نقاب دل

فصل نوزده

نمی دونم چرا این حرف رو زدم! شاید واسه اینکه حتی فکرشم نمی کردم بتونه قیمه بادمجون درست کنه یا لپه اش له می شد یا جا نمی افتاد. پوزخندش دلم رو لرزوند.

_ هر چی که بخوام؟ خودت گفتی یادت باشه.

لحظه ای قلبم ریخت. فقط نگاهش کردم که بلند گفت:

_بسم الله... نمی خوری؟

یک لقمه واسه خودم گرفتم و همچنان بهش خیره شدم. چنان با ولع می خورد که به خودم شک کردم که من گرسنه ام یا اون؟ پس دروغ گفته بود از فلفل دلمه متنفره و فقط خواسته بود، از مرغ خوشمزه ی من ایراد بگیره!

بعد از ناهار ماهیتابه رو گذاشتم توی سینک ظرفشویی و رفتم اون سر کاناپه ای که آریا نشسته بود، نشستم. منتظر یک فرصت بودم تا از زیر زبونش حرف بکشم. سرش توی کتاب درسی اش بود که گفتم:

_ تو... تو با دستورهای استاد صالحی مشکلی نداری؟

بی اونکه نگاهم کنه پرسید:

_ چرا؟

_پس چرا هیچی نگفتی بهش؟

_چون حوصله ی پایان نامه نوشتن ندارم. غیر از خرج و مخارج پایان نامه و یه سال دویدن دنبال منبع دسته اول و کلی کتاب با قبول کردن دستورات استاد، بی درد سر نمره ام رو می گیرم.

تکیه زدم به دسته ی کاناپه و چرخیدم سمتش و گفتم:

_آخه زیادی دستوراتش غیرقابل باوره؟

سرش رو از توی کتاب بلند کرد و با شیطنت پرسید:

_کدومش مثلا؟

خودم رو جمع و جور کردم و گفتم:

_ همش.

نیشخندی زد و گفت:

_ همه اش یا فقط بوسه ی هر روزش؟

ابروهام تو هم گره خورد.

_ لوس نشو.

تک خنده ای کرد و باز سرشو پایین گرفت و کتابش رو ورق زد که گفتم:

_ کاش لااقل یه اعتراضی می کردی تا همه چی رو از چشم من نبینه.

کتابش رو بست و گذاشت روی میز. بعد چرخید سمتم و چهار زانو نشست و بهم خیره شد. از این حرکتش خودم رو عقب کشیدم و گفتم:

_ چی گفتم مگه؟

بهم زل زد بدون هیچ حرفی. منم نگاهش کردم. منظورش چی بود؟ ای خدا چرا این بشر امروز اینقدر ناشناخته شده بود!

چند دقیقه ای همون جور نگاهم کرد که بعد گفت:

_ خب این از نگاه امروز حالا بگو از کدوم کارهای این چند روزه ی من ناراحت شدی؟

تازه فهمیدم داره دستورات استاد صالحی رو اجرا می کنه. سرم رو کلافه کج کردم و گفتم:

_ از همش از اون قول دروغینی که فقط باعث شد یه شعر حافظ حفظ کنم تا نیشگون محکمی که از بازوم گرفتی، اینکه مرتب زهرمار صدام زدی اینکه زحمت غذایی رو که کشیدم هدر دادی و گند زدی به دمی گوجه ای که درست کردم.

لبخند لبش باز من و ترسوند. لحن شیطنت صداش داشت تنم رو می لرزوند که گفت:

_ جبرانش چی می خوای؟

نفس حبس شده ام رو از سینه م رها کردم و گفتم:

_نمی دونم، فقط می دونم خیلی ازت دلخورم.

لبخندش پهن تر شد. چنان جهشی سمتم برداشت که سرمو یه دفعه عقب کشیدم. اما اون با خنده از روی کاناپه پایین پرید و گفت:

_چرا می ترسی؟!

بعد از سالن بیرون رفت و توی چارچوب در ورودی ایستاد. متعجب نگاهش کردم. که با انگشت اشاره اش، دستور داد برم سمتش. ترسیدم. فقط نگاهش کردم که گفت:

_ بیا دیگه.

_واسه چی بیام؟

_کارت دارم.

_چرا همینجا نمی گی؟

_اونجا نمیشه بیا وگرنه اگه من بیام می زنم کانال +هجده سال.

باعصبانیت و کلافه گی گفتم:

_ ای بابا تو از صدا و سیما هم بیشتر کانال داری!

خندید. سمتش رفتم هنوز به چارچوب در نرسیده دستم رو سمت خودش کشید انگار قلبم ایستاد. مچ دستم هنوز اسیر دستش بود که گفت:

_ دفعه ی بعدی که گفتم بیا، بی معطلی میای.

