فصل دو
سرش را بالا گرفت...هنوز برق ترس و اشک توي چشمانش دیده می شد.مگر من چه کرده بودم؟
کمی نزدیکش شدم و سرم را پایین بردم.باید طوري می گفتم که عزت نفسش را جریحه دار نمی کرد .
-طبق قوانین شرکت، شما یک ماه حقوقتون رو از پیش دریافت می کنین.فردا برین حسابداري.کاراي لازم رو انجام می دن .
بهت نگاهش دلم را آرام کرد...کمی که دور شدم صداي رها کردن نفس حبس شده اش را شنیدم .
***
شاداب:
به محض دور شدنش نفسم را آزاد کردم.از ترس اینکه مبادا صداي ضربان قلبم را بشنود..تمام مدتی که آنگونه وحشتناك به من نزدیک شده بود نفس نکشیدم.حس کردم پاهایم می لرزند.روي نیمکت...همانجایی که او نشسته بود...نشستم.حال خوشی که از شنیدن قانون دوست داشتنی شرکتشان پیدا کرده بودم...لبخند روي لبم آورد.تبسم نزدیکم شد و گفت:
-ببند اون نیشت رو تابلو!
لبخندم را گسترش دادم .
-گفت فردا برم اولین حقوق این ماهم رو بگیرم .
چشمان تبسم از حدقه بیرون زد .
-ها؟
به خاطر اینکه برداشت اشتباهی نکند سریع توضیح دادم .
-من چیزي نخواستم...خودش گفت...گفت قانون شرکتشونه!...
تعجب چهره اش محو شد و آرام آرام لبخند کمرنگ و غمگینی لبانش را از هم گشود .
-آها...خب اینکه خیلی عالیه .
با سرخوشی سرم را بالا و پایین کردم.دستش را روي دستم گذاشت .
-فردا با هم می ریم اون کتونی سبزه که یه ماهه دلتو برده...می خریم!...
گردنم را کج کردم و به مسیري که دیاکو از آن رد شده بود نگریستم .
دلی مانده بود که با چیز دیگري برود؟
آه کشیدم و گفتم .
-آره..کفشام خیلی داغون شدن .
پایم را بلند کردم وکمی مچم را تکان دادم .
-کلی آب رفته توش.راه می رم شلپ شلپ می کنه .
با افسوس نگاهم کرد و گفت:
-یعنی تحمل این وضعیت واست راحت تر از قبول کردن پول قرضی من بود؟اینه معنی رفاقت؟
نگاهش کردم...با تمام محبتی که در وجودم بود .
-نه به خدا...فقط چون می دونستم نمی تونم پولتو پس بدم قبول نکردم .
توي صورتم براق شد .
-مگه من دنبالت کرده بودم؟یا گفته بودم باید زود پسش بدي؟
او که نمی دانست غرورم...عزت نفسم...شخصیتم...چقدر بیشتر از یک جفت کفش می ارزید!...
دستش را کشیدم و از روي نیمکت بلندش کردم .
-می دونم تو چقدر گلی قربونت برم.همینکه وقتی دیاکو...اه...آقاي حاتمی بهت گفته منشی می خواد و تو منو به جاي خودت معرفی کردي...واسم یه دنیا ارزش داره...تا اخر عمرم مدیونتم .
با شوق کودکانه اي خندید و گفت:
-راست می گی؟
دور و برم را نگاه کردم و یواشکی گونه اش را بوسیدم.یعنی که...راست می گویم .
خندان و خرم به سمت خانه رفتیم.مغازه کفش فروشی نزدیک خانه بود.با هم ایستادیم و از پشت ویترین کتانی سبز و سفید را دید زدیم.با لودگی انگشتم را به سمتش تکان دادم و گفتم:
-فردا این موقع پیش خودمی .
شادي کالج صورتی خوشرنگی را نشانم داد .
