فصل پنج
نه من عادت دارم كه از بچگى همه چى مال آراز باشه به خاطر اينكه فقط چند سال ازم بزرگتره زورى بهش احترام بزارم عادت دارم هميشه اونو به رخم بكشن و منو ترسو خطاب كنن
سعى كردم آتش خشم درونش را با ب*و*سه اى روى گردنش خاموش كنم نوازشم كرد نفس هايش تند شد
_ آرام تو نبودى من آدم بدى ميشدم
_ حالا كه هستم جون دلم
لب هايم را ميخواست به من احتياج داشت داغ شده بود صورتم را ميان دستانش گرفت
گره بغضش با مزه كردن لب هايم باز شد چشمانش بسته بود نميدانم چه قدر طول كشيد
حس خاصى داشتم ولى مطمئن بودم اين ب*و*سه براى من نه طعم عشق دارد نه ارمغان آرامش
/
/
صداى چند سرفه مردانه خط بطلان زد به عاشقانه ساختن سوشا!!
دستش با حالت جذابى جلوى دهانش بود و سرفه كرد اينبار سر پايين بود
مشكى به تن داشت ولى با استايل خاص و جديد واقعا خوش پوش بود !
سر پايين از كنار ما بى تفاوت رد شد ولى زهر عطر تلخش در راهرو جا ماند
هر دو فهميديم سرفه هايش سورى بود براى اينكه ما را متوجه حضور و ترددش كند شايد شرم داشت از ديدن آن صحنه!!
نميدانم نميدانم...
سوشا عصبى مشت به ديوار كوبيد
_ اين مزاحم رو يه روز ميكشم
سرخ شده بودم تازه به خودم آمدم !
چه قدر ديدن من در اين وضعيت توسط يك غريبه برايم شرم آور بود...
چند دقيقه بعد من و سوشا به سالن بزرگ خانه رفتيم همه خانواده زودتر از ما حاضر شده بودند حتى شاينا ...
آراز كنار سردار خان بالاى سالن نشسته بود
/
/
و ياشار همسرش و حليمه همسر پدر مرحوم سوشا هم حضور داشتند مادر بزرگ و عمه سوشا هنوز آرام آرام اشك ميريختند با ورود ما ياشار از جايش بلند شد و دست سوشا را گرفت:
_ بيا شاه پسر سالار بيا بنشين كنارم تن صدا و لهجه خشنش را دوست نداشتم
هر دو دايى سوشا عجيب بودند و جز سبيل با هم هيچ وجه مشتركى نداشتند
هرچند كه سبيل آن روزها در مد و فشن اروپا متداول شده بود ولى كلا به صورت فرم نامهربان و خشنى ميداد كه دوستش نداشتم!
بعد از نشستن ما سردار خان به خدمت كار دستور داد كه به وكيل خانواده اجازه ورود دهند
وكيل بعد از عرض تسليت و چند خط سخنرانى شروع به قرائت وصيت كرد
به محض شروع مادر بزرگ و حليمه خانم و عمه باز شيون سر دادند كه با تشر سردار خان سكوت كردند
همه حتى من استرس داشتيم و اين در چهره همه مشخص بود
اما اما اما تنها كسى كه خيلى ريلكس تكيه داده بود و پايش را روى هم انداخته بود آراز بود
حركاتش متفاوت بود
نه به آن سر به زير انداختن در راهرو چند دقيقه پيش نه به اين بينى آكنده از باد غرور حالايش!!!
اصلا سوشا حق داشت از او خوشش نيايد...
/
/
متن وصيت همه را دوباره جز آراز شوكه كرد
همه اموال به سوشا واگزار شده بود
البته ارث حليمه خانوم و شاينا هم مبلغ قابل توجهى بود كه رضايتشان را جلب كرده بود
آراز اندازه ذره اى از اين وصيت ناراحت نبود و علتش را زمانى فهميدم كه بند آخر وصيت خوانده شد
تمام اموال مذكور با مديريت و نظارت دائم آراز به سوشا تعلق ميگرفت!
و اين براى سوشاى مملو از نفرت ضربه بدى بود!!
از جايش بلند شد
رگ هاى گردنش از فرط خشم متورم شده بود
سمت آراز يورش برد و فرياد ميكشيد
_ مالى كه زير سايه تو مال من باشه آتيشش ميزنم ياشار و و وكيل مانعش شدند و گرفتنش آراز همچنان ساكت و آرام بود با متانت از جايش برخواست چند لحظه خيره نگاهش كرد
صدايش در عين زمختى آرامش و جذابيت ويژه اى داشت
_ چرا گرفتينش ؟! ولش كنين
/
/
ياشار امتناع كرد
اينبار آراز با لحن محكم و جدى دستور داد
_ ولش كنين
ترسيده بودم اما جرات دخالت نداشتم
سريع سوشا را رها كردند و به محض رهايى با سر به صورت آراز كوبيد از فرط وحشت جيغ كشيدم و نامش را صدا زدم برگشت و با صداى من عقب نشينى كرد خون از بينى آراز جارى شد
جالب بود هنوز همان قدر ريلكس و بى تفاوت بود
خون بينى اش را با دست پاك كرد و حال دست خونى اش را جلوى چشمانش گرفت و لبخند زد، دركش نميكردم
حركاتش غير قابل كنكاش بود...
