فصل چهارده
دختر خوب اگه بياي خودت مي فهمي!
خيلي خوب باشه ... الان مي يام.
آفرين پس منتظرم ...
گوشي را كه قطع كردم لباسامو عوض كردم و رفتم بيرون. حال رانندگي نداشتم زنگ زدم آژانس بياد. نيمائه عجيب مشكوك مي زد! يعني چي
كارم داشت؟ واي خدا جون! حتما مي خواد جوش داداششو بزنه ... كاش گفته بودم سرم درد مي كنه و از زيرش در مي رفتم... ولي ديگه كاري
بود كه شده بود. با اخم سوار آژانس شدم و هي به جون خودم غر زدم:
دختر خنگ! آخه ماني با تو چي كار داره! عين اين منگولا مي موني. دو ساعت تيپ مي زنه بعدشم زنگ مي زنه آژانس تازه يادش مي افته كجا چه خبره! سازمان عقب افتادگان رو بايد بدن تو اداره اش كني...
راننده كه از زمزمه هاي من تعجب كرده بود از توي آينه زل زده بود به من. عصبي بودم تازه بدتر شدم. داد زدم:
هان چيه؟ آدم نديدي؟
بيچاره ترسيد و نگاشو به جلو دوخت. جلوي شركت پياده شدم و پول تاكسي را حساب كردم. چقدر دلم مي خواست زنگ بزنم به ماني بگم
تصادف كردم نمي تونم بيام ولي آخرش كه چي؟ بالاخره يه روز منو خفت مي كرد. سوار آسانسور شدم و با خودم گفتم:
پاچه آتوسا رو مي توني بگيري به ماني چي مي خواي بگي؟
از آسانسور پياده شدم و زنگ در شركت را زدم. عمو قاسم درو باز كرد و با ديدن من سريع رفت كنار و گفت:
بفرماييد خانوم خيلي خوش اومدين...
داشتم از خنده مي تركيدم! بيچاره چه حسابي برد ازم! وارد كه شدم خود عمو قاسم سريع ماني را خبر كرد. ماني از اتاقش بيرون اومد و با ديدن من گل از گلش شكفت:
به به خواهر زن عزيز!
لبخند زدم و گفتم:
بگو نون زير كباب ...
مي خواي آتوسا بندازتم بيرون؟
وا چرا؟
آخه مي گه نون زير كباب خوشمزه تر و عزيز تر از كبابه!
حسود خانومه اين آتوسا چقدر ...
منو به سمت اتاقش راهنمايي كرد و گفت:
همين كاراش منو ديوونه اش كرده ديگه...
اه اه سطل ماستي هست خدمتتون؟
با تعجب گفت:
سطل ماست مي خواي واسه چي؟
حالم بد شد از حرفات آخه! نياز پيدا كردم بهش ...
ماني چند لحظه نگاهم كرد و بعد انگاز تازه متوجه حرف من شد كه شروع كرد به خنديدن. نشستم روي مبل چرم و نرمش و گفتم:
اووه حالا انگار چي گفتم؟ گفتي بيام اينجا دلقك بازي در بيارم بخندي؟
نشست روبروي من و گفت:
نه گفتم بياي اينجا تا با هم دوستانه گپ بزنيم ....
اووه كي مي ره اين همه راهو!
در اتاق باز شد و عمو قاسم با سه ليوان آب پرتغال وارد شد. ابتدا سيني را جلوي ماني گرفت و سپس خودش دو ليوان ديگر را جلوي من روي
ميز قرار داد. خنده ام گرفته بود شديد ... ماني هم بدتر از من. عمو قاسم با گفتن:
نوش جونتون ...
از اتاق رفت بيرون و اونوقت تازه من و ماني تركيديم از خنده و ماني در ميان خنده گفت:
چه نسخي از اين بدبخت گرفتي تو ...
مي خواست درو روي من نبنده ...
