فصل بیست و شش
رجب خان-بابا نایش خراب می شه!افت می کنه!
کامیار-به درک!حالا فکر می کنه نمایشنامه اتللو روبرده رو صدنه!بگیر بابا این وامونده رو!
بعد اومد جلو ونیزه روازدست من گرفت وگفت:
-بده به من سامان جون!نمایش تموم شده توهنوز چسبیدی به این؟
نیزه روازدستم گرفت وداد به رجب خان وگفت:
-بگیر بابا!دست این بچه پینه بست ازبس این نیزه رو مدکم فشارداد!
رجب خان برگشت به نصرت گفت:
-نصرت اگه این رفیقت بقیه نمایش روبازی نکنه خراب می شه همه چیزا!
نصرت یه نگاهی به رجب خان کرد واومد طرف ما وآروم به کامیار گفت:
-ببین من نمی دونم شماها کی هستین!امشب چند بار به من کمک کردین این کمکم بهم بکنین به خداتا ابد ممنون تون می شم!
کامیار-آخه بابا من نمی دونم بقیه داستان چیه!من نتونستم همون چند تاجمله روبگم چه برسه به اینکه بقیه نمایش روبازی کنم!برم روصدنه همه چی خراب می شه ها!
رجب خان- توهمینایی روکه گفتی بگو کاریت نباشه!سالن داشت می ترکید ازصدای خنده!
توهمین موقع دوباره درواشد ومدیرتئاتر اومد توبه رجب خان گفت:
-این کیه؟
رجب خان-دوست آقا نصرته!
مدیرتئاتر-باهاش یه قرار دادبنویس!
کامیار-بروبابا دلت خوشه!مااینجاداریم ازترس می لرزیم تومی خوای قرار داد باهامون ببندی!
رجب خان- حالا بذار این پرده روبازی کنیم تابعد!
مدیرتئاتر رفت ورجب خان گفت:
-یاله بچه ها لبا عوض کنین که دکور روعوض کردن!الان باید بریم روصدنه!
کامیار-لباس چی عوض کنیم؟
رجب خان-یه شنل دیگه باید بپوشی!
کامیار-شنل م خوبه یه دامن دیگه بهم بدین!
رجب خان-دامن برای چی؟
کامیار-بابا این خیلی بلنده!حداقل یه چیزی بدین تابالا زانو باشه هنری تره!
همه زدن زیر خنده دختره که اسمش میترابود اومد جلووگفت:
-بیاین من یه شنل دیگه بهتون بدم!
کامیار-جای شنل بهم یه کفش دیگه بده!این پاشنه ش خیلی بلنده!دوسه بار نزدیک بود پام پیچ بخوره!شما خانما چطور تعادل تونو رواینا حفظ می کنین؟
رجب خان-دیر شدآ!
کامیار-بروبابا!یه چیکه اب ندادی گلومون تازه بشه تونمایش بعدی یاباید رل مقابلمو خانم هدیه تهرانی بازی کنه یااصلا من بازی نمی کنم!
دوباره همه خندیدیم که مدیر تئاتر اومد وصدامون کرد کامیارشنلش روعوض کرد وهمگی راه افتادیم طرف صدنه که من صداش کردم وگفتم:
-کامیارمن دیگه چرابیام؟این پسره که خودش اومده!
کامیار-به!تموم نمایش داره روتو واین نیزه ت می چرخه!
-لوس نشو جدی می گم!
کامیار-تموم دلگرمی من به اینه که توام روصدنه ای!اگه تونباشی منم نمی رم روسن!
رجب خان-بابا شمام بیا دیگه!یه گوشه واستادی واین نیزه رو نیگر داشتی!کاری نداره که!ماشاله این دوستت داره جای تموم ماها نقش بازی می کنه!
دیگه چیزی نگفتم راستش برای خودمم جالب بود که یه همچین کاری کردیم!
راه افتادیم که بریم طرف صدنه که کامیار یه پسره روکه ارگ می زد وموسیقی نمایش رواجرامی کرد صداکرد وگفت:
-شما ارگ می زنی؟
پسره باخنده گفت:
-آره بد می زنم؟
کامیار-نه اصلا اما اینی که می زدی چی بود؟
پسره-سنفونی شهرزاد!هزار ویک شب!