سمت سوشا رفتم و بازويش را گرفتم
_ اين چه كاريه سوشا ، خوبى؟
حال ،آراز چند قدم به ما نزديك شد دستش را روى پيشانى سوشا گزاشت:
_ سرت درد گرفت؟
/
/
واقعا در عجب مانده بودم حتى خود سوشا هم متحير بود دست آراز را پس ز
زد و با خشم گفت:
_ حالم از اين ژست خرس مهربونت از بچگى بهم ميخورد، من بابام يا سردار خان نيستم كه خام اين حركاتت شم مار چموش باز هم لبخند زد
و اينبار با مسير نگاهش مرا مخاطب قرار داد
_ يخ بزار روى پيشونيش و مواظبش باش خانم دكتر بعد راهش را گرفت و از اتاق خارج شد
خانم دكتر؟!
چرا مرا اينگونه خطاب كرد؟!
با سوشا كه به اتاقش رفتيم آن قدر عصبى بود
كه از من خواست ساعتى تنها باشد و سيگار بكشد ميدانست در محيط بسته تحمل دود سيگار برايم محال است ، پذيرفتم و به باغ خانه رفتم زوزه باد هميشه از كودكى مرا ميترساند اما دلم قدرى هواى آزاد ميخواست،
/
/
قطره هاى خون روى سنگ فرش توجهم را جلب كرد مسير خون را تعقيب كردم و ديرى نپاييد كه منبعش را پيدا كردم ،در ايوان بزرگى دستانش را روى نرده هاى حياط تكيه گاه كرده بود و سرش پايين بود، انگار با صداى پايم متوجه حضورم شده بود اما بى آنكه برگردد و نگاهم كند با همان صداش خش دار گفت:
_ چيزى ميخواى؟
حس كردم وارد قلمرو شخصى اش شدم و واقعا جوابى براى سوالش نداشتم هول شده بودم
_ بينيتون هنوز خون ريزى داره، ميتونم كمكتون كنم؟
_ نه
قاطعانه و كمى گستاخانه جواب منفى داد
شايد شرم داشت ! دقايقى پيش نامزدم در مقابل جمع به او چنين حمله كرده بود نگران بودم از اينكه از سوشا كينه به دل بگيرد و قصد تلافى داشته باشد ميترسيدم كمى نزديك تر شدم باز همان عطر تلخ ،مشامم قوى بود، عطرش تركيبى از عطر چوب سوخته و لوبان و وانيل بود
_ ببخشيد سوشا خيلى زود جوشه ولى باور كنيد دست خودش نيست بعدا از كارش پشيمون ميشه
باز هم نگاهم نكرد
_ احتياج نيست خواهر زادمو بهم معرفى كنى
شاينا در عدم علاقه به هم صحبتى قطعا به دايى جان ناپلئونش رفته بود حرصم گرفته بود بايد جوابش را ميدادم اما تلفنش زنگ خورد
وجود من هيچ اهميتى نداشت تلفنش را جواب داد و باز راهش را گرفت و رفت:
/
/
_ بله
...
_ دير كردى
****
سوشا يك روز تمام از اتاق بيرون نيامد، ميدانستم خودش را با آرام بخش و سيگار ساكت نگه داشته است كم كم خانه با همه بزرگى اش برايم كسل كننده شده بود،اين جا كسى اهل صميميت و هم صحبتى نبود، زن هاى خانه كه به من و لباس هايم شبيه يك متهم نگاه ميكردند و من اصلا به دل نميگرفتم چرا كه ميدانستم همه عمر در فرهنگ اين دهكده غرق شده اند و هركس بر خلاف رسم و رسومشان عمل كند را مرتد ميدانند، تصميم را گرفته بودم بايد كمى از خانم بيرون ميرفتم وگشتى در شهر مي زدم
سعى كردم لباس پوشيده و سنگين تر بپوشم اما نگاه مردم دهكده دست كمى از نگاه اهل خانه نداشت كمى خريد كردم و با ديدن مغازه لباس محلى تحريك شدم
تركيب رنگ فوق العاده اى داشت و من را وادار به خريد كرد
عصر كه به خانه برگشتم سوشا هنوز از اتاق بيرون نيامده بود
لباس هاى محلى را پوشيدم و سمت اتاقش رفتم وقتش رسيده بود كه او را از اين وضعيتش بيرون بكشم
چند ضربه به در زدم و صدايش كردم خودش در را برايم باز كرد،
چند لحظه خيره نگاهم كرد عجيب بود صورتش سرخ شد انگار دوباره خشم در وجودش شعله ور شد
_ اين چيه پوشيدى؟
/
/
سوالش را با فرياد ادا كرد!!!
در كمال تحير فقط توانستم با بغض بار ديگر اسمش را صدا كنم ولى باز فرياد زد و گوشه آستينم را گرفت و طورى كشيد كه پاره شد وحشت كرده بودم سوشا گاهى به شدت رنگ عوض ميكرد حقم اين رفتار نبود
همه سعي ام را كردم كه از خودم دفاع كنم
_ روانى اين چه رفتاريه!!
