فصل بیست و یک
حالا به قول استاد شیوه رفتاریم عوض شده وقتی می دونم اینجوری بیشتر و بهتر روی اعصابتم چرا از این شیوه استفاده نکنم؟ دیگه عذاب وجدان هم ندارم که اثر نیشگونم روی بازوت می مونه.
اونقدر جلو اومده بود که فاصله ی من تا اون فقط گرمای نفسش بود. سرش رو کج کرد و گفت:
_ زودباش تا به جایزه ام اضافه نکردم.
سرم رو جلو بردم و سرد و بی احساس گونه اش رو بوسیدم. طرف دیگه ی سرش رو سمتم برگردوند و گفت:
_ دومی.
فوری گونه اش رو بوسیدم. اونقدر سرد و بی روح که نگاهم کرد و گفت:
_ مطمئنی می بوسی؟ من چیزی حس نمی کنم ها!
بعد پیشونیش رو جلو آورد. که اینبار کمی محکمتر بوسیدم. بعد لباش رو غنچه کرد که با حرص گفتم:
_برو ببینم، اصلا دهتا بوسه زیادیته.
بازوم رو چنگ زد و منو محکم نگه داشت مقابل خودش و گفت:
_ می بوسی یا ببوسم؟
با حرص نگاهش کردم که گفت:
_ بوسه ی عسلی باید خوشمزه باشه!
لجم گرفت. سریع بوسیدمش و بعد چند مرتبه تند و سریع گونه اش رو بوسه زدم و گفتم:
_ تموم شد.
بعد به سرعت کنارش زدم تا ازش فاصله بگیرم که باز دستم رو گرفت و گفت:
_کجا؟
دلم هری ریخت. برگشتم سمتش که با لبخند گفت:
_ دو دقیقه می بودی حالا کجا می ری تو بی ما؟
عصبی نگاهش کردم که خندید و در حالیکه فشاری به دستم می داد تا صدای آخ گفتنم رو بشنوه، گفت:
_ دست در دست هم بیرون یا فیلم ببینیم؟
با ناله ای که داشت به گریه می رسید گفتم:
_ ای خدا مرگ منو برسون.
بلند بلند خندید و گفت:
_داری جا می زنی انگار حواست هست؟
کلافه گفتم:
_ولم کن تورو خدا عجب گیری کردم از دست تو، چه گناهی مرتکب شدم که تو شدی مامور عذاب من!
_جدی این عذابه؟ نمی دونستم خب اگه اینطوره همون روش خشن و عصبی قبلی رو پیش می گیرم.
لحظه ای با تردید نگاهش کردم که محکم سرم فریاد زد:
_برو حاضر شو.
باورم نمی شد داشت حتما شوخی می کرد. همونطور نگاهش می کردم که صداش رو باز با خشم و عصبانیت بلند کرد:
_نشنیدی چی گفتم؟
فوری دویدم سمت اتاقم. این پسره رسما روانی بود، تعادل نداشت! به زور خودم رو راضی کردم تا لباس عوض کنم.
اخم هاش باز من رو ترسوند. شازده که تعادل روحی نداشت. می ترسیدم باز بزنه سیم آخر و یه سیلی دیگه نثارم کنه. با حالت قهر نشستم روی صندلی ماشینش ماشین رو روشن کرد و گفت:
_باید بعضی وقتا اون قدر بد عنق بشم تا یادت بیارم که اگر من درمان نشم چه آدم روانی ای هستم..
سعی می کردم با آرامش نفس بکشم تا متوجه ی ترسم نشه. که ناگهان بلند فریاد کشید:
_شنیدی زهرمار عسلی؟
پوزخند زدم و راه افتاد. سکوت کرده بودم که دست دراز کرد و دستم رو چنگ زد و گرفت با حرص گفتم:
_چکار می کنی وحشی؟
با اخم نگاهم کرد:
_ دهنت و ببند اینم اوامر استاده.
عمد ا داشت به انگشت های دستم فشار می داد تا صدای ناله ام رو بلند کنه و ازش بخوام که انگشتانم رو زیر فشار دستش خرد نکنه. منم با لجبازی فقط تحمل می کردم. گرمای دستش داشت دست سرد منو گرم می کرد و حالم از حرم این گرما ،بد شد.تپش قلب گرفتم. اما چاره ای هم نبود. توی فضای سنگین و پر از سکوت ماشین تنها صدای عوض کردن دنده بود که شنیده می شد. خیابون ها هم اون موقع شب، خلوت. جلوی یه آبمیوه فروشی ایستاد و گفت:
_ چی می خوری؟
زیر لب گفتم:
_ زهرمار.
