اسطوره

فصل سی و سه

آهسته می راندم و با دقت به اسم کوچه ها نگاه می کردم تا مگر نام آشنایی به چشمم بیاد..اما دیدن دختر لاغر اندامو سر به زیري که سنگ کوچکی را با نوك پایش به جلو هدایت می کرد، کارم راحت شد ."از کجا می آمد این وقتصبح؟"

ماشین را پارك کردم و پیاده شدم و از سمت مقابل،نزدیکش رفتم و رو به رویش ایستادم.بدون اینکه سرش را بالا بگیرد،همراه با سنگش مرا دور زد و به راهش ادامه داد.کولی اش خیلی سنگین به نظر می آمد...شانه هایش را پایین کشیده بود..."یعنی دیروز بعد از شرکت خانه نرفته؟"

جلو رفتم و پایم را روي سنگش گذاشتم.نگاهش روي کفشم ماند و آرام آرام بالا آمد.از دیدنم به وضوح جا خورد."چقدر لاغر شده بود!.." در ظرف همین بیست و چهار ساعت گذشته...! گودي و سیاهی زیر پلکهایش در کنار قرمزي وحشتناك سفیدي چشمانش... منظره رقت باري ایجاد کرده بود.سعی کردم کمی از قالب خشکم خارج شوم تا این دختر بیشتر از این ترسیده و دلزده نشود .

-احوال خوشحال خانوم فراري؟

حس کردم عدسی لغزانش تر شد...زیر لب سلام کرد! این خصلتش را دوست داشتم..تحت هر شرایطی سلام می کرد.جواب دادم .

-سلام .

نگاهش مصرانه روي کفشم دو دو می زد...مثل بچه اي که عروسکش را گرفته باشند تکه سنگش را می خواست .

-کجا بودي؟این وقت صبح؟

شانه هاي کوچکش با وجود بار سنگینی که بر دوش داشتند،بالا و پایین می رفتند .

-خونه تبسم اینا...الانم دارم می رم خونه .

توضیح می داد...مثل بقیه دخترها در اوج دلخوري هم نمی گفت "به تو ربطی نداره...هرجا که دلم بخواد..شما چکاره اي..." دلخور بود...دلشکسته بود...اما رفتار چندش آور و لوس از خودش نشان نمی داد .

_آها...خوشحال شماره !..2

نگاه خسته اش پرسشگر بود.چشمکی زدم و گفتم:

-معنی اسم اونم همین میشه دیگه!

کمی نوك کفشش را به کفش من نزدیک کرد..انگار می خواست سنگش را نجات دهد..اما یک حساب سراگشتیفهمید که از عهده من برنمی آید.آهی کشید..پایش را پشت پاي دیگر قایم کرد و گفت:

-آره...با اجازه تون .

خواست برود...خواستم دستش را بگیرم...خواستم متوقفش کنم..اما ترسیدم به دستش دست بزنم..من...دانیار...از گذشتن از خط قرمزها و نگاه سرزنشگر یک دختر ترسیدم...!بند کولی اش را گرفتم...کیف و شانه اش یک طرفی شدند .

-صبر کن!...

بازویش را بالا انداخت و بند پهن ارتشی رنگ را به جایش برگرداند.دور و برش را نگاه کرد و گفت:

-خواهش می کنم از اینجا برین...یکی ببینه واسم بد میشه .

-براي من مهم نیست..اما تو اگه دوست نداري بیا سوار ماشین شو...می ریم یه جاي دیگه .

به تندي گفت:

-اگه واسه عذرخواهی اومدین...خیالتون راحت باشه..من از کسی ناراحت نیستم .

لبم کمی کج شد...پوزخندم اخمهایش را درهم کرد .

-یه درصد فکر کن من از تو عذرخواهی کنم...!حالا سوار می شی یا همین جا حرف بزنیم؟

صراحت کلامم چشمانش را گرد کرد.زبانش را روي لبش کشید و گفت:

-در چه مورد حرف بزنیم؟

دستانم را بغل کردم و گفتم:

-پس تصمیمت رو گرفتی ...

پایم را بلند کردم و ضربه محکمی به سنگ زدم که تا وسط خیابان رفت.هول گفت:

-نه نه..اینجا نه...همسایه ها می بینن...حرف در میارن...بریم!...

و خودش جلوتر از من راه افتاد و به سمت ماشین رفت.در دل گفتم:

"اگه من از پس تو نیم وجبی برنیام که دانیار نیستم کوچولو."

دکمه ریموت را زدم...و از پشت کولی را از دوشش جدا کردم و روي صندلی عقب انداختم.کمی دهان باز نگاهم کرد وبعد از بررسی شرایط کوچه شان...با عجله سوار شد .

***

شاداب:

عینک تیره آفتابی را روي چشمش گذاشت و کمی از استرسم کاست.از چشمانش بی دلیل می ترسیدم.شاید هم بی دلیل نبود...نگاهش مثل یک مرداب ژرف خطرناك...مثل نفسهاي یک تمساح آرام و بی حرکت اما گرسنه...ترسناك بود.وقتی چشمانش را نمی دیدم راحت تر می توانستم حرف بزنم .

