عسل

فصل هفت

خودم را بھ اتاق رساندم و در را بستم. نمی دانم چرا ھر روز زندگی برایم سخت تر می شد؟ مرجان بھ اتاقم آمد و کنارم نشست : عسل پدرت تصمیم خودش را گرفتھ . من خیلی تلاش کردم متقاعدش کنم اما او می خواھد مرا ھم از اینجا بیرون کند ، بھ گمانم خیال ازدواج در سر دارد .

ازدواج؟

سرم را از زیر ملافھ بیرون کشیده و با چشمانی نگران بھ او خیره شدم . ادامھ داد:یقین ندارم اما حدس می زنم...

ممکن نیست مرجان، پدر ھر چھ نباشد عاشق مادرم است.

شانھ ھایش را بالا انداخت و گفت: دیشب قبل از رفتن بھ او گفتم کھ بردیا انتخاب خوبی برای عسل نیست ، اما پدرت گفت : مگر چھ اشکالی دارد در آن سرزمین غریب برایش ھم پدر است و ھم ھمسر.

لبخند بی رنگی بر لبم نشست . عجب تصورات کودکانھ ای ! پدر ھرگز نمی توانست با من چنین کند.

فواد وارد اتاق شد و در آغوش گرفتمش ، دندان ھای جلویی کمی بیرون آمده بودند و وقتی می خندید زیبایی اش دو چندان می شد.

قرص ھایش را خورده؟

مرجان با تاسف نگاھی بھ من کرد و گفت : امروز خیلی درد کشید. مدام دستم را روی قلبش می فشرد و نالھ می کرد، اما حالا در کنار تو می خندد. انگار نمی خواھد کھ تو بفھمی درد کشیده است.

بوسھ ای بر گونھ اش زده و گفتم: آخرمی داند چقدر دوستش دارم .

ضربھ ای بھ در خورد و بردیا وارد اتاق شد. غافل گیرم کرده بود ، روی صندلی نشست و بھ من خیره شد ، انگار می خواست کالایی را بپسندد و با خود ببرد.

حالت خوب نیست عسل؟

بھ مرجان نگاه کردم، دستم را بھ گرمی فشرد و گفت: عسل خیلی خستھ است.

آه ! بلھ . درس خواندن خیلی سخت است اما بھ زودی خلاص می شود.

نگاھی لبریز از خشم بھ او انداختھ و گفتم: من فقط می خواھم از دست شما خلاص بشوم.

گمان کردم نشنیده چون ھیچ پاسخی نداد. نمی دانستم امروز چرا آنقدر شھامت پیدا کرده ام؟ گویی لب ھایم بی اختیار می لغزیرند و واژه ھا را فراری می دادند.

ببین آقای محترم من می خواھم درس بخوانم. البتھ فقط ھمین نیست من از تو بدم می آید.

بلند شده و ایستادم ، سکوت او شھامتم را زیادتر می کرد.

اگر پدر ھم مجبورم کند ، قبول نمی کنم ، تو ھم نمی توانی مجبورم کنی ، دست بردار و برو.

لبخند بی رنگی بر لبش نشست و سیگاری آتش زد.

لطفا سیگار نکش .

-پس تو نگرانم ھستی ؟

ھرگز ، برای برادرم خوب نیست.

جالب است پدرت ھم این را می داند کھ آنقدر سیگار می کشد؟

البتھ ، ولی مگر برای پدر مھم است؟

فواد را در آغوش گرفتھ و از اتاق خارج شدم. بردیا ھم بھ دنبالم آمد و گفت: چرا آنقدر خشمگین ھستی ؟ آیا این ھمھ خشم بھ خاطر حضور من است؟بغضم را فرو داده و گفتم: بلھ .

پس بروم؟

نگاھی لبریز از خواھش بھ او انداختھ و سکوت کردم.

بی تفاوت از کنارم عبور کرد و رفت.

