نقاب دل

فصل بیست و سه

هم زدم زمین. دلم فقط تخریب می خواست. همانطور که من تخریب شدم. اونم مقابل یک جفت چشم عسلی که می خواستم خودم رو مغرور جلوه بدم. هنوز آروم نشده بودم اما انگار تمام توانم هم برای ایستادن از بین رفت. نشستم کف آشپزخونه و اشکهام موج موج از چشمانم چکید. آریا برگشت .یه نگاه به خرده شیشه ها انداخت و یه نگاه به من، آه بلندی کشید و خواست وارد آشپزخونه بشه که گفتم:

_نیا خودم جمعشون می کنم فقط برو.

_کجا برم؟

_می خوام تنها باشم برو پیش پدرت.

هنوز اشکهام داشت از چشمهام قطره قطره پایین می چکید که با عصبانیت گفت:

_ اینجا خونه ی منه هر وقت بخوام می رم، هر وقت هم بخوام می مونم.

نگاهش کردم. انگار بزرگترین غم دنیا روی شونه های من بود که بی رمق اشک می ریختم و حتی نمی تونستم از جام تکون بخورم. غم نگاهم رو که دید پاورچین از میون خورده شیشه ها جلو اومد و گفت:

_من این هارو جمع می کنم تو برو توی سالن.

چونه م باز لرزید نگاهش کردم و گفتم:

_دیدی؟

_چی رو؟

_تنهایی من و تموم زندگیم عموم بود. حالا اونم ندارم. اخم کرد و گفت:

_ خودخواه نباش، خب اونم حق داره عاشق بشه حق نداره؟ عصبی شدم و فریاد زدم:

_ حق داره ولی نه به قیمت بیرون کردن من از زندگیش. گره اخم هاش رو محکمتر کرد و کف دستش رو سمتم دراز کرد و گفت:

_بلند شو اینقدر چرت نگو.

از زور عصبانیت محکم دستش رو رد کردم و گفتم:

_من ترحم نمی خوام.

از روی زمین بلند شدم که سرش رو با اون اخم های در هم جلوی صورتم آورد و گفت:

_من حوصله ی آبغوره گرفتن سرکار رو ندارم.

_من کی گفتم برو پیش پدرت. با حرص بازوم رو چنگ زد و هلم داد از آشپزخونه بیرون و با جدیت گفت:

_ یادت باشه توی کاری که بهت مربوط نیست دخالت نکنی، بخوام می رم نخوام هم تو نمی تونی مجبورم کنی.

با عصبانیت گفتم:

_ به جهنم.

بعد رفتم به اتاق خودم و درو قفل کردم. می خواستم بمیرم انگار تو این دنیا دیگه هیچ کسی رو نداشتم، شاید کسی حال من رو نمی فهمید و گرنه متوجه می شد که چه حال خرابی داشتم.

پدرم، مادرم، زندگیم، امیدم به زنده بودن، همه و همه برای من عمو نادر بود. اما حالا از اینکه فکر می کردم ترجیح می ده من با اون آریای دیوونه توی اون خونه بمونم ولی به خونه اش برنگردم تا اون بتونه با خیال راحت با سارا ازدواج کنه ،داشتم روانی می شدم. مثل افسرده ها تا خود ظهر توی اتاق موندم، زانوهام رو بغل زدمو به پنجره خیره شدم. گاهی سرمو روی زانوهام تکیه می دادم و چند قطره اشک از چشمهام جاری می شد. تنهایی بد دردی بود. اونم اینجوری. حس یک آدم زیادی رو داشتم .یه آدمی که انگار تو زندگی همه زیادی بود! توی زندگی مادرم، واسه زندگی پدرم و حتی عموم.

نزدیکهای ظهر بود که چند تقه به در خورد:

_پاشو بیا بیرون.

_حوصله ندارم.

_حوصله پیدا می کنی بیا بیرون.

همراه کلامش چند ضربه به در زد که عصبی شدم. در رو به شدت باز کردم و سرم رو صاف بردم توی صورتش و گفتم:

_ چیه؟!

با خونسردی لبخند تمسخر آمیزی زد و گفت:

_ چطوری روانی؟ می خوام درمانت کنم.

لجم گرفت. دیگه توی اون اوضاع تحمل این یکی شاهکار بود. با همون توپ پر بهش توپیدم:

_ تو برو خودت و درمون کن.