-به نظرت اون بهتر نیست؟
بازویش را گرفتم...سنگینی ام را روي او انداختم و متفکرانه به صورتی کمرنگ و زیبا خیره شدم...مردمکم را چرخاندم و اینبار کتانی سبز را نشانه رفتم .
-هوم...آره اونم قشنگه.ولی کتونیه رو هم دوست دارم .
خندید و گفت:
-خب می خواي جفتشو بخر...تو که دیگه پولدار شدي .
از یادآوري مجدد شاغل شدنم...حقوق دار شدنم...ته دلم مالش رفت .
-می گم نکنه از پسش برنیام؟نکنه جوابم کنن؟
با خشونت ضربه اي به دستم زد و گفت:
-گمشو بابا...انگار می خواد مسئول کنترل کیفیت بشه...نهایتش چهارتا تلفن جواب می دي و دو تا نامه تایپ می کنی .
استرسم تشدید شد .
-آخه من دستم خیلی کنده...از کامپیوتر چیزي سرم نمیشه .
"ایش" کشدار و غلیظی گفت:
-خانوم مهندس مملکت رو...! دختر یه کم اعتماد به نفس داشته باش .
سرم را پایین انداختم...کدام مهندس؟کدام اعتماد به نفس؟وقتی بزرگترین تکنولوژي که تا کنون دیده بودم ..تلفن انگشتی سیاه گوشه خانه بود ...به کدام مهارتم باید اعتماد می کردم؟
صداي تبسم از نزدیک..به گوشم رسید .
-اینقدر استرس نداشته باش...اینقدر خودت رو دست کم نگیر...تو با کمترین امکانات...بدون هیچ کتاب تست و هیچ کلاس کنکوري...مهندسی یکی از بهترین دانشگاه هاي کشور رو قبول شدي...کاري که خیلی از پولدارهاي این شهر با هزار تا معلم سرخونه و کلاس خصوصی از پسش بر نمیان...حالا واسه چهار خط تایپ کردن نگرانی؟
با ناخن پیشانی ام را خاراندم و گفتم:
-آخه می ترسم جلوي آقاي حاتمی ضایع بشم .
پوف کلافه اي کرد و گفت:
-اه...توام با این آقاي حاتمیت...هرکی ندونه فکر می کنه تام کروزه .
تام کروز؟همان بازیگر معروف آمریکایی؟با آن قیافه یخ و ماستش؟ در مقایسه با دیاکوي جذاب و با ابهت من؟؟؟؟اصلا قابل مقایسه بودند؟
با خنده گفتم:
-اونکه به گرد پاشم نمی رسه!...
پشت چشمی برایم نازك کرد و گفت:
-خیلی چندشی شاداب!...
**
در خانه را باز کردم و با چند قدم خودم را به پله ها رساندم. از همان دم در مقنعه ام را از سرم برداشتم و داد زدم .
-سلام...من اومدم!...
صداي مادر را از آشپزخانه شنیدم .
-سلام عزیزم...خسته نباشی!...
به سمتش پا تند کردم .
روي موکت کف آشپزخانه نشسته بود و سیب زمینی پوست می کند.با دیدنم لبخند زد...با دیدنش موجی از آرامش در وجودم دوید.کنارش نشستم..دستم را دور گردنش انداختم و گونه نرمش را بوسیدم .
-چه خبرا مامانم؟
سعی کرد غم صورتش را پشت خنده ظاهري اش مخفی کند .
-خبراي خوب...واسه خونه یه مشتري سفت و سخت پیدا شده .
دستم شل شد .
-چی؟
مادر سرش را پایین انداخت و تند تند گفت:
-عزیزم ایشالا درستون که تموم شه بهتر از اینجا رو می خریم...چند تا آجر پاره که ارزش اینهمه سختی رو نداره....با پولش هم یه جاي درست درمون تري رو اجاره می کنیم...هم یه دستی به سر و گوش زندگیمون می کشیم و هم ...
حرفش را قطع کردم .
-هم خرج کوفت و زهرمار شوهر عزیز تو رو جور می کنیم .