ھنگام صرف شام می دانستم پدر چقدر عصبی و کلافھ است ، اما چیزی بھ من نگفت و بر خلاف انتظارم لبخند بی رنگ زد و گفت : ھنوز از مادرت خبری نشده؟سرم را بھ نشانھ ی نھ بالا برده و گفتم: پدر دوستت رفت؟

نفس عمیقی کشید و گفت: آه ! بلھ. بھ من گفت تو دختر خوبی ھستی اما نمی تواند تو را بھ عنوان ھمسر بپذیرد می گوید اگر ده سال بزرگ تر بودی خیلی بھتر می شد.

کاش ھمیشھ ھفده سالھ بمانم پدر.

دختر دیوانھ این بھترین فرصت تو بود می دانی او چقدر ثروت مند است ؟ من اگر جای تو بودم بھ ھر طریقی کھ می شد نمی گذاشتم برود .

مرجان نگاه معناداری بھ من انداخت و گفت : نمی شود کاری کرد او خودش عسل را نپسندیده.

پس از صرف شام بھ اتاقم رفتم و بھ بردیا فکر کردم ، حالا کھ رفتھ بود تازه می دیدمش . مرد خوبی بود . با حضورش شعلھ ای کوچک روشن کرد و دوباره خودش آتشی کھ می رفت تمام زندگی کاغذی ام را بسوزاند خاموش کرده و بی خبر رفتھ بود. مسئلھ ای کھ نمی توانستم آن را حل کنم و او برایم صورت مسئلھ را پاک کرد. امروز صبح در راه مدرسھ فھمیدم اشتباه کرده ام چرا کھ بردیا با آن بنز سیاه رنگ منتظرم بود. اھمیتی نداده و از کنارش گذشتم. از ماشین پیاده شد و دنبالم آمد.

صبر کن دختر .

توجھی نکردم و بھ قدم ھایم سرعت بیشتری دادم. در انتھای کوچھ دستم را گرفت و با طنینی خشمگین گفت : صبر کن.

بھ سختی دستم را از دستش بیرون کشیده و فریاد زدم : مزاحم نشو.

من فردا صبح از ایران می روم ، دلم می خواست پیش از رفتن تو را ببینم و از تو بپرسم نظرت تغییر نکرده است؟

بھ چشمان غریبھ خیره شدم کھ سردرگم شده بود و غمگین... نمی دانم در مورد من چھ فکری می کرد؟

زمزمھ کردم: از تو متنفرم ، برو برای ھمیشھ برو.

قطره اشکی از چشمانم فرو چکید ، ای کاش آن غریبھ از ھمان قطره ی اشک می فھمید چقدر پریشانم .

بردیا سری بھ نشانھ ی افسوس تکان داد و بھ سوی ماشینش بر گشت. نفس ھایم بھ شماره افتاده بودند ، آن غریبھ عجب چشمان غمگین پرسش گری داشت!

سر کلاس فاختھ پرسید: امروز ھم حرفی نزد؟

فاختھ احساس می کنم بھ من اعتماد ندارد ، شاید ھم علاقھ ندارد ، شاید ھم تردید پیدا کرده و من سردرگمش کرده ام.

بھ نظر من بھ جای آن غریبھ کمی ھم بھ آقای یگانھ فکر کن.

شوخی می کنی فاختھ؟

دیروز آنقدر عصبانی بود کھ نتوانست تدریس کند و تا آخر زنگ از پنجره بھ بیرون خیره شد.

حتما تو ھم بھ او خیره شدی؟

نھ باور کن . فقط تو می توانی آنقدر شھامت داشتھ و گستاخ باشی.

با ورود دبیر ھر دو ساکت شدیم و من فقط بھ عقربھ ھای ساعتم خیره شدم کھ غریبھ ام را ببینم.