اون بيچاره از كجا بايد مي دونست كه تو كي هستي؟
خيلي خوب باشه قبول حال كل كل ندارم ... بگو ببينم با من چي كار داري داماد!
جرعه اي از آب پرتقالش رو خورد و گفت:
شنيدم خواهرزنم بزرگ شده!
اشتباه به عرضتون رسوندن ...
اي خدا شروع شد! گفتم:
از بس خرن! نمي دونن دارن از چه عجوبه اي خواستگاري مي كنن. سند بدبختيشونو مي خوان امضا كنن.
خيلي هم دلشون بخواد تو يه گوله آتيشي تو خونه هر مردي كه بري اون مرد خوشبخت ترين مرد روي كره زمينه و چقدر من دلم مي خواست ...
دلت مي خواست چي؟
دلم مي خواست كه اون مرد داداشم باشه ...
سرمو پايين انداختم. چي داشتم كه به ماني بگم. اگه بگم من بچه ام بعد دو روز ديگه كه شايد با آرتان ازدواج كنم مي گه تو كه بچه بودي! اگه
بگم قصد ازدواج ندارم تازه بدتر مي شه .اگه بگم دلم جاي ديگه است هم خودش كلي حرف داره! چي بگم من به ماني؟ ماني كه سكوتمو ديد گفت:
خانوم خانوما شما حق انتخاب داشتين ... منم نمي خوام بهت بگم بايد به درخواست نيما جواب مثبت بدي فقط خيلي دوست دارم بدونم واسه چي بهش جواب رد دادي. شايد ايرادي توي داداش من ديدي كه اون ايراد قابل رفع شدن باشه.
حرف سر اينا نيست ماني.
پس چيه؟
من و نيما به درد هم نمي خورديم...
چرا؟ چون جفتتون شيطونين؟ اتفاقا نيما اصلا پسر شيطوني نيست فقط وقتايي كه تو رو مي ديد هم به خاطر شادي ديدن تو و هم به خاطر
شخصيت شيطون تو بود كه شيطنت مي كرد.
مشكل اينم نيست ... مشكل اينه كه من نمي تونم به نيما به چشم شوهر نگاه كنم ... هيچ وقت اونجوري نگاش نكردم. من به نيما و تو به چشم
داداشاي نداشته ام نگاه مي كنم.
ارواح عمه ات! انگار يادم رفته داشتم خر مي شدم جواب مثبتو بدم به نيما ... ماني چند لحظه سكوت كرد و سپس گفت:
هيچ جوره نظرت عوض نمي شه؟
نه ...
حيف شد آخه نيما خيلي داغونه . شايد درست نباشه اينا رو واسه تو بگم و بيشتر از اين غرور داداشمو له كنم ولي دلم براش مي سوزه. از
وقتي جواب منفي بهش دادي يه لقمه غذا هم نتونسته بخوره ... به زحمت توي خونه پيداش مي شه وقتي هم كه مياد يه راست مي ره توي اتاقش
... عشقش به تو سطحي و زودگذر نبود ... نمي تونه فراموشت كنه ...
دوباره در قالب يخي خودم فرو رفتم:
فقط مي تونم بگم متاسفم و اميدوارم هر چه زودتر فراموش كنه ...
ماني آهي كشيد و گفت:
يه چيزي ديگه هم مي خواستم بگم ولي ... شايد بهتره كه من نگم ...
با كنجكاوي نگاهش كردم كه از جا برخاست و گفت:
الان بر مي گردم ...
از اتاق كه بيرون رفتم تكيه امو دادم به مبل و چشمامو بستم. دلم براي نيما مي سوخت. ولي هيچ دلم نمي خواست كسي فكر كنه توي اين
جريان من مقصر بودم. مگه من بهش گفتم عاشق من بشه؟! حسابي توي فكر بودم و نفهميدم كسي اومده توي اتاق. از صدايي كه درست پشت
سرم بلند شد سه متر پريدم بالا:
سلام ...