چاقو در دستش خشک شد.سرش را بالا گرفت و با بغض گفت:
-این چه طرز حرف زدنه شاداب؟اون پدرته!...
سرم را با تاسف تکان دادم و گفتم:
-همه درد منم از همینه!...
تمام شوق خبرهاي خوشم کور شد.دکمه مانتویم را باز کردم و با پاهایی بی رمق از آشپزخانه بیرون زدم.صداي مادرم را شنیدم:
-شاداب!...
چشمه اشکم جوشید.بدون اینکه بچرخم گفتم:
-به خدا...به جون شادي...به جون خودت...اگه حتی فکر فروش این خونه از سرت بگذره می رم و دیگه هم بر نمی گردم.حالا ببین!..
متحیر تکرار کرد:
-شاداب!...
در دلم زمزمه کردم:
-شاداب مرد!...
در اتاق مشترك خودم و شادي را باز کردم.خواهر کوچک شانزده ساله ام را غرق در خواب دیدم.کنارش زانو زدم و موهاي لخت پرکلاغی اش را نوازش کردم.ردي از اشک خشک شده روي صورتش خودنمایی می کرد.چانه اش در خواب هم می لرزید.انگار کمی هم تب داشت.آرام صدایش زدم.بلافاصله پلک باز کرد و با دیدنم از جا پرید و از گردنم آویزان شد .
-اومدي خواهري؟
عاشق این خواهري گفتنهایش بودم.توي چشمان سرخش نگاه کردم و نفسم را بیرون دادم .
اومدم عزیزم.چرا اینقدر زود خوابیدي؟شام خوردي؟-
سرش را به چپ و راست تکان داد .
-نه...نخوردم!...
گونه اش را بوسیدم .
-می خواستی با شکم گرسنه بخوابی؟
دستش را روي صورتش گذاشت و گفت:
--نمی تونم فکمو باز کنم...نمی تونم چیزي بجوم...دندونم خیلی درد می کنه .
و دوباره اشکش روان شد.نفسم بند رفت...یکی از دندانهایش به جراحی احتیاج داشت...گفته بودند کار هرکسی نیست...گفته بودند متخصص می خواهد...و ما حتی از پس ویزیت یک متخصص هم بر نمی آمدیم...چه رسیده به جراحی!
اشکهایش را پاك کردم...سرش را در آغوش گرفتم و گفتم:
-الانم درد می کنه؟
با هق هق جواب داد:
-مامان بهم مسکن داد.یه ذره بهتر شدم .
لبم را گزیدم .
-فردا نمی خواد بري مدرسه.تو خونه بمون.طرفاي یازده میام دنبالت.می ریم دکتر.باشه؟
سرش را عقب کشید و چشمان مخمورش را به صورتم دوخت .
-با کدوم پول؟
خندیدم .
-از فردا می رم سر کار.قراره حقوق یه ماهمو از پیش بدن.همینکه پولمو بگیرم زود میام دنبالت.فردا دیگه از دست این دندون خلاص می شی.قول می دم .
صورت زیبایش پر از آرامش شد .
راست می گی؟-
محکم در آغوشش گرفتم .
-آره به خدا...دیگه خونه رو هم نمی فروشیم.یه کم دست و بالمون باز میشه .
با لذت خندید...بلند و سرمست!...
-یعنی دیگه لازم نیست مامان رو لباس عروسا سوزن بزنه؟
انگشتانم را بین موهایش لغزاندم.بوسیدمش...بوییدمش و زمزمه کردم .
-نمی دونم...فعلا مهم اینه که خونه رو نمی فروشیم...مهم اینه که دندون تو رو درستش می کنیم...مهم اینه که هنوز از پس زندگیمون بر میایم و نیازي نیست دستمون رو پیش کسی دراز کنیم.فعلا فقط به این چیزاي خوب فکر کن!...
***
دیاکو:
با حرص گوشی تلفن را روي میز کوبیدم و داد زدم:
-خانوم سلطانی!...
