چشم‌ها

فصل هشت

سردار فقط با چشمای باز بهم خیره نگاه میکرد انگار خشک شده بود، ماه ها بود که انقدر واضح از روبه رو، دقیقا از روبه رو منو ندیده بود.

باحرص و جیغ گفتم : چیه؟ بدت اومد؟ تو اینطوریم کردی.

باهمون پا و کمر نزدیکش شدم و هولش دادم و جیغ زدم: تو اینطوریــــش کـــردی.

زیر آرنجمو آروم گرفت، خوب شد گرفت چون داشتم تعادلمو از دست میدادم.

جیغ زدم: تو خیری؟ تو قاتلی، قاتل من، قاتل صورتم، جسمم، تو قاتل آرزوهامی که همه کشته شدن، قاتل سلامتیم...

سردار آروم گفت: با آرایش... با آرایش...

با صدای گرفته ی دورگه گفتم:با آرایش؟ روی میز توالتمو دیدی؟ بهترین و گرون ترینلوازم آرایشی و گریمه، کدومش تونست منو آلا کنه که بی این صاحب مرده حتی پیش تو باشم«روبندمو نشون دادم»الان دیگه آلا نیستم، آل هستم... آل.

سردار آروم تر گفت :باشه... آروم باش.

به مبل اشاره کرد و گفت:بشین.

پسش زدم اما کمرم تیر میکشید. تعادلمو از دست دادم. سریع گرفتتم، از اینکه اونطوری ضعف داشتم حتی تعادل حرکتمو از دست میدادم، حالم بدتر از هر لحظه می شد...

با حرص و جیغ و عصبی خواستم پسش بزنم، محکم تر نگهم داشت، با گریه جیغ زدم:

-منو از خودم گرفتی میخوای اینو به مردم نشون بدی؟ میخوای منو دلقک کنی؟ میخوای همه بهم ترحم کنند؟ از ریا خسته نشدید!؟ از دروغ... منو کشتی تو، دست ازم بکش...

سردار محکم نگهم داشت یه جور که دهنم چسبید به سینه اش و صدام قطع شد و آروم گفت: باشه... هیس... بسه...

هق هق میکردم. ازون مدلا که یهو وسطش نفس کم میاری، یه نفس بلند و زجر آور میکشی... تنها لحظه ای بود که اون فاصله ی عظیم بینمون پر شده بود و سردار از سر عذاب وجدان قصد کرده بود شوهری کنه و زنشو آروم کنه.

آروم کنارش زدم که پوشیه امو بردارم، گفت: میخوای نزنی؟ با حرص گفتم : برو واسه ننت دلسوزی کن... نزنی نزنی...

به طرف اتاقم رفتم، کنار دیوار رو گرفته بودم که زمین نخورم، تمام کینه هام شبیه کورک چرکی ترکیده بودن و پر از خشم بودم،

دلم می خواست خشممو رو یه چیزی خالی کنم ،یه جور تخلیه بشم... آرزوی هر دختری عروسیشه و من برای اجرای این آرزو باید آماده ی یه مرگ زنده باشم... زیباترین عروس سال می شدم، اما حالا چی؟

یه عمر لباس عروس پوشیدم، مدل عروس عالم و آدم شدم. به خودم که رسید، عروسی خودم که شد باید رخت سیاه تنم کنم...

آرزوهام... رویاهام... دلم میخواست یه عروس مو مشکی باشم با رژ قرمز... با تاج پرنسسی... آباژورو برداشتم پرت کردم طرف شیشه ی در تراس و کل شیشه پایین اومد ،جیغ زدم...

داشتم از حرص و خشم منفجر میشدم، سردار دوید تو اتاق، اتومو برداشتم اونم پرت کردم، کمرم یه تیر وحشتناک کشید یه جور که از درد زیر زانوم خالی شد، پشتم تخت بود، اما ازم دور بود، تعادلمو از دست دادم خوردم زمین... سردار اومد، تادیدمش جیغ زدم:برو بیرون... برو بیرون...

