اسطوره

فصل سی و نه

هربار...هربار که می دیدمش شگفت زده ام می کرد...!هربار...به شکلی...تمام تصورات ذهنی ام را بهم می ریخت...!هربار...غیر قابل پیش بینی تر از قبل می شد!..

برخاست و تنهایم گذاشت...از پشت نگاهش کردم...به نگهبان دم در چیزي گفت و بعد به داخل بیمارستان رفت...کمی بعد نگهبان صدایم زد:

-خانوم شما آژانس خواستین؟

به خودم آمدم و از جا پریدم..سریع به اتاق دیاکو برگشتم و کیفم را برداشتم...قرآنی که همیشه همراهم بود کنار سرش گذاشتم و با نگاه هزار بوسه بر پیشانی اش نشاندم...دانیار نبود...تا وقتی که سوار ماشین شدم با چشم دنبالش گشتم و درست لحظه اي که ماشین حرکت کرد دیدمش ...

کنار دیواري ایستاده بود و سیگار می کشید!...

***

دانیار:

به جبران تمام فریادهایی که نمی توانستم بکشم،سیگار کشیدم و به جبران اشکهایی که فرو نمی ریختند...دود فرو دادم!کابوس با قدرت بیشتر برگشته بود.هیولاي وحشت آور مرگ دوباره دور سرم می چرخید.دوست داشتم از کسی بپرسم چرا من؟اینهمه بلا فقط براي یکنفر آدم؟؟؟به کدامین گناه؟؟؟کدام گناهم چنین عقوبت وحشتناکی را مستحق بود؟؟این دنیا بر چه اساسی استوار است؟چگونه می چرخد؟با کدام عدالت اداره می شود که یکی در همان کودکی می سوزد و یکی حتی دوران جنینی اش را هم در خوشبختی محض می گذراند؟؟؟تا الانم در عذاب از دست دادن خانواده ام سوخته بود و از الان به بعدم در عذاب وجدان کشتن دیاکو..!مگر نه اینکه تمام عصبیت هایش به خاطر من بود؟؟؟مگر نه اینکه هربار خونریزي اندامهاي داخلی اش از درد درد کشیدن من بود؟مگر نه اینکه با مشتهایی که کیسه بوکس را چندین متر جابجا می کرد روده هاي بیمارش را نشانه گرفته بودم؟

آخ..مرگ حق من بود...نه دیاکو...!دیاکویی که قهرمان عصر خودش بود باید می رفت و من که خنثی ترین عضو این دنیا بودم باید می ماندم...ههه...مسخره تر از این وجود داشت؟خدا آن بالا چه می کرد؟؟؟کاش فقط یک روز این دنیا را به دست من می داد...!فقط یک روز...!دنیاي این آدمها...لایق اینهمه صبوري و مهربانی نبود...این آدمها لایق این خداي مهلت دهنده نبودند...اگر من خدا بودم،"خدایی می شدم ظالم"..بی رحم...از یک خاطی هم نمی گذشتم...از یک قاتل..از یک متجاوز...از یک زورگو...همه را از پا آویزان می کردم...تا با زجر بمیرند...با درد...با درد..با درد!...

اگر خدا می شدم...خواب دیدن را ممنوع می کردم! اجازه می دادم بنده هایم بخوابند...بدون کابوس...بدون وحشت!...

اگر خدا بودم...به انسانها فقط حافظه کوتاه مدت می دادم...آنقدر کوتاه که نتوانند هیچ خاطره بدي را به یاد بیاورند و درد بکشند!...

اگر خدا بودم...اجازه نمی دادم هیچ بنده اي...روح بنده دیگرم را بکشد طوریکه تمام حواس و احساساتش از دست برود و یخ بزند!..

اگر خدا بودم..ظالم را در همان لحظه ظلم سنگ می کردم...و دست نوازش بر سر مظلوم می کشیدم و اجازه نمی دادم اینهمه احساس تنهایی و بی کسی کند .

