فصل هجده
صداي تیر اومد...شیشه ها پایین ریختن...درگیري شد...دست دانیار رو گرفتم و رو هردوشون خیمه زدم...جرات نمی کردم سرمو بلند کنم...اونقدر تو اون حالت موندم تا بالاخره صداي داییمو شنیدم...اون وقت بود که تونستم بچه ها رو رها کنم...بلند شدم..نمی تونستم راست بایستم...داییمو دیدم که مبهوت به جنازه مادرم نگاه می کرد...مات و مبهوت...به زور صداش زدم...اما نمی شنید انگار...زانو زد و نالید...بی ناموسا...بی شرفا...بی وجدانا...چند تا مردي که همراش بودن با دیدن وضع مادرم داخل نیومدن...اونا هم بیرون عزا گرفتن...ندیده بودم مردي گریه کنه...اصولا مرد کرد محال بود که اشک بریزه...اما اون روز همه مردایی که تو اون خونه بودن اشک ریختن...چندتا زن اومدن و شیون کنان یه چادري کشیدن رو جنازه مادرم...من دانیار ودایان رو بغل کرده بودم و فقط نگاهشون می کردم...اشک می ریختم و نگاه می کردم...دانیار...اما فقط نگاه می کرد..بدون اشک ...
درد معده ام غیرقابل تحمل بود...دستی به ستم دراز شد...با چشمهاي تار...قرص را دیدم...برداشتم و بالا انداختم...صداينگرانش را می شنیدم...اما نمی توانستم بگویم خوبم...چون خوب نبودم...سالها بود که خوب نبودم!...
***
شاداب:
پریشان تر از آن بودم که بتوانم موقعیتم را درك کنم...فقط می فهمیدم که صورتم هر لحظه خیس تر می شود و معده ام همزمان با معده دیاکو تیر می کشد و می سوزد...هنوز درك درستی از شرایط نداشتم...هنوز حرفهایش را هضم نکرده بودم...باورم نمی شد...اینهمه وحشی گري...اینهمه رذالت...اینهمه پستی...در باورم نمی گنجید...اینهمه زجر...اینهمه درد...اینهمه عذاب...چطور تحمل کرده بودند؟؟؟لحظه اي تصور کردم..خودم را به جاي دانیار گذاشتم...جلوي چشمم به مادرم تجاوز کنند...واي...سرش را ببرند...واي...چطور همانجا سنکوپ نکرده...چطور نمرده...چطور دوام آورده...؟؟؟
صداي دیاکو هرلحظه ضعیف تر می شد...اما اصرار داشت ادامه دهد...حالش خوش نبود...روانش خراب بود...جسمش خراب تر...التماسش کردم که حرف نزند...اما ادامه داد:
-همون شب داییم فراریمون داد...گفت اینجا دیگه جاي موندن نیست...گفت تو بزرگ شدي و باید حواست به خواهر و برادرت باشه...من نمی تونم همراهتون بیام..باید بمونم و مردمی که هنوز فرار نکردن رو نجات بدم...تو باید قوي باشی ...
هی ...
-بردمون سر راه..یه راه سنگلاخ...یه کوه رو نشونم داد و گفت..اگه این کوه رو رد کنین دیگه جاتون امنه...حواست باشه سر و صدا نکنین...به چشم نیاین...دیده بشین مهلتتون نمی دن...یه کم آب و غذا بهمون داد و راهیمون کرد...نمی تونم بهت بگم چطوري و با چه هراسی اون راه رو طی کردیم...اسهال دایان از ظهر شدت گرفته بود...با برگا تمیزش می کردیم...اما فایده نداشت...نمی دونم وبا بود...حصبه بود...چی بود که بچه رو در عرض پنج شیش ساعت از پا انداخت...نمی خواستم باور کنم که دایانم دیگه نفس نمی کشه...اما واقعا مرده بود...خاکش کردیم...منو دانیار با هم...من گریه می کردم..اما دانیار نه...فقط با دستاي کوچیکش خاك می ریخت رو دایان و هیچی نمی گفت...و هیچی نگفت تا سه ماه بعدش ...
