نقاب دل

فصل نه

ته آشپزخونه، کنج یخچال نشستم و زانوهام رو بغل زدم. دوباره نگام به تاپ و شلوارکم افتاد .با خودم گفتم به جهنم آدم نیست که حتی آدم حسابش کنم.

لعنتی، گریه ام هم نمی گرفت تا از شر اون بغض لعنتی خلاص بشم. خیلی حال بدی بود. حتی آب گلوم رو به سختی قورت می دادم. مگه من چکار کرده بودم که زد توی گوشم؟! چطور تونست دستش رو روم بلند کنه؟! نکنه واقعا اونقدر دیوونه ست که دست به زدن هم داره؟!

درگیر جواب همین سوال ها بودم که صدای پاهاش رو شنیدم. بیشتر خودمو جمع کردم کنج یخچال تا منو نبینه درست یکراست اومد توی آشپزخونه. انگار بو کشیده بود که من کجام، هر قدر صدای قدم هاش به من نزدیکتر می شد، ترس من بیشتر. نفسم حبس شد... تازه گذشته ها داشت برام مرور می شد. همون نفرت بچگانه از همه ی مردها همون ترس، همون بغض. سرم رو گذاشتم روی زانوهای بغل کرده ام و چشم هام رو بستم. درست مقابل من ایستاد. نفسم باز حبس شده بود ،

خم شد. با تماس دستش با چونه ام مثل برق گرفته ها لرزیدم. سرم رو بلند کرد. چنان اخم و عصبانیت توی صورتش بیداد می کرد که با ترس و لکنت گفتم: من... من... فقط.. خواستم...

همراه با نفسی بلند با همون غیض گفت:

_فقط لال شو حقت بود که ادب بشی، خیلی فضولی.

بعد بلند شد و از بالای سرم، از توی جایخی یخچال یه قالب یخ کوچولو درآورد و گذاشت توی یه نایلکس و گفت:

_بذار روی لبت ورم نکنه نمی خوام استاد یه نمره ازم کم کنه.

خیلی پر رو بود. ولی مجبور شدم نایلکس رو ازش بگیرم و گذاشتم روی لبم که دست به سینه بالای سرم ایستاد و با نگاه پر از خشمش، پاسبون دستوراتش شد تا به درستی به حرفش عمل کنم. بعد از چند ثانیه گفت:

_ اگه حرفی به استاد بزنی، سیلی دومم روی شاخشه.

بغض کرده نگاهش کردم که پوزخند زد و من با همون بغض گفتم:

_ از همه ی شما مردا بیزارم همتون مثل همید فقط بلدید کتک بزنید از مردونگی فقط همین و خوب یاد گرفتید.

سرش رو به علامت تایید تکون داد و گفت:

_آفرین مردارو خوب شناختی اما من هنوز جنس شما زن هارو خوب نشناخته بودم. نمی دونستم توی خلوت خودتون می رید اتاق دیگران رو می گردید و بعد به حرفهای خودمونی دیگران می خندید و اون رو مسخره می کنید!

_مسخره نکردمداشتم می خوندم.

گره ابروهاش باز شد.

_ ا ... راست می گی؟! چه قشنگ می خوندی؛ به خودم می گفتی تا دفترم رو بدم بخونی.

سرم رو ازش برگردوندم زیر لب گفتم: _عوضی.

صداش رو باز بلند کرد که از ترس چشم هام رو بستم.

_ مراقب اون زبونتم باش گوش هام فوق العاده تیزه، بسه بده به من اون یخ لعنتی رو ندادم که درد سیلی فراموشت بشه ،گفتم بذاری روی لبت تا فقط ورمش بخوابه وگرنه خوبه بسوزه تا یادت بمونه جواب فضولی چیه.

نایلکس یخ رو با حرص سمتش گرفتم که از دستم چنگ زد و انداخت توی ظرفشویی بعد در حالیکه از آشپزخونه بیرون می رفت، بلند گفت:

_ من گرسنمه ناهار دیروزم نمی خورم، بلند شو یه چیزی درست کن.

بعد با کمال ناباوری به جای خروج از آشپزخونه پشت میز ناهار خوری نشست منم فقط با حرص از جا بلند شدم. داشتم می ترکیدم از غصه بی هدف یه قابلمه آب کردم و گذاشتم روی گاز. نگاش با من بود که رفتم سمت فریزر و تنها چیزی که به ذهنم رسید بندازم توی آب قابلمه یه قسمت مرغ بود. که پرسید :

_ چی می خوای درست کنی؟

با حرص بلند گفتم:

_ زهرمار.

خندید.

_خوبه هر چی غیر از عسل باشه، خوشم میاد همون رو درست کن.

