فصل چهار
از ص حنه ای که دیدم دلم ش کس ت اش کام از چش مام میومد تا س وز دلموخاموش کنه .پریا یقه رحیمو گرفته بود .گونه ا شو گلگون کردچرا رحیم چیزی نگفت چرا نگفت ته دلم
شـکسـت رحیم مسـخ شـده بودم نمیتونسـتم فرار کنم حتی قدرت پاک کردن اشــکامو نداشــتم.نگاه رحیم روم خیره موندتو نگاهش پر از ناباوری بودپر از حرف اما من
فقج نگاه کردم.نمیتونســتم تجزیه تحلیل کنم.با جیغ خفیف پریا بیدار شــدم انگار از یک کوه پرتم کرده باشن پر از درد شدم
صدای پریا نیشتر دوباره به قلبم فرو کردنیشتری از جنس درد .
_:تو این جا چه غلطی میکنی ان گار حرف نزدم براش گرون او مد چون او مد یکی خوابوند تو گوشــم من کتک خورم ملس بودهرکی میومد و یکی میزد تو گوش مامن نگام
تو نگاه رحیم بو.سیلی دوم تو گوشم نواخته بود
-رحیم اومد..بالاخره اومدو جلوم سبز شد...فقج به پریا گفت بسه دیگه ...
چطور میشه یه لحظه فقج فقج تو یه لحظه تموم تصورات ادم عوک شه ...
با من چه کردی رحیم؟؟؟
شاید همه ادمای دنیا مثل من با شن..من وقتی ت صوراتم خراب می شه تا چند روزی حتی انگیزه زندگی هم ندارم..این روزا حالم یه جوریه...یه جور ناجور که حتی حوصله رسیدگی
به درسامم ندارم..انگار به اخرش رسیدم..نه به خاطر رحیم..من خ سته شدم از اینهمه تحقیر شدن..من روحمو شک ستم تا به رحیم ن شون برام عزیزه...اما ؟؟
-یسنا سالار اومده گفت صدات کنم
-باشه الان میام
سالار یه گوشه ای نشسته بود داشت با نوک پاش به زمین ضربه
میزد.با اینکه پونزده شونزده سالش بیشتر نبود اما مردونه رفتار میکرد ...
--چطوری سالار..ننه گلیت خوبه
-اره..تو خوبی..ننه ام کوفته درست کرده گفت برات بیارم ..
-مرسی ..من تاحالا کوفته نخوردم ...
داشــتم با س ـالار حرف میزدم که رحیم اومد جلو..خیلی وقت بود که دیگه باهاش کاری نداشتم
-این جا چیکار میکنی..مگه نگفتم دیگه این ورا نبینمت ...
به جای سالار من جوابشو دادم
-اومده منو ببینه فکر نمیکنم به تو ربطی داشته باشه
-این چیه دستت
سالار با تخسی و غرور ب ه گونه اش گفت
-من برای یسنا کوفته اوردم ..
-تو غلج کردی..برو گورتو گم کن..این ات اشغالاتم ببر من:به تو چه..برامن اورده منم الان میخوام بخورمش
-تو نمیخوریش ..
-به تو ربطی نداره..چرا تو کارایی که به تو مربود نیست دخالت میکنی راســتش حالا که فک میکنم میبینم خودمم ه*و*س ســیلی ابدارشــو کرده بودم...فقج نگاش کردم با نفرت..اون منو جلو سالار خورد کرد ...
سالار غیرتی شده بود میخوا ست رحیمو کتک بزنه..رفت بهش حمله کنه که رحیم با یه سیلی پرتش کرد رو زمین خواست بره با لگد بیفته به جونش که من از بهت در اومدم
_:رحیم تو رو خدا ولش کن تورو خدا .من غلج کردمنزنش.ببین جون نداره رحیم.یتیمه تورو خدا
با هق هق از رحیم میخوا ستم نزنتش د ست شو میک شیدم تا بیاد عقب..تا کوتاه بیادنفهمیدم چقد گذشـت اما بی حس شـدم.انگار روب از تنم جدا شـدافتادم رو ماسه های کف حیاد
می شنیدم..هم گریه های سالارو هم نعره های رحیمومی شنیدم سالار به رحیم گفت ب*ر*و*می...رحیم جوابشو نداد ...