-میشه زودتر حرفاتون رو بگین؟

ابروهایش را بالا انداخت .

-نچ...نمیشه!...

-من حالم زیاد خوب نیست.می خوام برم خونه.مامانم نگران میشه .

مامانت می دونه قهر کردي و از شرکت اومدي بیرون؟-

بگذار به دیروز فکر نکنم...یادم نیاور آن دردي که کشیدم .

-نه نمی دونه .

-پس الان فکر می کنه سرکاري و نگران نمیشه .

باد کولري که مستقیم توي صورتم می نشست سینوسهایم را اذیت می کرد.سعی کردم کمی مسیر دریچه ها را تغییر دهم.دست برد و کولر را خاموش کرد و شیشه ها را پایین کشید و گفت:

-دیگه چی؟

سرم را چرخاندم و به نمیرخش نگاه کردم.پیراهن خاکی رنگش را تا روي ساعد بالا زده بود...هرگز ندیده بودم این دو برادر در محیط بیرون تیشرت بپوشند یا حتی شلوار جین...!همیشه پیراهن و شلوار پارچه اي...! با این تفاوت که یک ساعت صفحه درشت مشکی روي مچ دیاکو خودنمایی می کرد ولی دانیار همان را هم نداشت.هیچ وقت ساعت نمی بست.موبایل هم در دستش ندیده بودم...هیچ وقت..یعنی نداشت؟؟

-نمی ترسی بخورمت؟

قلبم ریخت...منظورش چه بود؟

کوتاه نگاهم کرد..به خدا قسم که برق چشمش را از پشت آن عینک بزرگ سیاه دیدم...بی اختیار به در چسبیدم!...

-منظورتون چیه؟

نیشخندش عذابم می داد .

-تو مگه دانشجوي عمران نیستی؟

چشم از صورتش بر نمی داشتم .

-هستم .

لبش می خندید...اما بین ابرویش چین داشت .

-پس حتما شنیدي که من آدمایی رو که زیاد تو نخم برن... سر می برم و گوشتشون رو خام خام می خورم .

این یک مورد را نشنیده بودم .

-نه...نشنیدم .

سرش را بالا و پایین کرد .

-خوبه...ولی حالا که شنیدي...بهتره احتیاط کنی!..

صاف نشستم و گفتم:

-منو آوردین بیرون که تهدیدم کنین؟اما من از شما نمی ترسم!..

دروغ می گفتم مثل ...

نگاهش اینبار کوتاه نبود.عینکش را روي موهایش زد و مستقیم خیره ام شد .

-واقعا نمی ترسی؟

اگر عینکش را روي چشمش می گذاشت با قاطعیت بیشتري جواب می دادم .

-نه!...

خندید...به جان خودم ایندفعه خنده اش خالص بود...بی تمسخر..بی پوزخند .

دستش را تا نزدیک دماغم جلو آورد و گفت:

-اینجاي آدم دروغگو..حالا پیاده شو .

دور و برم را نگاه کردم.بازار تهران؟؟؟

-اینجا؟

داشبوردش را باز کرد و عینکش را داخل آن گذاشت .

-آره..بپر پایین!...

-اینجا می خواین حرف بزنین؟

همانطور که خم بود سرش را بالا گرفت..باز اخمهایش درهم رفته بود .

-خوبه شکست عشقی خوردي و اینقدر حرف می زنی...پیاده شو بابا ...

چه کسی بهتر از دانیار می توانست به آدمی که اینهمه روحیه اش را باخته بود دلداري بدهد..!!!؟؟؟

بوي جگر خام دلم را بهم زد.با اکراه به در و دیوار کثیف مغازه نگاه کردم و گفتم:

-اینجا کجاست دیگه؟

صندلی فلزي با رویه چرم پاره شده را بیرون کشید و گفت:

-قیافتو اونجوري نکن...جیگر اینجا حرف نداره...بشین!...

بدون شک با کلاس ترین...خوش نما ترین و بهداشتی ترین جگرکی شهر را انتخاب کرده بود...!مغازه اي با وسعت نهایت دوازده متر و فضایی پر مگس و میزهاي شکسته و کثیف!....

دلم نمی خواست به صندلیها دست بزنم یا روي آنها بنشینم.همانطور یک لنگه پا ایستادم و گفتم:

-من گرسنه نیستم...شما راحت باشین .

به شاگرد مغازه که لنگ خیسی دور گردنش انداخته بود و لباسهاي خونی بر تن داشت اشاره داد و گفت:

-بشین شاداب...اینقدر ادا در نیار...من همیشه خوش اخلاق نیستما .

دو سیاهچال خاموش توي صورتش ادعایش را ثابت می کرد.با نوك دست صندلی را بیرون کشیدم و نشستم...پسر ریز نقش و جوان جلو آمد و سفارش گرفت .

