اسطوره

فصل شانزده

برو بابا...مهندس مهندس..فکر کردي الان فارغ التحصیل بشی چه خبره؟بهت می گن بیا بشو سرپرست فلان کارگاه یا مسئول پروژه فلان طرح عظیم؟کار کو خنگ خدا؟همه اینایی که تو دانشگاه می بینی فقط اومدن اینجا که یه مدرك مهندسی بگیرن و تو فامیل پزش رو بدن.که فردا مردم بهشون نگن عرضه درس خوندن نداشتین...همینو همین..! البته ترم اول و دوم باد تو کلشونه و حالیشون نیست...اما یه کم که بگذره می فهمن دنیا دست کیه!..

با اعتماد به نفس کامل گفتم:

-ولی من کار پیدا می کنم..هرجوري که شده...اصلا نیتم واسه درس خوندن همینه...نمی خوام تا ابد هشتم گرو نهم باشه...تا اونجایی که بتونم درسم رو ادامه می دم و در کنارش کار می کنم...تا وقتی هم که شادي ...

حین حرف زدن سرم را چرخاندم و دیاکو را همراه دوستانش دیدم...حرفم یادم رفت و سیخ نشستم...! حواسش به من نبود...شهاب دستش را دور گردنش انداخته بود و با چند نفر دیگر حرف می زدند...می دانستم امروز براي تحویل پروژه اش آمده و دیگر کارش در این دانشگاه تمام شده...دلم گرفت...از تصور روزهاي بدون دیاکوي این دانشگاه ...

-چیه عین بوقلمون گردن می کشی؟چرا نطقت بند رفت؟

سرش را کمی جلو آورد و مسیر نگاهم را دنبال کرد...با دیدن گروه پسرها لحن صحبتش عوض شد .

-اوا...شهاب جونه؟چرا زودتر نمی گی؟؟چشم کورت نمی بینه عین مرداي شکم گنده با لنگ باز نشستم....؟؟

کمی خودش را جمع و جور کرد و دستی به مقنعه اش کشید.من همچنان محو لبخندهاي کمرنگ دیاکو بودم .

-می گم تو نمی خواي چیزي به عشقت بگی؟فکر کنم صبح گفتی کارش داریا...پاشو بریم کارت رو بهش بگو...پاشو عزیزم..پاشو خوشگلم ...

گیج و حواس پرت گفتم:

-من؟؟

-نه پس من...! پاشو به یه بهانه اي بریم اونجا...بلکه چشم این شهاب خان به جمال من روشن شه و ترموستاتش استارت بزنه و منم به یه نوایی برسم .

....-

-شاداب درد گرفته با توام...باز که رفتی تو هپروت ...

زیرلب گفتم:

-دیگه تو دانشگاه نمی بینمش!...

با تمام قدرتش گوشت بازویم را چلاند و گفت:

-مرگ...خوبه از صبح تا شب بیخ گوشته...من چی بگم که شهاب جون از دستم رفت!...

به زور نگاهم را از دیاکو گرفتم و گفتم:

-تو واقعا از شهاب خوشت میاد؟

آه سوزانی کشید و گفت:

-از خودش نه...ولی می میرم واسه او آزراي سفیدش...جون می دم واسه اون ساعت دیزل دستش... هلاك می شم واسه اون لباساي مارکش ...

به سمتم چرخید و گفت:

-اصلا دقت کردي از کنارش که رد می شیم بوي گاو می ده؟؟؟

ابروهایم را با تعجب بالا بردم.دوباره آه کشید و روي نیمکت پهن شد و با حسرت گفت:

-از بس که چرم کفشش اصله!...

تمام تلاشم براي بیصدا ماندن خنده ام بی نتیجه بود.با جدیت گفت:

-زهرمار...بایدم بخندي...تو که ماشالا دور و برت پره از طاووس و قناري...من بدبخت چی بگم که ترم سومم تموم شد و هنوز یه کلاغ نر هم پیدا نکردم .