بمیرم برات رحیم.بمیرم برات که باید به خاطر گ*ن*ا*ه نکرده از پس ر چهاده پونزده ساله حرف بشنوی میدونم اتیشت زدن
صدام میکردبا دستش اروم اروم به صورتم سیلی میزد
از اون شبا چیزی یادم نیست جز تاریکی شبو نوازش رحمت یه دست مردونه صاحب اون دستا رو دوست داشتم
بعد از دو سه روز سرپا شدم طبیب میگفت ضعف اعصاب بود
دیگه از اون د ستا خبری نبودگاهی با بی رحمی دلم میخواد سالها اون ضعف ادامه داشــت ملیحه میگفت رحیم نزدیک بود طبیبو هم کتک بزنه گویا طبیب خودش مرک داشت
رحیم بدبختو کشون کشون اورد بالا سر من
بعد از چند زور دیدمش وقتی داش تم میرفتم طرفش اص لا س رش و نیاورد بالا نگام کنه.داشــتم تو باغ قدم میزدم که دیدم در اتاقش بازه.رفتم تو اتاقش خیلی بهم ریخته
و در هم بر هم بودلحافش یه جا لباســاش یه جااتاقش بوی نم میدادیک حس داشتم یک حس خوب
من دختر ارباب داشتم خونه رحیم نه فقج رحیمو تمیز کردم قبل از اومدنش از اتاق اومدم بیرون
میخواستم این دفعه شانسمو امتحان کنم.میدونم نمیتونه بپذیره محبت منو.من یه غریبه ام اون که از پدر و مادرش محبت ندید ســخت میتونه محبت منو بپذیره اما من
تو دلش رســو میکنم دل ســنگیشــو به دســت میارم به خاطر خودم بیخیال کامران من شــوهر تیتیش ما مانی نمیخوام من تک یه م ثل رحیم میخوام من رحیمو با همه بدیهاش
دوســت دارم.اون هر چقدم بد باشــه من دوســت دارم.دیونه ام میدونم رســوا می شم میدونم این مردم به ظاهر ساده قلبمو می شکنن.این مردمو که یه عمر تو روب و جسم
رحیم خج کشـیدن از رحیم یه خونخوار سـاختن.من تا حالا حتی رنگ ترحمبه کسیو هم تو نگاه رحیم ندیدم اما میخوام روب بدم بهش
به خودم اطمینان دارم من میخوام جور تموم بدیهای ادمای اطرافمو بکشم بر خلاف انتظارم رحیم حتی بعد از اینکه خونش و تمییز کردمم هی ی به روی مبارکش نیاورد
باید یه بلای ســاختگی ســرم میومد تا رحیم بیاد جلو.اما میترســم دســتم رو شه.اونوقت دیگه هی وقت بهم اعتماد نمیکنه
رحیم رفته تو اتاق بابام دارن باهم حسابای کارگرا و کشاورزا رو بررسی میکنن .
بابام به رحیم گفت به زورم که شــده باید مالیاتو بیشــتر کنه صــدای رحیمو نمیشنیدم
خانم جانمو ملیحه برای چند روز رفتن تهران نبود خانم جان زیاد حس نمی شه چون من اص لا نمیبینمش اما دلم برای غر غرای ملیحه تنگ ش ده.ملیحه مثل یه مادر برام
عزیزه...مهربونه
خدایا خدایا غلج کردم دیگه از بمیرمم از از پش ـت طویله جایی نمیرم اگه اقاجانم بفهمه من اینجا گیر افتادم ح سابی تنبیه می شم.ملیحه و خانم جان هم نیستن که
وساطتمو بکنن.خدایا یه کاری کن
با دیدن رحیم تو اون موقعیت تا مرز سکته پیش رفتم خدایا میگم با من مشکل داری بگو نه.اینی که فرستادی از اقا جان هم بدتره که
_:تو اینجا چیکار میکنی
_:من..تو رو خدا رحیم .به خدا دیگه نمیکنم نگو به اقاجانم.عین ب ه ها زدم زیر گریه.رحیم ازمیون بوته های تمش ـک درم اورداخماش حس ـابی تو هم بود.تموموتنم از تیغ های تمشک خراشیده شده بود
رحیم جلو جلو حرکت میکرد ا ما من پام پیش نمیر فت.تنم داشـــت میلرزید.میدونستم اقاجانم گذشت نمیکنه تنم از همین حالا درد میکرد .
