فصل پنج
و لبهایی که گاز هلیوم بد تر از اون پارگی تصادف و شکستگی فک و چونه بهم ریختش ... شش ماه یعنی صدو هشتادو خرده ای روز توی بیمارستان درد بکشی و زندانی باشی یعنی حبس بی گناه ، با رنج و با نا امیدی ... و صدو هشتاد روز باقی مونده ی دیگه هم در حال ترمیم روز های گذشته باشی ، البته که نه به تنهایی... شاید اگر مامان و بابام نبودن ، نمیتونستم مبارزه کنم ، البته به خودم انگیزه دادن از پر قنداقمه!
- شما سردار رو مجبور کردین که شرط منو بپذیره؟ حاجی - سردار موظف بود بپذیره.
-مسلما اگه قانونی برای این امر می بود یا صد در صد اصلا بگیم بوده، شما اگه نمیخواستید، این قانون عملی نمیشد.
حاجی - من عادت ندارم حرفای دو پهلو بشنوم.
-دلتون برام سوخت؟
حاجی - من سعی کردم عدالت برپا بشه.
-من سردار رو ببخشم به شرط اینکه باهام ازدواج کنه؛ این یعنی عدالت؟ حاجی -مسلما تو به گردن سردار با بخششت حق داری.
-یه سکوت تلخ کردم. سکوتی که اعلام میکرد بخشش من فقط برای شکایت نکردن قانونی اعتبار داره نه دلی.
حاجی - عروس خانم، اگر حتی هرگز این اتفاق نمی افتاد که تو عروس من بشی، من دوست داشتم عروسی مثل تو داشته باشم. میدونی چرا؟
به حاجی نگاه کردمو گفتم:نه!
حاجی - چون تو ساختن دوباره رو بلدی، بلدی از بدترین شرایط هم خودتو بالا نگه داری،زن های دورو برمن شبیه تو نیستن. نبودن. شبیه شهین خانمن شبیه دخترامن .
میدونی یعنی چی؟
-یعنی یه مرد زیر پرو بالشونو میگیره که قدم بردارند.
حاجی - میخوام این نظر بین خودمون باشه.
-چرا!؟
حاجی نیم نگاهی بهم کردو نفسی کشیدو به روبرو نگاه کرد و گفت:چون تو دختر آقا ارسطو هستی و اونا عهد و عیال حاج نبی الله.
فقط به حاجی نگاه کردم با اینکه نگاهمو حس میکرد اما نگام نکرد. غیر مستقیم گفت:زن و بچه ی من جنبه ندارن. سرمقصد که رسیدیم گفت:
-عروس خانوم، امشب حتما بیای حرف مهمی دارم.
-چشم حاج آقا.
سرشو خم کرد از شیشه ی جلوی ماشین قدو قواره ی ساختمون مزون رو دید و گفت:
میخوای بایستم تا بیای؟
- نه حاج آقا.
-کارت زیاد طول میکشه؟
-تقریبا یکی دوساعت
به ساعتش نگاه کرد و گفت:اگه تا چهار طول میکشه بگو سردار رو مرخص کنم بیاد دنبالت.
به حاجی نگاهی مهربون کردم... طفلک به زور میخواد پسره رو بچسبونه به من.سردار هم که تو هپروته... پانته آ رو چیکار کنه؟
ته دلم یه حس حسادت خیلی نامحسوس و یواش گذر کرد. وسریع گفتم:
-نه کارم زود تموم میشه با سلاله برمیگردم.
حاجی سری تکون دادو در ماشینو بستم و گفتم :خداحافظ حاجی بدون اینکه نگام کنه دنده رو جا به جا کرد و گفت:
زیر چشاتو پاک کن بعد برو تو... خداحافظ...
حرکت کرد... واااای!!! وااای ، چشام...
خنده ام گرفته بود.. مداد ریخته بود زیر چشمم حتما... رفتم جلوی ساختمون از شیشه ی رفلکس در ورودی ساختمون دیدم آره دیگه، آلا مثلا اومده لاپوشونی کنه زده کلا صورت مسئله رو تغییر داده.
