فصل بیست و هفت
چشمانم از بی خوابی دیشب می سوخت.کمی مالیدمشان و گفتم:
آلبومت رو آوردي؟-
چینی در پیشانی اش انداخت و گفت:
-سرت درد می کنه؟می خواي واست مسکن بیارم؟
دستی به موهایم کشیدم و گفتم:
-آلبومت رو بده به من و برو .
کنار میزم ایستاد...به صندلی تکیه دادم و نگاهش کردم.گونه هایش مثل قبل سرخ بودند...آن روزها..براي اینکه اذیتش کنم با اخم می گفتم:
-باز با سرخاب سفیداب خودت رو رنگ کردي؟
و او با اعتراض دستم را می گرفت و روي صورتش می کشید و بعد انگشتانم را مقابل چشمانم می گرفت و می گفت:
-کو؟سرخاب کجا بوده؟
و من با سرخوشی می خندیدم و در آغوش می گرفتمش ..
نفس عمیق کشیدم که به اعصابم مسلط شوم..اما بوي عطرش...با قدرت هرچه تمام تر در بینی ام نشست و کلافه ترمکرد .
-کیمیا...آلبوم!...
مردمک هایش یک لحظه هم آرام نمی گرفتند...همیشه بابت این حرکت مداوم تیله هاي آبیش سر به سرش می گذاشتم .
-وقتی به یه نفر خیره نگاه می کنی اینقدر چشمات رو نچرخون .
مثل یک بچه گربه ملوس خودش بین بازوانم جا می کرد و می گفت:
-مگه دست منه؟مدلش همینه .
و بعد غر می زد .
-به همه چی من ایراد می گیري.بداخلاق...!شوهراي مردم مرتب قربون صدقه زنشون می رن...شوهر من رو هر قسمت بدنم یه عیبی می ذاره .
حق داشت غر بزند..او که نمی دانست تا چه حد دیوانه قسمت به قسمت بدنش هستم .
هنوز نگاهم می کرد...ساکت و آرام...دستانم را به سینه زدم و گفتم:
-من کلی کار دارما...اگه آلبومت رو آوردي بده...اگرم نه که خدا نگهدار .
فاصله اش را کمتر کرد و گفت:
-این رسم مهمون نوازي کرداست؟
عجب رویی داشت!..
-اینجا محل کارمه نه سالن پذیرایی خونه م.توي این محیط من از پذیرش مهمون معذورم .
تیله هاي آبیش برق زدند .
-یعنی اگه بیام خونه ت خوش اخلاق تري؟اونجا مهمون نوازي می کنی؟
پوزخند زدم و گفتم:
-می خواي بیاي خونه م؟
سریع جواب داد:
-اگه رام بدي آره .
سرم را تکان دادم .
-چقدر رفتن به خونه یه مرد مجرد و تنها واست راحت شده .
بالاخره چهره خندانش به اخم نشست .
-تو واسه من غریبه نیستی.هیچ وقتم نمی شی.اینقدر بدجنس نباش دیگه .
سینه ام از سنگینی نفسم بالا و پایین شد.تکیه ام را از صندلی برداشتم و گفتم:
-ببین دختر جان...اگه الان اینجایی به احترام پدر و مادرته و دین بزرگی که به گردن من و دانیار دارن.نمی دونم عصبانیتاي منو یادت مونده یا نه...اما به هر حال بهت توصیه می کنم اون آلبوم لعنتیت رو بذاري رو این میز و بري .
آسمان چشمانش را ابرهاي سیاه پوشاندند.آهی کشید و گفت:
-هنوزم غد و لجباز و یه دنده.اصلا عوض نشدي .
دیگر نتوانستم حرص و خشمم را کنترل کنم.داد زدم .
-بله..عوض نشدم...می بینی؟؟؟همونم که از دستش فرار کردي...همون که گفتی نمی تونی تحملش کنی...حالا که فهمیدي من تغییر نکردم....پس برو همون جایی که بودي و دست از سر زندگیم بردار .