_:چرا نمیای
_:میترسم از اقاجانم میترسم .
این مسئله شوخی بردار نبود.سیلی رحیم نبود .
مشت و لگد و شلاق مهتری اقاجانم بود
مخ صو صا حالا که ح سابی بی پناه شدم همونجا ن ش ستمو بلند بلند زدم زیر گریه
اومد کنارم زانو زدرنگ نگاهش مهربون نبودسرد هم نبود ...
_:چرا اومدی اینجا
_:میخواستم برم پیش ساره
_:این وقت روزچرا از اینجا
_:اقاجانم خونه ساره رو قدغن کرده
با خشــم نگام کرد از نگاهش ترســیدم میدونســتم از ســرپی ی خوشــش نمیاد.دوباره ص دای هق هقم بلند ش داون لحظه نیاز به یه حامی داش تم.اخه تموم تنم میسوخت میترسیدم خودموانداختم تو ب*غ*ل رحیم سرمو تو سینهاش قایم کردم
_:تو رو خدا رحیم به اقاجانم نگو.خانم جان و ملیحه نیستن میدونم من خیلی اذیتت کردم میدونم از من خوشت نمیاداما
بی اره انقد تعجب کرده بود که نمیتونس ت عکس العمل نش ون بده حتما فکر میکرد این دختره دیوانه اس که اومده و از جلاد تقاض ـای کمک میکنه منو از خودش جدا کرد راه افتاد _:رحیم تو رو خدا
_:دختر جون راه بیوفت.اون موقع که داشتی از دستور ارباب سرپی ی میکردی باید فکرد این جاشم میکردی
رفتم جلوش واستادم با معصومیت چشمای سبزم ذل زدم تو چشماش _:میترسم رحیم .
توجه نکرداز نگاه افسونگرم گذشت نا امید دنبالش کشیده شدم
اص لا نفهمیدم چطوری خودمو به اتاقم رس وندم پدرم نذاش ت هی کدوم از کارگرا و خدمتکارا برا کمک به من بیان.تهدیدش ون کرد که هر کس بهم کمک کنه باید با کار وحقوق بخور نمیرش خداحافظی کنه.تنم درد میکنه...چش مام مدام سیاهی میره.درد دارم خدارحیم گفت که منو تو راه درو طویله دیده گفت داشــتم ســرپی ی میکردم اون میگفتو پدرم کتکم میزد نای نا له کردنم ندارم.کاش بمیرم
اش نباش م..کاش لااقل عقل داش تم تا دل ش یش ه ایمو دس ت یه س نگ دل نمیسپردم.انقد سنگیه که داره انتقام
یه رو ستا رو از من میگیره.گفتم میتر سم.گفتم کمکم کن دیگه دو ستت ندارم رحیم شـــده با کامرانم ازدواک کنم به تو فکر نمیکنم.. کاش دوس ـتم داشتی.همونجا روزمین خوابیدم
دوباره اومددستای زمختشو میکشید به صورتم از جام بلندم کردناخوداگاه ناله کردم تموم تنم درد میکردگذاش تتم رو تش ک.فکر کنم خواس ت بره دس تش و گرفتم. نذاش ـتم.ازلای پل کام د یدمش خودش بود.او مده بود چیو ببی نه نمیخواست بمیرم نمیخواست کیسه بکسش بمیره اشکام سرازیر شده
_:گریه نکن
_:درد دارم
-...