در کسري از ثانیه در اتاق را گشود و خودش را داخل انداخت .
-جانم؟
زهرمار و جانم!...
-چند بار باید بگم تلفن این مردك رو به من وصل نکنین؟ها؟چند بار؟
موهاي شرابی اش را بیشتر از زیر به اصطلاح "روسري اش" بیرون انداخت و بسمت میز پایه کوتاه وسط اتاق رفت .
-به خدا من نمی دونستم.یه خانومی با من حرف زد.فکر نمی کردم از طرف اون باشه .
به عمد پشت به من ایستاد و خم شد.مانتوي کوتاه و خشکش تا کمربند شلوارش بالا رفت و شلوار جین چسبانش ،برجستگی باسن...باریکی کمر و پري رانهایش را سخاوتمندانه در معرض دید من گذاشت.چشم گرفتن از این منظره چند ثانیه اي وقت برد و بیشتر از آن انرژي!...
با مکث لیوان روي میز را پر از آب کرد و به طرفم آمد...می دانستم اگر سرم را بلند کنم تنگی مانتویش منظره دلچسب تري را به نمایش خواهد گذاشت.بنابراین ترجیح دادم بدون اینکه نگاهش کنم، بگویم:
-آب نمی خوام.پرونده صدا و سیما رو واسم بیارین و از این به بعد تلفن هایی رو که به اتاقم وصل می کنید رو بیشتر مانیتور کنید .
صداي پر عشوه و ظریفش را روانه گوشم کرد .
-چشم...بازم عذر می خوام..در ضمن یه خانومی بیرون ایستادن...می خوان شما رو ببینن .
به صندلی تکیه دادم و براي جلوگیري از هرگونه انحراف نگاه...مستقیم به چشمان آرایش شده و کشیده اش زل زدم .
-اسمش چیه؟
اخمهایش را درهم کشید و با لحن پر از تحقیري گفت:
-نیایش...می گه با شما قرار داشته .
و پوزخندي را هم ضمیمه کلامش کرد .
ذهنم درگیر شد...این اسم چقدر برایم آشنا بود .
-اگه می خواین ردش کنم بره.به قیافه و سر و وضعش نمی خوره آدم حسابی باشه!...
دهان باز کردم که بگویم نمی شناسمش که ناگهان دختربچه ترسیده و مظلوم دیروز در خاطرم زنده شد .
-آها...آره...می شناسمش..بگو بیاد داخل .
شانه اي بالا انداخت و چشمی گفت و با هزار ادا به سمت در رفت.از پشت به قشنگیهاي اندامش در حین راه رفتن نگاه کردم و عصبی از لباس پوشیدن نامناسبش صدایش زدم .
-راستی...خانوم سلطانی!...
روي پاشنه هفت سانتی کفشهاي سرخش چرخید و با ناز گفت:
-جانم؟
دستم را روي موس گذاشتم و کمی تکانش دادم تا مانیتور روشن شود .
-بار آخرتون باشه که از روي قیافه و سر و وضع یه آدم...در موردش قضاوت می کنین...حداقل جلوي من!...
ضربه آرامی به در خورد.در حالیکه به اس ام اس مستهجنی که شهاب فرستاده بود می خندیدم به داخل دعوتش کردم .
-سلام .
کمی لبخندم را جمع کردم...گوشی را روي میز گذاشتم و سرم را بالا گرفتم .
دستانش را در هم قفل کرده و سر به زیر مقابلم ایستاده بود.لحظه اي از ذهنم گذشت که به زودي آرتوروز گردن خواهد گرفت .
-سلام.بفرمایید .
به دستم که به مبل اشاره می کرد نگاهی انداخت و نشست.مانتوي مشکی اش را روي زانوهایش کشد و دوباره سرش را پایین انداخت .
-ببخشید که مزاحم شما شدم.رفتم حسابداري ولی گفتن باهاشون هماهنگ نشده .
آخ...لعنت به این حواس پرت...فراموش کرده بودم ...