فصل سیزده
به سختی خودم ذو راضی کردم که برم توی آشپزخونه. حوصله ی غذا درست کردن نداشتم. چندتا گوجه خرد کردم و یه دمی گوجه درست کردم و بعد نشستم روی صندلی میز ناهارخوری و رفتم تو فکر. فقط دو روز دیگه مونده بود. فردا سه شنبه و پس فردا چهارشنبه. اگر این دو روز رو تحمل می کردم، پنجشنبه و جمعه که برمی گشتم پیش عمو، حتما اونقدر ناله می زدم که عمو دلش به رحم بیاد و من رو از شر این روانی راحت کنه. توی همین فکرا بودم که دو کف دست آریا روی میز نشست بار شونه هاش رو انداخت روی دست هاش و با اخمی که واسم مبهم بود نگاهم کرد. با عصبانیت گفتم:
_دیگه چیه؟ غذاتم حاضره.
با اخم گفت:
_ این بوی گند غذای توئه پس؟
_دلتم بخواد، دمی گوجه ست.
_من از دمی گوجه متنفرم.
با حرص گفتم:
_خداروشکر پس همون کوفت رو میل کن.
نفس بلندی کشید و نشست پشت میز، روبروم و گفت:
_ دمی گوجه با چی خوشمزه می شه؟
نگاه سردی بهش انداختم. حالا که فهمیده بود دیگه غذایی غیر از همون دمی گوجه نداریم می خواست همون رو بخوره .
_با ماست، سالاد خیار و گوجه، دوغ...
_پس از همه ش بیار.
با پوزخند گفتم:
_آخه شما که از دمی گوجه متنفری!
با حلقه های جدی نگاهش بهم خیره شد و گفت:
_همونی که گفتم. تو کاری به تنفر من نداشته باش.
سالاد درست کردم و ماست و خیار یک پارچ دوغ هم سر میز گذاشتم که نشست پشت میز.یک دیس از برنج کشیدم و گذاشتم روی میز که یه بشقاب برداشت و با دست یه مشت برنج توی بشقاب ریخت با عصبانیت فریاد زدم:
_دیوونه کفگیر جلوی چشمته.
بعد با خونسردی یک مشت هم سالاد خیار و گوجه ریخت روش و باز دست کرد تو ماست و ریخت روی بشقاب و بعد یه کمی هم دوغ، بعد دستش رو با دستمال پاک کرد و گفت:
_ بخورش .
_من؟!... چی فکر کردی که من همچین ترکیب دستمالی شده ای رو می خورم؟
لبخند معناداری زد و گفت:
_ تو هم چی فکر کردی که من از چیزی که متنفرم بخورم؟
تو که عاشق دمی گوجه با سالاد و ماست و دوغی، لب بهش نمی زنی. اونوقت از من توقع داری چیزی که ازش متنفرم رو بخورم؟!
لجم گرفت. بازم منو دست اندخته بود! خاک بر سر من که با حوصله نشستم سالاد درست کردم. بغض نشسته تو گلوم رو فریاد زدم:
_روانی من واسه این غذا زحمت کشیدم می فهمی؟
ابروهاش رو بهم نزدیک کرد و اونم مقابله به مثل کرد و سرم فریاد کشید:
_ منم از همین کارهای شما متنفرم. از همین اشک ها. از همین بغض های الکی با همین ها دل آدم های ساده ای مثل پدر من و رام می کنید. شماها مثل یه مار خوش خط و خالید که تنها کاری که بلدن، دلبری و عشوه و گریه و اشکه.
دندون هام رو با حرص روی هم فشردم و از میون دندون های قفل شده ام غریدم:
_شما مردها هم فقط بلدید گند بزنید به احساسات زن ها به زحمتی که می کشند. فقط بلدید، قدرتتون رو به رخ بکشید و همه چی رو با یه سیلی و کتک و این کثافتکاری ها حل کنید.
با نفس بلندی گفت:
_ آره پس ما خوب هم و شناختیم.
واقعا خسته شده بودم. دیگه کلافه از اینهمه نفرت که راه درمونش رو نمی دونستم، خودم رو توی اتاق حبس کردم. اصلا به من چه که چه غذایی دوست داره و چی رو دوست نداره. می خوام بدونم اگه من دو روز توی اتاق بمونم این شازده چی میل می کنن؟! من حتی حاضر بودم دست از لجبازی بردارم و باهاش کنار بیام، فقط و فقط بخاطر نمره ی پایان نامه ام ولی این پسره ی دیوونه انگار حتی به فکر نمره ی پایان نامه اش هم نبود.