خنده ام شدت گرفت.یکدفعه انگار چیزي یادش آمده اشد پرسید:

-راستی از کردك چه خبر؟

منظورش دانیار بود...دیاکو کرد بزرگ بود...دانیار کردك یا همان کرد کوچک!...

دستم را جلوي دهانم گرفتم که کمتر آبروریزي کنم...از بس خندیده بودم اشک در چشمم جمع شده بود...ناگهان صاف و مرتب نشست و گفت:

-آخ آخ دارن میان این طرف..جون مادرت عین آدم رفتار کن که واسه یه بارم که شده جلو این بشر سوتی ندیم .

در یک لحظه خنده در دهانم ماسید و ضربان قلبم اوج گرفت...هنوز و همچنان با دیدنش...با نزدیک شدنش...یا حتی شنیدن خبر نزدیک شدنش قلبم دیوانه می شد و پمپاژ خونش را صد برابر می کرد.نگاهم را به آسفالت کف دانشگاه دوخته بودم..اما با دیدن چند جفت کفش آهسته سرم را بالا گرفتم...آب دهانم را قورت دادم و ایستادم...تبسم هم به تبعیت از من ایستاد و سلام کردیم.جواب هردویمان را داد و به من گفت:

-امتحان چطور بود؟

همیشه با اینطور مستقیم و خیره نگاه کردنش مشکل داشتم...زبانم بند می رفت .

-بد نبود ...

-تموم شد دیگه؟

. بله آخریش بود-

-پس از فردا می تونی صبحا رو هم بیاي شرکت؟

متعجبانه گفتم:

-پس خانوم سلطانی؟

بدون اینکه تغییري در حالت صورتش بدهد گفت:

-می تونی؟

بی اختیار نگاهی به تبسم کردم و گفتم:

-بله می تونم .

دستش را توي جیبش کرد و گفت:

-خوبه...پس ساعت نه اونجا باش .

چشم آهسته اي گفتم...سرش را نزدیک آورد و با صدایی آرام طوري که فقط من و تبسم بشنویم گفت:

-اینقدرم بلند نخندین...توجه همه رو جلب کرده بودین!...

تنم یکپارچه آتش شد...وقتی که با جیغ تبسم به خودم آمدم رفته بود ...

-این چی گفت؟؟؟ها؟به این چه اصلا؟؟مگه مفتش محله؟؟؟بی ادب خاك بر سر فضول...کی گفته نسل دایناسور منقرض شده؟؟؟کجاست بیاد این شرك از خود راضی رو ببینه؟؟بابامم به من نمی گه چیکار کنم چیکار نکنم...اون وقت این ...

بی توجه به غرغرهاي تبسم روي نیمکت نشستم و بازوهایم را بغل کردم...کجا خوانده بودم که مردها فقط روي زن مورد علاقه و مهم زندگیشان غیرت دارند؟؟؟

کاست را داخل ضبط هل دادم و روي تشکم دراز کشیدم...صداي خواننده در فضا پیچید و باز مرا برد به روزي که در آغوش دیاکو جا خوش کرده بودم...خجالت می کشیدم از اینکه تکرار مجددش را از خدا بخواهم...اما نمی توانستم حسرتش را در دلم مدفون سازم...پس بارها و بارها براي خودم صحنه را بازسازي می کردم...چهره اش را حتی از صورت خودم هم بهتر می شناختم...جز به جز این پازل دوست داشتنی را کنار هم می چیدم..با عشق..با دقت ...که مبادا خشی به تصیرش بیفتد و از جذابیتهایش بکاهد ...

.. آه کشیدم و غلتیدم...خواننده می خواند

یاد روزي افتادم که دستم را گرفت و گفت مرا همینجوري که هستم دوست دارد.گفت هیچ وقت به خاطر فقیر بودنم خجالت نکشم.گفت هوایم را دارد...گفت دوستم دارد...خانه مان هم آمد..بدون کبر...بدون غرور...بدون هیچ ررنگ و ریایی...یادش بود که مادر خیاطی می کند..برایش چرخ خرید..یادش بود که من کامپیوتر ندارم...برایم لپ تاپ خرید...یادش بود که شاددي محصل است..برایش دفتر و کتاب خرید ...