سردار یه داد زد ،یه دادی که هرگز ندیده بودم و نشنیده بودم ازش:بسه، گفتم بسه...

اومد از روبروم زیر بغل جفت دستامو گرفت و بلندم کرد و با هق هق گفتم:

-ولم کن...

جدی و محکم گفت:گفتم بسه، هیچی نگو، شورشو درآوردی، دراز بکش...

از درد گریه میکردم با گریه میگفتم:آی... آی...

سردار - خوب شد؟ همینو میخواستی؟

با چشمای خیس نگاش کردم، صدای گوشیش از اتاقش میومد، با عصبانیت گفت: ببین چه گندی زد! برگشت نگام کرد و گفت 'تکون بخوری آلا میزنمت کلا فلج بشی.

-خفه شو

سردار - به خدا میزنمت که بتمرگی، دارم مراعاتتو میکنم که خفه ات نکنم، آبروریز، الان کل ساختمون میگن..

باحرص گفتم: برام مهم نیست...

با خشم نگام کرد و کمی خم شد طرفمو گفت:

-واسه من مهمه، من اعتبار دارم؛ تورو با من می شناسند...

باهمون حال گفتم: برو بمیر...

سردار با خشم و تعصب نگام کرد، صدای زنگ در اومد و با صدای آروم ولی لحن عصبی گفت: بیا اومدن جلوی در، خوب شد؟ هان؟ همه بدونند که ما افتادیم تو چه عذابی، چه مشکلی داریم؟

باید هوار هوار به همه بگی ؟ مگه تو تنها داری میسوزی؟منم درگیرم، با تو، باوجدانم، با آرزوهایی که کشته شدن، با زنی که عاشقشم و منو درک نمیکنه و نمیتونم اوضاع رو هندل کنم، بادلم درگیرم با روانم،

نه وجدانم میذاره تو رو بذارم کنار نه دلم میذاره اونو بذارم کنار، پر از دو راهی ام، فکر کردی من اذیت نمیشم وقتی نمیتونی راه بری؟ من بیشتر عذاب میکشم چون من مقصرم، وقتی تو گرما اون پوشیه رو صورتته من هم خفه میشم. وقتی آینه ها رو میپوشونی منم میفهمم که داری رنج میکشی.

سه چهار بار عصبی زد تو سر خودش و گفت: من مقصرم... من مقصرم...

بی حال و بی جون همون طور کنار تختم پشت کرده به من نشست، سکوت بینمون جولان میداد....آروم گفت:

-من حتی تا حالا یه گربه هم زیر نگرفته بودم،آزارم به یه مورچه هم نمی رسید... آلا من داغون تر از توام، تو میدونی میفهمم که میدونی که باهام خوب تا کردی، وقتی اومدیم زیر یه سقف فکر کردم تموم عذاب ها یه طرف، بد قلقی ها و انتقام جویی های تو هم یه طرف میاد... اما...

تو فهمیدی اینا یه اتفاق بود نه قصد و غرض... نمی خوام عذابت بدم، نمی تونم رو حرف حاجی حرف بزنم چون من نمی تونم حاجی رو از دست بدم. با صدای دورگه گفتم: با یه "نه" از دست میدی؟

با خشم نگام کرد و گفت : منو بایکوت کنه نابود میشم.

-تو حریص پست و اسم و رسمی.

با حرص سرشو تکون داد و گفت :آره، آره من اینم.

با حرص گفتم : خاک تو سرت خب.

نگام کرد. انگار عادت کرده بودیم با چشمامون باهم حرف بزنیم. باحرص گفتم: از بچگی اونجایی. داری تموم طرح هاو جواهرو تو میزنی، عرضه نداشتی جا برای خودت باز کنی؟ سردار - تو بازار رو نمی شناسی، من اونجا سردار نیستم. اسمم پسر حاج سید نبی، میفهمی؟ حاجی بگه سردار بایکوت، حتی نگهبان جلوی در بهم پشت میکنه.

-از ترس حاجی عقدم کردی؟ از ترس بایکوت؟ فقط نگام کرد وگفتم: ترسو!

سردار - نمیتونستم بخوابم.