سرش را از لبه صندلی جدا کرد و گفت:
-می دونی اولین جمله اي که بعد از سه ماه به زبون آورد چی بود؟
خندید...تلختر از هرچه گریه ...
-تو کشتی...تو بابا رو کشتی...تو مامانو کشتی...تو دایان رو کشتی ...
موهایش را چنگ زد .
-خیلی سعی کردم واسش توضیح بدم...که اون برادري که همیشه جلوي مزاحماي خیابونی می ایستاده و حمایتش می کرده و قهرمانش بوده...نمی تونسته با دست خالی...با مسلسل و تیر و تفنگ بجنگه و خونوادش رو نجات بده...اما فایده نداشت...نمی پذیرفت...یکی دو سال بعدش بهم گفت ترسو...می گفت اگه می مردیم..بهتر بود تا تیکه پاره شدن پدر و مادرمون رو ببینیم...می گفت ما هم باید می ردیم..باید می ذاشتی که ما رو هم بکشن...نمی دونست که من تو اون شرایط فقط به نجات دادن تنها کسانی که واسم مونده بود فکر می کردم نه خودم...واسه جون اونا می ترسیدم..نه خودم!... دانیار هیچ وقت تصمیم منو درك نکرد...هیچ وقت...! می دونستم دیگه پیش چشمش شکستم..می دونستم دیگه بهم اعتقاد نداره...اما دین و ایمون من این بچه بود...تنها کسی که تو این دنیا داشتم...تنها کسی که واسم مونده بود...به همه کاري تن دادم...تا ...
حرفش را قطع کرد...با خشونت از جا برخاست...آنقدر سریع که صندلی واژگون شد ...
-من از جونم گذشتم تا این بچه رو به این سن رسوندم...شماها چهارسالیگتون رو یادتون میاد؟؟؟تو بغل پدر ومادرتون..تو خونه گرم و نرم..اصلا بدترین شرایطی که میشه واسه یه بچه چهار ساله تصور کرد چیه؟ اینه که پرورشگاهی باشه..یا پدر و مادر خوبی نداشته باشه...یا بذارنش سر چهار راه گدایی کنه...اما دانیار من...تو سن چهارسالگی...در حالیکه هنوز نفس می کشید..مرد...!می گن اتاق خواب بچه ها رو از پدر ومادرشون جدا کنین چون روابط زناشویی روحشون رو اذیت می کنه...تو ذهنشون حک میشه و کلی مشکل روحی ایجاد می کنه...اونوقت پنج مرد...جلوي چشم دانیار...جلوي چشم بچه اي که هیچ درکی از این روابط نداشت...به نوبت و دسته جمعی..به مادرم تجاوز کردن...دانیار من بیست و پنج ساله که نمی تونه بخوابه...هیچ روانکاوي نتونسته کمکش کنه...هیچ دارویی نتونسته آرومش کنه...اونوقت این بچه قرتی هاي تهرانی...که نمی تونن شلوارشون رو بالا بکشن و افتخارشون نمایش مارك لباس زیرشونه...پشت سرش حرف می زنن؟؟؟من بزرگش کردم..توي لحظه به لحظه زندگیش بودم...بهتر از خود خدا می شناسمش...این بچه تنها آسیبی که می تونه به دیگران بزنه از طریق دود سیگارشه...اصلا با محیط بیرون قهره...اگه یه سال باهاش حرف نزنی لام تا کام باز نمی کنه...اونقدر سرده...اونقدر احساسش داغونه...که حوصله آسیب زدن به دیگران رو نداره ...
صدایش بالاتر رفت:
-تجاوز؟؟؟دانیار اراده کنه صدتا دختر از سر و کولش بالا می رن...نشنیدي؟؟؟قد وبالاش رو ندیدي؟؟؟آخه چه احتیاجی داره تجاوز کنه؟؟؟چون سرده...چون گوشه گیره...چون به کسی محل نمی ده و با کسی نمی جوشه...میشه منبع خبر مردم...میشه فرد مرموز جامعه...و از اونجایی که همه افراد مرموز حتما خلافکارن..هرچی انگه به این بچه می چسبونن ...