سريع برگشتم و نويد را پشت سرم ديدم .با ديدن رنگ و روي پريده من سريع گفت:
خيلي عذر مي خوام قصد ترسوندنتون رو نداشتم ...
با اخم گفتم:
حالا كه اينكارو كردين ... اصلا شما اينجا چي كار دارين؟ مگه اينجا اتاق ماني نيست؟ قدمي جلو اومد و گفت:
ماني از من خواست كه بيام...
ماني خواست كه بياين؟ به چه دليل؟
كه در مورد جواب منفي شما با هم صحبت كنيم...
نفسم رو با صدا بيرون دادم و گفتم:
اي بابا! اين مانيم امروز چه گيري داده هي دنبال دليل مي گرده ها!
ماني دنبال دليل نمي گرده ... اين منم كه مي خوام بدونم چرا ؟
قبل از اينكه حرفي بزنم گفت:
مي تونم بشينم؟
خواهش مي كنم شركت شماست! از من مي پرسين؟
اختيار دارين ... خوب نگفتين؟
آخه چي بگم؟ دلايل من شخصيه!
فكرشم نمي كردم كه جواب رد بشنوم! فكر ميكردم دست روي هر كسي كه بذارم بهم نه نمي گه.
بر و بر نگاش كردم. خداييش جذاب و خوشگل و خوش تيپ بود و حقم داشت اينطور فكر كنه ولي چون لجم گرفت از حرفش گفتم:
اون به خاطر اعتماد به نفس بالاتونه!
از حرفم جا خورد ولي گفت:
شايد...
دوباره هر دو سكوت كرديم لحظاتي در سكوت گفت:
اين دلايل شخصي مي تونه ... حضور شخص ديگه اي توي زندگيتون باشه؟
نخير...
پس؟
ببينين آقا نويد ... من نمي تونم دلايل شخصيمو براي شما بگم ... چرا همه آقايون فكر مي كنن تا يه خانوم ردشون مي كنه حتما بايد پاي يه
شخص ديگه اي وسط باشه؟
خنديد و گفت:
شايد به خاطر اعتماد به نفس بالامونه ... فكر مي كنيم فقط به همين علته كه جواب رد مي شنويم.
شايد نه ... حتما ...
تو دنيايي از شيطنتي دختر! داشتن تو لياقت مي خواد ...
مي دونم!
لبخندي زد و گفت:
اعتماد به نفس من بالاست اعتماد به نفس تو توي اسمونه!
واقعيته!
هنوزم نمي خواي بهم علت جواب ردتو بگي؟ شايد بتونم راضيت كنم ... ترسا تو تنها دختري هستي كه تونستي دل منو بلرزوني ... من اين
جواب ردتو بيشتر مي ذارم به حساب ناز دخترونه ات ... من صبرم زياده!
هر جور دوست داري ... ولي من نظرم عوض نمي شه ...
منم همينطور ...
از جا بلند شدم و گفتم:
من ديگه بايد برم ...
او هم بلند شد و گفت:
بودي حالا ...
چه زود شما پسرخاله شدي؟!
خنديد و گفت:
آدم با كسي كه دوسش داره راحته خانوم كوچولو ... انگار كه هميشه مي شناختتش!
شما ديگه روتون داره زيادي باز مي شه ... خداحافظ ...
ترسا خانومي ... ماشين داري؟ اگه نداري برسونمت ...
از لاي دندان هاي به هم فشرده ام غريدم:
خداحافظ ...
