فصل سیزده
سردار اومد نشست کنارم ، نگاش کردم به دستش نگاه کردم ، ال سی دی گوشیش خرد شده بود ، نگاهمو از دستش گرفتم وبه صورتش نگاه کردم. به رو به رو نگاه میکرد،انگار منتظر بود یه حرفی بزنم که عقده هاش رو سر من خالی کنه...دستم رو روی دستش گرفتم ، همون دستی که گوشیه شکسته دستش بود...شاید حال اون از من هم بدتره !
هنوز یکی داره یه بند اعصابش رو با حرفاش ، با تهدید هاش به هم می ریزه.
نگاه به دستامون کرد؛
نگاه ازش گرفتم و به رو به رو نگاه کردم و گفتم : سردار می دونی سیمرغ می تونه دوباره خودش رو متولد کنه؟
نگاش کردم و هنوز داشت به دستمون نگاه می کرد. گفتم: وقتی خاکستر میشه و از بین میره ، دوباره از خاکسترش متولد می شه.
بهم نگاه کرد و گفتم : هیچ کس جای ما دو تا نبود.حتی نه تو جای منی نه من جای توام .اما خیلی چیزای مشترکی داریم، یا باید بسازیم یا شرایط رو بدتر کنیم.
دستش رو از زیر دستم کشید و آرنجش رو روی زانوش گذاشت و چنگش رو توی موهاش فرو کرد،گفتم:
-گاهی فکر می کنم اگر از دل؛آتیشش زبونه بکشه چقدر دنیا رو می تونه بسوزونه.
«بدون این که تغییری به فیگورش بده ، سرش رو برگردوند و نگام کرد و گفت»: شبیه آتش بسه ! شبیه یه خون بس قومی و قبیله ای! آلا تو اینو خواستی. تو با من خوشحالی؟
«نگاهش کردم.حس کردم داره روی زخم های دلم رو فشار میده که بیشتر دردم بگیره»
زمزمه کرد: هر روز برای چی قاتل زندگیت رو ببینی؟ برای چی باهاش زیر یه سقف زندگی کنی.تو می دونی هیچ وقت ما نمیشیم. تو ،تویی...من ،منم.... من اون بیرون یه زندگی مجزا دارم ولی تو حبس ابد شدی... به من مردم حق میدن بدون این که به تو فکر کنند .میگن خب زنش یه مشکلی داره. نمی دونن من بانی مشکلام. تو چی!؟ می تونی بری سراغ یه مرد دیگه!؟
با غرور و چشم هایی که خشک بود، اما ازش از درون سیل اشک و بغض می بارید گفتم :
می خوای چند تا مرد رو برات ردیف کنم.« با همین چشم ها... با همین رو بند. با همون قنداقی که شما مجبورم کردین که خودمو بکنم»،چندتا ؟
اول شوکه نگام کرد و بعد حرص عین یه یاغی توی چشماش دوید و با حرص بیشتر گفتم:
-من از هیچ کس کمتر نیستم . فکر نکن سری ، تو رو با بابات می شناسند منو با خودم ، تو پول خرج میکنی تا یه زن بهت بچسبه،من کافیه یه مرد ، یه مرد سردار ، به عقبه ی شغلی و موفقیتم نگاه کنه بقیه هم به دو تا چشم که حتی امروز تو رو هم جادو کرد!
ازجا بلند شدم ، صدام کرد . صداش از حرص می لرزید . محلش ندادم . فکر کرده کیه .
تو هیچ کس نیستی اقا سردار زرگر ، تو هیچ کس نیستی، اون باباته که چند تا صفت داره اون مالش هم تو شصت سالگی شده مال.
وقتی بیستو چهار سالش بود اونم هیچ کس نبود مثل تو . ولی من هستم.
صداش از پشت سرم اومد که می گفت : ببین نسبتی باهم نداریم اما اسم من تنگه اسمته فک نکن میزارم اسم یه مرد دیگه رو راحت به زبونت بیاری که با آبروی من بازی کنی . وسط عروسی هستیم وگرنه آلا ، می زنم تو دهنت.
برگشتم یه جور نگاش کردم که تو جاش میخ کوب شد و مشت کردم ، آماده بودم بزنم تو دهنش به زور خودمو کنترل کردم...
«مامان اومد طرفمون،نه سردار از من چشم برداشت نه من از سردار و مامان هول زده گفت»:
-بچه ها چیکار می کنید ؟آلا! آلا!
«با دندونای رو هم گفتم»: سردار، گورتو می کنم . به جون مامان بابام گورتو می کنم
.اگه زر مفت بزنی،یه جوری زنده زنده خاکت میکنم که بابات و اون تیم جاسوسیش قبرت رو پیدا نکنه.
مامان- آلا ! خاک بر سرم...
سردار- بغل گور من گور تو که منو با مردا تهدید می کنی و فکر کردی من شبیه پسرای دورو برتم، ما رو با غیرت و تعصب مردونگی بزرگ کردن...
اومدم برم جلو بزنم توی دهنش،منظورش اینه که ما توی کوچه و زیر بوته بزرگ شدیم .
