ارباب زاده مغرور من

فصل شش

من به خودش ف شار میداد تا نلرزم تا بدنم نتونه بلرزه سرمو گذا شتم رو سینه اش حالا که اینه اغوش حلالم بود دلم برای خونه ای برای تموم داشــته هام تنگ ش ـدحس بدی بود حس تنهایی حس دلتنگی دلتنگ بودم.خنده دار بود ولی حتی دلم فشرده شد از از اینکه دیگه دختر ارباب نیستم با قساوت تموم به این فکر کردم که نکنه نحس ی رحیم تو ش ب یلدا دامنمو گرفت که اینطور بی ابرو و بی خانواده شدم

اما تقص یر خودم بودرحیم نگفت برم پیش ش رحیم نگفت نگرانش باش م من خودم مقصــر بودم من خودم گ*ن*ا*ه کردم باعث در به دری دوباره رحیمم منم

خدانکنه بخواد ازم انتقام بگیره اعتراف میکنم که میترسم تنم دیگه تحمل کتک نداره خدایا منو ببر پیش خودت مرگم ب سون خدا کاش می شد من نبا شم کاش میشد

نبودم.سرم فشار دادم به سینه رحیم ،رحیم منو از خودش جدا کردنمیخواستمم دوباره بغض کردم اما انگار فقج میخواست ببینه دوباره چشمای سبز وحشیم بارونی نباشه

_:کجا میریم رحیم

_:من از بی کسی میترسم رحیم

_:گفتم در و برم نباش خودت خیره ســری کردی خودت باعث ش ـدی گفتم نحسیم میگیرتت خودت خانم مارپل شدی حالا بکش _:من

_:تو یه علف ب ه میخواســتی چیو شابت کنی هان خوب ش ـد الان داری تو دستای شیطان سگ لرزه میزنی اره

-..

_:آخه احمق فداکار نفهمیدی من از جنس اهالی نیســتم ادای ادمای مهربونو شجاعو در اوردن همینه دیگه

زدم زیر گری این روزا لبم دیگه کش نمیومد .

_:گریه نکن

میون گریه هام بهش گفتم سردمه

همون بلوز رنگ و رفته ا شو در اوردو بدون حرف تنم کردم چقدر لبا سش برام بزرگ بود تو ب*غ*لش خوابم برم هر بار که چشــ مامو باز میکردم م یدیم چشماش بازه زل زده به صورتم

اولین صبح زندگ مشترکمون شروع شد انگار رحیمم رو همون یه تیکه سیمان کنار زمین کشاورزی خوابش بردیک حسی بودیک حسی که نمیدونم اسمشو چی میتونم بذارم هرحســی بود وادارم کرد تو صــورت زبر رحیم ب*و*س*ه ا*ی کوتاه بزنم

هنوزم نمیدونم میخوادباهام چیکار کنه هنوزم نمیدونم قراره کجا ببرتم فقج یهح سی بهم میگه شاید ازم متنفر با شه ولی تنهام نمیذاره فکر کنم دلش نیاد یهدختر 17-18ساله رو ول کنه ب امون خدا

منو برد به یکی از شهر های اطراف از همون اول که پا گذا شتم حس ناامنی و غریبی بهم د ست دادهمه یک جور خاص نگامون میکردن البته لبا سای کثیف و دست و صورت کثیفترمون

ابهت گداها رو بهمون میدادبرخلاف من رحیم انگار اصــلا نگاه های ترحم امیز بقیه براش سخت نبودهمون نگاه خشمگین و البته ترسناکش رو صورتش بوداز چند نفرراجع به اجاره خونه پرســیده بودو اونا هم با دیدن وضــعیتمون خونه حاجی بزازیو بهمون معرفی کردن

همین که چشــمم به خونه افتاد انگار برای چندمین بار دنیا اوار شــد روم یک حیاد نه چندان بزرگ که دور تادورش خونه به صــورت اتاق اتاق بودوســج حیاد یه حوک کثیف