امروز بعد از مدرسھ دیدمش و با من ھمقدم شد. زیر لب زمزمھ کرد: دوستش داری؟غافلگیرم کرده بود... حتی تصورش را ھم نمی کردم کھ با من حرف بزند. ایستادم ، درست رو بھ رویش.... لرزش انگشتانم....قلبی کھ از شدت ھیجان می خواست قفسھ ی سینھ ام را بشکافد ...چشمان خیس و گونھ ھای بر افروختھ ام بھ او فھماند کھ چقدر بھ وجد آمده ام . با این حال تلاش کردم تا آرام باشم.

نفس عمیقی کشید و گفت: پرسیدم دوستش داری؟بھ سختی گفتم: چھ کسی را؟

لبخند سردی زد و گفت : مھم نیست ، فراموش کن.

دلم می خواست چیزی بگویم اما واژه ھا از ذھنم رفتھ بودند و من انگار ھیچ چیزینمی دانستم. دوباره سکوت را شکست و گفت: خوب بھتر است بروی نگرانت میشوند.

دلم می خواست بگویم کھ ھیچ کس نگران من نیست ، اما او بھ من فرصتی نداد و رفت.

می دانستم کھ می خواست بداند بردیا را دوست دارم یا نھ ؟ اما بھ یقین از چشمان دلتنگم کھ تمام وجود او را بھ ذھن می سپرد ھمھ چیز را خواند و رفت...

بدون اینکھ ناھار بخورم بھ اتاقم رفتھ و دراز کشیدم . ھر بار کھ غریبھ ام را می دیدم این کار را می کردم ، شاید چون می خواستم ھزاران بار حرف ھا و نگاه ھایش را مرور کنم . دیگر یقین داشتم دوستم دارد . از بردیا ممنون بودم چرا کھ باعث شد غریبھ ام بی توجھ بھ غرورش با من حرف بزند. مرجان وارد اتاق شد و با حضورش رشتھ ی افکارم را پاره کرد، کارت کوچکی را روی میز کنار تختم گذاشت و رفت .

کارت تبلیغاتی مجتمع تجاری اش در آمریکا بود ، با یادداشت کوچکی در آن طرفش. بلند شدم و لبھ ی تخت نشستم . یادداشت را خواندم: عسل اصلا فکر نمی کردم عاشقم کنی افسوس کھ تا بھ حال عاشق نشده ای و گرنھ می فھمیدی نمی توان از چشمانی کھ دوستشان داری دور باشی و زندگی کنی...فعلا خدافظ ، اما اگر کاری داشتی حتما تماس بگیر.

کارت را درون کشوی میز گذاشتھ و لبخند بی رنگی بر لبم نشست. من حرفش را باور می کردم چرا کھ قلب من بی امید رسیدن بھ غریبھ ام تپشی نداشت.

پدر این روزھا خیلی عصبی و خستھ بھ نظر می رسید، فقط بھ دنبال بھانھ ای بود کھ بر سر من و فواد فریاد بکشد . انگار دیگر نمی توانست مارا تحمل کند شاید ھم دلش می خواست مثل مادر بھ دنبال زندگی اش برود.

مادر...آخ! مادر... چقدر دلم برای حضورت تنگ شده ... کاش می دانستم کجا ھستی و چرا بھ این سادگی فراموشمان کردی! مادر عزیزم دوستت دارم حتی اگر ما را نخواھی و از ما بگریزی.

پدر وارد اتاقم شد و طبق معمول پرسید: چھ خبر؟

دیگر می دانستم منظورش مادر است ، او باور نمی کرد کھ مادر بھ من زنگ نمی زند و من نیز از او بی خبرم.

- ھیچی پدر....

ابروھایش را در ھم کشید و گفت: عجب زن لجبازی است. جدی جدی رفتھ و بر نمی گردد ! ھرگز باور نمی کردم کھ آنقدر از ما بدش بیاید . بھ راستی او ھم اکنون کجاست؟

نمی دانم چرا پدر از فکر کردن بھ مادر خستھ نمی شد؟ من نیمی از روز را بھ مادرفکر می کردم و نیمی دیگر بھ غریبھ ام... اما سھم غریبھ ام ھر روز بیشتر از پیش می شد.