حالا مرده میگه آرایش میکنه با این ظاهر و پوشش جلوی منم فیلم بازی میکنه.
رفتم داخل مزون کلی حرف و کار و طرح و بده بستون مالی و و حساب و کتاب سربلند کردم. دیدم ساعت پنج عصره.سلاله هم ساعت سه رفته بود و علی مونده بود و حوضش که!
چیکار کنم! ؟از این سر شهر تا اون سر شهر این وقت برم که شده هشت غروب!
شماره ی سردار رو گرفتم اشغال میزد... صبر کردم یه ربع بعد زنگ زدم اشغال بود ...
اشغال... اشغال... نشون به اون نشون که ساعت پنح عصر رسید به شش عصر و مطمئن
بودم که داره پشت خط منو می بینه و جواب نمیده. حتما با اون زنه است،چشامو با حرص رو هم گذاشتم و گفتم:
-آلا...آلا...آروم باش، خب چیه؟ مگه نمی دونستی ؟مگه نگفته بود... راه تو مجزاست ...
ازین آدم اعتبارو معرفت و پایبندی که نباید توقع داشت.خودتو نباز. تو می دونستی و انتخاب کردی و این آدم فقط برای رفع ترحم کنار توئه که مردم نگن ناقص شد خونه ی باباش موند... من عذاب خریدم به خاطر حرف مردم...
آژانس گرفتم و خودم راهی شدم، وسط راه و ترافیک کمرم تیر میکشید، مجبور شدم به راننده بگم من تصادف کردم و کمرم رو عمل کردم و نمی تونم زیاد بشینم.کیفمو داخل ماشین میذارم تا مطمئن باشین نمیخوام فرار کنم ولی یه جا نگه دارید من یکم راه برم.
راننده - خانوم این چه حرفیه!
یه جوری این جمله رو گفت، با یه لحنی گفت انگار دارم تعارف میکنما، صورتتم که نمی بینم فرار نکنی!
بیا ، این ملت حجب و حیا و محجبه بودن هم تلخ میشمارن... سی تومن درآوردم دادم بهش و گفتم:این پولتون تا اینجای مسیر، ممکنه ، نگه دارید؟ من جلوتر پولتونو میدم که نگران فرارم برای کرایه نباشید.
راننده - عه! خانوم من که حرفی نزدم.
-شما نه ولی چشماتون حرف زدن.
از ماشین با حرص پیاده شدم، پاهام گز گز میکردن، از درد کنار دیوار رو گرفته بودم نخورم زمین، زانوم میلرزید وتنم عرق کرده بود. نه از گرما، بلکه از درد، کنار در یه مغازه رو گرفتم .
از لرزه ی تنم که از درد کمرم بود، دستم لبه ی شیشه ای در مغازه رو می لرزوند ،صاحب مغازه که یه مغازه ی کابینت سازی بود اومد جلوی مغازه و گفت:
-خانوم حالتون خوبه؟
یه جور محتاجانه نگاش کردم که گفت : صندلی بیارم؟ -ببخشید
-الآن صندلی میارم
فرق راننده و کابینت فروش این بود! صندلی رو از پشت میز خودش آورد و بیرون گذاشتو گفت : بشین خواهر!
یه آن دلم گرم شد به اون کلمه ی "خواهر" زیر لب گفتم:
-خدا بهت عمر بده، داشتم از درد میمردم.
صاحب مغازه گفت :آب میخوایید!؟ بهش فقط نگاه کردم و گفت: الان میارم...
گوشیم زنگ خورد نگاه کردم دیدم شهین خانومه... تماسش رو باز کردم و گفت:
-عروس خانوم...
-حاج... مادر سلام...
شهین خانوم - سلام مادر، کجایید؟
-ببخشید من کارم طول کشید، زنگ زدم سردار اما همش اشغال بود، مجبوری آژانس گرفتم.