-ده سیخ جیگر...دو سیخ دل...با دو تا نوشابه...!جیگرش آبدار باشه لطفا .

از تصور جگري که از آن خون بچکد عقم گرفت.من اینجا چکار می کردم؟

تا آماده شدن غذا سکوت کرد و هیچی نگفت.حتی به من نگاه هم نمی کرد...پاهایش را زیر میز کشیده بود و دست به سینه به بیرون خیره شده بود.زیرچشمی براندازش کردم..از لحاظ ظاهري شباهت زیادي به دیاکو نداشت...پوست گندمگونش نسبت به دیاکو تیره تر بود..رنگ موها و چشمانش نیز همینطور...قدش بلندتر به نظر می رسید و اندامش لاغرتر...اما قطعا هرکس این دو نفر را با هم می دید می فهمید که برادرند...انگار توي پیشانی شان نوشته شده بود .

سینی را جلو کشید و نان رویش را کنار زد و گفت:

-مشغول شو.به جاي اینکه منو بخوري...جیگر بخور!...

از تبسم محوي که کنار لبش بود شرمم شد...از خودم حرصم گرفت که اینقدر تابلو بودم.من و من کنان گفتم:

-من گرسنه نیستم...در واقع معده م یه کم حساسه..می ترسم ...

لقمه بزرگی براي خودش گرفت و گفت:

-می ترسی مسموم شی؟

دوست نداشتم حرفی بزنم که باعث دلخوري اش شود...اما واقعا نمی توانستم در این فضا چیزي بخورم .

-نه...به خاطر معدمه...با هر غذایی سازگار نیست .

گازي به لقمه اش زد و گفت:

-نگاه به در و دیوار اینجا نکن...من سالهاست که مشتریشم...از غذاي معروفترین رستوراناي شهر مسموم شدم...اما از اینجا نه...چون نزدیک بازار و پر تردده...جیگرش تازه ست...نمی مونه...به دست و بال کثیفشونم اهمیت نده...آتیش هرچی آلودگی باشه می سوزونه...!با خونی که تو از دست دادي و با این رنگ و روي زردت فقط جیگر می تونه یه کم سرحالت بیاره .

با جمله آخرش...از جگر خودم خون چکید...چقدر این مرد بی پروا و راحت بود...!اصلا این دو برادر عادتشان بود که هرچیزي که باعث خجالتم می شد به رویم بیاورند .

سرش را بلندکرد...لبهایش پوزخند داشت...احتمالا از سرخی بیش از حد صورت من...!ابرویش را بالا انداخت و گفت:

-د بخور دیگه!...

تنها راه خلاصی از دست این مرد...تن دادن به خواسته هایش بود.لقمه اول را مزه کردم...راست می گفت..خوشمزه بود...بی اختیار دستم را براي لقمه دوم بردم و وقتی به خودم آمده سیخهاي متعدد خالی جلوي دستم و نگاه پر از شیطنت دانیار بدجور خودنمایی می کرد.چقدر گرسنه بودم و خودم نمی دانستم...و چقدر راحت ذهنم از غصه هایم رها شده بود و نفهمیده بودم!...

-اگه سیر نشدي بگم بازم بیارن .

این حرفش یکجوري بود...اینکه از زبان دانیار بیان شده بود...از زبان آدم سردي مثل او!...

-نه..ممنون...خیلی خوشمزه بود .

سرش را تکان داد و گفت:

-خوبه..از این به بعد یاد می گیري که به من اعتماد کنی!...

از این به بعد؟؟؟من از خیلی قبل تر به صداقت وحشتناك و عذاب آور او ایمان آورده بودم .

-پاشو بریم...هنوز کلی کار داریم!...

اي کاش می دانستم در سرش چه می گذرد .

-کی حرف می زنیم؟؟؟

بی توجه به من پول غذا را حساب کرد و از مغازه بیرون رفت.چقدر زورم می گرفت از این بی محلی ها و زورگویی هایش .

-آقا دانیار...با شمام.منکه بیکار نیستم!...

چرخید...به شدت...آنقدر که سنگریزه هاي زیر پایش صدا دادند...سرش را نزدیک صورتم آورد و گفت:

-محض یادآوري...منم بیکار نیستم...و در ضمن هیچ علاقه اي هم به شنیدن غرغرا و تحمل ناز و نوز جنابعالی ندارم.کشته مرده چشم و ابرو و قد و بالاتم نیستم...گفتم حرف می زنیم...پس می زنیم...! اما به وقتش...تا اون موقع لطفا ساکت باش و بذار به کارم برسم!...

نفرت انگیزتر از این آدم...توي این دنیا...نبود...به خدا نبود!...

***

دانیار:

بغ کرده و مغموم تنه اش را به در تکیه داده بود و حرف نمی زد...دیاکو حق داشت...وقتی اینطور ساکت می شد از یک بچه دو ساله هم بچه تر به نظر می رسید...در دل به خودم لعنت فرستادم که قاطی این بازي شدم...کار و زندگی ام را رها کرده بودم تا جگر به خورد این دختر دهم!...