فصل شش
دسررتم روی ظرف مربا ثابت موند و تنها کلمه ای که ناله مانند از گلوم خارج شد این بود:
بازم؟!
آروم روی یکی از صندلی ها نشست. با اخم گفتم:
پس واسه چی کپسول به این سنگینی رو بلند می کنی آخه؟
بی خیال قرار دادن بقیه وسایل شدم و خودم و روی صندلی پرت کردم. مامان غم زده نگاهم می کرد. سوالی نگاهش کردم. سرر رو پایین انداخت و گفت:
تنها بهونه ی زندگی من تویی ساغر. پونزده سالم بود که تو به دنیا اومدی. به پدرت امیدی نداشتم، از اول لاآبالی بود. اما تو شدی همه ی زندگیم.
اشک تو چشم هار حلقه زد:
دیگه این طور بی انص راف با من حرف نزن. من تو رو از مجموع اسررما و پدرت و بچه هایی که به ده روز نمی کشیدن بیشتر دوست دارم.
و اشکش از چشمش چکید. پوفی کردم و گفتم:
- قربونت برم ببخشید. به تو نگم به کی بگم؟
و به سررمتش خم شرردم و دسررت هام رو دور گردنش انداختم و گونه ار رو ب*و*سیدم. حینی که اشک هار رو پاک می کرد گفت:
الان جلوی در منتظرت بودم زن عموت اومد چند دقیقه پیشم واستاد.
ازر فاصله گرفتم و گفتم:
خب؟
موهار و عقب زد و گفت:
می گفت با تو و پدرت صررحبت کنم. گویا عموت خیلی از موضرروع پیش اومده ناراحته.
بعد مشکوک بهم نگاه کرد:
اون روز که رفته بودی دیدن مسعود دعواتون شد؟ از پشت میز بلند شدم و گفتم:
چطور؟
زن عموت می گفت وقتی اومده تو اتاق قندون شکسته بوده.
بقیه ی میز رو چیدم و گفتم:
می شه نگم؟
مامان لب هار و جمع کرد و گفت:
باشه. ولی قول بده هر وقت خواستی به کسی بگی اول به من بگی.
با خنده بهش نگاه کردم. لبخندی زد و گفت:
حالا چه طوری به پدرت خبر بدیم بعدی تو راهه؟ خندیدم و گفتم:
بذار ده روز از زایمانت بگذره ببینیم می مونه یا نه!
مامان اخم کرد و گفت:
ایشاله که می مونه. من دلم روشنه.
به حرفش خ ندیدم. آ خه سررر قبلی ها هم دلش روشررن بود. فکر کنم این چهارمین بارداری بعد از اسما باشه!
***
در حالی که حیاط رو جارو می کردم نگاهم به کیسه های پشم ب*غ*ل حیاط بود. با حرص به سررمتشررون رفتم و لگد محکمی به یکیش زدم که فقط باعث شد کمی جابجا بشه و به کیسه های پشتی بچسبه.
در حیاط باز شد و ا سما و بابا در حالی که با هم صحبت می کردن و صدایخنده اسما بلند بود وارد حیاط شدن.
اسما با دیدن من کنار کیسه ها، با تعجب گفت:
سلام اون ها چی ن؟
با اخم به بابا نگاه کردم و گفتم:
بابا این ها چیه؟
بابا ابروهار و بالا فرستاد و گفت:
بهشون می خوره کیسه ی پشم باشن! از بالار هم که زده بیرون!
جارو رو همونجا انداختم و گفتم:
شما قول دادین بابا!
و بغض کردم. بابا از اسما فاصله گرفت و گفت:
چی شده؟
به کیسه ها اشاره کردم و گفتم:
این ها اینجا چی کار می کنن؟! مگه تو نگفتی تا هر وقت با خودم کنار بیام حرفی از ازدواج نمی زنین؟!
بابا هم با گیجی سرر رو تکون داد و گفت:
هنوز هم می گم! این ها رو کی آورده؟ به اسما نگاه کردم و در جواب بابا گفتم:
زن عمو و س عید آوردن. زنعمو می گفت واس ه درس ت کردن رخت خواب های من و...
«مسعود»ر رو جا انداختم و با مکث ادامه دادم:
مامان گفت هیچی نگیم تا شما بیاین.
بابا پوفی کرد و گفت:
من بی خبرم. فعلا بذار باشه بعدا می رم ببینم زنعموت چی می گه.
و خواست به سمت پله های خونه بره که گفتم:
الان برو.
بابا رو پله ی اول ای ستاد و م شکوک نگاهم کرد. ا سما نگاه ترسانش بین من و بابا در گردر بود. سرم رو پایین انداختم و گفتم:
می شه الان بری ببینی حرف زنعمو چیه؟ بابا با جدیت گفت:
گفتم می رم. دروغ که بهت نمی گم.