اگر خدا بودم...شادیها را به نسبت مساوي تقسیم می کردم...براي همه به یک اندازه...غصه ها را هم همینطور...!براي هرچیزي حد و مرز می گذاشتم و دنیا را اینطور ناعادلانه به حال خود رها نمی کردم!...

اگر خدا بودم...تمام دارایی هاي یک بنده ام را یک به یک نمی گرفتم...هربار به شکلی دلش را نمی شکستم...ظالم بودم..اما نه در حق مظلوم.ظلم می کردم...در برابر ظلم! اینگونه بیرحمانه تاوان ظلم ظالم را از مظلوم نمی گرفتم!...

آه...حیف...حیف که خدا نشدم و تمام خشمم را با سیاه کردن ریه هایم خالی می کنم...حیف!...

سیگار تا ته سوخته را توي سطل زباله انداختم و به سمت اتاق دیاکو رفتم.هنوز چند قدم برنداشته بودم که چهره آشنایی توجهم را جلب کرد...دقت کردم...به قد بلندش...به راه رفتنی که حتی در اوج شتاب هم پر عشوه به نظر می رسید و به زیبایی اش که از همین فاصله هم چشم را خیره می کرد...کیمیا!...

قدمهایم را تند کردم و درست مقابل پله هاي ورودي سد راهش شدم...ترسید و جا خورد...دستش را روي سینه اش گذاشت و گفت:

-واي دانیار تویی؟نزدیک بود سکته کنم!...

به سرتاپایش نگاه کردم...هرچند از پنج سال پیش زیباتر به نظر می رسید اما هنوز هم به چشم من هیچ جذابیتی نداشت..!دستش را گرفتم و با خودم به نقطه اي دور از چشم همه بردم و گفتم:

-اینجا چیکار می کنی؟

-رفتم شرکت..گفتن دیاکو اینجاست..چی شده؟

دستانم را توي جیبم فرو بردم و گفتم:

-هر چی که شده...به تو چه؟

سعی کرد خونسردي اش را حفظ کند..با لبخندي مصنوعی گفت:

-واي دانیار..تو هنوزم پاچه می گیري؟برو کنار دارم از نگرانی می میرم .

توي چشمانش خیره شدم و گفتم:

-سگ خودتی و ...

دلم نیامد به پدر و مادرش توهین کنم!

-خودت...حرف دهنت رو بفهم و زود بزن به چاك!...

از خشونتم ترسید...این را در چشمانش دیدم.اما عقب نکشید .

-چرا همچی می کنی؟برو کنار می خوام دیاکو رو ببینم...به تو چه اصلا؟

او عقب نرفت..من جلو رفتم..سینه به سینه اش ایستادم و گفتم:

-پنج سال دیر اومدي...برگرد به همون خراب شده اي که بودي...دست از سر برادر من بردار!...

دهانش را باز کرد...کف دستم را بالا بردم و در چند میلیمتري لبهایش نگه داشتم .

-حرف نزن...بخش عمده اي از مشکلات الان دیاکو..به خاطر غلط پنج سال پیش توئه...! اون موقع با وجودي که می دونستم تو واسه دیاکو زن بشو نیستی سکوت کردم..اما دیگه بسه...اجازه نمی دم بازم با احساساتش بازي کنی!...

عدسی روشن چشمانش کدر شد..لبهایش لرزید ...

-من ...

دستم را بالاتر بردم...طوریکه ترسید و از ترس کتک خوردن سرش را عقب کشید!...