کامیار-عمه تون اسمش شهرزاده یاخاله تون؟
پسره زد زیر خنده که کامیار بهش گفت:
-پسر جون شهرزاد به من وتو چه مربوطه؟
پسره-پس چی بزنم؟آخه نمایش تیپ داستان های هزارو یک شبه!
کامیار-توفعلا اون هزار شب روول کن این یه شب روبچسب!دلم می خواد یه آهنگ شیش وهشت بزنی که این دیوارا به قر واطوار دربیان!
پسره-آخه ممنوعه!
کامیار-چی ممنوعه؟قردادن دیوارممنوعه؟
پسره دوباره زد زیر خنده وگفت:
-نه بابا آهنگ قری ممنوعه!
کامیار-اون مال قدیم بود الان تومدارس م قبل ازاینکه بچه هابرن سر کلاس ثابت شده اگه یه بابا کرمی چیزی بزنن سطح اموزش بالاتر می ره!
-آخه چی بزنم؟
-اینو بزن ببینم!
بعد شروع کرد باآنگ شعر خوندن وبشکن زدن!
-شب شب رقصه-یالایالا!میوزیک ودنس بایلا بایلا!
رجب خان-اینا چیه دیگه!می آن جلوی نمایش رومی گیرن آ!
کامیار-یاباید ازاین آهنگا این بزنه یابازی بی بازی!
پسره-خوب حالا یه چیز دیگه بگو بزنم!
کامیار-چه خوشگل شدی امشب روبلدی؟
پسره-آره بابا بلدم!
کامیار-بزن خب!
پسره-چیزی شد پای شماها!
کامیار-توبزن،چیزی شد پای من!اما اگه برم روسن ویه مرتبه نزنی برمی گردم بیرون آ!
اینو گفت وراه افتاد طرف صدنه ماهام باخنده دنبالش رفتیم پرده هنوز پائین بود وماها هرکدوم سرجامون واستادیم که کامیار به پسره که پشت یه چیزی شبیه تور واستاده بود وداشت ارگ ش رواماده می کرد یه اشاره کرد واونم شروع کرد به زدن!پرده رفت بالا ویه مرتبه مردم شروع کردن باکف موزیک روهمراهی کردن مردم کف می زدن ومدیر تئاترم پشت صدنه می زد توسر خودش!من حواسم به مدیرتئاتر بود که یه مرتبه متوجه شدم که کامیاربااون دامن وشنل و کفش پاشنه بلند وسط صدنه واستاده ومثلا داره روزمین تندوتند دنبال یه چیزی می گرده اما حرکاتش طوری بود که درست مثل این بود که داره باآهنگ می رقصه!مردم دیگه سر جاشون بند نبودن!بعضی ها که همونجا شروع کردن به رقصیدن!
رجب خان بیچاره پرید جلوی کامیار وباالتماس بهش گفت:
-جون مادرت بگو قطع کنه الان همه مونو ازاینجا بیرون می کنن آ!
کامیاریه اشاره به پسره که ارگ می زد کرد که اونم آهنگ روقطع کرد مردم شروع کردن به دست زدن برای کامیار که یه نگاه بهشون کرد وگفت:
-عجب آدمای سوء استفاده چی هستین شما!من دارم روزمین دنبال کلیدم می گردم شمابرام کف می زنین!
یکی ازتماشاچی ها باخنده گفت:
-پس این آهنگ چی بود؟
کامیار-این آخرین شب ازسنفونی هزار ویک شب بتهوون بود دیگه!حدود ساعت یازده ونیم اون وقتا!نه دیر وقت بود تا حالا اجراش نکرده بودن!
دیگه این مردم دل شونو گرفته بودن ومی خندیدن توهمین موقع اون پسر کوچیکه که من وکامیار برده بودیمش دستشویی شروع کرد به گریه کردن که کامیار یه نگاه به مادرش کرد وگفت:
-خواهر من یه خرده برس به این بچه ها!دستشویی ش روکه این سرباز برد وسرپاشم که من گرفتم!حداقل غذاش روشما خودت بهش بده تاما بازی مون تموم شه وبیائیم کمکت!
خانمه که غش کرده بود ازخنده گفت:
-اوا!پس شما زحمتش روکشیدین!
کامیار-اختیاردارین!وظیفه م بود!خیال تون راحت قشنگ طهارتش گرفتم!
مردم دوباره زدن زیر خنده دیگه منم نتونستم خودمو نگه دارم وشروع کردم به خندیدن نصرت زود اومد جلووگفت:
--بانوی بزرگ،بازار درقرق شماست!