با ناراحتی گفت:
-من کی گفتم نمی تونم تحملت کنم؟کی گفته از دست تو فرار کردم؟به خدا حتی یه روزمم بدون فکر تو نگذشته .
دلم می خواست آن چشمان دروغگوي زیبایش را از کاسه در بیاورم.مشتم را روي میز کوبیدم و گفتم:
-اه..بس کن دیگه...گوشام درازه یا دم دارم؟فکر کردي با بچه طرفی؟یا یه احمق؟؟که هر وقت دلت خواست ولش کنی و هر وقت میلت کشید بري سراغش؟
مشتم را میان دستانش گرفت و گفت:
-به خدا پشیمون شدم.همون ماههاي اول..دلم تنگ شده بود...واسه تو..مامان و بابام...کتی...داشتم دیوونه می شدم ...اماروم نمی شد برگردم...فکر می کردم اونجا کلی اتفاقات جالب منتظرمه..اما وقتی رفتم تازه فهمیدم چه اشتباهی کردم و به خاطر یه سراب...دنیامو از دست دادم!...
خواستم مشتم را بیرون بکشم...نذاشت...با تمام خشمی که داشتم دستش را گرفتم و به عقب هلش دادم ...
نفهمیدم چه شد...دادش را شنیدم و به خودم که آمدم...کیمیا را با فرق شکافته...روي زمین دیدم!...
شاداب با هراس در را باز کرد و گفت:
-چی شد؟
تا چند ثانیه اول نتوانستم تکان بخورم...همه چیز مثل یک شوك سریع و تکان دهنده بود.اما با دیدن خونی که آبی روسري اش را محو می کرد به سمتش دویدم.چشمانش باز بود و اشک روي گونه اش سر می خورد.سرش را بلند کردم و روي زانویم گذاشتم.ناله ضعیفی از گلویش خارج شد.دستم را روي محل شکستگی گذاشتم و گفتم:
-کیمیا؟خوبی؟
پلک زد و باز اشک ریخت.دستم را زیر پایش انداختم و از زمین جدایش کردم و گفتم:
-نترس...الان می برمت بیمارستان..هیچی نیست..نترس!..
روسري از سرش افتاد و موهاي طلایی و خیس از خونش روي بازویم ریخت...سرش را به سینه ام فشردم و به شاداب گفتم:
-حواست به اینجا باشه تا من برگردم .
چنان به دیوار چسبیده بود که انگار می خواست از میانش عبور کند.از کنارش گذشتم و گفتم:
-فقط سرش شکسته.خوب میشه .
و از اتاق بیرون رفتم.دنبالم دوید و گفت:
-اجازه بدین همراتون بیام .
کیمیا را روي دستم جا به جا کردم و گفتم:
-نه..نمی خواد..بیا این در رو باز کن .
خدا خدا می کردم کسی توي آسانسور نباشد و خوشبختانه چون سر ظهر بود با کسی برخورد نکردم.کیمیا را روي صندلیعقب ماشین خواباندم و با نهایت سرعتی که می توانستم به سمت بیمارستان راندم .
بعد از پانسمان از سرش عکس گرفتند.دکتر مرا به اتاقش خواست.با استرس پرسیدم:
-چی شد دکتر؟مشکلی هست؟
دکتر از بالاي عینکش نگاهم کرد و گفت:
-شما چه نسبتی با این خانوم دارین؟
چه نسبتی داشتم؟
-دختر همکارمه و البته نامزد سابقم .
-چطور این اتفاق افتاد .
لعنت به این بخت سیاه که دست از سر من برنمی داشت .
-من هولش دادم.فکر می کنم پاشنه کفشش گیر کرد به میز که اونجوري افتاد.سرش خورد به پایه فلزي مبل .