«مامان جلومو گرفت و هول زده گفت»: آلا! آلا.... آلا زشته مادر ... آقا سردار...
سردار - پروین خانوم بهش بفهمونید که...
اون که نمی فهمه تویی و هفت نسل بعد خودت که از تخم و ترکه ی توان.
مامان - خاک بر سر من !آلا زشته...وسط عروسی ! مردم دارن نگاه می کنن.
گور بابای مردم!
عروس خانوم ! سردار!
«هر دو به حاج آقا نگاه کردیم . از حالت تدافعی خارج شدیم و حاج آقا گفت»:
-روضه می خونم براتون که وسط عروسیتون فیلم بشید و زنده برای مهموناتون نمایش اجرا کنید!؟
سردار با حرص نگام کرد ، با حرص بیشتر نگاش کردم و حاج آقا با تاکید گفت: سردار!
سردار -حاجی چرا همش سردار ؟یکی داره این جا چوب توی لونه ی زنبور می کنه.
مامان- بیا بریم آلا.بیا بریم.
مامان نفسی کشید و گفت: فرقی نداره که دختری که بزرگ نشه پسری که مرد نشه میشن دوتا سرباز که به جون هم میفتن و نمی بینن وسط مجلس عروسی ان و آبروی خودشون و خونواده هاشون!!!
«مامان تا دستمو گرفت و من رو برگردوند به جهت مخالفی که سردار و حاجی بودن سردار گفت»: بگو صبح چیکار کردی.
با حرص برگشتم گفتم: من گفتم ، تو تعریف کن، تو بگو پشت برنامه های ناقاره ات میخونه روضه میگیری.
رنگ سردار رفت با حرص سر تایید تکون دادم یعنی "خوب شد".
مامان آرنجم رو محکم تر گرفت و گفت : کی تو اینقد سر تق شدی و زبون دراز کشیدی ؟
از وقتی که یه بیشعور به تنگم خورده.
مامان نگهم داشت و گفت : آلا !منو نگاه کن ! سردار دنبال تو نیومد تو خواستی و سردار مجبور شد.
-نمی زد به من.
مامان -ممکن بود تو به اون بزنی و این اتفاق برای تو می افتاد . اون وقتم این طوری لج بازی میکردی ؟
مامان من زندگیمو می کنم اون به من میگه من و تو ما نمی شیم .
مامان -معلومه که میگه ، یه کاری کن که عاشق ما شدن با تو باشه نه متنفر.
چرا همش من یه کاری بکنم اون منو از زندگی ساقط کرده.
مامان -آلا چیزی که نمیدونی اینه که پشت این اتفاق یه حکمته که نه تو می فهمی نه سردار فقط دارید هر لحظه اوضاع رو بد تر می کنید .
-من میگم گناه اصلی گردن سرداره . اون باید الان موس موس کنه...
مامان - با این رفتارای تو ؟
من می خوام. بسازم اون نمی ذاره.
مامان - تو عاقلی ؟- آره معلومه !!
مامان - پس صبرکن ، معقول باش و به وقتش انتظار و توقع داشته باش ، سردار عاشق و دل باخته ی تو نبوده با وضعیت کنونی فقط باید به هم زمان بدید. نه که آسیب بدتر به هم بزنید .
شاکی گفتم : مامان من بچه ی توام!
مامان - آلا ! چون نمی خوام تو اذیت بشی دارم اینارو میگم ،بهت هزار بار گفتم بیا بریم؛ تو گفتی نه من ازدواج میکنم ، ازدواج کردم نمیام ...
برگشتم به طرف سردار ، دیدم داره نگام میکنه و حاجی هم داره با اون حرف میزنه ، با چشم همدیگه رو تهدید کردیم ، این نگاه ها انگار زبون بین ما دوتا بود.
وقت شام شد...
از نظر من اسراف توی این عروسی سر به فلک کشید بالای سی نوع غذا بود...
من که از حرص فقط تونستم نوشابه بخورم ولی سردار کم مونده بود منم بخوره!
حاجی قربونی رو همون دم باغ کرد ، گوسفند نه ها ، سه تا گاو ! آخه گاو ؟! گاو میکشن ؟ خوبه نسل دایناسور ها منقرض شده بود وگرنه برای عروس یکی یکدونه اش دایناسور میکشت .
اومدیم سوار ماشین بشیم ، دخترای فامیل گفتن:
- آلا دست گلتو پرت کن.
برگشتم به سردار نگاه کردمو گفتم : از کی بدت میاد تو فامیلتون بندازم برای اون مثل من بدبخت بشه
سردار نوچی کرد،برگشتم و گفت :ایشالله که سایه بگیره .
سردار روبه روم بود آروم گفت : خدا چه گناهی کرده که تو بنده اونی ؟ -تو رو آفریده دیگه .
«گلو پرت کردم ، شهلا گرفت باذوق و خنده گفتم»:آخیش خوبه شیرین نگرفت ، شیرین گناه داره ولی شهلا لنگه ی توئه ؛ خیالم راحت شد.
سردار - نوچ ! لا اله الا الله ،ببین میتونی زنده برسی خونه یا نه.