از سردرگمی اخمی کردم و گفت: خواب تصادف و صورت تو و دردت نمیذاشت بخوابم...

- دروغ نگو... پس چرا اومدی بیمارستان که...

داد زد ولی با صدای خفه و آروم گفت : چون پانته آ میخواست بره.

تو دلم یه لحظه این جمله عبور کرد "ایشالله بره" سریع خطش زدم! تو اومدی جاش.

-چرا نرفت؟

حتی خودم از سوالم تعجب کردم. این از کجا اومد؟ سوالی که حتی سردار هم یکه خورده نگام کرد و بعد دوباره برگشت و تکیه داد و پشتش بهم شد و گفت: یه خونه خریدم براش.

سر بلند کردم با کف دست محکم زدم وسط سرش. شاکی برگشت نگام کرد و گفت: عه!

-خاک تو سرت سردار.

سردار- بی ادب! چته!؟ خجالت بکش حداقل حرمت بزرگتری رو نگه دار.

-دو سه سال؟ اصل که نداری شصت سالم بزرگتر باشی بازم کوچیکی، خونه خریدی گفت باشه؟ احمق برای پولت تو رو میخواد خب.

سردار با اخم گفت: من و پانته آ ده ساله با همیم.

بعد تو از هفده سالگی با پانته آ هستی. اون چند سالش بود اون موقع؟ سردار - پونزده.

با حرص نگاش کردم و سردار شاکی گفت: چیه؟

خب پس فردا ازت همین طوری باج میگیره خنگ، چند خریدی؟ سردار با اخم گفت: تو چیکار داری؟

سردار عین پسرای هفده هیجده ساله ساده لوحی! تو بازاری هستی یکی میگه "ف" تو باید فرحزادو بری...

-عاشقشم میفهمی؟ خودم میدونم با یه خونه و ماشین دهنشو بستم...

-ماشینم خریدی!!؟ پاشو از جلوی چشمم دور شو، همه تخما رو کردی که.

سردار لباشو باز روی هم فشار داد که نخنده و بعد گفت: آلا به حاجی نگی ها!

-انقدر ابلهی که الآن بگم یه خونه هم برای من بخر به حاجی نگم میری میخری. میدونی چیه؟ حاجی بچه هاشو توی خونه و حبس، اطلاعاتی بار آورده.

سردار- تو تا حالا عاشق شدی؟

-نه نشدم. من کسی رو قدر خودم نمیدونستم، قدر خودم عاشقش نبودم.

سردار یکه خورده نگام کرد و گفتم : قبل تو قرار بود یه شاهزاده ی عرب...

سردار ادامو درآورد خندیدم. زدم تو سرش و گفتم : مرگ ادای خودتو در بیار خنگ!

سردار - آخه تو رو چه به شاهزاده ی عرب؟ عربی بلدی؟ -نه ولی بلدم عربی برقصم.

خندیدم و سردار گفت : اونو از کجا پیدا کرده بودی؟

-اون منو پیدا کرده بود، اینستاگرام، انگلیسی مکاتبه میکردیم.

سردار - از کجا معلوم راست میگفت؟

- خب live میفرستاد.

سردار - اوهو! عربا و این کارا؟ -یه بار ایران هم اومد.

جدی تر نگام کرد و گفتم: بابا خوشش نمی اومد گفت:برن فکر کنیم، میگفت عربا زن ها رو شبیه برده می بینند. دوست نداشت از ایران برم، حتی هدیه هایی که آورده بود هم پس فرستادم .یه سینه ریز الماس بود.

سردار - الماس؟

باخنده نگام کرد و گفتم: به خدا دو تا نگین الماس داشت و بقیش برلیان، بابا پس داد گفت ما فکر می کنیم جواب میدیم. رشوه که نمیگیریم.

سردار - خب؟

-هیچی دیگه. تو اومدی تو ماشینم، دیگه گفتیم تو در اولویتی.

خندیدم و سردار گفت : دیوونه!