خواننده می خواند...غمگین و عاشقانه...تصور کردم..باز هم ساختم ...

با هم غذا می خوردیم...من برایش غذا می بردم...از روزي که مادر مجوز داده بود...خودم برایش غذا می پختم...او نمی دانست...اما من که می دانستم...ذره ذره عشقم..قلبم را...وجودم را چاشنی غذا می کردم...خدا می داند وقتی که شروع به خوردن می کرد چه استرسی می کشیدم...که نکند دستپخت مرا دوست نداشته باشد ...

خواننده با سوز می خواند...یاور همیشه مومن ...

اما دوست داشته...همیشه دوست داشته...همیشه هم می گوید تو هم با من بخور...تنهایی نمی چسبد...هیچ وقت ندیدم با سلطانی یک لیوان چاي هم بخورد...فقط با من..فقط من ...

خواننده خواند و من ساختم ....

چه لذتی داشت هوایش را داشتن...که گرسنه نباشد...تشنه نباشد..خسته نباشد...چه لذتی داشت به چهره خسته اش..خسته نباشید گفتن ...

آه کشیدم ...

حتما این لذت اگر در خانه اش بودم بیشتر هم می شد...وقتی که او براي خودم می شد...وقتی که می توانستم شانه هایش را ماساژ دهم...سرش را روي پایم بگذارم و آرامش کنم...وقتی که می توانستم بدون ترس و دلهره دیاکو صدایش کنم..دیاکو..دیاکو...دیاکو...چه اسم خوش آهنگی داشت...او می شد دیاکوي خالی و من می شدم خانم حاتمی ...

قلبم لرزید ...

خانم حاتمی...خانم حاتمی...خانم دیاکو...خانم او...می شد پسر واقعی مادرم...مادر چقدر دوستش داشت...شادي هم...در دل همه جا باز کرده بود...در دل من...که جایی براي فرد دیگري نذاشته بود ...

باز غلت زدم.در باز شد و مادر داخل آمد .

-بیداري مادر جون؟

:دلم گرفته بود...خودم را کنار کشیدم و گفتم

-پیشم می خوابی؟

لبخندي زد و لنگان جلو آمد و کنارم دراز کشید...او رو به سقف..من رو به او..دستم را روي شکمش گذاشتم و گفتم:

-مامانی...یه سوال بپرسم؟

مادر دستم را نوازش کرد و گفت:

-دوتا بپرس عزیزم .

سرم را به شانه اش چسباندم و گفتم:

-شما چندسالگی ازدواج کردین؟

نفسش را بیرون داد و گفت:

-بیست سالگی ...

دل دل کردم براي پرسیدن سوال بعدي .

-بابا رو دوست داشتی؟

لبش کج شد...چیزي شبیه لبخند پهلو شکسته!...

-اون موقع که این حرفا نبود عزیزم..اومد خواستگاري...آقام گفت...سالمه...کاریه...منم گفتم چشم ...

دلم سخت تر گرفت..چطور می شد بدون یک عشق بزرگ و سوزان ازدواج کرد؟؟؟

-یعنی بعدشم بهش علاقه مند نشدي؟

آه کشید .

-مگه میشه نشد...یه زن بعد از ازدواجش همه زندگیش میشه شوهرش...سایه سرم بود...تکیه گاهم بود...شاید گاهی بداخلاقی می کرد...اما دوستم داشت...پونزده سال به پاي بچه دار نشدنم موند...عالم و آدم گفتن این زن ناقصه...اجاقش کوره...نمی خواي طلاقش بدي حداقل یکی دیگه بگیر که حداقل اسم و رسمت با خودت خاك نشه...اما حرفش یه کلوم بود...نه...خدا یکی...زن یکی...خودمم ازش خواستم..گفتم به پاي من نسوز...گفتم دندون رو جیگر می ذارم....تحمل می کنم تا تو صداي بچه ت رو بشنوي...اما هربار می گفت...خجالت بکش زن...واسه چی عین طوطی حرفاي مردم رو بلغور می کنی...فکر کن من سرطان داشته باشم..تو ولم می کنی؟منم می زدم تو صورتمو می گفتم..خدا منو بکشه و اون روز رو نبینم ...