سوار شدیم ؛ حرکت کردیم، ماشینا دنبالمون بودن ، سکوت محض توی ماشین بود ، سردار یه موزیکی گذاشت که انگار خواننده از روی حرفای دل من شعر خونده ، شیشه ها بالا بود کسی حسو حاله اون لحظه ی مارو نمی فهمید شاید سردارهم مثل من بود ولی حال من عین همین شعر و اهنگ بود:
امان از این تنهایی شدم مثل دریایی که
هر طرف میچرخه ساحلش تویی سرابتو میبینم تو قلب هر آینه مقابلش تویی
خدا منو ببین -«اشکم از کاسه ی چشم چکیده ، حس کردم اشکه دلمه! دلم، که داره از چشم می باره»
این زندگی رویای من نیست
میدونم اینجا، جای من نیست خدا منو ببین
رویامو برگردون به شب هام من زندگیمو از تو میخوام
خدا منو ببین، خدا منو ببین .
" فرزاد فرزین - خدامنو ببین "
به دست چپ سردار نگاه کردم ، حلقه رو بعد سه ماه و اندی انداخته ، امشب که عروسیمون بود...
از آینه ی بغل به ماشینای بوق زن پشت سر نگاه کردم و گفتم :سردار !«سکوتش ینی داره گوش میده ، زمزمه کردم»:
برو یه جا ، یه جا که مارو نرسونند خونه ، یه جا که آخر خط مونو نبینند ... برو یه جای ساکت ، بعد این همه همهمه یه جای بلند که بشه چند دقیقه از همه چی دور باشیم .
صدای سوت و جیغ هاشونو می شنیدم ،چشامو روی هم گذاشتم ... سرعت ماشین بالا رفت ، صدای بستن کمربندش اومد ، آروم بالحن جدی تلخ گفت:
کمربندت رو ببند ،به رانندگی من اعتباری نیست.
مثل غرور من که بهش اعتباری نبود ؛ مثل رویا های من اون هاهم بی اعتبار بودن... سردار زمزمه کرد و زیر لب گفت:
مثل قدرت و ثروت من به اونم اعتباری نبود.
-دنیای بی اعتبار!
آروم تر تکرار کرد : دنیای بی اعتبار.
شبیه زن و شوهرا نیستیم ، شبیه رقیبا نیستیم ، شبیه خواهرو برادری هستیم که هم سن و سال همند تو سر هم میزنند ، باهم لج میکنند ، قهر میکنند ، آخر کنار هم میان ، حرف همو تائید میکنند، به حرف هم گوش میدن ، زیرآب همو میزنند ... شبیه اوناییم ...
رفتیم بالا ترین نقطه شهر ، جایی که شهر زیر پامون بود و مهر ماه خنکاشو به صورتمون می زد ، تورمو در آوردم ، با همون لباس پایین ماشین نشستم ، بهم نگاه میکرد ، کتشو در آورد و اونم نشست کنارم...
تاجم رو درآوردم و پرت کردم به سرازیری تند جلو پامون ، مرواریدای گردنمم همینطور از عروسی متنفر شدم.
گردنبندو کشیدم ، مرواریداش از نخش در رفتن ، زمین پر از مروارید شد ، سردار فقط باغم نگام میکرد با حرص گردنبند رو بیرون انداختم ، پامو دراز کردم ، هنوز داشت نگام می کرد ، اون سر پوشمو باز کردم .
عین شال شل روی سرم بود موهام پریشون دورم ریخت باد بین موهام شورش کرد ، پوشیه ام هنوز روی صورتم بود ،زمزمه کردم:
- به شهر نگاه کن ، این شهر همون مردم اند ، حتی یادشون نیست که ما اونجا نیستیم ؛ اونجارو ببین .
نجوا کرد :دارم به خودم نگاه میکنم «نگاش کردم ، چشماش قرمز بود ولی خشک بود »چقدر شبیه همیم وقتی انقد دوریم چطوری نزدیکیم ؟
سرمو به بدنه ی ماشین تکیه دادمو گفتم :بیا جیغ بزنیم ، تموم اون داد هایی که باید سر بقیه می زدیم ، سر زندگی و اقبالمون ... همه ی اون دادهایی که جای اون سر هم زدیم و زخمامون عمیق تر شد.
بیا همین جا بزنیم شاید دلمون سبک بشه امشب برای همه عروسی بود و برای ما عزا ، اینو من فهمیدم و تو ؛ سردار ! فقط منو تو.. کسی نفهمید چقد سخت بود که اون وسط هیهات و شیون نکردیم ... چقدر سخت بود که هیچی شبیه خودمون و آرزوها و رویا هامون نبود...
یه شهر نگاه کردم و گفتم : هیچی شبیه اونا نبود خدا ...«جیغ کشیدم، جیغ کشیدم ، جیغ کشیدم و همراه جیغ بعدی فریاد مردونه سردار بود... »انقدر فریادو جیغ کشیدیم که خسته شدیم ...
از جا بلند شدم و سردار گفت :کجا میری ؟
- گوشیم تو داشبرد ، میخوام یه موزیک بذارم...