دکتر با جدیت گفت:
-اینطوري با صراحت اعتراف می کنی،پاي عواقبشم هستی؟
زانویم را در مشت فردم و گفتم:
-اگه می خواستم از عواقبش فرار کنم اینجا نبودم...فقط بهم بگین حالش چطوره؟
عکس را روي میز گذاشت و گفت:
-خوشبختانه اثري از خونریزي مغزي نیست.البته بیست و چهار ساعت باید تحت نظر باشه.اما بعید می دونم مشکلی پیش بیاد.ما مجبوریم به نیروي انتظامی گزارش بدیم.شما هم لطفا با خانواده ش تماس بگیرین که زودتر بیان بیمارستان...بلکه رضایت بدن!..
اي کاش می گفت همین الان برو زندان..اما همچین تقاضایی نمی کرد! با چه رویی به مهندس حیدري زنگ می زدم؟جواب خانمش را چه می دادم؟
به اتاق کیمیا رفتم...برایش مسکن زده بودند و راحت خوابیده بود.روي سرش ایستادم.رنگ پریده اش بیشتر اذیتم میکرد.دلم می خواست بیدارش کنم و تیله هاي رقصانش را ببینم...باورم نمی شد این بلا را من بر سرش آورده باشم.در حالیکه گندمزار مواج موهایش را نوازش می کردم...شماره مهندس حیدري را گرفتم و جریان را تعریف کردم.یادم نیست چه گفتم و یادم نیست چه جوابم را داد..گوشی را توي جیب پیراهنم انداختم و روي صندلی نشستم و به چهره زرده شده کیمیا خیره شدم .
حرفی براي گفتن نداشتم..حتی با خودم...! تمام وجودم را سکوت گرفته بود...از خستگی...از این دردسرهاي تمام نشدنی...تا می خواستم یک نفس راحت بکشم...مصیبت جدیدي از آسمان نازل می شد...!تا می خواستم آخرین تکه پازل زندگی ام را که همان آرامش بود..سرجایش بگذارم...طوفانی می وزید و دوباره همه چیز را خراب می کرد.گاهی خودم از این همه صبوري در حیرت می ماندم!از این همه طاقت...از این همه پوست کلفتی!...
با تکان هاي دست کیمیا به دنیاي واقعی برگشتم.چشمانش را کمی باز کرد و نالید:
-دیاکو ...
برخاستم و گفتم:
-من اینجام.خوبی؟چیزي می خواي؟
لبهاي خشکش را به هم زد و گفت:
-آب می خوام .
کمی آب توي لیوان ریختم.دستم را زیر سرش گذاشتم و آرام بلندش کردم.صورتش از درد جمع شد.دستش را روي زخمش گذاشت و گردنش را به سمت دست من خم کرد.لیوان را بر لبش گذاشتم و کمکش کردم تا کمی آب بنوشد و دوباره خواباندمش و گفتم:
-من واقعا متاسفم کیمیا...اصلا نفهمیدم چی شد .
مژه هاي بورش را بر هم زد و گفت:
-تقصیر تو نبود.پاي خودم گیر کرد .
-الان بهتري؟درد نداري؟
باز هم مردمک هایش به رقص درآمدند .
-تا تو پیشم باشی..نه!..
چشمم را بستم...نفسم را توي سینه حبس کردم و بعد از چند لحظه با شدت بیرونش دادم و گفتم:
-ببین چطوري با زندگی جفتمون بازي کردي...هنوزم داري ادامه ش می دي...! به خدا من خیلی خستم کیمیا...حوصله این جنگ اعصاباي بیخودي رو ندارم...از همین جا تموش کن...آبی که ریخته شده...حتی اگه جمع بشه بازم قابل شرب نیست!...
دستش را روي دستم گذاشت و گفت:
-نیومدم با اعصابت بازي کنم...فقط یه فرصت ازت می خوام...شاید بتونم خودمو بهت اثبات کنم...شاید بتونم اون تیکه گمشده پازل رو سر جاش بذارم...شاید بتونم ثابت کنم اونقدري که فکر می کنی بد نیستم...! من بد کردم...قبوله...تو بد نکن!...
