فصل چهار
بارون پرسید:
انتخاب دومت، ویل؟
صدایش آرام بود، حتی کمی نگران.
ویل براي مدتی طولانی مکث کرد. او هرگز هیچ انتخاب دیگري را در نظر نگرفته بود. سرانجام پرسید:
مدرسه نگهداري اسبها، قربان؟
مدرسه ي پرورش اسب، اسب هاي قدرتمندي را که شوالیه هاي قصر می راندند آموزش می داد و از آنها مراقبت می کرد. ویل فکر کرد آن جا حداقل ارتباطی با مدرسه نظامی دارد. اما اولف رئیس مدرسه پرورش اسب، در همان لحظه هم داشت سرش را تکان می داد، حتی قبل از این که بارون نظرش را بپرسد. او گفت:
من کارآموز نیاز دارم، سرورم، اما این یکی خیلی ریزه. اون هرگز نمی تونه یکی از اون اسبهاي جنگی رو کنترل کنه. اونها به محض دیدنش، روي زمین پهنش می کنن.
ویل تنها می توانست بارون را از میان بلوري از آب ببیند. او ناامیدانه با خودش مبارزه می کرد تا جلوي ریزش اشک بر روي گونه هایش را بگیرد. آن اتفاق آخرین تحقیر بود: عدم پذیرش در مدرسه نظامی و بعد شکستن و گریه کردن مثل یک بچه در مقابل بارون، همه ي روساي بخش ها و هم دوره هایش.
بارون داشت از او می پرسید:
چه مهارت هایی داري، ویل؟
ویل در مغزش به کندوکاو پرداخت. او مثل الیس در درسها و فراگیري زبانها خوب نبود. او نمی توانست نامه هاي عالی و خوش خط بنویسد، مثل کاري که جورج انجام می داد. و نه علاقه ي جنی به آشپزي را داشت. و او مطمئنا قدرت و عضله هاي هوراس را هم نداشت. در نهایت، در حالی که می دید بارون منتظر است تا او چیزي بگوید، گفت:
من خیلی خوب از همه جا بالا می رم، قربان.
این یک اشتباه بود، او فورا متوجه شد. چاب، سرآشپز، با عصبانیت به او نگاه کرد.
اون می تونه بالا بره، خیلی خب. یه وقتی رو یادم می یاد که او از ناودون بالا اومد و وارد آشپزخانه ي من شد و سینی کلوچه هاي شیرین رو که در حال سرد شدن روي لبه ي پنجره بود، دزدید.
فک ویل به خاطر آن بی عدالتی افتاد. این ماجرا مال دو سال قبل بود. آن موقع او یک بچه بود و آن کار یک شوخی بچه گانه بود، او می خواست این ها را بگوید. اما حالا استاد کاتب شروع به صحبت کرده بود.
و درست همین بهار گذشته، تا طبقه سوم مطالعه بالا اومد و دو تا خرگوش رو در طی یکی از مناظره هاي حقوقی ما رها کرد. خیلی آشفته کننده! حقیقتا!
بارون گفت:
شما گفتین خرگوش، استاد کاتب؟
و نایجل با تاکید سري به موافقت تکان داد. او پاسخ داد:
یه خرگوش نر، یه خرگوش ماده، سرورم، اگه معنیش رو بدونین؟ خیلی آشفته کننده در واقع!
اگر چه ویل ندید، اما بانو پولین دست ظریفش را بر روي دهانش گذاشت. ممکن بود در حال فرونشاندن یک خمیازه باشد، اما وقتی دستش را برداشت کناره هاي دهانش هنوز رو به بالا کج بود. بارون گفت:
خب بله همه ي ما می دونیم که خرگوش ها چه طورین.
نایجل ادامه داد:
و همون طور که گفتم سرورم اون موقع بهار بود.
مثل این که بارون نکته اي را نگرفته باشد. بانو پولین دستش را براي مهار سرفه اي ناموقرانه بر دهان برد. بارون با تعجب به سمت او نگاه کرد. او گفت:
فکر کنم ما اون تصویر رو دریافت کردیم.