گوش های تیزش مثل رادار، حرفم رو شنید. تک خنده ای کرد و گفت:
زهرمار که مال منه تو چی می خوری؟
داشتم فکر می کردم که ناگهان با فریادش باز من رو ترسوند:
_ لوس نشو تا باز یه سیلی نصیبت نکردم.
با بغضی که بی دلیل توی گلوم نشسته بود گفتم:
_آب هویج بستنی.
بازم خندید. انگار نه انگار که دو ثانیه قبل چنان فریادی کشیده بود که از ترس قلبم ایستاد.
رفت. از پشت شیشه ی پنجره ی ماشین نگاهش کردم. واقعا ازش می ترسیدم. آدمی که در عرض دو ثانیه می تونست از فریاد به خنده برسه، هیچ حساب و کتابی نداشت و نمی شد عکس العمل چند دقیقه بعدش رو حدس زد! برگشت. دو تا آب هویج بستنی گرفته بود. شاید می خواست اینجوری نشون بده که با من تفاهم داره. لیوان آب هویج بستنی رو که ازش گرفتم با لحن آرومی گفت:
_ نمی دونستم تو هم آب هویج بستنی دوست داری!
واسه اونکه با تفکر اون تناقض داشته باشم گفتم:
_ اتفاقا برعکس از آب هویج بستنی متنفرم گفتم که زهرمار می خورم، باید یادم باشه که زندگی با تو چقدر واسم زهرماره.
نی آب هویج بستنی رو گذاشتم دهانم که چنان لیوان رو از میون دستم کشید که مقداری از آب هویج روی لباسم ریخت.
خواستم سرش داد بزنم که با دیدن خشم وحشتناک نگاهش لال شدم و اون با حرص آمیخته به عصبانیت گفت:
_ پس می اندازمش دور تو کوفت بخوری بهتر از زهرماره.
بعد لیوان آب هویج رو پرت کرد توی سطل آشغال کنار مغازه ی آب میوه فروشی و دوباره برگشت و در کمال خونسردی آب هویجش رو خورد. کفرم گرفت. تو دلم هر چی فحش بلد بودم نثارش کردم. این چه وحشی بود دیگه، وقتی آب هویج بستنی اش تموم شد لیوانش رو کوبید روی دستم و گفت:
_این باشه خدمت شما، رسیدیم خونه بندازش سطل آشغال.
بعد ماشین رو روشن کرد و راه افتاد. از شدت عصبانیت داشتم زیرلب با خودم حرف می زدم:
_چه غلطی کردم که این پروژه ی لعنتی رو قبول کردم، که هر روز عذابم بدی ای بمیره هر چی روانشناسه بمیره هر کی نظریه داده و من و اسیر این خل و چل کرده.
ناگهان صداش با خنده بلند شد:
_ زیادی بلند درد دل نمی کنی! دارم می شنوم ها. وقتی خنده اش رو دیدم شجاع شدم و با فریاد گفتم:
_ خب بشنو ازت متنفرم آدم روانی تو یه روانی وحشی هستی تو یه عوضی مریضی.
چنان زد روی ترمز که پیشونیم تا نزدیک شیشه جلو رفت و برگشت .یکدفعه چرخید سمتم و سرش رو سمت من آورد و گفت:
چی هستم؟ یه بار دیگه بگو.
لال شدم. باز دیوونه شده بود. بغض توی گلوم رو می خراشید که فریاد زد:
_ چرا لال شدی پس؟
چشم هام رو بستم و در حالیکه نمی تونستم اشک هام رو کنترل کنم با ناله گفتم:
_ خستم کردی اصلا من پروژه نمی خوام، درمان نمی خوام، اون پایان نامه ی لعنتی رو هم نمی خوام .
هر لحظه منتظر یه سیلی بودم که محکم سرم رو بچرخونه سمت پنجره که در کمال ناباوری گونه ام رو بوسید و با لحنی که منو شوکه کرد و تموم تنم رو داغ گفت:
_الان چی؟ حالت بهتر شد عسل جون؟حالا چی؟ بازم نمره پایان نامه ات رو نمیخوای؟
چشم باز کردم و باهاش چشم تو چشم شدم که لبخندش کش اومد. ادامه داد:
_در ضمن خسته هم نباشید اگه می خوای روانی باشم روانی ام اگه بخوای هم می تونم بخاطر نمره ی پایان نامه م درست عین دستورات استاد صالحی باشم، کدوم رو می پسندی عزیزم؟