یکدفعه مچ دستم رو گرفت و منو از چارچوب در کشید بیرون و اینبار اون سرش رو صاف آورد توی صورتم و در حالیکه نگاهش توی صورتم می چرخید گفت:

_من که درمان شدم

تو که نمره ی پایان نامه ات رو می گیری، ولی من باید درمانت کنم تا نمره ی منم هدر نره .

خواستم سرم رو عقب بکشم که دو کف دستش رو گذاشت دو طرف سرم و سرمو باز مقابل چشمهاش نگه داشت. این چش بود! یا یه دفعه قاطی قاطی می کرد یا برعکس چنان تناقض توی رفتارش ظاهر می شد که فک آدم از بازموندن می شکست!

رد اشک گوشه ی چشمهامو با شست دستش گم کرد و گفت:

_ زندگی کن

واسه خودت نه واسه دیگران... لحظه های عمر آدم اونقدر بی وفا هستند که برن دیگه پشت سرشونم نگاه نمی کنن بذار اگه ردی هم از این بی وفایی می مونه، لبخند به لبت بیاره نه اشک به چشمات.

چه جمله ی فیلسوفانه ای! مثل آدم برفی یخ زده بودم. اما با حرکت شست دستش روی گونه ام کم کم داشتم آب می شدم .

گرمای تبدار دستش حالم رو عوض کرد. حال عجیبی که نه افسردگی بود و نه ناراحتی. نگاهش بدتر از یه نگاه جادوگر ،افسون می کرد. اونقدر که حتی برای لحظه ای یادم رفت که واسه ی چی اشک ریختم که ردش روی صورتم بمونه تا اون بیاد و پاکش کنه.

هنوز سرش رو نزدیک صورتم نگه داشته بود که آروم زمزمه کرد:

_ حاضر شو می ریم بیرون بگردیم.

این چی گفت؟ بگردیم؟ یعنی نمی خواست بره پیش پدرش؟ خدایا عقلم بده، دارم راستی راستی دیوونه می شم این چش شده بود! یعنی تاثیرات یک نگاه و یه بوسه و یه کلمه ی عزیزم گفتن این بود که از این رو به اون رو بشه؟ هنوز توی این فکرها بودم که خندید و گفت:

_ اینطوری مثل اسکل ها به من نگاه نکن حاضر شو.

بعد خودش رفت سمت اتاقش و من چند ثانیه ای همونجا ایستادم. اونقدر شوکه بودم که نتونم برگردم به اتاقم و حاضر بشم .

اما بعد از چند ثانیه کنجکاو شدم که حالا کجا می خواست من رو ببره. لباس عوض کردم و چون اوایل بهمن ماه بود و هوا بس ناجوانمردانه سرد، شال گردن بلندی هم دور گردنم پیچیدم. از پله ها که پایین رفتم، شازده حاضر و آماده جلوی در ایستاده بود .یه لحظه برگشت نگاهم کرد. چه خوش لباس! چه سلیقه ای! کاپشن قشنگ مشکی پوشیده بود که با رنگ شلوار جینش ست بود یا این همیشه خوش لباس بوده و همین جوری می اومده دانشگاه یا من تا حالا کور بودم. سوئیچ ماشینش رو توی انگشتش یه دور چرخوند و بعد محکم کف دستش فشرد و پرسید:

_ بریم؟

فقط نگاهش کردم. ماشین رو که از توی حیاط بیرون می برد به آسمون نگاه کردم. هوا ابری و برفی به نظر می اومد .

توی اون هوا گردش کردن چه صیغه ای بود، نشستم روی صندلی جلو و حرکت کرد.

_کجا حالا؟

_تو کجا آروم می شی؟

_نمی دونم.

_سعی کن بدونی.

_یه جایی که تا حالا نرفته باشم.

_مثل؟

_مغزم کار نمی کنه یه جایی برو دیگه.

_باشه.

هر دو سکوت کرده بودیم. گرسنه بودم. اون از صبحانه که عمو اومد زهرمارم کرد، اینم از ناهار که این پسره ی دیوونه گیر داد بریم بیرون. کاش لااقل می رفتیم یه رستورانی یه جایی یک چیزی می خوردیم. کمی تحمل کردم ولی وقتی از شدت گرسنگی، دلم به قار و قور افتاد گفتم:

_می گم کاش ناهار می خوردیم.

_گرسنه ای؟

_خیلی صبحانه ام زیاد نخوردم.