که ابش به سبزی میزد چند تا خانم یه پارچه پهن کرده بودنو داشتن باهم حرف میزدن و میخندیدن چند تا مرغم وســج حیاد ولو بوداتاقی که قرار بود به ما اجاره بدن بالای یکی از اتاقا بود که پله های اهنی داشت صاحبخونه داشت از مزایای خونه تعریف میکرده.میگفت مســتاجر قبلی خونه یه مرد تنها بوده که شــب میخوابه و دیگه بلند نمیشــه..چون کس و کاری نداشــته ما میتونیم از وسایلش استفاده کنیم

اون مرد نمیدونست که من دختر اربابم من یه روزی دورم پر بود از خدمتکار وکلفت به لباس الانم نگاه کرد و فکر کرد از اینکه میذاره از وس ـایل یه مرده ا ستفاده کنیم داره بهمون لطف میکنه چه میدون ست دور من پر بود از و سایلی که خودمم گاهی کاربردشو نمیدونستم صندوقم پر بود از لباسای نپوشیده که خانم جانم از سفرهاش برام میاورد

رحیم مثل همیش ه س اکت بودکاش میدونس تی رحیم که خس ته ش دم کاش میدونستی که چقد پشیمونم کاش میدونستی رحیم با تموم وجودش تن خستمو به آغوش کشید

حس کردم درسته لبخند به لب اش نیومده اما از نگرانیم لذت برده

************

_:نزن رحیم تو رو خدا نزن رحیم چرا میزنی!؟

_:ساکت آشغال همتون مثل همیدساکت شوانقد میزنمت بمیری با اون پسره حرف زدی فک کردی من چون بی پدرومادرهســتم باید ســرمو گول بمالی نه خانم اینطوری نیست کورخوندی _:رحیم چی میگی آ نزن رحیم

همینطوری میرفتم عقب ،عقب تنم تحمل ضربات دستشو نداشت اونم میومد جلوبه ص ورتم کاری نداش ت با گریه التماس میکردم نمیدونس تم چی ش ده میدون ستم همش زیر سر این زهرا بلنده اس اون بود که چ شمش دنبال رحیمه و همیش ه راپورتهای غلج میده پس ر ممد اقا نجار چند هفته پیش منو از رحیم خواســتگاری کرده بودطفلک نمیدونســت رحیم شــوهرمه همون شــده بود شکنجه من .

_:س اکت ش و خودتو به اون راه نزن کثافت من میدونس تم تو هم مثل بقیه ایمن میدونستم فک میکنی من احمقم اره

_:به خدا اشتباه میکنی دروغه رحیم من فقج تو رو دوست نذاشت ،نذاشت جمله ام کامل شه زد تو دهنم

_:س ـاکت شــوفکر میکنی من خرم تو با این قیافه با اون همه دبدبه و کبکبه عاشق رحیم بی پدرومادر شدی؟ساکت شوحالم از همتون به هم میخوره ساکت شو

-...

_:من احمق نباید ،نباید ...

_:نباید چی رحیم؟

_:دیگه نمیخوام صداتو بشنوم

من تو اون لحظه کنج دیواربا یک مرد یک مرد که هم بی حسه و هم سنگدل با غرور شکسته.چکار میتونستم بکنم من همش 17سالم بودهی ی از سیاست بلد نبودم،نمیدونستم

مکر چیه الان رحیم تنها ک سی بود که دا شتم اما همونم دیگه ندارم حس بدی بودتهمت از هر نوعش بده چه به حق چه ناحق زهرا بلنده چی میخواســت از زندگی من ازش کس تن من جلو رحیم چی عایدش میش دچقد بی رحمن بنده هات خداکجا گذاشتی اونهمه

مهربونیو تو وجودشون که نمیتونن پیداش کنن هان؟

براش شام درست کرده بودم میدونستم نباید هی ی بگم کل بدنم درد میکردازرحیم متنفر نیستم از خودم متنفرم با اون همه حماقت