بغض کرده بودم ...یه بغض بد از ناتوانی... از اون حال افتضاح محتاجی، یه روز ایران و توران زیر پام بود حالا دارم برای ضعفم چوقولی میکنم. شهین خانوم نگران و باتردید گفت:
-خب... خب چی شده!؟ چراصدات میلرزه؟
-این آژانسیه یه ماشین ابوطیاره آورده، منم که علیلم، کمرم وسط راه...
زدم زیر گریه شهین خانوم هول زده گفت:
-مادر گریه نکن... حاجی... حاجی...
گوشی رو حاج آقا گرفت و گفت:
-عروس خانوم، کجایید؟
-حاج آقا از ماشین پیاده شدم، خواستم راه برم، نمیتونم.
سربلند کردم دیدم صاحب مغازه لیوان آب به دست کنار ایستاده داره همینطور نگام میکنه، بغضمو قورت دادم و گفتم : دم یه مغازه، صاحب مغازش صندلی داد نشستم حاجی - آدرسو بده بیام.
-نه حاجی شما نیایید...
حاجی شاکی گفت : آدرسو بده، همون جا باش خودم میام، یه سرداری بسازم اونورش ناپیدا.
سربلند کردم به صاحب مغازه بگم کجاییم؟ انگار صدای حاجی رو می شنید سریع گفت:
-اندرزگو، سر اندرزگوییم دقیقا.
به حاجی گفتم و گفت:راننده آژانسیه رفته؟
- نه پولشو دادم ولی وایستاده.
حاجی - بگو بره من خودمو میرسونم، دیگه هم به سردار زنگ نزن.
-چشم.
راننده آژانس رفت و من گاهی می نشستم و گاهی آروم راه میرفتم همون جا. صاحب مغازه هم هر وقت مشتری نداشت میومد سوال پیچم میکرد.
«خانوم تصادف کردین؟ البته جسارته ها! - فیزیو تراپی هم کردین؟ - چند وقته!!؟»
یه سری تز هم داد ،یه سری دکتر معرفی کرد... تا بالاخره حاجی اومد، اومدن حاجی هم اینطوری بود که صاحب مغازه که پسری تقریبا تو سن و سال سردار بود وسط حرفش چشمش به خیابون افتاد و گفت:
-اوه اوه این ماشینو تو تهران دو نفر دارن.
اسم دو نفر هم برد. به اونطرف خیابون نگاه کردم و گفتم:
-ظاهرا سه نفر دارن.
صاحب مغازه با اصرار گفت :نه نه این یارو یا اولیه که گفتم یا دومیه:اصلا من آمار دارما میگم.
حاجی اومد طرفمون و پسره باهول آروم گفت:
-عه عه انگار مشتری منه، خدا بهم رو کرده.
با تعجب و خنده پسره رو نگاه کردم ولی سریع نگاهمو ازش گرفتم.
حاجی با لحن نگران گفت: آلا خانوم!
او... او... او... بالاخره عروس خانوم تبدیل شد به آلا خانوم! الان لحن دلجویانه است یعنی!؟ از جا آروم بلند شدمو گفتم سلام حاج آقا...
حاجی - سلام خانوم... دستشو طرفم دراز کرد و این اولین بار بود که حتی دستم به پدرشوهرم می خورد!
داستان عجیبیه نه؟ اما وجود داره! منم قبل اینکه درگیر این ماجرا باشم همچین چیزی برام مثل یک بلوف بود.شبیه یک جوک... اما الآن واقعیت محضه و این داستان زندگی منه.
دودستی کف دستشو ساعدشو گرفتم و حاجی گفت:آروم آروم... ترافیک بود...
-ببخشید حاج آقا.
حاجی - من ازت معذرت می خوام... یهو سربلند کرد و گفت:شما به عروسم کمک کردید؟ - بله ایشون...
صاحب مغازه هاج و واج وایستاده بود و منو حاجی رو نگاه میکرد.
حاجی گفت:بذارید عروسمو سوار کنم الآن خدمت شما میرسم.
صاحب مغازه :عروستون؟
برگشتم نگاش کردم، بهم نگاه کرد و بعد نگاهش از چشمم به دستم کشیده شد تازه حلقه رو توی دستم دید! یه قدم عقب رفت و گفت : بله بله!...