بعد نگاهش را به پیکر بیچاره اي که در مقابلش ایستاده بود، برگرداند. ویل چانه اش را بالا نگه داشت و مستقیم به روبرو خیره شد. بارون براي این پسرك جوان در این زمان احساس تاسف می کرد. او می توانست اشک ها را که در آن چشم هاي قهوه اي موج می زد ببیند، که تنها با عزمی بی منتها به عقب رانده می شد. او با پریشان حواسی فکر کرد، عزمی راسخ، بازیی را که با نام پسرك کرده بود بازشناخت. از این که پسرك را در این موقعیت قرار داده بود، ناراحت بود، اما این کار باید انجام می شد. او در درون آهی کشید وگفت:
کسی بین شما هست که بتونه از این پسر استفاده کنه؟
علی رغم بی میلی اش، ویل اجازه داد تا سرش بچرخد و نگاهش ملتمسانه روساي بخش ها را از نظر بگذراند، در حالی که دعا می کرد دل یکی از آنها نرم شود و او را قبول کند، یکی پس از دیگري، بدون هیچ حرفی، آنها سرشان را به نشانه عدم پذیرش تکان دادند.
در کمال تعجب این رنجر بود که سکوت مرگبار اتاق را شکست. او گفت:
چیزي هست که شما باید در مورد این پسر بدونین، سرورم.
ویل هرگز قبلا نشنیده بود که هلت صحبت کند. صدایش بم و ملایم با رد کمی از لهجه ایرلندي که هنوز قابل توجه بود. او گامی به جلو برداشت و برگه اي از کاغذ را که دو بار حلقه شده بود به دست بارون داد. ارالد کاغذ را باز کرد، کلمات داخل آن را مطالعه کرد و اخم کرد.
او گفت:
از این موضوع مطمئنی، هلت؟
بله، سرورم.
بارون با دقت کاغذ را دوباره لوله کرد و آن را بر روي میزش قرار داد. او متفکرانه با انگشتانش بر روي میزش ضرب گرفت. بعد گفت:
امشب باید در موردش فکر کنم.
هلت سري به موافقت تکان داد و به عقب برگشت در حالی که به نظر می رسید مثل قبل در پشت زمینه محو می شود. ویل با نگرانی به او خیره شد در حالی که کنجکاو بود این فرد اسرارآمیز چه اطلاعاتی به بارون داده است. مثل اکثر آدمها، ویل با این اعتقاد بزرگ شده بود که رنجرها افرادي هستند که به بهترین وجه از آنها اجتناب می شد. آنها مرموز بودند ،گروهی محرمانه با حجابی از راز و رمز که آن راز و رمزها به ترس منجر می شد. ویل هیچ از این فکر خوشش نیامد که هلت چیزي در موردش می دانست، چیزي که می دانست به اندازه کافی مهم است که توجه بارون را توي همه ي این روزها، امروز به خود جلب کند. برگه ي کاغذ آنجا بود ،به طور فریبنده اي نزدیک، اما به طور غیر باوري دور از دسترس.
او متوجه شد که حرکتی در دور و اطرافش در جریان است و بارون داشت با بقیه افراد در اتاق صحبت می کرد.
تبریک می گم به اونهایی که امروز در این جا انتخاب شدند .امروز روز بزرگی براي همه ي شماست. براي همین، بقیه روز رو آزادید تا استراحت کنید و لذت ببرید. آشپزخانه ضیافتی براي شما در بخش خودتون برپا می کنه و بقیه روز رو آزادین که از قصر خارج بشین و به روستا برین. فردا در اولین زمان ممکن خودتون رو به رئیس هاي بخش هاي جدیدتون معرفی کنید. و اگه نصیحتی رو از من می پذیرید مطمئن بشین که سروقت این کار رو انجام بدین.
او به آن چهار نفر لبخند زد، بعد به ویل اشاره کرد. با کمی دلسوزي در میان صدایش گفت:
ویل، فردا بهت می گم که در موردت چه تصمیمی گرفتم.
او به سمت مارتین برگشت و اشاره اي به او کرد تا به او بفهماند که کارآموزان را بیرون برد.
او گفت:
ممنون، از همتون.
و اتاق را از میان دري که پشت میز تحریرش بود، ترك کرد.
