فصل هفت
خب جلال جان گفتی صیغه ی محرمیتشون رو خودت می خونی بخون عزیزم.
استاد به من اشاره کرد و گفت:
_ شما تشریف بیارید کنار آقای مهراد بنشینید. با اکراه بلند شدم و طرف دیگه ی مبل سه نفره ای که آریا نشسته بود ،نشستم. سرم رو کج کردم سمت عمو، آریا هم سرشو کج کرد طرف پدرش. استاد با خنده گفت:
_ از حالا انقدر ژست قهر نگیرید مدت این صیغه رو شش ماهه می خونم الان اواخر دی ماهه، می شه تا اواخر تیر ماه .
کلافه دستی به پیشونیم کشیدم که استاد با صدایی بلند گفت:
_ آقا آریا متوجه شدید؟
آریا با لحنی عصبی که به وضوح حتی توی صداشم پیدا بود گفت:
_ بله کر که نیستم استاد.
خسروخان فوری گفت:
_جلال جان اینا الان دارن از عصبانیت منفجر میشن تا منفجر نشدن و ترکش هاش به ما نخورده، صیغه رو بخون بریم.
صدای استاد صالحی که بلند و شمرده و واضح بلند شد، قلبم به درد اومد. داشتم واقعا دستی دستی سر یه پایان نامه ی کوفتی چکار می کردم؟! دلشوره گرفتم. دلم می خواست فریاد بزنم:
_ نه.
نگاهم به عمو بود. خیلی آروم و خوشحال، لبخند می زد .یک دفعه نگام کرد. با چشم های نگرونم بهش خیره شدم که چشم و ابرویی به من اومد که منظورش رو نگرفتم. هنوز داشتم نگاش می کردم که استاد گفت:
_ خانم تمجیدی وکیلم؟
لب هام به هم دوخته شده بود. نگام هنوز به عمو بود که خسروخان یه جعبه ی مخملی قرمز رو سمتم گرفت و گفت:
_این به عنوان مهریه است .
_ لازم نیست.
استاد گفت:
_ لازمه صیغه ی محرمیت بدون مهریه باطله مهریه اش هم همون اول باید داده بشه.
نگام باز سمت عمو برگشت اشاره کرد که بگیرم. جعبه رو گرفتم و بی اونکه حتی بازش کنم گفتم:
_ممنون.
استاد باز گفت:
_ وکیلم؟
نفسم رو یکدفعه از سینه بیرون دادم و گفتم:
_ بله.
دیگه رفتم توی فکر و خیال و دلشوره های توهمات خودم. اصلا نفهمیدم آریا چطور بله گفت یا نگفت که وقتی به خودم اومدم عمو از روی مبل برخاسته بود. با دلشوره، منم برخاستم. عمو جلو اومد و گفت:
_ خب به سلامتی یخچال و فریزر پره اما اگه پولی هم خواستی واست می ریزم به کارتت .
بغض گلوم رو گرفت که صدای استاد وسط بغضی که داشت می ترکید، بلند شد:
_ آخر هر هفته می تونید برید خونه ی خودتون ولی پنج روز هفته رو باید توی این خونه باشید. اگه بتونید خودتون راه درمان خودتون رو پیدا کنید، من به هر دوی شما و پایان نامتون بیست می دم اما اگه من برنامه ی درمانی بدم، سه نمره ازتون کسر می کنم آخر هر هفته هم باهاتون تماس می گیرم و و قرار یه جلسه حضوری رو می ذارم تا ببینم چقدر موفق بودید.
آه بلندی کشیدم که عمو با لبخند صورتم رو بوسید و گفت:
_مراقب خودت باش عسل جان.
و بعد سریع رفت. اونقدر سریع که انگار از خداش بود من رو توی اون خونه با آریا تنها بذاره و بره!
سکوت خونه عذابم می داد. نگاهم سمت آریا چرخید پیراهنش رو درآورده بود و انداخته بود روی یکی از مبل ها و بعد با یه رکابی سفید جلوی تلویزیون دراز کشیده بود. حرصم گرفت. چقدر راحت، لجم گرفت.
منم مانتوم رو درآوردم و همراه شالم گذاشتم روی اپن و رفتم سراغ کارتن کتاب هام. در یکی از کارتن هارو باز کردم و کتاب هارا دسته کردم و از پله های کنار سالن بالا رفتم خونه ی قشنگی بود. فکر کردم کوبیدن این خونه، فقط حرف بوده .
چون این خونه بازسازی شده، بود و چطور ممکن بود بعد از بازسازی، قصد کوبیدنش رو داشته باشند.