و وارد خونه شد. اسما به سمتم اومد و گفت:
بابا زیاد حالش رو براه نبود ساغر، انگار سر کار یه اتفاقی افتاده. توی م سیر بودم که سرروارم کرد. تا همین جا کلی چرت و پرت گفتم، خیلی مصررنوعی سعی می کرد بخنده. ولی معلوم بود ناراحته.
کلافه به اسما نگاه کردم و گفتم:
باز کارآگاه بازیت گل کرد؟
و بی توجه بهش وارد خونه شدم. صدای صحبت بابا و مامان از توی آشپزخونه می اومد. وارد اتاقم شدم و در رو هم ب ستم. پ شت پنجره اتاق ای ستادم. علی توی حیاط ایستاده بود و به محض این که متوجه من شد به سمت پنجره اومد .قیافه ار مض طرب بود و بر عکس همیش ه که با رکابی بود ،لباس بیرون تنشبود. نگاهی به در انداختم و پنجره رو باز کردم.
زیر پنجره ایستاد و گفت:
چه خبر؟!
ابروهام و بالا بردم و گفتم:
یعنی الان باید بهت آمار بدم؟
با نارحتی دندون هار و به هم فشرد و گفت:
بی خیال. فقط بهت بگم مثل اینکه فرهاد امروز رفته بود پیش بابات.
قلبم ایستاد:
خب؟
با درموندگی سرر رو تکون داد:
درگیر شدن.
بلافاصله گفت:
به روی فرهاد نیاریا! بدونه بهت گفتم قیامت به پا می کنه.
به در اتاقم ضربه خورد. سریع پنجره رو بستم و پرده رو انداختم و گفتم:
بله؟
بابا در اتاق رو باز کرد و وارد اتاقم ش رد و در رو هم بس رت. قلبم به طرز وحشتناکی تند می تپید. آهسته به سمت تخت اومد و لبه ی اون نشست و بی مقدمه گفت:
بهت اطمینان دارم ساغر ... ولی برای اطمینان بیشتر می پرسم.
به صورتم دقیق شد:
کسی توی زندگیت نیست؟
لال شده بهش زل زده بودم. نمی دونم چقدر سکوتم طولانی شد که بابام اخم هار توی هم رفت و گفت:
زدم توی صورتش و جلوی کارگرهام به باد کتک گرفتمش.
قلبم فشرده شد. بابا داشت پوست صورتش قرمز می شد و این نشون از اوج عصبانیتش بود:
تا بفهمه آوردن ا سم دختر من حرمت داره. پ سر سلیم ه ست که با شه! من دخترم و نمی فرستم سر سفره ای که لقمه ر...
سکوت کرد. بغض کرده بودم، چرا بی قراری ساغر؟ واقعا توقع دا شتی فرهاد باز هم شاخ و شونه بکشه؟ مگه خودر نگفته بود دست به هر کاری می زنه تا تو رو به دست بیاره؟ مطمئنا اون کوتاه اومده و حرمت نگه داشته وگرنه زورر به بابا می چربه. نکنه دفعه ی بعد ...! وای نکنه باز خر بشه؟ ولی بابا با ادامه دادن جمله ی قبلی به روند فکر کردنم مهر توقف زد.
... لقمه ی حرومه.
با بهت گفتم:
چی؟
انگار بابا دوست نداشت چیزی بگه و معلوم بود از گفتن واقعیت چندان راضی نیست. اما گفت.
همه ی در آمدش ون از بلور فروش ی نیس ت. قاطی جنس هاش ون چیزهای دیگه هم ه ست. چیزی که اونقدر برا شون دا شته که نمی تونن د ست بک شن .فکر کردن کسرری خبر نداره، اما من آدمی نیسررتم که بی شررناخت از کنارخواستگار های دخترم بگذرم.
به دیوار کنار پنجره تکیه دادم و آروم روی زمین نشستم و با صدای رو به تحلیل گفتم:
چیه؟
تریاک، م*ر*ر*و*ب های خونه ی شریفه ....
م*ر*ر*و*ب های خونه شررریفه کافی بود. فرهاد کثیف، فرهاد بی شرررف .
م*ر*ر*و*ب های خونه شررریفه؟ من تو م*س*تی بابام کتک خورده بودم!
فرهاد ع*و*ض*ی. اشکم به روی گونه ام چکید و متوجه نشدم بابا کی جلوی پاهام نشست:
من که بدت رو نمی خوام بابا! اما ... شده تو این خونه بپو سی .... جنازه ت رو روی دور فرهاد نمی ذارم.
و نفهمیدم کی اتاق رو ترک کرد. زمزمه کردم:
بره به جهنم. فرهاد بره به جهنم.
***
دکمه های بلوز سرره دکمه ایم رو بسررتم و در حالی که متر رو از توی کشرروی چرخ خیاطی دستیم در می آوردم گفتم:
چیه مامان؟ چرا اون جوری نگاهم می کنی؟ با صدای بغض دار گفت:
بابات دیشب توی اتاق چی گفت به هم ریختی؟
متر رو پیش بقیه ی وسایل هام توی پلاستیک گذاشتم و گفتم:
وقتی نمی دونی چیه واسه چی بغض می کنی؟ شاید یه چیز خوب گفته!
