن دوستانی ایرانی به خوبی آنها در دانشگاه، یکی از بهترین اتفاقهایی بود که در زندگیام افتاد اما حیف که دیگر برای همیشه کنارم نیستند! هر دویشان را بغل کردم و گفتم:
-باید قرار بذاریم تا وقتی هستید کلی بریم گردش.
-حتما میریم.
با آنکه پایان دادن به این دیدار برایم سخت بود، با آنها خداحافظی کردم. بعد از رفتنشان نگاهم به مامان افتاد که از خستگی، رنگ و رویش پریده و بیحال روی صندلی نشسته بود.
سریع به سمتش رفتم و در حالیکه از پشت شانههایش را ماساژ میدادم گفتم:
-مامان خوبی؟ میخوای بگم چیزی بیارن واست؟
سرش به سمتم چرخید. لبخندی گرم زد. آنقدر گرم که همهی وجودم از گرمایش شعلهور شد. با ملایمت همیشگیاش پاسخ داد:
-من خوبم آرزو جان!
دستش را روی دستم گذاشت و ادامه داد:
-نمیخواد دستاتو خسته کنی! نیازی به ماساژ نیست!
-اوه مامان چه جور خستگی؟! این که کاری نیست!
لبخندش پررنگتر شد و گفت:
-خیلی ممنونم ازت. تو واقعا دختر نمونهای هستی. همیشه خدا رو شکر میکنم که من رو لایق داشتن دختری مثل تو دونسته.
لبخندی کج به رویش زدم و گفتم:
-آی آی آی! مطمئنی خدا رو واسه داشتن بابا که منو بهت داده شکر نمیکنی؟!
خندهای بیصدا کرد و گفت:
-معلومه که واسه داشتن آرمان خدا رو شکر میکنم! اما خب تو هم جای خودتو داری.
چشمکی به من زد که در جوابش لبخندی کج زدم. با صدای اریکا سرم به سمتش چرخید.
دستش دور بازوی جولین حلقه شده بود و در فاصلهی کمی از جولین، ماکان هم به ما نزدیک میشد. سعی کردم تمام حواسم را به اریکا بدهم ولی سعی کردن کجا و واقعیت کجا!
-خب آرزو ما دیگه میریم.
لبخندی که بر لبم مانده بود، جان بیشتری گرفت و گفتم:
-کاش بازم ببینمت.
-حتما ملاقات میکنیم اما اینبار تو مهمون ما باش.
جولین سریع در جوابش گفت:
-البته آرزو یک ویسکی ناب هم باید ما رو مهمون کنه.
از لجاجت و تاکیدش خندهام گرفت. مدام یادآوری میکرد که مبادا فراموش کنم.
-من پای قولم وایمیستم جولین!
لبخندی زد و همراه اریکا، به مامان و بابا که کمی آنطرفتر ایستاده بود نزدیک شد. مامان سریع از روی صندلیاش بلند شد و گفت:
-شما خیلی لطف کردید. هم برای عمل و هم برای اینکه افتخار دادید در این مهمانی شرکت کردید.
جولین با همان لبخند بر لبش گفت:
-خانم رادمنش اغراق نکنید! همش وظیفه بود و من فقط کارم رو انجام دادم.
بابا در حالیکه دستش را جلو آورد و با جولین دست داد گفت:
-همهی دکترها تا این حد وظیفهشناس و مسئولیتپذیر نیستند. من به شخصه هیچوقت زحمات فراوانتون رو فراموش نمیکنم و همیشه مدیون شما میمونم. فقط اگر میگفتید کسی که قلبش رو اهدا کرده کی بوده، عالیتر میشد.
ناخودآگاه نگاهم به سمت ماکان کشیده شد. سرش را پایین انداخته بود و پشت گردنش را میخاراند. به جولین نگاه کردم که در جواب بابا، لبخندش را پررنگتر کرد و گفت:
-خب اگر اطرافیان شخص اهداکننده مایل بودند، حتما به شما معرفیشون میکردم.
بابا در حالیکه دست در موهایش فرو میبرد گفت:
-خب پس از جانب ما خیلی ازشون تشکر کنید، چون به زودی برمیگردیم ایران و شاید دیگه فرصت ملاقات با هم رو نداشته باشیم.
-حتما! ولی به نظرم باید بیشتر ممنون ماکان باشید که خیلی پیگیر این عمل بود.
چشمم به دست مشتشدهی ماکان افتاد که لرزشش، شدت فشاری که به آن وارد میکرد را نشان میداد. اگر میتوانست سر جولین را از تنش جدا میکرد. با این حال لبخندی زد و با لحنی محترمانه گفت:
-جولین اغراق نکن! اونقدرا هم کار مهمی نکردم.