صدنه نمایش رو قبلا بازار درست کرده بودن بامقوا وتخته سه لا چندتا حجره درست کرده بودن ورجب خان ووزیر اعظم که لباساشونو عوض کرده بودن مثلا مغازه داربودن ویه مرد که حدود سی وهفت هشت سالش بود شده بود شاگرد مغازه دار ونقش یه پسر جوون روبازی می کرد.
نصرت اومد جلوودست کامیار روگرفت وبردش جلوحجره طلافروشی وپسره زود اومد جلو وتعظیم کردوگفت:
-ای بانوی زیبا درخدمتم امر بفرمائید تاجان ناقابل نثارقدوم تان کنم!
کامیاریه نگاه بهش کرد وباهمون صدای زنونه وعشوه گری گفت:
-امروز مظنه سکه چنده؟
مردم زدن زیر خنده!پسره بیچاره نمی دونست چی جواب بده که نصرت آروم به کامیارگفت:
-قراره توبه این پسره اظهار عشق کنی!
کامیار-بذار ببینم بازار طلا امروز چه جوری یه!
بعد به پسره گفت:
-طلارو گرمی چندور میداری؟
پسره-طلا چه ارزشی دارد؟جان من فدای شما باد!
کامیار-اینا که تعارفه!طلارو چند ورمیداری؟
نصرت آروم زد توپهلوی کامیاروگفت:
-بابا قراره مثلا توعاشق دلخسته این پسره بشی!
کامیار-این پسره که آه نداره باناله سوداکنه من اگرم قراره عاشق بشم عاشق صاحب مغازه می شم نه شاگردش!
نصرت-بابا لج نکن سناریو اینطوریه!
کامیار-چه لجی دارم بکنم؟کی گفته من انقدر خرم که صاحب مغازه رو ول کنم بچسبم به شاگردش!من توزندگیم تاحالا ازاین خریت آ نکردم!
حالا این دوتا دارن اینارو به همدیگه می گن وماومردمم داریم ازخنده غش می کنیم!
پسره که دید کامیارداره این چیزا رو میگه مثلا اومد کاررو درست کنه وگفت:
-ای بانوی زیبا!ای زیباترین!حیف نیس که عشق ومهر ومدبت رابه بهایی اندک بفروشیم؟
کامیار-اولا بهایی اندک نیس وکل شیش دنگ این مغازه رو باید اربابت بندازه پشت قباله م!ثانیا بدبخت برو فکر نون باش که خربزه آبه!پس فردا که تواولین اجاره خونه موندی تازه می فهمی عشق رو باید به چه بهایی فروخت که ضرر توش نباشه!حرف بیخودی نزن وبپر اون پیرمرده روکه صاحب مغازه س صداکن بیاد جلو!
پیرمرده رجب خان بود که ته مغازه سرشو انداخته بود پائین ومی خندید تاکامیاراینو گفت زود اومد جلو وآروم بهش گفت:
-تروخداعاشق این بشو!آبرومون رفت جلو مردم!
کامیار-واسه من فرق نداره عاشق کی بشم!اگه پول شو تومیدی من عاشق این پسره بشم!عشق بی مایه فطیره این روزا
مردم شروع کردن براش کف زدن که برگشت طرف مردم وگفت:
-شما بگین!کدوم تون دختر به آدم آس وپاس می دین؟
مردم سوتی براش می زدن که نگو کامیاردست نصرت روگرفت وگفت:
-بیابریم یه مغازه دیگه اینجا معامله مون نمیشه!
نصرت-جون مادرت آبرومونو نبر!عاشق همین بشو بره پی کارش!
کامیاریه خرده مکث کرد و بعد برگشت طرف پسره وگفت:
-حالا توچند سال ت هس؟
پسره-هیجده بهار ازعمر را پشت سر گذاشته ام!
کامیاریه نگاهی بهش کرد وگفت:
-تابستون وپائیزش روحساب نمی کنی؟مرد حسابی تو هیچی هیچی نه ده سال ازمن بزرگتر نشون میدی حالا هیجده بهار راپشت سر گذاشته ای؟
دوباره مردم زدن زیر خنده!
مرده که خودشم خنده ش گرفته بود آروم به کامیار گفت:
-جون من سربه سرم نذار بذار کارمونو بکنیم وازنون خوردن نیفتیم!