اين سوشا نبود!!! يك روح شيطانى در وجودش رسوخ كرده بود
درست در همان مكان كه ب*و*سه آتشين از من گرفت اينبار در حال آتش زدن قلبم بود
روسرى محلى ام كه روى سرم انداخته بودم را از سرم كشيد و من به ناچار هلش دادم
فرياد كشيد
_ برو اين آشغالها رو از تنت در بيار!!كى يادت داده اينا رو بپوشى ؟ با گريه جوابش را دادم
_ هيچ كى ، تو مريضى مريضى ازت متنفرم
اين جمله ،براى ديوانه محض شدن سوشا كافى بود ،طاقت شنيدن تنفر از زبان من را نداشت !!
/
/
دستانش دور گردنم حلقه شد از چشمانش خون ميباريد
اين قدر در مقابلش ضعيف بودم كه حتى توان حركت نداشتم چشمانم به سقف خيره مانده بود دستى ناجى من شد!
سوشا روى زمين پرت شده بود به سختى نفسم بالا آمد
_ مرتيكه دست روى زن، بلند ميكنى ؟ اين صداى خشن و خش دار برايم آشنا بود
حال كه نفسم بالا آمده بود عطر تلخش معرف حضورش بود
دستش را روى گردنم گذاشت
_ خوبى خانوم؟
لحنش نگران و مهربان بود سوشا روى زمين نفس نفس ميزد و حال آشكارا گريه ميكرد
دلم به حالش سوخت حس ميكردم دچار حمله عصبى شده بود ولى اين قدر ناراحت بودم كه تحمل هيچ كس و هيچ چيز را نداشتم آن جا را سريع ترك كردم و سمت اتاق استراحت خودم دويدم.
/
/
در را كه بستم همانجا روى زمين نشستم و هاى هاى گريه سر دادم ؛ دلم به حال خودم و تحقير شدنم در مقابل غريبه اى چون آراز عجيب ميسوخت ولى انصافا اگر به موقع نرسيده بود قطعا مرده بودم!
چند دقيقه بيشتر نگذشته بود كه متوجه ش
شدم سوشا پشت در است در ميزد و التماس ميكرد
توجه نكردم سمت چمدانم رفتم و مشغول جمع كردن شدم، لباس هايم را هم عوض كردم
سوشا بى وقفه معذرت ميخواست و التماس ميكرد چمدان به دست در را باز كردم
صورتش غرق اشك بود با ديدن چمدان وحشت زده شد _ دلى گوه خوردم به خدا نفهميدم دست خودم نبود با خشم نگاهش كردم دسته چمدان را گرفت
_ وايسا با هم ميريم خواهش ميكنم
_ تو يك راست بايد برى بيمارستان روانى من با تو امنيت ندارم
_ غلط كردم ، من تا حالا بهت دست زده بودم؟! به خدا يهو ياد بدترين خاطرات زندگيم افتادم
دلى تو بزرگى ، ببخش سوشاتو ببخش
دلم برايش ميسوخت ولى غرورم آن روزها قوى ترين حس درونم بود
/
/
التماس كرد قسمم داد صبر كنم بليط بگيرد و با هم برگرديم با حرص به اتاق برگشتم و با صداى بلند گفتم
_ تا موقع رفتن نميخوام ببينمت
***
چند ساعت بعد سوشا پيام داد كه اولين پرواز فردا ظهر است و آماده رفتن باشم جوابش را ندادم و خودم را با گوشى ام سرگرم كردم،ساعت تازه از ١٦ شب گذشته بود ،از پنجره اتاق بيرون را نگاه كردم
مادر بزرگ در ايوان نشسته بود و گريه ميكرد،داغ فرزند براى مادر دير سرد ميشود با وجود اينكه پدر سوشا چند سال از سرطان رنج برده بود و خانوادش آمادگى هر لحظه از دست دادنش را داشتند ولى پيرزن در سوگ فرزند عجيب ميسوخت و اين خصلت هر مادرى است...
تصميم گرفتم براى هم صحبتى با او به ايوان بروم،موقع رفتن در اتاق سوشا كه باز بود توجهم را جلب كرد،در اتاق نبود!
حدس زدم او هم مثل من از در اتاق ماندن كلافه شده است؛مادر بزرگ از ديدنم خوشحال شد و دعوتم كرد كنارش بنشينم
دستم را با مهربانى در دست گرفت و نوازش ميكرد _ عروس خوشگل مواظب يادگار پسرم باشيا سوشا خيلى غريبه آهى كشيدم
_ چشم سعى ميكنم
به زمين چشم دوخت و چند بار پياپى سرش را با تاسف تكان داد
_ اين كينه از داييش منو ميترسونه
_ پدرش با وصيتش خيلى سوشا رو تحقير كرد اين كينه اين طور بيشتر ميشه
/
/
_ اى مادر تو تازه واردى ،آراز خان رو نميشناسى