روساي بخش ها نیز به دنبالش رفتند، بعد مارتین مستقیم تحت الحمایه هاي سابق را به سمت در برد. آنها با هیجان با هم صحبت می کردند، آسوده و سرخوش بودند از این که توسط رئیس بخش هایی که انتخابشان بود پذیرفته شده بودند.
ویل در پشت سر بقیه آرام حرکت می کرد، در حالی که از عبور کردن از کنار میزي که هنوز ورقه بر روي آن قرار داشت، بی میل بود. او لحظه اي به آن خیره شد، مثل این که به نوعی او می توانست کلماتی را که بر روي آن نوشته شده بود، از پشت آن ببیند. بعد دوباره همان حسی که در اوایل جلسه داشت به سراغش آمد، این که کسی در حال تماشاي اوست. سرش را بلند کرد و خودش را در حالی یافت که به چشمان تیره ي رنجر خیره شده است، که هنوز در پشت صندلی پشت بلند بارون ایستاده بود، تقریبا نامرئی در آن شنل عجیبش.
ویل با لرزه اي از ترس، بر خود لرزید و با عجله از اتاق بیرون رفت.
/
خیلی از نیمه شب گذشته بود .مشعل هاي سوسوزن در اطراف حیاط قصر، که تعویض شده بودند، دوباره کوتاه شده و با شعله هاي کوتاهی می سوختند. ویل ساعت ها با صبر و حوصله نگهبانی داده بود، در حالی که منتظر این لحظه بود، که نور کم شود و نگهبان ها در آخرین ساعت شیفتشان خوابآلوده .
آن روز یکی از بدترین روزهایی بود که به یاد می آورد. وقتی که هم دوره هایش جشن گرفته بودند و در حال لذت بردن از مهمانی شان بودند، و بعد از آن هم، وقتشان را با سر خوشی به شوخی و خندیدن در میان قصر و دهکده گذراندند، ویل به آرامی به داخل جنگل رفته بود، یک کیلومتر یا بیشتر، به دور از دیوارهاي قصر. آنجا در نور سبزرنگ و خنک در زیر درختها، تمام بعد ازظهرش را با مرور کردن ناامیدانه ي حوداث روز انتخاب گذراند، در حالی که دردي از ناامیدي و کنجکاوي، در مورد این که روي برگه ي رنجر چه نوشته شده است، در خودش می پروراند .
وقتی آن روز بلند جامه برچید و سایه ها بر کناره هاي مزارع گسترده در حاشیه ي جنگل شروع کردن به بلند شدن، او تصمیمش را گرفت.
مجبور بود بداند که چه چیزي بر روي آن برگه نوشته شده بود و او مجبور بود همین امشب آن را بداند. او حرکت نگهبان ها را زیر نظر گرفت، در حالی که حواسش به آن بود که چه وقتی به گشت زنی هاي منظم شان می روند. علاوه بر نگهبان هاي گشت زن، یک ستوان بر درگاه ورودي برجی که به بخش بارون ارالد می رسید، نگهبانی می داد. اما او چاق بود و خوابآلوده ،شانس کمی وجود داشت که بتواند خطري براي ویل ایجاد کند. بعد از همه ي اینها، ویل قصد نداشت از در و راه پله ها استفاده کند.
بعد از سالها، کنجکاوي سیري ناپذیرش، و میل سیرناشدنی اش براي رفتن به جاهایی که نمی بایست می رفت، ظاهرا این مهارت در درونش پرورش یافته بود که بتواند در مکان هاي باز حرکت کند بدون این که دیده شود.
وقتی باد در میان شاخه هاي بالایی درختان پیچید، شاخه ها سایه اي در نور ماه ایجاد کردند، سایه هایی که ویل عادت داشت به نحو احسن از آن استفاده کند. او به طور غریزي حرکاتش را با ریتم حرکت درخت ها هماهنگ کرد، در حالی که به آسانی با سایه هاي داخل حیاط قصر در هم می آمیخت، جزیی از آن می شد و کاملا با آن مستور می گشت. این روش، انجام کارش را با وجود نداشتن پوششی مشخص آسانتر کرد.