پدر لبخند تلخی زد و با گفتن: بھ زودی ھمھ چیز را خواھیم فھمید از اتاق خارج شد.

من تا نیمھ ھای شب بھ او فکر کردم ، کسی کھ دلش برایم تنگ می شد و ھر روز سر راھم قرار می گرفت ، نمی دانم احساسش از این عمیق تر بود یا نھ!

ھنگام تعطیلی مدرسھ آسمان سرد و بارانی مرا دچار تردید کرد، آیا دراین ھوا باز ھم بھ دیدنم می آمد؟

خیابان اصلی را طی کردم ، در حالیکھ خیس شده و از سرما می لرزیدم . با دیدن او لبخند گرمی بر لبم نشست ، با من ھمقدم شد و چتری سیاه رنگ را بر روی سرم گرفت ، زیر لب گفتم : ممنونم.

خیلی دلم می خواست چیزی بگوید ھر چھ غیر از آن سکوت . وقتی بھ خانھ رسیدم و در کیفم دنبال کلید می گشتم بھ آرامی گفت: دوستت دارم.

نمی دانم چقدر طول کشید تا توانستم معنای حرفش را فھمیده و از بھت خارج شوم . پس از صرف شام پدر تلویزیون را خاموش کرد و گفت : حرف ھای مھمی است کھ باید بھ تو بگویم عسل.

روبھ رویش نشستم ، گمان می کردم می خواھد راجع بھ مادر بگوید اما چھ اشتباھی!

خوب گوش کن عسل ، امروز بردیا با من تماس گرفت و گفت کھ از رفتن پشیمان شده است و بدون تو نمی رود. برای ھمین از خواستم بھ اینجا بیاید تا امشب کار را تمام کنیم.

منظورت چیست پدر؟

قرار ازدواج را برای ھفتھ ی دیگر می گذاریم.

احساس کردم نفس کشیدن برایم سخت شده و قلبم از تپش ایستاده ، پدر و تمام چیزھایی کھ در اطرافش قرار داشتند دور سرم می چرخید . چشمانم را بستم اما ھنوز ھمھ چیز می چرخید.

تو نمی دانی خوشبختی ات در چیست ، اینجا بمانی و آینده ات را خراب کنی، مثل من سال ھا کار کرده و عاقبت ھیچ چیز با ارزشی نداشتھ باشی؟ دیگر بھ حرف ھایت گوش نمی دھم عسل ، امشب اجازه ی حرف زدن نداری ، حتی یک کلمھ.

پدر رفت و ساعتی بعد با بردیا وارد سالن شد . من ھمان جا گیج و سرگردان نشستھ بودم و انگار کسی بھ پاھایم زنجیر بستھ بود . پدر ما را تنھا گذاشت و رفت . بردیا پرسید: ھنوز ھم می گویی نھ؟بھ سختی گفتم : چرا نرفتی؟

بدون تو...؟ خوب نتوانستم. گمان می کردم چنین قدرتی را دارم ، اما چھ خیال باطلی بود.

نفس عمیقی کشیده و در حالیکھ قطرات اشک بر گونھ ام جاری بودند، با نگاھیخواھش گر بھ چشمانش خیره شده و زیر لب گفتم: می خواھی با تو زندگی کنم درحالیکھ از تو بیزارم.. این گونھ خوشبخت می شوی؟

مھم نیست.... من بھ تو یاد می دھم کھ دوستم داشتھ باشی چون تو کوچک تر از آن ھستی کھ معنای واقعی دوست داشتن را بفھمی و این کاملا طبیعی است.

تو می خواھی من برده ات باشم و بھ اسارتم ببری؟ آخر کدام برده می تواند یاد بگیرد بھ دروغ دوست داشتھ باشد و بھ دروغ خوشبخت باشد.... !