با دلهره پرسیدم:

_ خب حالا چکارم داری؟

نگاهش یک تغییر محسوسی داشت. اونقدر محسوس که نفسم رو بند آورد. خدایا این چش شده بود! هنوز توی حلقه های عسلی چشمهاش دنبال چیزی شبیه نفرت می گشتم که انگار هیچ ردی ازش نبود. همون دستم رو که اسیرش بود بالا آورد و کف دستم رو گذاشت روی گونه اش. خشکم زد. بعد با جدیت گفت:

_ بزن.

_چی؟!

_بزن توی گوشم.

آب گلوم رو قورت دادم و گفتم:

_ واسه چی؟

_مگه نمی گی باید جبران بشه؟ خب یه سیلی و یه نیشگون طلب داری دیگه.

مردد بودم که خودش دستمو بلند کرد و نمایشی زد توی صورت خودش. وای خدا این دیگه رد داده بود! از مرز دیوونگی هم گذشت! چه مرگش شده بود! همونطور بهت زده بهش خیره شده بودم که فریاد زد:

_می گم بزن.

نمی دونم اثر ترس بود یا فریادش که بی اختیار دستم رو بالا بردم و محکم زدم زیر گوشش. سرش کاملا برگشت. دستمو عقب کشیدم. که چنان نگاهی حواله ام کرد که فوری با ترس گفتم:

_ ببخشید.

نفسش رو از سینه اش بیرون داد و لبخند بی رنگی به لبش آورد و گفت:

_ این در عوض اون سیلی.

بعد بازوش رو گرفت سمتم و گفت:

_ یه نیشگون بگیر.

کلافه گفتم:

_نه نمی خواد.

با اخم نگاهم کرد که گفتم

_ لازم نیست، اصلا بخشیدمت.

لبخند رضایتی به لبش اومد که باعث شد اخمهاش باز بشه و من نفس راحتی بکشم. خواستم از کنارش رد بشم که دستشو دور کمرم حلقه زد و گفت:

_کجا؟

_تلافی شد دیگه.

شیطنت نگاهش آزارم می داد. با مکثی که می خواست منو بیشتر عذاب بده، منو کشید سمت خودشو گفت:

_هنوز مونده عسلی.

بی دلیل ضربان قلبم تند شد. نگاهش توی صورتم چرخ می خورد که سرش رو باز جلو آورد و بی مقدمه منو بوسید. انگار در عرض یک لحظه شدم دیگ آب جوش!

این چه کاری بود! سرم رو فوری عقب کشیدم و بوسه اش رو نیمه کاره رها کردم که گفت:

_ حالا تلافی شد؟

مثل برق گرفته ها بهش خیره شدم. به تعجب و بهت نگاهم بلند خندید و دوباره توی سالن برگشت اما من همونجا موندم .

شاید چند دقیقه بی حرکت!

خدایا من باید با این رفتاراش کنار می اومدم؟

دیگه واقعا ازش می ترسیدم. انگار زیادی داشت تغییر می کرد! یا من زیادی از مردها متنفر بودم یا دستورات استاد زیادی داشت روی اون تاثیر می ذاشت.

برگشتم توی سالن و ترجیح دادم زیاد نزدیکش نباشم. رفتم توی آشپزخونه و خواستم یک خورشتی واسه شام درست کنم .

پیازهارو پوست کنده و چشمهام رو اشکی کرده بودم که صداش رو شنیدم.

_ قیمه بادمجون رو من درست می کنم .

از لای چشمهای اشکی م نگاهش کردم. ورودی آشپزخونه ایستاده بود. چشمهامو بستم و گفتم:

_حالا یه شب دیگه.

_نه همین امشب حال مسابقه و کل کل دارم.

با شنیدن این حرفش با خودم گفتم:

_ یا خدا باز نخواد شیطنت کنه؟

جلو اومد و نگاهم کرد. در حالیکه به سختی چشمهام رو باز نگه می داشتم و اونو از پشت پرده ای از اشک می دیدم گفتم: _ میل خودته، قیمه بادمجون درست کن نه قورمه سبزی ها.

با اخم و جدیت گفت:

_خنگ که نیستم، فرق قیمه و قورمه رو می دونم.

_آخه هر دوش با قافه گفتم شاید...

بی صدا خندیدم که در گوشم زمزمه وار گفت:

_باز هوس کردی حالت و جا بیارم؟

لبخندم پر زد. ازش فاصله گرفتم و دستهام رو شستم و گفتم:

_ اصلا من می رم تا غذا حاضر شه بخوابم.

دروغ گفتم، خواب کجا بود ولی ترسیدم بمونم و باز بزنه کانال +هجده .