خنده اش شکل گرفت ...

-تا تو سه ماهت شد نفهمیدم حامله م...اصلا بعد از اون همه سال باورم نمی شد...آخرش یه روز که یکی از زنهاي همسایه خونمون بود..از حال خراب و رنگ و روي زردم فهمید دردم چیه...اگه بدونی آقات چیکار کرد ...

لب به دندان گزید..با اشتیاق پرسیدم:

-چیکار کرد؟؟؟تعریف کن واسم ...

خنده اش شرمگین بود..مثل نوعروس ها ...

-دست انداخت دور کمرم و چرخوندم...می چرخوند و من می خندیدم و می گفتم نکن آقا مهدي...سرم گیج می ره...ولی خدا می دونه که دیگه هیچ وقت لذت اون چرخ و فلک رو تجربه نکردم ....

غم در صدایش شکست ...

-شب و روزش تو بودي...دین و ایمونش..عشق و امیدش..اصلا دیگه سر کار طاقتش نمی گرفت...به هر بهونه اي می اومد خونه...شدي چلچراغ خونمون...روشنی زندگیمون..بعدش هم که شادي ...

بغضش هم شکست ...

-خدا نسازه واسه اون نارفیق نامردي که اینجوري آتیش به زندگیمون انداخت ...

اشکش سر خورد و از گوشه چشمش افتاد ...

غصه ام گرفت...صورتش را بوسیدم و گفتم:

-قربونت برم...تو رو خدا گریه نکن...منم گریه م می گیره ...

میان اشک لبخند زد و گفت:

-نه عمرم...تو قوت پاهامی...تو غصه نخور...خداي ما هم بزرگه ...

سرم را روي سینه اش گذاشتم و گفتم:

-چرا اینهمه سال تحمل کردي؟شاید اگه جدا می شدي الان خیلی وضعمون بهتر بود...هزینه مواد اون ما رو به این حال و روز انداخته ...

هیش محکم و قاطعی گفت:

-زندگی که کفش و پیرهن نیست که هر وقت پاره شد بندازیش دور...پونزده سال اون درد منو تحمل کرد...حالا نوبت منه...هرچی باشه بازم پدر شماست...ما باید کمکش کنیم...اعتیاد درده...مرضه...مثل سرطان...گفت اگه سرطان بگیرم ولم می کنی...گفتم نه...سر عقد بله گفتم..تا آخرشم هستم...الانم می گم...تا روزي که زنده م به خوب شدنش امیدوارم...یه دکتر جدید پیدا کردم...این لباساي جدید رو که تحویل بدم می برمش پیش اون..بابات خوب میشه..من می دونم ...

چشمانم را روي هم فشردم...چقدر من و مادرم در ساده دلی و خوش باوري...شبیه هم بودیم!!!...

***

دیاکو:

تقویم را جلوي دستم گذاشتم و شاداب را صدا زدم.مثل همیشه نرم و بیصدا داخل شد.نگاهی به اندام ظریف و دخترانه اش کردم و گفتم:

-من امشب می رم کرج...فردا تولد دانیاره...یکی دو روزي نیستم.اگه مشکلی داشتی باهام تماس بگیر .

چشمی گفت و خواست از اتاق بیرون برود...اما کمی تعلل کرد و بعد پرسید:

-واسش جشن تولد می گیرین؟

بلند خندیدم...جشن تولد...آنهم براي کی...دانیار!...

-نه بابا...از این کارا خوشش نمیاد!...

با سادگی هرچه تمام تر پرسید:

-از کجا می دونین که خوشش نمیاد؟مگه تا حالا امتحان کردین؟