انگار قصد خروج از آشپزخانه رو نداشت. منم هنوز با قلبم و سوزش لبم و بغض نشسته توی گلوم درگیر بودم. دیگه حالا می دونستم می خوام چی درست کنم الویه. چند تا سیب زمینی و تخم مرغ هم توی یه قابلمه ی دیگه گذاشتم تا بپزه و بعد با حالتی عصبی و ناراحت به اون غول تشن نشسته روبروم گفتم:

_سس مایونز می خوام برو بخر. خیارشور هم نداریم.

سرش زو از توی گوشی میون دستش بلند کرد و گفت:

_زهرمار درست کردن که این هارو نمی خواد!

با تمسخر گفتم:

_ هه خندیدم، زودباش اگه گرسنه ای.

از پشت میز برخاست و گفت:

_ باشه زهرمارم، زهرمارهای قدیم.

بعد باز پوزخند زد و رفت. بعد از اینکه مطمئن شدم رفته، با حرص گفتم:

_ زهرمار رو نشونت می دم صبرکن.

گشتم بین ادویه های توی کابینت، ببینم چی پیدا می کنم. مدام به خودم می گفتم؛ خب خودش هوس زهرمار کرده.

نگاهم بین شیشه های ادویه در چرخش بود. زردچوبه، آویشن، فلفل سیاه، فلفل قرمز، زنجبیل، دارچین، نعناع، پونه.

توی فکر فرو رفتم. اول با خودم گفتم فلفل می زنم، بعد با خودم گفتم نه فلفل زود دستم رو می شه.

بعد با خنده ای زیر لب گفتم:

_ از همش می زنم .

آریا برگشت. خیارشورهارو خرد کردم. حالا دیگه بخاطر اینکه می دونستم چی می خوام درست کنم، لبخند روی لبم نشسته بود. همین لبخند داشت کارو خراب می کرد. آریا نگاهم کرد و تکیه زد به پشتی صندلی میز ناهارخوری و گفت:

_ زیادی شاد می زنی؟ چه نقشه ای توی سرته؟

با اخم گفتم:

_فکر کردی چون زدی توی گوشم باید زار زار گریه کنم؟!

لبخندش پهن شد.

_ آفرین جالبه پس تو نبودی کنج یخچال قایم شده بودی و از ترس به لکنت افتاده بودی؟

فریاد زدم:

_ هر کی جای من بود، ازت می ترسید وقتی قراره با یه دیوونه ی روانی که از جنس مخالفش بیزاره، توی یه خونه زندگی کنی و سر یه چیز بیخود یه سیلی ازش بخوری، حتما هم ازش می ترسیدی.

لبخند کجی زد و گفت:

_ ببین زهرمارجون من باید شش ماه تورو توی این خونه آدم کنم پس باید در ازای کارای بدت، ادب بشی.

صدام باز بلند شد.

_فکر کردی کی هستی؟ پدرمی؟ برادرمی؟ یا شوهرمی؟

نگاه جدیش داشت کم کم من رو می ترسوند که خودم رو مشغول کار کردن نشون دادم که گفت:

_ چه بخوای یا نه من همون آخریه ام شوهرتم اونم از اون دیوونه هاش، پس حواست و جمع کن.

در حالیکه چنگال رو توی سیب زمینی ها فرو می کردم تا ببینم پخته یا نه، زیرلب گفتم:

_پس منم یه دیوونه م مثل خودت.

سیب زمینی هارو توی آبکش خالی کردم و یک آب سرد ریختم روش. بعد گذاشتم روی میز و مشغول پوست کندنشون شدم. تقریبا ناهار حاضر بود. حالا فقط یه چیز کم داشت. توی یک ظرف جدا مقداری از الویه رو زردچوبه، پونه، نعناع ،فلفل سیاه، زنجبیل، دارچین، و هر چی دم دستم بود قاطی کردم. و بعد همون مقدار رو یه طرف ظرف بیضی شکل شیشه ای ریختم و مقدار دیگری از اولیه ای که اون هم ادویه نداشت طرف دیگه ی ظرف. نشستم پشت میز و یه پیش دستی برداشتم و از همون الویه ی مخصوص برای آریا کشیدم و گذاشتم جلوی دستش.

بعد برای خودم کشیدم و در حالیکه سعی می کردم نگاهمو کنترل کنم تا تابلو بهش خیره نشم. گه گاهی به چهره اش نگاه می کردم. اولین لقمه رو که به دهان گذاشت. لحظه ای مکثی کرد و نگاهش با نگاهم یکی شد آب گلوم رو قورت دادم که لبخندی زد و گفت:

_اینه بالاخره یاد گرفتی چی درست کنی.