ستوان چاق انتظار نداشت که کسی در فضاي باز حیاط حرکت کند، براي همین چون انتظار نداشت کسی را ببیند، کسی را هم ندید.
بسیار آرام، ویل خودش را به دیوار زبر سنگی برج چسباند. ستوان به سختی پنج متر با او فاصله داشت و ویل می توانست صداي نفس هاي سنگینش را بشنود، اما او با استفاده از یک ستون کوچک در داخل دیوار، خودش را از دید آن مرد پنهان کرد.
در حالی که گردن می کشید تا به بالا نگاه کند، دیوار مقابلش را بررسی کرد. پنجره بارون با فاصله اي زیاد در آن بالا قرار داشت، خیلی دورتر به دور برج. براي رسیدن به آن، ویل مجبور که از دیوار برج بالا رود و بعد راهش را بر روي لبه ي دیوار ادامه دهد، تا به نقطه ي بالاي جایی که ستوان چاق نگهبانی می داد برسد، بعد دوباره بالا رود، به سمت پنجره.
او با اضطراب لب هایش را تر کرد. بر خلاف صاف بودن دیوارهاي داخلی برج، بین بلوك هاي بزرگ سنگی که دیوارهاي بیرونی را تشکیل می دادند درزهاي زیادي وجود داشت. براي همین براي بالا رفتن مشکلی وجود نداشت. او در مسیرش به سمت بالا تعداد زیادي جاي دست و پا داشت. او می دانست در بعضی از جاها، سنگ ها توسط فرسایش آب و هوایی صاف شده اند، و او مجبور بود که با دقت حرکت کند. اما او که از سه برج دیگر در گذشته، دقیقا در همین موقع از شب، بالا رفته بود انتظار نداشت که مشکل زیادي با این یکی داشته باشد.
اما این بار، اگر دیده می شد، قادر نبود که آن را به جاي شوخی بچه گانه اي پشت سر بگذارد. او داشت در نیمه هاي شب از قسمتی از قلعه بالا می رفت، جایی که او حق بودن در آنجا را نداشت. بالاخره، بارون براي خنده نگهبان بر روي این برج نگذاشته بود. افراد باید از این جا دور می ماندند، مگر آن که کاري در آنجا داشتند.
او با حالتی عصبی دستانش را به هم مالید. آنها چه می توانستند با او بکنند؟ او همین حالا هم از انتخاب شدن کنار گذاشته شده بود. هیچ کسی او را نمی خواست. از همین حالا هم محکوم بود که در مزارع زندگی کند. چه چیزي بدتر از این می توانست باشد؟
اما تردیدي سرزنشگر در پشت افکارش وجود داشت: او کاملا مطمئن نبود که به آن زندگی محکوم شده باشد. بارقه اي باریک از امید هنوز وجود داشت. شاید بارون دلش نرم می شد. شاید، اگر ویل فردا صبح از او عاجزانه درخواست می کرد، و در مورد پدرش و این که چرا این قدر برایش مهم است که به مدرسه نظامی برود توضیح می داد، شانس خیلی کمی وجود داشت که آرزویش تحقق یابد و پذیرفته شود. و بعد، وقتی او پذیرفته می شد، می توانست نشان دهد جانسپاري و شوق و شورش چقدر می تواند او را به دانش آموزي لایق بدل کند، تا وقتی که جهش رشدش اتفاق می افتاد.
از طرف دیگر، اگر در چند دقیقه ي آینده دستگیر می شد، هیچ شانس کوچکی باقی نمی ماند. او هیچ نظري در مورد این که اگر دستگیر شود چه با او خواهند کرد نداشت، اما می توانست کاملا مطمئن باشد که آن مجازات به هیچ وجه شامل پذیرشش در مدرسه نظامی نخواهد بود.
او مکثی کرد، به کمی انگیزه و فشار نیاز داشت تا او را به پیش برد .این ستوان چاق بود که آن را فراهم کرد. ویل صداي تنفس سنگینی را شنید، صداي جا به جا شدن میخ هاي چکمه مرد را بر روي کف سنگی شنید که داشت تجهیزاتش را جمع می کرد، و ویل متوجه شد که ستوان می خواهد یکی از آن رژه هاي نامنظمش را انجام دهد. معمولا این رژه ها، به رفتن چند متر به دور برج تا طرف دیگر درگاه ورودي محدود می شد و بعد برگشتن به همان موقعیت اصلی. این کار بیشتر براي بیدارماندن انجام می شد تا چیز دیگري، اما ویل فهمید که اگر کاري انجام ندهد، تا چند ثانیه آینده آنها رو در رو خواهند شد.