می گفتم الان است که سکته کند .
-دستگیري به جرم حمل سلاح سرد؟؟؟دانیار تو خونش حتی حشره کشم نگه نمی داره...نه اینکه خیلی دلرحمباشه...واسش مهم نیست...هیچی...حتی خودش...حتی جونش...دانیار من یه مرده متحرکه شاداب...می فهمی؟؟؟یه مرده که فقط نفس می کشه...و با هر نفس کابوس می بینه و عذاب می کشه ...
کمی جلو رفتم..می خواستم بگویم غلط کردم..نگو..نکن..اما باز داد زد ..
-چطور به خودتون اجازه می دین اینقدر راحت در مورد کسی که هیچی از زندگیش نمی دونین قضاوت کنین؟؟؟چرا اینقدر راحت پشت سر مردمی که هرکدوم تو زندگیشون کلی بدبختی و مشکل دارن حرف می زنین؟؟؟چطور اینقدر راحت شخصیت آدما رو زیر سوال می برین؟؟؟کدوم اخراج؟؟؟کدوم تخلف؟؟؟دانیار من با معدل نوزده و خرده اي ارشدش رو گرفت...تو یکی از بهترین رشته ها...از یکی از بهترین دانشگاه ها...! هوش و نبوغش رو ندیدین؟؟؟؟
دیگر نتوانستم سرپا بایستم...روي مبل افتادم!...
-آره قبول دارم...با دختراي زیادي ارتباط داشته...اما من به چشم خودم دیدم که اونا دنبالش بودن..اونا خواستن...گفتم دانیار نکن...گفت من از روز اول بهشون گفتم...ازدواج نه...رابطه طولانی مدت نه...آویزون زندگیم شدن نه...اینکه دخترا احمقن و همشون فکر می کنن می تونن از آدمی مثل دانیار یه عاشق مجنون و مرد زندگی بسازن ربطی به برادر من نداره...نمی گم کارش درسته...اما حداقل صداقت داره...کسی رو گول نمی زنه...دختري رو اغفال نمی کنه...اگه دخترا خراب شدن و اینقدر راحت بهش پا می دن...تقصیر دانیار نیست...پس بیجا می کنن که از حرص دلشون پشت سرش بدگویی می کنن...غلط می کنن پشت سر این بچه حرف می زنن!...
هق هق کنان صورتم را بین دستهایم پنهان کردم...من با این حرف نسنجیده چه کرده بودم؟؟؟چه آتشی در دل این مرد روشن کرده بودم...چه زخمی را نمک پاشیده بودم...از چه کسی بدگویی کرده بودم!...
***
دیاکو:
نمی دانم چند دقیقه یا چقدر داد زدم...فقط وقتی به خودم آمدم دیدم که شاداب...مثل یک جوجه سرمازده و ترسیده..در خودش جمع شده و گریه می کند...ناگهان تمام خشمم فرو نشست...این دختربچه که حتی موقع جنگ وجود نداشته چه گناهی کرده بود؟
خسته و بیحال روي مبل نشستم.درد معده اي که یادگار همان دوران بود عذابم می داد.به زور چند قلپ آب خوردم و دستی به صورت ملتهبم کشیدم.نگاهش کردم..آنقدر گریه اش شدید بود که هیچ حرفی براي دلداري اش پیدا نمی کردم.منتظر ماندم تا کمی هق هقش آرام گیرد و بعد گفتم:
-شاداب؟؟
دستهایش را از روي صورتش برداشت و نگاهم کرد...تا چشمش به من افتاد دوباره گریه اش شدت گرفت.دلم سوخت...روح این دختر تحمل اینهمه خشونت را نداشت...نباید اینطور آزرده اش می کردم...اما خودم هم نفهمیدم چطور این زخم چند ساله بعد از این همه مدت...یک دفعه سرباز کرد و ترکشهایش دامان شاداب را گرفت.آرام گفتم:
-شاداب خانوم...بسه دیگه!...