_:اگه اقاجانم بفهمه اومدی برات بد میشه برو.نترس نمیمیرم خفه شو
-دلم ملیحه رو میخواد ..کجایی ملیحه بیای ببینی دیگه گلابتون نیستم ...
-...
_:میشه پناهم باشی من میترسم
-...
_:فقج یه ذره
خم شد به طرفمو منو مثل پر کاه بلندم کرد و رو پاهاش ن شونداون لحظه فقجحامی میخواستم
با انگشتش اشکامو پاک کردسردم بودترسیدم بگم..میترسیدم سکوتو بشکنم منو از اغوشش مح*ر*و*م کنه لحافو کشید روم
_:میشه تا وقتی بخوابم نری
هی ی نگ فت.حرف نمیزد. تا وقتی هوا روشــن شـــه چ ند باری از خواب پریدم.بین حصار دستاش نبودم..اما کنارم بود تکیه داده بود به پشتی ..
تو خواب داشتن دنبالم میکردن میخواستن بکشنم رحیم...رحیم
از خواب پریدم چشــماش نگران ش ـدواس ـه اولین بار ترســو تو چش ـاش دیدم.افس وس نبودش رمندگی نبود.فقج ترس بوددوباره لرزش م ش روع ش ده بودبدون اینکه بگم منو سمت خودش کشید
از خواب که پاشدم رحیم نبود.تقریبا یه ساعت بعدش با طبیب اومد طبیب بعد از معاینه ام چند تا مرهم دست ساز بهم داد
_:اقا این دختر بدنش ضعیفه ممکنه بی هوش بشهو دیگه بهوش نیاد.به ارباب بگو به اولادش رحم کنه تا شاهد پر پرشدنش نشه ساکت شو.خیلی حرف میزنی طبیب فقج سر تکون داد
لیلا خانم برام سوپ اورد گفت رحیم گفته باید همشو بخوری
سوپمو که خوردم دوباره خوابیدم برای شبم برام سوپ اوردن خبری از رحیمنبود .
بازم اومد پی شم دلم بازم ا سیربودن بین ح صار د ستاش میخوا ست.دو ست داشتم فکر کنم برام نگرانه.میدونستم نیست _:پس خانم جانم کی میاد
-...
_:رحیم تو چرا از من بدت میاد
-...
بغض کردم بازم میخواستم گریه کنم _: حق نداری گریه کنی
_:ب*غ*لم کن
هی ی نگفت اصلا نگامم نکرد _:این اخرین باره باشه .قول میدم
بازم منو بین حصار دستاش اسیرکردچشمامو بستم..چه خوبه ادم در پناه شیر خشمگین باشه.تنش بر خلاف رفتارش بر خلاف قلبش گرم بود.
اونقد از صبح خوابیده بودم که که خوابم نمیبردرحیم انگار خسته بودبه خواب رفته بود.ص ورتش اص لا مهربون نبودحتی وقتی خواب بود بازم خش ن بود.با دستم جوری که بیدارنشه صورتشو لمس کردم
اونم مثل من بی پناه بوداونم غم داشت هیچ مرهمی واسه قلبش نبود تو حالو هوای خودم بودمو داشتم به نوازش صورتش ادامه میدادم که چشماشو باز کردنگاهم از نگاهش ترسید فهمیدم از ترس نگاهم رنجید
با دســتش دســتمو از صــورتش جدا کردخواســت منو از خودش جدا کنه کهنذاشتم اونقد حرف زدم تا راضی شد بمونه اونقد خسته بود که دوباره خوابشبرد
ته دلم یه جوری بود..من این مردو دوست داشتم حتی اگه باعث کتک خوردنم شده من این مردو که دو شب کنارمه دوست دارم
ص ورتمو بردم جلو ص ورتش و گلگون کردم ...همون ص ورتی که مردم میگن نحســه همون که میگن زشــته من الانم کنا کســی هســتم که میگن حاصــل *گ*ن*ا*ه میگن نجســه با قلبت هر کاری کرده باشــن من دوباره قلبتو زنده میکنم رحیم.