وارد یکی از اتاق ها شدم و کتاب ها رو توی طبقه های چوبی توی دیوار، جازدم. دوباره برگشتم پایین. کاش عمو بود .
لااقل کمکم می کرد تا هی اونهمه پله رو بالا و پایین نرم. از پله ها که پایین اومدم آریا نبود. برگشتم سمت کارتن کتاب هام و یه دسته ی دیگه از کتاب هارو روی ساعد دستم می چیدم که از پشت سرم صدایی بلند گفت:
_ کدوم اتاق رو برداشتی؟
از ترس یکدفعه تکونی خوردم و برگشتم. آریا با اخم های تو هم فرو رفته مقابلم ایستاد و باز گفت:
_ اون اتاق رو به حیاط مال منه.
ابرویی بالا انداختم و گفتم: سند زدید مگه؟ چه فرقی می کنه؟
نگاهش رو با جدیت چنان بهم دوخت، که لحظه ای ترسیدم. فوری برگشتم و دوباره مشغول برداشتن کتاب ها شدم که با حرص گفت: _حتما فرق می کنه که می گم.
کتاب هارا به سختی به آغوش کشیدم و از پله ها بالا رفتم. دنبالم اومد. خیلی لجباز بود! تا رفتم سمت اتاق فریاد کشید:
_ اون اتاق منه.
بی توجه به فریادش رفتم سمت اتاق و مشغول چیدن کتاب ها شدم که از پشت سرم وارد اتاق شد و صداش رو بلندتر کرد:
_ انگار کری! به زبون اشاره بگم؟
پوزخندی زدم و برگشتم سمتش و با بی تفاوتی گفتم:
_ باید یه فکری به حال درمان شما کنم، انگار مرض خودبزرگ بینی هم دارید.
با حرص لب هاش رو روی هم فشرد و بعد قدمی جلوتر اومد و مجبورم کرد بچسبم به قفسه ی کتاب ها. سرش رو جلوی صورتم آورد و با لحنی عصبی تهدید کرد:
_ خوب گوشات و وا کن اونقدر بخاطر این طرح مسخره ی استاد، اعصابم بهم ریخته س که می تونم همین حالا گردنت رو بشکنم پس بهتره حواست و جمع کنی و با من کل کل زیادی نکنی.
سرش و عقب کشید که گفتم:
_ فکر کردی من ذوق زده ام؟! خب منم از این طرح عصبی ام، ولی دلیل نمی شه که بهترین اتاق خونه رو واسه خودم بردارم.
با حالتی عصبی لبش رو زیر دندون هاش گرفت و بهم خیره شد نگاهم رو ازش گرفتم و خواستم از اتاق خارج بشم که بازوم رو چنگ زد و گفت:
_ باشه بهترین اتاق واسه تو، ولی در عوضش باید ناهار و شام درست کنی چون من آشپزی بلد نیستم.
به حالت تفکر حلقه های چشم هام رو دادم بالا و گفتم:
_ خب باید فکر کنم.
_می خوای فکر کنی برو توی اون اتاق فکر کن، وسایلتم ببر.
نفسم رو با حرص از سینه بیرون دادم و گفتم:
_بی اعصاب! خیلی خب.
سرش رو به علامت تایید حرفم تکون داد و گفت:
_ خوبه حالا تا از گرسنگی، وحشی نشدم برو یه فکری واسه ناهار کن.
با حالت انزجار از این اجبار، لب هام رو کج کردم و گفتم:
_خوبه خودت می دونی وحشی هستی.
اگر از چشمان با نفوذ و پر از جذبه اش نمی ترسیدم، شاید هیچ وقت آشپزی رو به عهده نمی گرفتم. برگشتم توی آشپزخونه و زیرلب گفتم: _غول بیابونی دستور هم می ده.
چیزی به ناهار نمونده بود .یه نگاه به فریزر انداختم و فوری یه قسمت مرغ درآوردم و انداختم توی ماهیتابه. برنج هم خیس کردم و همونجا روی صندلی میز ناهارخوری نشستم. با خودم فکر می کردم که چطور همچین غول وحشی رو می تونم شش ماه تحمل کنم!
عطر برنج ایرانی توی خونه پیچیده بود. خورشت مرغ من هم آماده بود. از توی یخچال، خیار و گوجه و کاهو هم درآورده بودم و یه ظرف سالاد هم درست کرده بودم. ظرف سالاد روی میز بود و نگاهم به صندلی های خالی. کاش عمو بود!
همیشه می گفت؛ من عاشق چلو مرغ های توام.