عاقل اندر سفیه نگاهم کرد. لبخندی زدم و گفتم:
حرفش خوب بود مامان. خیالت راحت. حرفش برام خوب بود.
لب هار و کج کرد و گفت:
باشه مادر، دوست نداری نگو. برو مواظب خودت بار.
پلاسررتیک رو از روی زمین برداشررتم و ازر خداحافظی کردم. چادرم رو از پشت در برداشتم و از خونه خارج شدم.
در حین عبور از حیاط برای کیسرره های پشررم اون سررمت حوض دهن کجی کردم و زیر لب با حرص گفتم:
ایشاله بارون بیاد همتون به گند کشیده بشین.
و در حیاط رو باز کردم. عالیه با دیدنم لبخندی زد و گفت:
ممنون که اومدی.
لبخندی به رور زدم و از حیاط خارج شردم. چادرم رو مرتب کردم و با هم به راه افتادیم. یا عالیه در جریان نبود! یا می دونسررت چه اتفاقی افتاده و به رور نمی آورد! که البته شکم به مورد اول بیشتر می رسید. یعنی نمی دونست. آخه آدمی نبود که نخود تو دهنش خیس بخوره.
آخرین درسررمون رو هم رها بهمون داد، هر چند با منت که یه هفته عقب موندیم و معلوم بود دندون گرد کرده. ولی بالاخره بهمون گفت که الگوهای دوره مقدماتی تموم شررده و خودمون رو برای آزمون آماده کنیم. از خیاطی که خارج شدیم لب و لوچه ی عالیه آویزون شد:
وای! یعنی اگه آزمون عملی رد شیم باید دوباره پول بدیم بابت دیدن دوره؟با خنده به بازور زدم:
بی خیال عالیه، ما قبول می شیم. دیدی که خودر هم تعریف می کرد و می گفت اگر دیپلممون رو بگیریم دوس رت داره پیشررش کار کنیم. یعنی کارمون خوبه.
از کوچه ی خیاطی گذ شتیم و وارد کوچه ی دیگه ای شدیم که باریک تر بود .
عالیه چادرر رو جلو کشید و گفت:
حالا به نظرت واسه مراسم گلی پارچه چی بگیرم؟
منظورر دخترخاله ر بود که توی خیاطی در مورد نامزد کردنش تعریف کرده بود. تا خوا ستم جواب بدم در یکی از خونه ها به ضرب باز شد و دو مرد قوی هیکل خارج ش دن. هر دو س کوت کردیم که از کنارش ون رد بش یم اما انگار هدف اون ها ما بودیم چون به سمتمون اومدن و اونقدر ناگهانی این حرکت رو انجام دادن که ما نتونسررتیم کاری کنیم و جلوی دهن جفتمون و گرفتن و به داخل خونه بردن. از بس دس ت و پا زدم وس ایلم که از دس تم همون اول پرت ش رد هیچ! چادرم هم از سرررم افتاد. جفتمون رو به اتاق زیر راه پله بردن و انداختنمون داخل و در رو هم رومون قفل کردن.
عالیه سریع توی خودر جمع شد و شروع کرد به گریه کردن.
به سمت در رفتم و شروع کردم به مشت زدن:
باز کنید لعنتیا! ... من دختر ظفری ام ... باز کنید ... بابام پدرتون و در میاره
... باز کنید ... بی شرف ها ... باز کنید.
اگه می خواستن بلا سرمون بیارن که نمی انداختنمون اینجا!
دستم از حرکت باز ایستاد. به سمت عالیه برگشتم و گفتم:
پس برای چی با این وحشی بازی گرفتنمون؟
شونه هار و بالا انداخت و باز ا شک هار راهی صورتش شدن. موهام و از گردنم جدا کردم و گفتم:
گریه نکن عالیه. الان در و باز می کنن.
با گریه گفت:
اگه می خواستن باز کنن چرا قفلش کردن؟
چند ثانیه نگاهش کردم و بعد یهویی محکم به در لگد زدم و باز هم گفتم:
باز کنید.
کسی انگار صورتش رو به در چسبونده باشه گفت:
آروم بگیر دختر. ما دوستای فرهادیم.
نفس عمیقی که عالیه کشید از چشمم دور نموند. چشم هام گرد شد:
خیالت راحت شد با تو کاری ندارن آره؟ عالیه سرر رو با التماس کج کرد و گفت:
خیالم راحت ش د که با هیچ کدوممون کاری ندارن. مطمئنم فرهاد فقط می خواد باهات حرف بزنه.
به سمتش رفتم و گفتم:
تو غلط کردی مطمئنی! فرهاد روانیه، اون می خواد یه .... یه...