که چقد دلم می خواد زمان به عقب برگرده دیگه من نگران تو نشم رحیم من تو اتاقی که یک نفر توش مرده نمیام من میتر سم من از و سایل یک مرده ا ستفاده نمیکنم

اتاقمون یا همون خونمون یک اتاق 9متری بود که وســطش یه موکت ســوخته پهن بودیک پیک نیک و یک تابه با دو تا لیوان که شــیشــه اش کدر شــده بود گوشه اتاق خودنمایی میکرد

عارم میومد رو موکت ب شینم خ سته بودم ظهر با رحیم تو یک قهوه خونه نیمرو خورده بودیم الان دلم میخواســت فقج بخوابم اما نه اینجارحیم بی خیال من درازکشیده بودساعدش رو چشماش بودفکر کنم خواب بود

خدایا غلج کردم منو برگردون کاری کن دل خانم جانم برام تنگ ش ه بهونه امو بگیره پدرم مجبور شه دنبالم برگرده من دختر اربابم چه جوری با اینا که معلوم نیس کین و چکاره هم خونه با شم بازم گریه ام گرفته بودهنوز اولین قطره کامل از گونه ام پایین نیومده بود که رحییم ص ـداش در اومد.بازم امر کرد که گریه نکنم دلم به چی خوش باشه اخه

دیگه حرفی نزدیم نه من نه اون همونطور نشسته خوابم برد

از خواب که ب یدار شـــدم هنوز گیج بودم چ ند شان یه نفهم یدم ک جام ا ماتو ح صارد ستاش بودم سرم رو رو بازوش بودو تقریبا تو ح صار اغوش مردونش گم بودم با اینکه دوست نداشتم رو این موکت بخوابم اما اغوش رحیمو با هیچ چیزی عوک نمیکردم خواب بودچ قد تو خواب بی د فاع به نظر میو مدیکتکون ناخواسته خوردم که باعث شد حصار دستاش محکم تر شه،و من باز در حصار اغوش بی رحم ترین ادم دنیا به خواب رفتم

اشتهام به طور ناباوری کم شده بودحالم حسابی بد بود.از همه جای این اتاق بدم میومدرحیم دو روزی بود که کارگر یک اهنگری ش ـده بودمیدیدم چقد خ سته اش اما بازم با غذا نخوردنم با نخوابیدنم رو اع صابش راه میرفتمع صبی شـــده بودا ما کتکم نمیزدنم یدونم چرا حس میکردم دلش به شـــدت برام میسوزه.منم میدیدم از کتک خبری نیست هی خودمو لوس میکنم

****

هنوز دو هفته هم از اومدن به این خونه نمیگذره اما من به ش ـدت احس ـاس افســردگی میکنم.زنای همســـایمون با این که خیلی از من بزرگتر بودن هی میخواستن بیان طرف منو و به قول رحیم از کارم سر در بیارن اما رحیم دوست نداشــت باهاشــون ارتباد برقرار کنم..اونقد این حرفو محکم گفته بود که من نتونستم مثل همیشه مخالفت کنم

اص ـلا با هام حرف نمیزدمنم عین دیو نه ها وقتی نبود با خودم حرف میزدم..میخندیدم از خدا گله میکردم

مثل همی شه یه گو شه ن ش سته بودمو دا شتم با چ شمای ب سته به رویاهام فک میکردم که اومد

_:پاشو ببین از این خوشت میاد

یک گلیم خیلی ق شنگ لاکی رنگ خریده بودگلای ریز صورتی روش دا شتفکر کنم 6متری بوداونقد هیجان زده شدم که د ستمو اویزون کردم به گردنشتا همقد شیم یه ب*و*س *گنده از لپش گرفتم