اما انگار با هر کلمه من بغضهاي جدیدش می شکستند و اشکهایش سریعتر از قبل فرو می ریختند.برخاستم و نزدیکش رفتم.کنار پاهاي کوچکش زانو زدم و گفتم:
-شاداب منو ببین ...
از نگاهم فرار می کرد.چشمها و دماغ قرمز شده اش...عذاب وجدانم را بیشتر کرد.دستم را زیر چانه اش گذاشتم و گفتم:
-آخه واسه چی اینجوري گریه می کنی؟از من ترسیدي؟
سرش را تکان داد..یعنی نه .
-پس چی؟
درحالیکه چانه اش هنوز می لرزید گفت:
-من حرف خیلی بدي زدم...من...نمی خواستم ...
لبخندي زدم و بلند شدم .
-نه...مقصر تو نیستی...همسن و سالاي تو حق دارن که این چیزا رو درك نکنن...چون هیچ وقت جاي من یا دانیار نبودن...من واسه خودم ناراحت نیستم...اما حرف ناحق در مورد دانیار آتیشم می زنه...چون فقط من و خدا می دونیم چه زجري می کشه...گاهی فکر می کنم شاید حق با اونه..شاید بهتر بود ما هم می مردیم...شاید بهتر بود می ذاشتم کشته بشه تا اینکه اینجوري روزي هزار بار بمیره...به هرحال...دیگه گذشته...و خوشبختانه دانیار اصلا براش مهم نیست که کی در موردش چی می گه...اما من هنوزم نمی تونم دست از حمایتش بردارم..عصبانیتم رو هم بذار به پاي عشق برادري .
سرش را بالا گرفت...هنوز گاهی قطره اشکی از چشمش سر می خورد و روي گونه اش می غلتید .
-یعنی هیچ راهی واسه کمک کردن نیست...یه چیزي که دردش رو کمتر کنه؟؟؟
چشمان یخ زده دانیار را مجسم کردم و گفتم:
-نمی دونم...منکه هرچی به ذهنم رسیده انجام دادم...می دونی باید یه حسی باشه که بخواي بهش تلنگر بزنی...اونحسه تو دانیار نیست دیگه ...
برخاست...اشکهایش را پاك کرد و گفت:
-نه اینجوري نیست...نمیشه که هیچی نباشه...اون شما رو دوست داره...به من کمک می کنه...اینا یعنی یه چیزي هست...یه چیزي که سرکوب شده...یه چیزي که خوابیده و باید بیدار بشه ...
چه حرفهایی بلد بود این دختربچه احساساتی!...
-واقعا فکر می کنی با یه جشن تولد بتونی این احساسات خفته رو بیدار کنی؟
درحالیکه دماغش را بالا می کشید گفت:
-نمی دونم..اما اگه اجازه بدین سعیمو می کنم .
دلم نمی خواست با گفتن "بی فایده ست" بیشتر از این دلش را بشکنم.پس لبخندي زدم و گفتم:
-باشه...ببینم چیکار می کنی...من واسه آخر هفته دانیار رو می کشونم تهران...بقیه کاراش با خودته...چیزي هم لازم داشتی بگو ...
با ذوق خندید و گفت:
-واي ممنونم!...
خسته بودم...نیاز به تنهایی داشتم...پشت میزم نشستم و گفتم:
-من ممنونم...الانم دیگه بهتره بري خونه...دیر میشه ...
با هیجان محسوس از اتاق بیرون رفت...اما چندثانیه بعد دوباره داخل شد...دوباره در قالب خجالتی اش فرو رفته بود...با نگاه خیره بر زمین و دستهاي آویزان قفل شده درهم!...
-چیزي می خواي؟
کمی مکث کرد و بعد گفت:
-شما از دست من ناراحت نیستین؟؟؟