صبر نكردم ماني هم بياد چون از دستش حسابي عصبي بودم حق نداشت منو با نويد تنها بذاره. من جوابمو به نويد داده بودم و ديگه حرفي
باهاش نداشتم. با عصبانيت از شركت خارج شدم و در را به هم كوبيدم. اي خدا كي پنج شنبه مي آمد و تكليف من مشخص مي شد؟ كاش يه
شماره تلفن از آرتان داشتم ... نكنه ديگه توي اون رستوران پيداشون نشه و منو سر كار گذاشته باشه؟! نكنه بخواد اذيتم كنه؟ كاش يه شماره
ازش گرفته بودم. هميشه عقلم دير به كار مي افتاد. اينقدر كنار خيابان ايستادم تا بالاخره تاكسي گيرم اومد و سوار شدم. در طول مسير تا خونه
فقط به جواب آرتان فكر مي كردم. تا پنج شنبه من از زور فكر و خيال ديوونه مي شدم.
بالاخره پنج شنبه لعنتي رسيد .از صبح بيست بار لباس عوض كرده و جواب تلفن هاي شبنم و بنفشه را داده بوم . خودم كم استرس داشتم اونا
هم تازه بدترم مي كردن. شبنم مي گفت يه نفر ديگه رو هم بخوابون تو آب نمك كه اگه اين آرتانه قبول نكرد بريم سراغ نفر بعد ... بنفشه هم
ميگفت من كه چشمم آب نميخوره آرتان قبول كنه ... اون خواسته سر كارت بذاره! خلاصه كه حرفاشون حسابي رو مخم بالا و پايين مي پريد .
بالاخره ساعت هفت شد سريع از خونه پريدم بيرون. چنان رانندگي مي كردم كه رنگ شبنم و بنفشه سفيد شده بود ولي خوب مي دونستن كه
اينجور وقتا نبايد به پر و پاي من بپيچن ... جلوي پاتوق كه رسيدم چنان پيچيد توي پاركينگ كه بنفشه افتاد روي من ... نزديك بود بزنم به ماشين جلوييم ولي سريع ماشينو كنترل كردم و داد كشيدم:
چرا مثل خيار چلسيده مي موني؟ يه ذره خودتو محكم نگه دار ... الان بدبخت مي شديم...
بنفشه رفت پايين و زير لب گفت:
يا حضرت عباس! وقتي كه ترسا سگ مي شود!
شبنم هم با خنده رفت پايين ولي خودم حتي دل و دماغ خنديدن هم نداشتم. در هاي ماشين رو قفل كردم و پياده شدم. جلوتر از آن دو وارد
رستوران شدم و بي صبرانه به جايگاه هميشگي آنها چشم دوختم. مثل توپي كه سوزن تويش فرو بكنند وا رفتم و بادم خالي شد! نه تنها آرتان كه دوستانش هم نبودند. اونا كه هميشه زودتر از ما مي يومدن معلوم نبود چرا اين دفعه نيومدن! بنفشه پوزخندي زد و گفت:
تحويل بگير! اينم از آرتان خان ...
شبنم هلم داد به سمت ميز و گفت:
بشين تا فكر كنيم به كيس بعدي...
درسته كه شبنم وبنفشه دوستاي صميمي من بودن ولي بالاخره دختر بودن و حسادت مي كردند. اون لحظه از ته دل شاد شده بودن كه آرتان
منو قال گذاشته. دلم مي خواست زار بزنم. چونه ام مي لرزيد و روي تنم عرق سرد نشسته بود. كاش دوستام دركم مي كردن اونوقت از ته دل
/
زار مي زدم .خدايا من به آرتان خيلي اميد داشتم. چرا اينجوري كرد؟ آخه چرا نامرد از آب در اومد؟ دلم براي خودم ميسوخت. بنفشه و شبنم
خنده ام هم نمي گرفت. بنفشه
/
ده پسر /... يكي از يك
/
ي كه زيا/
سعي داشتند منو بخندونن ولي من حتي گفت:
اي بابا اين كه ديگه ناراحتي نداره ... چيز ي هم بهتر ...
شبنم هم گفت:
اين كه آرتان قالت گذاشت منو ناراحت نمي كنه ... اين ناراحتم ميكنه كه ديگه اين گربه هاي چشم رنگي رو نمي بينم. خيلي بهشون عادت
كرده بودم.