چقدر راحت از گذشت و بازگشت حرف می زد...او که نمانده بود تا حال و روز مرا بعد از رفتنش ببیند!...
با ورود مهندس حیدري و حاج خانم..دستم را از زیر دستش بیرون کشیدم و ایستادم.هر دو به سمت دخترشان هجوم بردند و مرتب تکرار می کردند:
-چی شده؟خوبی؟کی کرده؟
دستم را روي شانه مهندس حیدري گذاشتم و گفتم:
-نگران نباشین مهندس..حالش خوبه ...
رنجش و دلخوري در نگاهش مشهود بود.اما تنها گفت:
-افسر نگهبان بیرون منتظره...من رضایت دادم..تو هم برو امضا کن!...
با شرمندگی سرم را پایین امداختم و گفتم:
-عمدي نبود حاجی...عمدي نبود به خدا!...
آهی کشید و گفت:
-می دونم...برو اون برگه رو امضا کن پسر جان..نمی خوام دور و برت پلیس ببینم .
***
دانیار:
از دیاکو بیخبر بودم...از صبح زنگ نزده و جواب تماس مرا هم نداده بود.و جواب ندادن به من...یعنی یک جاي کار میلنگید...با وجود کیمیا بیشتر نگرانش شدم.چون بی شک آن دختر راحتش نمی گذاشت و دیاکو هم...دیشب نخوابیده بود .
کمی قبل از تمام شدن تایم کاري اش مقابل شرکت پارك کردم و وارد سالن شدم.شاداب تنها نشسته بود و با خودکار..روي کاغذ خط می کشید...! به محض ورودم چشمان نگرانش را به من دوخت و بلافاصله نگاهش ناامید شد...یعنی اینکه انتظار دیدن مرا نداشت...!سست و کرخت از جا برخاست و سلام کرد .
چقدر ضعیفتر از قبل به نظر می رسید.وقت کنکاش در احوالات او را نداشتم.جوابش را دادم و به سمت اتاق دیاکو رفتم .
-آقاي حاتمی نیستن .
به ساعتم نگاه کردم و گفتم:
-کجاست؟
هنوز خودکار دستش بودو هنوز خط می کشید.کمی جلوتر رفتم.کاغذ پر بود از خطوط درهم و نا مفهموم .
-یه خانومی اومد اینجا...نمی دونم چی شد که زمین خورد و سرش شکست.آقاي حاتمی بردنش بیمارستان .
ابروهایم بی اختیار بهم چسبیدند .
-چی؟
سرش پایین بود .
-تماس گرفتن و گفتن مشکلی پیش نیومده.نگران نباشین .
شک نداشتم آن زن کیمیا بوده...اما چطور زمین خورده؟محال بود دیاکو روي زن دست بلند کند .
-خانومه رو می شناختی؟
سرش را تکان داد و گفت:
-فقط می دونم اسمش کیمیا بود .
لعنتی...!مار تا سرش را قطع نکنی نمی میرد...و بریدن سر این مار کار دیاکو نبود .
خواستم از در بیرون بروم که صدایم زد .
-آقا دانیار!...
جالب بود...به اسم کوچک صدایم زد...!در جواب، تنها نگاهش کردم.مردد و خجالت زده گفت:
-این خانوم ...
تا آخر حرفش را خواندم.دستم را توي جیبم کردم و گفتم:
-نامزد سابق دیاکو بوده .
طوري لبش را گاز گرفت که گفتم الان است که خون فواره بزند .
-و البته عشق سابقش!...
صدایش انگار از کرات دیگر به گوش می رسید .
-فهمیدم!..
از گرفتگی و بی جانی صدایش ترسیدم...نزدیکش شدم...حرکات تنفسی اش را نمی دیدم...سینه اش بی حرکت بود...!این چه دردي بود که آدمها را اینطور گرفتار و زبون می کرد؟
-خانوم شاداب؟
شاداب...بدترین اسم براي این روزهایش بود!..
-اگه سوال دیگه اي نداري من برم .
سرش را بلند کرد و گفت:
-