واقعا دیگه نمی دونستم باید چکار کنم! دو روز خودمو توی اتاق حبس کردم و به جای غذا فقط نون خالی خوردم. تا اینکه پنجشنبه شد. طبق قرار قبلی ما پنجشنبه و جمعه ها می تونستیم بریم پیش خونواده هامون. ذوق زده از اینکه دو روز از شر اون وحشی روانی راحت می شم، حاضر شده بودم تا عمو دنبالم بیاد توی سالن پذیرایی نشسته بودم که شازده تشریف فرما شدند. نگاهی به من انداخت و با همون اخم های تو همش آشپزخانه رفت تا صدای زنگ در توی خونه پیچید، رفتم سراغ در و بی معطلی دکمه ی باز شدن در رو زدم.
عمو بود. چنان ذوق زده بودم که با دیدن عمو صورتش رو بوسیدم و گفتم:
_سلام.
_سلام عسل خانوم خوبی؟ خیلی خوشحالی، انگار همه چی خوب پیش رفته!
پوفی کردم و لبخندم پرید:
_ ای بابا عمو دست روی دلم نذار.
_برو توی ماشین تا من بیام.
دویدم سمت ماشین اما عمو وارد خونه شد. خیلی معطلم کرد! چرا؟! می خواست با آریا حرف بزنه؟ چه حرفی که اینهمه وقت می خواست؟
عمو سمت ماشین اومد تا سوار شد پرسیدم:
_شما چکار داشتید که اینقدر من و معطل کردید؟
_با آریا حرف زدم.
_اون نکبت مگه حرفی هم داشت به شما بزنه؟
عمو با اخم گفت:
_عسل جان.
_مگه دروغ می گم؟! دیوونس پسره، نمیشه درمانش کرد.
_خب اینو که جلال هم می گفت.
_چی؟ شما می دونستید من نمی تونم اون و درمان کنم و اونوقت من و با یه وحشی روانی همخونه کردید؟!
_دیگه داری زیاده روی می کنی ها؟ فریاد زدم:
_زیاده روی! واقعا که
با حالت قهر سکوت کردم که عمو گفت:
_ حالا این هارو ول کن، می خوام ناهار ببرمت یه جای باصفا تا حالت جا بیاد.
بی اختیار بعد از دو روز نون خالی خوردن اونقدر حالم عوض شد که لبخندم من رو لو داد و قهرم رو شکست. رفتیم یه سفره خونه ی سنتی از همون لحظه ی ورودمون به رستوران، حالم عوض شد. عمو بهترین تخت رو کنار یه حوضچه ی کوچک با آبنمای قشنگش رزو کرده بود. کفشامو از پام در آوردم و روی تخت نشستم. از همون کنار تخت دستی به آب زلال حوضچه زدم و گفتم:
_ اینجا عالیه.
عمو با لبخند گفت:
_حالا چی می خوری؟
نگاهی به منوی روی تخت انداختم. عمو هم به ساعت مچی اش نگاهی انداخت. داشتم انتخاب می کردم که عمو گفت:
_ چرا دیر کرده؟!
نگاهم به لیست غذاها و قیمتهاش بود که گفتم:
_منتظر کسی هستید؟
جوابم رو نداد که دوباره پرسیدم:
_می گم اینجا یه کوچولو قیمتهاش بالا نیست؟
_نه خب، کیفیتش عالیه.
_خب چرا اینجا؟ نزدیک خونه ی خودتونم یه سفره خونه ی سنتی بود که من اونجارو هم دوست داشتم.
نگاه عمو به پشت سرم خیره موند. بعد لبخند روی لبش پهن شد و گفت:
_اومد.
کف دستش رو بالا برد و کمی در هوا تکان داد.
سر برگردوندم. نگاهم توی صورت سارا خشک شد. لبهام از هم جدا شد و زیرلب گفتم:
_ سارا
عمو با همون لبخند گفت:
_ واسه خاطر مهمون ویژمون اومدیم این رستوران.
با اخم برگشتم سمت عمو و گفتم:
_من و بگو که فکر کردم بعد از تحمل اون پسره ی دیوونه، می خواید من و سوپرایز کنید.
عمو لحظه ای اخم کرد و گفت:
_خب معلومه واسه تو هم هست.
_پس سارا رو واسه چی دعوت کردید؟