به شیشه با سر اشاره کرد و گفت: ببین چیکار کرده، اتو رو پرت میکنند؟ - اتوم شکسته؟

سردار - نمیگی پرت میکنی بیرون میخوره تو سر کسی؟

پاشو ببین کسی رو نکشته باشم.

سردار از جا بلند شد... پسر ساده لوح مهربون... چرا اینطوری شد؟ میگه شبا خوابم نمیبرده احمق...میترسیده بد قلقی کنم... شبیه دوست اجباریمه. میگه من درک میکنم...

اتفاق ناگوار رو... اتفاق...

سردار - آباژوره هم نیست!

-نمکی برده حتما.

با پوزخند نگاه کرد و خواستم جا به جا بشم از درد صورتمو جمع کردم و سردار گفت: بدتر شد؟ -بلدی آمپول بزنی؟ سردار - نه.

کاری نداره که من یادت میدم، من امشب آمپول نزنم میمیرم.

سردار - آلا... من نمیتونم به حاجی نه بگم.

با اخم و خشم نگاش کردم و اومد پای تخت. نشست و گفت:آلا، من "نه ها" رو توی اتاق گفتم.

-من میگم نه.

سردار - آلا! حاجی به تو کار نداره، منو بدبخت نکن...

با اخم نگاش کردم و گفتم : آخه... من با این صورت چه عروسی بشم؟ سردار وا رفته نگام کرد و گفتم : حاجی حرف از کجاش درمیاره.

سردار شاکی نگام کرد و گفتم: گور بابای حرف مردم، من چطوری بیام عروسیم!؟ هوووم؟ من شو دارم اما خودم باید پشت پرده باشم، خواهرم اداره کنه.

-چمچاره، مادرتو واسطه کن من عروسی نمیام.

سردار - ای بابا... حاجی لج میکنه.

-برو یکی از آمپولامو بیار...

سردار - برو بابا، من تا حالا آمپول نزدم که.

ترسو ،یادت میدم.

میزنم فلجت میکنم، زنگ میزنم اورژانس.

اوووورژانس! بیا برو بابا، بچه سوسول، آمپولو بیار...

تا اون آمپولو بزنه جون منو گرفت، رنگ خودشم عین گچ سفید شده بود. انقدر ناله ی باباشو زد که من خوابم برده از ناله هاش. صبح که بیدار شدم هنوز حالم بد بود...

انقدر که آخرم زنگ زدم مامان و سلاله اومدن، حرف عروسی به اونا هم رسید، شب بابا هم اومد و سردار به بابا همه چی رو گفت و بابا هم حرف منو زد و سردار ناامید تر شد.

دو سه روز خبری جز حرف عروسی و نه شنیدن سردار نبود.

حاج آقا تا مغازه ی بابا هم رفته بودو بابا هم بی رو درواسی حرفای منو تحویل حاجی داده بود ،حاجی هم مغرور تر گفته بود باید الا و بلا عروسی بگیریم ... نمیدونم چه اصراری بود.

آخر هفته هم حاج آقا گفت: همه باید خونه ما جمع بشین تا به توافق برسیم ...

چی بود؟یعنی حرفشو به ما قالب کنه ؟ من که نمیخواستم برم ولی سردار تا حدی از باباش میترسید که دیگه از اصرار کردن گذشت و تبدیل به التماس کردن شده بود آخرسرم دلم براش سوخت راهی شدم که برم حرفامو بزنم

یه پیرهن آبی لاجوردی تنم بود ، کمردارو برش دار ، با آستین های بلندو مچ دار ، یه شال سفید سرم کردم و با همون شال رو بند درست کردم و سردار اومد تو اتاقم و صدام زد.

برگشتم نگاهش کردم یه آن خیره نگام کرد و من با حس زنونگیم فهمیدم ، نگاهش فرق داره، مدلی که تحسین باره، خیرگیه یه مرد رو زنی که خاص و خیره اش میمونه ، از اون از اون جنسایی که زن ها دوست دارند شوهرشون نگاهشون کنه.

آروم گفت :آبی ...«سکوت کرد. گفتم»:

چی ؟!

سردار - هیچی ؟حاضری ؟

اوهوم

«