-"تو"...واسه من مهم نیستی...اینکه چی شد و چرا رفتی و چرا برگشتی هم مهم نیست...!دلایلت منطقی بود یا نبود هم مهم نیست...دیاکو رو دوست داري یا نداري هم مهم نیست...واسش نقشه داري یا نداري هم مهم نیست...الان حسی داري یا نداري هم مهم نیست...!پشیمون شدي یا نشدي...تغییر کردي یا نکردي...زن زندگی شدي یا نشدي هم مهم نیست...تو پنج سال پیش...به بدترین شکل ممکن دل برادرم رو...غرور و شخصیت یه مرد کرد رو شکستی...!راههاي بهتري هم واسه پیشرفت کردن وجود داشت...تو بدترینش رو انتخاب کردي...و حالا!...

باز جلو رفتم...دیگر فاصله اي بینمان نبود!...

-و حالا...منم راههاي زیادي واسه دور کردن تو از دیاکو بلدم...اما اگه همین الان نري...یا اگه بري و برگردي...بدترینش رو انتخاب می کنم!...

کم آورده بود..ترسیده بود..اما نمی خواست بشکند و فرار کند .

-برو کنار روانی...هیچ غلطی نمی تونی بکنی..فکر کردي کی هستی؟

پوزخند زدم و گفتم:

-کی هستم؟همونی که تو گفتی...روانی...!بترس از یه آدم روانی که هیچی واسه از دست دادن نداره...بترس که یه روز یه جایی خفتت کنه و بلایی که لایقشی سرت بیاره!...

می دانستم..می دیدم..که سیاهی چشمان بی فروغم...وحشت زده اش کرده...ضربه آرامی به پیشانی ام زدم و ادامه دادم:

-منو میشناسی...می دونی که جنتلمن نیستم...ادب و شخصیت و این چیزا هم حالیم نمیشه...حتما شنیدي روشم در مورد زنهایی که زیادي می رن رو اعصابم چیه...اینم می دونی اونقدر معرفت ندارم که بخوام حتی به نامزد سابق برادرم رحم کنم...اینم می دونی که از پلیس و دادگاه و زندان و اعدامم نمی ترسم...اینم می دونی که پاي حرفی که زدم می مونم و الکی تهدید نمی کنم...پس به نفعته دست از سر دیاکو برداري...وگرنه بهت قول می دم سري بعد که منو ببینی..مرگت رو از خدا طلب می کنی!...

بالاخره شکست...هم خودش هم بغضش ...

-دانیار..دیوونه نشو...چطور می تونی اینقدر بد با من رفتار کنی؟من فقط اومدم ببینمش...به خودشم گفتم...پشیمونم...نمی خواستم اینجوري شه...!به خدا..من دوستش دارم...به خاطر پدرم ...

با بی حوصلگی حرفش را قطع کردم و گفتم:

-پاي پدرت رو وسط نکش...که تومنی صد هزار با تو فرق می کنه...هرچند اگه لازم شه تو روي اون هم می ایستم...!اون دوست داشتنت رو هم بذار در کوزه...!شرایط دیاکو حاده..یه هیجان یا استرس دیگه می تونه منجر به مرگش بشه...پس تا قبل از اینکه همین یه ذره ادب و احترامم ته بکشه...دمت رو بذار رو کولت و برو...برو و دیگه برنگرد...! اگه راست می گی و دوستش داري دست از سرش بردار...برو!..

دستانش از دو طرف بدنش آویزان شد و گفت:

-تو چطور می تونی اینقدر بی رحم باشی؟

با بی تفاوتی گفتم:

-کاري نداره که...تو هم بلدي...یادت رفته؟

چشمان براق و خیسش را به صورتم دوخت و بی هیچ حرفی عقبگرد کرد و رفت...!با رفتنش تمام انرژي منهم ته کشید...فشارها هر لحظه بیشتر می شد و دیوارها هر لحظه تنگ تر...!به اتاق دیاکو رفتم...خواب بود...پاهایم را روي زمین کشیدم...چند شب بود که خواب به چشمم راه نداشت؟پشت پنجره ایستادم و به ظلمت بیرون خیره شدم و زمزمه کردم ...