_:عاشــقتم رحیم وای الان اینجارو مرتب میکنم فرشــو پهن کنیم.وای خیلی خوشگله

در برابر اینهمه حس من هی ی نداشت.شایدم هنوز

اونروز تموم کف اتاقو جارو کردم از زری خانم همس ـایمون دســتمال کهنه گرفتمو تا تونستم سابیدم رحیم فرشو که پهن کرد حس کردم اتاقمون خونمون قشنگترین شده

نمیدون ستم،نمیدون ستم رحیم که برای او ستاش ساعتی کار میکرده تا یک سال باید 2س اعت مجانی کار کنه،نفهمیدم رحیمم مغرور من به خاطر من مجبور به رو زدن به اوســتاش شــده تموم شــادی من به این بود که دو دســت پیراهن خریدمو کل وسایل اون مرده از خونم رفت ببرون

تا تونس تم اونش ب ص ورت رحیمو گلگون کردم هیچ اعتراض ی نمیکرد روی خوشم نشون نمیدادا

خیلی زود خوابش برده بودمن اصلا خوابم نمیبردچشمم به پنجره بود که حس کردم یکی پشت پنجره اس

اولش فک کردم شاید خیال برم داشت اما نه واقعا مثل اینکه بود س رمو بردم زیر گوش رحیم دلم نمیومد بیدارش کنم اما میترس یدم خوابم ببره اون سایه بیاد کلک هر دومونو بکنه _:رحیم...رحیم.پاشورحیم چشماشو باز کرد

رحیم یکی پشت شیشه اش داره مارو نگاه میکنه من میترسم رحیم_کی؟کوش

_:من میترسم اوناهاش

_:نمیخواد بترسی من میرم ببینم این توله کیه تو نمیخواد بیرون بیایا

_:نه منم میام تنهایی که نمیش ـه بری یک موقع خدایی نکرده بلا ملا ســرت میارن

_:همین که گفتم

رحیم رفت بیرونو تو یک لحظه کلی سر و صدا بلند شد

از مادربزرگم حمد و ســوره یاد گرفته بودم که خوندم اما بعدش به فارســی به خدا گفتم رحیممو نجات بده اونقد گریه کردم که رحیمم برگ شت زیاد زخمی نشده بود.فقج وقتی منو دید مث بمب منفجر شد

_:مگه بهت نگفتم نباید گریه کنی د ..لامصب همش توپه با من لج کنی هیپ ی نگفتم فقج خودمو شــلاقی پرتاب کردم ســمتش دســتمو دور کمرش حلقه کردم دس ت اونم گرچه با تاخیر اما بالاخره دورم حلقه ش دو س رمو در اغوش گرفت

_:هی ی نشد فردا کل شیشه رو کاغذ میزنم چقد محتاک شنیدن یک حرف اروم ازش بودم

اون شب با اینکه از نظر عاطفی هیچ اتفاقی نیفتاداونشب حس کردم

یک هفته از زمانی که پدرم رحیم رو صــدا کرده تا باهاش حرف بزنه میگذره ولی هنوز که هنوزه رحیم پیداش نشده

باید د ست به کار شم دلم داره مثل سیر و سرکه میجو شه نکنه بلایی سرشاورده باشـن نکنه تو این سـن و سـال بیوه شـده باشـم خدایا یک گوسـفند نذرمیکنم پیدانشه،نمیدونمم چی میخوام

صدای سالار که داره از تو محوطه صدام میکنه تو گوشم میپی ه چه خوبه که اونو دارم

_:چی شده سالار ؟

_:ببین ما باید بریم خودمون رحیمو پیداش کنیم معلوم نیست چه بلایی سرش اوردن که اینطوری آب

شده رفته تو زمین

_:یعنی چی بریم پیداش کنیم بیاد طلاق منو بده

_:نه تو که نمیتونی تا اخر عمرت اینجا بمونی پدرتم دس ت رو دس ت نمیذاره بالاخره یه راهی پیدا میکنه بتونه بدون رحیمم طلاقتو بگیره

_یعنی من فرار کنم من چه جوری باهات بیام