این دیگه چی میگه!؟ فکر کرد یه ساعتی هم صحبت بودیم یعنی خبریه!!؟ همه ی مردم که شبیه هم نیستن. شاید اینقدر ساده لوحه که این هم یه خیالی کرد! شایدم... هیچی نیست و فقط تصور منه!
به کمک حاجی نشستم و حاجی گفت:
-من یه تشکر کنم.
-حاج آقا.
حاجی نگام کرد و با نگاهی سپاس گزار گفتم: مرسی اومدید دنبالم بهتون نیاز داشتم.
حاجی سری با افسوس تکون داد و گفت:بذار بیام الان صحبت میکنیم.
حاجی رفت. برای گوشیم یه مسیج اومد به صفحه ی گوشی نگاه کردم دیدم سردار زده :
چیه؟
حس کردم توی بر بیابون توی سرمای زمستون بی لباس رو به سوز نشستم، در این حد تنم لرزید از حرکتش. میدونید ممکنه یه آدم یه آدم دیگه رو به عنوان همکلاسی، همکار،همسایه یا...
فقط بشناسه و وقتی بهش اون همه زنگ زده پیش خودش فکر میکنه لابد براش اتفاقی افتاده که این همه به من زنگ زده یا یه کار مهمی داره، زنگ بزنم... زنگ بزنم ببینم چی شده چی میگه... سردار همکار یا همسایه ی من نبود....شوهرم بود .
شوهر من کسی که منو از نیمی از زندگیم تا ابد انداخته بعد در جواب پیام های من زده چیه... پوزخندی زدم، نفسی کشیدم تا بغضمو قورت بدم، خودم این راه رو انتخاب کردم .
. .
بابا همیشه میگه رفتارهای آدما جای دوری نمیره، تو همین دنیا به خودشون بر میگرده...
به حاجی نگاه کردم داشت با صاحب مغازه حرف میزد. داره جای پسرشو پر میکنه؟ چطوری صبوری آلا؟ نمی دونم یه انرژی از درون داره کنترلم میکنه...حاجی برگشت طرف ماشین و سوار شد و گفت:
میخوای ببرمت بیمارستان؟
-نه خوبم فقط باید برم خونه دراز بکشم.
حاجی صندلی رو خوابوند و گفت: اینجوری بهتره...
نگاش کردم، نمی تونستم ازش تشکر کنم. کینه توی قلبم از سردار جلوی زبونمو میگرفت. حاجی آروم گفت:
من خیلی سبک سنگین کردم، مثقال مثقال... سوت سوت... وزن مال خودمو مردمو حساب کردم که مال حروم توی زندگیم نیاد. از درسم گذشتم از زندگیم سال ها گذشتم که خاک کف کارگاه طلا سازی رو بخورم. که تو چهل سالگی اسم پدرم به من برسه.
نه نسبی بلکه سببی. به سبب تلاشم به من برسه. برای همین اسم و رسم از همایون برادر بزرگم گذشت و به من رسید... نمیدونم کجا.. کی... چی شد که یه نونی اومد و سردار تنها پسر من اون لقمه رو خورد و الان شده یه تیغ، شده یه خار درست اینجا«به گلوش اشاره کرد و گفت»:نفسمم که میخواد بالا بیاد درد میگیره دلم برای حاجی می سوخت. اما برای خود گرفتارم بیشتر.
حاجی - زنگ نزد؟
پیام داده که ، "چیه"
حاجی یه نیم نگاه بهم کرد و گفت: چیه!؟ -آخه بالای هفده هیجده بار زنگ زده بودم.
حاجی سری به تاسف تکون داد و تا انتهای مسیر حرفی نزد. رسیدیم به محل و گفتم:
-حاج آقا من برم خونمون...
حاجی - نه میای خونه ی ما، من دوست دارم همیشه با سردار اونجا بیای اما امروز تو میای و بعد سردار.
-آخه باید لباس عوض کنم من سرکار بودم.
حاجی - خونه ی غریبه نیست.