-به کجاي این شب تیره...بیاویزم قباي ژنده خود را؟

***

شاداب:

صبح کمی زودتر از ساعت معمول رسیدم.آرام و بیصدا در را باز کردم.هر دو خواب بودند.دیدن آرامش این دو برادر در کنار هم لبخند بر لبم نشاند.بین دو تخت ایستادم و چهره هاي نه چندان مشابه شان را نظاره کردم.صورت دیاکو حتی در خواب هم آرام بود و صورت دانیار حتی در خواب هم اخمو .

دانیار پتو نداشت...با کفش روي تخت دراز کشیده بود و دستش را روي پیشانی اش گذاشته بود...هواي اول صبح نزدیک مهري سرد بود...ترسیدم سرما بخورد...پتو را که گلوله کرده و پایین تختش گذاشته بود برداشتم و آهسته رویش کشیدم که ناگهان مچ دستم را توي هوا قاپید و به سرعت نیم خیز شد..از فشار دستش در آغوشش پرتاب شدم و سرم محکم به استخوان ترقوه اش برخورد کرد.صداي ضربان قلبش آنقدر کوبنده و خشمگین بود که از ترس بر خودم لرزیدم..گیج بودم..اما سعی کردم تکان بخورم..از تکان من پنجه اش را کمی شل کرد و بیهوا پیشانی اش را روي شانه ام گذاشت...نفسش را با شدت به بیرون دمید و گفت:

-اوووف...دختره دیوونه...مگه از جونت سیر شدي؟

و بعد تقریبا به عقب هلم داد!...

به محض رهایی مچ دردناکم را مالیدم و متحیر خیره اش شدم.دستی به موهاي بهم ریخته اش کشید...نیم نگاهی به دیاکو کرد و انگشتش را به نشانه تهدید بالا آورد و گفت:

-دیگه هیچ وقت..هیچ وقت..هیچ وقت...موقعی که من خوابم دور و برم نیا...فهمیدي؟

تنها جوابی که توانستم بدهم بالا و پایین کردن سرم بود.با غیظ پتو را کنار زد و ازتخت پایین پرید و از اتاق بیرون رفت...هنوز توي شوك بودم...چقدر این آدم عجیب بود!...

-شاداب؟؟؟

از صداي ضعیف و خسته دیاکو به خودم آمدم و نگاه مبهوتم را از در گرفتم.سعی کردم عادي به نظر بیایم.کمی جلو رفتم و گفتم:

-سلام..حالتون چطوره؟

چشمانش را ریز کرد و گفت:

-چی شده؟چرا ماتت برده؟چرا رنگت پریده؟چرا مچت رو می مالی؟

به زور لبخند زدم و گفتم:

-چیزي نیست...خوبین شما؟

صداي شاکی اش بند دل شیدایم را پاره کرد!

-شاداب!...

وقتی اینطور قشنگ و محکم صدایم می زد...وقتی الف شاداب را اینطور خوش آهنگ ادا می کرد..کم می آوردم..تسلیم می شدم..!به تخت دانیار تکیه زدم و گفتم:

-آقا دانیار خواب بودن..خواستم پتو رو بکشم روشون...یه دفعه از خواب پریدن و عصبانی شدن!...

دیاکو خندید...بی جان اما طولانی...خنده اش شاد نبود...از همانهایی بود که می گفتند:از گریه غم انگیز تر است"...کمی خودش را روي تخت جابجا کرد و گفت:

-پس شانس آوردي که سالمی!...

و بعد در کسري از ثانیه خنده اش تبدیل به اخمی غلیظ و درهم پیچیده شد و ادامه داد:

-به دل نگیر...خوشش نمیاد وقتی خوابه کسی نزدیکش باشه یا نزدیکش بشه...این چند وقته همش بیدار بوده...امروزم طرفاي پنج و شیش خوابید...همین باعث شده شدیدتر واکنش نشون بده ...

آهی کشیدم و گفتم:

-ناراحت نیستم ..