به سرعت، و به آسانی، شروع کرد به بالا رفتن از دیوار. پنج متر از حرکتش را در کسري از ثانیه انجام داد، بر روي سنگ زبر و خشن مثل یک عنکبوت چهارپاي غول پیکر پهن شده بود .
بعد دقیقا در زیر پایش صداي پاهاي سنگینی را شنید، خشکش زد، در حالی که بر روي دیوار چسبیده بود، در این حالت کوچکترین صدایی ممکن بود نگهبان را خبردار کند.
در حقیقت، مثل این بود که ستوان چیزي شنیده باشد. او درست در زیر نقطه اي که ویل به دیوار چسبیده بود ایستاد ،در حالی که به دقت به درون تاریکی شب می نگریست، و سعی می کرد از میان سایه هاي در هم برهمی که به وسیله ماه و درختان رقصان ایجاد می شد چیزي ببیند. اما، همان طور که ویل شب قبل در موردش فکر کرده بود، مردم بسیار به ندرت جستجو می کنند. ستوان سرانجام خودش را متقاعد کرد که چیز مهمی نشنیده است و به کندي به رژه اش به دور برج ادامه داد .
این شانسی بود که ویل نیاز داشت. این کار همچنین به ویل این فرصت را داد که بر روي لبه ي برج حرکت کند، براي همین او درست به زیر پنجره اي رسیده بود که می خواست. دست ها و پاهایش به راحتی درزها را می یافتند، او تقریبا به همان سرعتی که یک انسان راه می رود حرکت می کرد، و هر لحظه از دیوار برج بالا و بالاتر می رفت.
در یک لحظه، او به پایین نگاه کرد و این یک اشتباه بود .علی رغم نترس بودنش در مورد بلندي ها، وقتی که دید چقدر بالا آمده است و چقدر سنگفرش سنگی حیاط قصر در زیر پایش دور به نظر می رسد، سرش کمی گیج رفت و دیدش تار شد. ستوان داشت دوباره به میدان دید ویل برمی گشت- یک پیکر ریز، وقتی که او را از این بالا می دید. ویل پلک زد تا حالت سرگیجه را دور کند و به بالا رفتن ادامه داد، شاید یک کمی آرامتر و کمی با دقت بیشتر از قبل.
در مسیر بالارفتنش لحظه اي نفس گیر وجود داشت. وقتی که پاي راستش به سمت یک جاپاي جدید کشیده شد، چمکه ي پاي چپش بر روي لبه ي فرسایش یافته ي بلوك هاي ساختمان سرید و او آویزان شد، به طوري که تنها به وسیله ي دستانش نگه داشته شده بود و ناامیدانه به دنبال جاي پایی می گشت. بعد از چند لحظه او موقعیتش را بازیافت و به راهش ادامه داد .
وقتی که بالاخره دستانش بر لبه ي پنجره بسته شد، موجی از آسودگی حس کرد و خودش را بالا کشید، پاهایش را بر روي لبه ي پنجره تاب داد و با سبکی به درون پرید. البته اتاق بارون خالی بود .ماه نیمه کامل، نورش را از میان پنجره بزرگ به داخل می تاباند.
و آنجا، بر روي میز، جایی که بارون آن را گذاشته بود، تک برگه اي قرار داشت که حاوي جوابی براي آینده ي ویل می شد. با اضطراب، نگاهی به دور و بر اتاق کرد. صندلی پشت بلند عظیم بارون مثل یک نگهبان در پشت میز قرار گرفته بود .تعداد دیگري از مبلمان در تاریکی به چشم می آمدند و بی حرکت بودند. بر روي یک دیوار، پرتره اي از اجداد بارون درست به او، در آن پایین خیره شده بود، با نگاهی اتهام آمیز.