کامیار-حالا نشت مشت چی داری؟
پسره-هیچ بانوی من!دستم خالی اما دلم پراز عشق است!اگر شما عشق مرا بپذیرید ثروتمند ترین مردجهان خواهم شد!
کامیار-پس چشمت دنبال پول منه؟بفرما!
اینو گفت و شصت شروبه پسره نشون داد دیگه این مردم داشتن ازخنده خودشونو خراب می کردن ماها که روصدنه جلو خودمونو ول داده بودیم وقاه قاه می خندیدیم!
پسره بدبخت سرخ وسفید شد وگفت:
-ولی بانوی زیبای من بی نیاز ازهرچیزی هستم وفقط خواهان عشق شمایم!
کامیار-پس خره بذار من زن این اربابت بشم بعدا یه جوری باتوکنار می آم!
نصرت آروم به کامیار گفت:
-باباجون مادرت عاشق این بشو بره پی کارش!الان پرده دوم تموم میشه ها!
کامیار-بابا منکه یه بار بیشتر نمی تونم شوهرکنم بذار حداقل زن یه آدم پولدار بشم که یه کنسرت دبی مارو ببره!این پسره که بااین سرووضعش یه سینما تولاله زار نمی تونه بره!
دوباره مردم زدن زیر خنده !دیدم نخیر این ول کن نیس!اگه چیزی بهش نگم امکان نداره عاشق این پسره بشه!
من مثلا بادی گارد دختر پادشاه بودم یه خرده رفتم جلوتر وآروم درگوشش گفتم:
-کامیارول می کنی یانه!
کامیاریه نگاهی به من کرد وبلند گفت:
-به جون تواگه زن این بشم بیچاره می شم آ!آرزوی یه خرید ازday to dayبه دلم می مونه ها!
مردم دوباره زدن زیر خنده یه چپ چپ بهش نگاه کردم که گفت:
-باشه جهنم!بذار منم سیاه بخت بشم!
بعد به پسره گفت:
-شماره اون موبایل وامونده ت روبده شب ازتوقصر یه زنگ بهت می زنم!
پسره-موبایل چیست؟
کامیار-همونکه الان هرعمله بنایی یه دونه دست شه!اونم نداری بدبخت!
دیگه نمی تونم بگم مردم چیکارداشتن می کردن ازخنده!فقط ازتوسالن صدای خنده می اومد اونم چه خنده هایی!
کامیار-این جا بازار طلافروشاس یا گداخونه؟ای سیاه برزنگی مارا کجا آورده ای؟این دیگه چه شهریست؟
نصرت-سرور من اینجا قندهار است!بزرگ ترین واباد ترین شهر جهان!
کامیار-آری قند هاراست اما درزمان ملامدمد عمر!ویترین تمام طلافروشان که خالی ست!
نصرت-چنین نفرمائید بانوی من!
کامیار-چنین می فرمایم پدرت هم درمی آورم!این پسره عین جوونای شهر خودمونه که!درواقع می شد گفت که علاف است!
دوباره مردم زدن زیر خنده!آروم بهش گفتم:
-کامیار اگه لوس بازی روتمومش نکنی این نیزه وسپر رو میندازم زمین و ازروصدنه میرم بیرون!
کایار-باشه اما فقط به خاطر تو به این پسره جواب مثبت می دم!
بعدبرگشت طرف پسره وگفت:
-آه ای جوان رعنا وبرازنده من ازنخست شیفته توگشته بودم اما می خواستم ترا بیازمایم که علم بهتر است یاثروت؟؟
یه دفعه همه تماشاچی ها باهم داد زدن ثروت!ثروت!ثروت!
کامیاربرگشت طرف شونو وگفت:
-آری این چنین است!علم درخدمت ثروت است!اینها همه شر و وراست که ما می گوئیم وفقط به درد کتابهای مدرسه وزنگ انشا می خورد!
مردم شروع کردن بازم براش دست زدن!توهمین موقع یارو عربه اومد روصدنه وتا رسید به کامیارگفت:
-السلام علیک یابنت السلطان!شما چرا برای خرید زرو گوهر وجواهر به خود زحمت داده به بازار آمده اید؟دستورمی دادی تاتمام زروگوهر بغداد را به پای شما می ریختم!
کامیاریه نگاه به عربه کرد وبعدبرگشت طرف من وگفت:
-این پدرسوخته داره منو وسوسه می کنه!بذارزن این بشم!